53 അയലത്തെ അമ്പിളി 🌛 " നിന്നെ ഇന്നിവിടെ നിന്നിറക്കി വിട്ടാൽ ഞങ്ങളോടുള്ള വാശിക്ക് നീ ചിലപ്പോൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്തു കളയും. ജീവനോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം മകളുടെ മരണം കാണുന്നത് അത്ര സുഖമുള്ള കാര്യമല്ല. നിന്നെ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റാം. ഞാൻ പറയുന്ന ചിലതൊക്കെ നിനക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രം.....! " ശ്രീധരൻ പറയാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്നറിയാൻ കലയും കാവ്യയും ഒരുപോലെ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റ് നോക്കി നിന്നു. " നവ്യയുടെ കല്യാണം മുടങ്ങിയത് നീ കാരണമാണ്. നിന്നെ ഇവിടെ കേറ്റി താമസിപ്പിച്ചാൽ ഇനിയും അവൾക്ക് ഒരു നല്ല ബന്ധം വരാൻ പോകുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് നാളെത്തന്നെ ഞാൻ നിന്നെ കല്ലയത്തെ അമ്മാമിയുടെ അടുത്തേക്ക് അയയ്ക്കും. ചേച്ചിയോട് ഞാൻ വിളിച്ച് സംസാരിച്ചോളാം. അവിടെ അടുത്ത് തന്നെ ഏതെങ്കിലും കമ്പനിയിലോ കടയിലോ വല്ലതും നിനക്കൊരു ജോലിയും നോക്കാൻ ചേച്ചിയോട് പറയാം. ചേച്ചിക്ക് ആവുമ്പോൾ അവിടെ എല്ലാരെയും പരിചയമുണ്ടാകുമല്ലോ? എന്താ സമ്മതമാണോ നിനക്ക്? " കാവ്യ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്ന് നിന്നു. കല്ലയത്തെ അമ്മാമി. ശ്രീധരന്റെ മൂത്ത സഹോദരി. വത്സല.... അവിവാഹിത. കല്ലയത്തെ വീട്ടിൽ അവർ ഒറ്റയ്ക്കാണ് താമസം. സർക്കാർ ജോലിയുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ റിട്ടയർ ആയി. കർക്കശക്കാരിയാണ്.... അവരുടെ സ്ഥായിഭാവം തന്നെ ഗൗരവമാണ്. അവർക്ക് എല്ലാത്തിനും സ്വന്തമായി തീരുമാനങ്ങൾ ഉണ്ട്. അതാരുടെ മുന്നിലും തുറന്നു പറയാനും മടിയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുടുംബത്തിൽ എല്ലാവർക്കും അവർ അഹങ്കാരിയാണ്. ശ്രീധരൻ ഒഴികെ മറ്റ് സഹോദരങ്ങളുമായിട്ടൊന്നും അവർക്ക് അടുപ്പവും ഇല്ല. കുഞ്ഞുനാൾ മുതൽക്കേ കാവ്യക്ക് അവരെ പേടിയാണ്. അവരോടൊപ്പം താമസിക്കുന്നത് അവൾക്കോർക്കാനേ വയ്യ... എന്നിട്ടും അവൾ സമ്മത ഭാവത്തിൽ തലയാട്ടുകയാണ് ചെയ്തത്. " ഇത് മാത്രമല്ല വേറൊന്നു കൂടിയുണ്ട്. " ശ്രീധരൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. " രുദ്രന്റെയോ അപ്പുവിന്റെയോ ജീവിതത്തിലേക്ക് നീ ഇനി തിരിഞ്ഞു നോക്കുക പോലും ചെയ്യരുത്. എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ അവൻ ഡിവോഴ്സ് ആവശ്യപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ മറുത്ത് ഒരക്ഷരം പറയാതെ അത് സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തേക്കണം... " ശ്രീധരൻ പറഞ്ഞ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾക്കും കലയ്ക്കും എതിർപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കല്ലയത്ത് ആയാലും അവളെ ഇടക്ക് ചെന്ന് കാണാമല്ലോ? ആപത്തൊന്നും കൂടാതെ അവൾ ജീവിക്കുമല്ലോ? അത് മതിയായിരുന്നു അവർക്ക്. കാവ്യ ചിന്തിച്ചു. രുദ്രനോട് ഇന്നേവരെ പ്രണയമോ സ്നേഹമോ തോന്നിയിട്ടില്ല. ഇപ്പോഴും തോന്നുന്നുമില്ല. സ്നേഹം അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്നേഹിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്... അപ്പോഴും സ്നേഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇഷ്ടമില്ലാതെ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അടിച്ചേൽപ്പിച്ച എന്തോ ഒന്ന്.... അതായിരുന്നു തനിക്ക് രുദ്രൻ. മുൻപ് അവനോട് വെറുപ്പായിരുന്നു. അവനോട് ഒപ്പം ജീവിച്ചപ്പോൾ പോലും ഒരിഷ്ടം തോന്നിയിട്ടില്ല. എന്നാൽ മുൻപുണ്ടായിരുന്നതു പോലെ ഇന്ന് രുദ്രനോട്‌ തനിക്ക് വെറുപ്പില്ല. ദേഷ്യമില്ല... പ്രണയവുമില്ല..... എന്നാൽ അപ്പു.... അവളെ ഓർക്കുമ്പോൾ.... എന്താണ് തോന്നുന്നത് എന്നറിയില്ല.... ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റൽ.... ഒരു നായയുടെ മുന്നിൽ അവളെ ഇട്ടിട്ടു ഓടി കളഞ്ഞ തനിക്ക് അവളുടെ അമ്മയാണെന്ന് പറയാനുള്ള അർഹത പോലും ഇല്ല എന്ന് തിരിച്ചറിവുമുണ്ട്. കാവ്യ ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. " ഇതൊക്കെ സമ്മതമാണെങ്കിൽ.... സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രം അകത്തേക്ക് കയറിക്കോ..... " കർശനമായ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീധരൻ നിന്നടത്തു നിന്നും അല്പം ഒഴിഞ്ഞു നിന്നു. " എനിക്ക്.... എനിക്ക് എല്ലാം സമ്മതമാണ്. " കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സോടെ കാവ്യ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. കല കാവ്യയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റി. അവളാകെ കരഞ്ഞു തളർന്നിരുന്നു. ശ്രീധരൻ മകളെയോ ഭാര്യയെയോ നോക്കാതെ മറ്റെങ്ങോ നോട്ടം എറിഞ്ഞു നിന്നു. 🌜 " അപ്പു... കഴിക്കാൻ വന്നേ... " ദോശയും ചമ്മന്തിയും ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ എടുത്ത് വെച്ചിട്ട് രുദ്രൻ അപ്പുവിനെ വിളിച്ചു. " ദാ വരുന്നച്ഛാ. അഞ്ച് മിനിറ്റ്... " അപ്പു കളറിംഗ് ബുക്കിൽ പൂവും പൂമ്പാറ്റയും തകർത്തു കളർ ചെയ്യുകയാണ്. " എന്തിനു വിളിച്ചാലും ഉണ്ട് ഒരു 5 മിനിറ്റ്... ആഹാരം കഴിക്കാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ ആശാരിമാരുടെ പണി കാണിക്കരുത് കേട്ടോ അപ്പു? " " അതെന്തു പണിയാ അച്ഛാ? " ഒരു മഞ്ഞ ക്രയോൺ എടുത്ത് പൂവിന് നിറം കൊടുത്തു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. എന്ത് പറഞ്ഞാലും അവൾക്ക് വല്ലാത്ത സംശയമാണ്. " ആശാരിമാരെ ആഹാരം കഴിക്കാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് അത്ര നേരമില്ലാത്ത പണിത്തിരക്കായിരിക്കുമെന്നാ പണ്ട് നിന്റെ അമ്മൂമ്മ പറയാറ്..... " പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രുദ്രൻ തന്നെ ചെന്ന് അപ്പുവിനെ എടുത്ത് കൈ കഴുകിച്ചു ഡെയിനിങ് ടേബിളിൽ കൊണ്ടു വന്ന് ഇരുത്തി. ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ എടുത്തു വച്ചിരിക്കുന്ന ദോശയും ചമ്മന്തിയും കണ്ടപ്പോഴേ അപ്പുവിന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. " എനിക്കിത് വേണ്ട. " അവൾ മുഖം വെട്ടിച്ചു. " ഇന്നലേം ഇന്ന് രാവിലേം ഒക്കെ ഈ ഒണക്ക ദോശ തന്നെ അല്ലെ? " " അച്ഛന്റെ ചക്കരയല്ലേ? ഇപ്പോ കൂടി ഇത് കഴിക്ക്. നാളെ ഞാൻ ഇടിയപ്പം ഉണ്ടാക്കി തരാം. " " ഹ്മ്മ്... അച്ഛൻ എന്നും ഇങ്ങനെ തന്നെയാ പറയുന്നേ. എന്നിട്ട് എപ്പഴും ഉണക്ക ദോശയും ഉപ്പുമാവും .... " അപ്പുവിന്റെ മുഖം വീർത്തു. രുഗ്മിണിയമ്മ മകളോടൊപ്പം പോയിട്ട് ഇന്നേക്ക് രണ്ടാഴ്ച ആകുന്നു. അവർ പോയതിൽ പിന്നെ ദോശയും ഉപ്പ് മാവും ഒക്കെ തന്നെയാണ് രുദ്രൻ ഉണ്ടാക്കാറ്. രാവിലത്തെ തിരക്കിൽ ഇടിയപ്പവും ചപ്പാത്തിയും ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് നിൽക്കാൻ സമയം കിട്ടില്ല. വൈകിയിട്ട് വരുമ്പോൾ ആകട്ടെ അവനാകെ ക്ഷീണിക്കുകയും ചെയ്യും. വന്ന ശേഷം വീടിന് പിറകിൽ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ള പച്ചക്കറി തോട്ടത്തിൽ വെള്ളം നനയും മറ്റും കൂടി ആവുമ്പോ അവനാകെ തളർന്നിട്ടുണ്ടാകും. രാവിലെയും പച്ചക്കറികൾക്കുള്ള വെള്ളം നനയും പാകമായ പച്ചക്കറികൾ മുറിച്ചെടുക്കാനും ഒക്കെ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് കൂടിയാണ് ഇപ്പൊ ഒട്ടും നേരം തികയാത്തത്. " ഇല്ലെന്റെ അപ്പൂസേ... നാളെ ഇടിയപ്പം ഉണ്ടാക്കി തരാം. പ്രോമിസ്..... പിന്നെ ഇപ്പോ ഈ ദോശ കഴിച്ചാൽ സൺഡേ ബീച്ചിലും കൊണ്ടുപോകാം. " ഇത്തവണ അപ്പുവിന്‍റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. " പ്രോമിസ് ആണല്ലോ അല്ലേ? " എന്നിട്ടും അവൾക്കൊരു സംശയം പോലെ... രുദ്രൻ ചിരിയോടെ തലകുലുക്കി. " ഹ്മ്മ്.... എന്നാ കഴിക്കാം. " രുദ്രൻ കൊടുത്ത ഉറപ്പിന്റെ പുറത്ത് അപ്പു എങ്ങനെയൊക്കെയോ പകുതി ദോശ കഴിച്ചു തീർത്തു. രുദ്രനും കഴിച്ച ശേഷം പാത്രങ്ങളൊക്കെ കഴുകി വച്ച് അപ്പുവിനെയും കൂട്ടി അവൻ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ അച്ഛനും മകളും കൂടി മുറ്റത്ത് ഇങ്ങനെ നടക്കുന്ന പതിവുണ്ട്. നിലാവും നക്ഷത്രങ്ങളും നോക്കി മുറ്റത്ത് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോഴാണ് അപ്പു സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ രുദ്രനോട് പറയുന്നത്. അന്നേരം രുദ്രനും അന്നത്തെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ അപ്പുവിനോട് പറഞ്ഞു തീർക്കും. " രുദ്രേട്ടാ.... " രണ്ടാളും കൂടി അങ്ങനെ ഓരോന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴാണ് മതിലിന് അപ്പുറത്ത് നിന്നും ഒരു വിളി കേട്ടത്. രുദ്രൻ അപ്പുവിനെയും തോളത്തെടുത്ത് മതിലിന് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അമ്പിളിയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് വീൽചെയറിൽ ഇരിപ്പുണ്ട് കിഷോർ. " ആഹാ.... നിന്നെയും ഇവിടെ കൊണ്ട് ഇരുത്തിയിട്ട് അവൾ എവിടെ പോയി? " രുദ്രൻ കിഷോറിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. " അകത്തിരുന്ന് ടിവി കണ്ട് ബോറടിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങള് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതാ. ചുമ്മാ ആകാശം നോക്കിയിരിക്കാന്ന് കരുതി. അപ്പോഴാ അച്ഛൻ അകത്തൂന്ന് വിളിച്ചത്. ഇന്ന് ആ ഹോംനേഴ്സ് വന്നില്ലല്ലോ? അവൾ അകത്തോട്ട് കയറി പോയിട്ട് കുറച്ചു നേരമായി. ഞാൻ ആണേൽ ഇവിടെ പോസ്റ്റായി.... " കിഷോർ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. കിഷോർ ആകെ മാറിയെന്നു തോന്നി രുദ്രന്. അവന്റെ മുഖത്തും സംസാരത്തിലുമൊക്കെ വല്ലാത്ത തെളിച്ചം. എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കാൻ ആകുമെന്ന് ഒരാത്മവിശ്വാസം ഉണ്ട് അവനിപ്പോ. രുദ്രന് സന്തോഷം തോന്നി. " എന്നാൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് വരാം. " രുദ്രൻ അപ്പു മോളെയും കൂട്ടി അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്നു. ചെന്നപ്പോഴേ അങ്കിളേന്ന് വിളിച്ചു അപ്പു കിഷോറിനൊപ്പം കൂടി. രണ്ടാഴ്ച കൊണ്ട് സ്ഥിരം കാണുന്നതിനാൽ അവർ നല്ല കൂട്ടുകാരായി മാറിയിരുന്നു. " ഞാൻ ഒന്ന് ചെന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം. ചിലപ്പോ മാമനെ പിടിച്ചു ഇരുത്താനോ മറ്റൊ ആണെങ്കിലോ? അവക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പറ്റുന്നുണ്ടാവില്ല. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ അവളോ നീയോ കേൾക്കില്ലലോ? " കിഷോറിനോട് പറഞ്ഞിട്ട് രുദ്രൻ അകത്തേക്ക് ചെന്നു. അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്നും കുമാരന്റെ പതിഞ്ഞ സംസാരം കേൾക്കുന്നുണ്ട്. " മക്കളേ..... അമ്പിളി.... അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കടി... എന്റെ മുഖത്തേക്ക് എങ്കിലും ഒന്ന് നോക്കെടി... ഇനിയും നിനക്ക് എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം മാറിയില്ലേ? " അമ്പിളിയോടുള്ള കുമാരന്റെ ദയനീയമായ ചോദ്യം കേട്ട് രുദ്രന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. അവൻ പോലും അറിയാതെ അവന്റെ കാലടികൾ പതിഞ്ഞു. 🌜 🌜 🌜 🌜 🌜 എല്ലാർക്കും സന്തോഷം ആയോ? ഈ സത്യം ചെയ്തതൊക്കെ കാവ്യ അനുസരിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു 🫣 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ