ഋതുനന്ദനം.... Part 48 മിത്ര തന്നെ അവഗണിച്ചു പോയ വേദനയുമായി ഹാളിലേക്ക് വന്ന അഞ്ജന സോഫയിൽ ഒരു തളർച്ചയോടെ ഇരുന്നു.... ഇന്ന് ബേങ്കിൽ പോകേണ്ടെന്ന് നേരത്തെ തന്നെ തീരുമാനിച്ചതിനാൽ അവൾ ലീവ് പറഞ്ഞിരുന്നു.... മനസ്സിൽ എരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നേരിപ്പോടുമായി ബേങ്കിൽ ചെലവിടാൻ വയ്യ....അഞ്ജന ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... മിത്ര ഊൺ മേശയിൽ വച്ച ബ്രെഡിന്റെ പാക്കറ്റിൽ നിന്നുമൊന്ന് രണ്ടെണ്ണമെടുത്തവൾ കഴിച്ചു. മേശയിലിരുന്ന വെള്ളവുമെടുത്തൽപ്പം കുടിച്ചു. തന്റെ മക്കളിൽ നിന്നുണ്ടായ പെരുമാറ്റങ്ങൾ നൽകിയ മാനസികാഘാതത്തിൽ ഒട്ടും വിശപ്പ് തോന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല അഞ്ജനയ്ക്ക്. ഒന്ന് രണ്ട് കഷണം ബ്രെഡ് കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി അഞ്ജന പെട്ടെന്ന് തന്നെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നീങ്ങി... ബെഡിൽ ഇരുന്ന അഞ്ജനയുടെ കൈ അലക്ഷ്യമായി തന്റെ ഫോണിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അഭിരാമിയെ ഒന്ന് വിളിക്കുവാൻ അവളുടെ അമ്മ മനം കൊതിച്ചു.... ഇന്നലെ വൈകീട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോയ അഭിരാമിയുടെ കാര്യങ്ങളറിയുവാൻ അഞ്ജനയ്ക്ക് തിടുക്കമായിരുന്നു. എവിടെ പോകുവാണെങ്കിലും ഇടയ്ക്ക് അവൾ ഇങ്ങോട്ടോ താനങ്ങോട്ടൊ വിളിക്കുന്നത് പതിവാണ്. ഇന്നലെ പോയ തന്റെ മകളിത് വരെ വിളിച്ചിട്ടില്ല.... അഞ്ജന മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.... എങ്ങോട്ടാവും അഭിരാമി പോയിരിക്കുന്നതെന്ന് തനിക്കറിയാം എന്നാലും അവൾ അവിടെ വരെ സുരക്ഷിതയായി എത്തിയോ എന്നൊന്നും അറിയാതെ ഒരു സമാധാനവുമില്ല..... ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയിരിക്കവേ അഞ്ജന അഭിരാമിയെ ഒന്നു വിളിച്ചു നോക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു. തന്റെ കോൾ മകളെടുക്കുമോയെന്നുള്ള ആശങ്കയോടെ ഫോണിന്റെ ലോക്ക് തുറന്ന അഞ്ജന വാട്സ്ആപ്പിൽ അഭിരാമിയുടെ മെസ്സേജ് വന്നതിന്റെ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ കണ്ടപ്പോൾ ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെയത് തുറന്നു... അഭിരാമിയുടെ മെസ്സേജ് തുറന്ന അഞ്ജന കണ്ണും മിഴിച്ചിരുന്നു പോയി.... അഭിരാമിയുടെ ദേവദത്തനോടൊപ്പമുള്ള വിവിധ പോസിലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ. ആ ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാം അവളെത്രത്തോളം സന്തോഷമനുഭവിയ്ക്കുന്നു എന്ന്. ആ ചിത്രങ്ങൾ തന്നെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെയുളവായി അഞ്ജനയ്‌ക്ക്..... താനെന്താണോ മറച്ചു വയ്ക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചത്, തന്റെ മക്കൾ ആരുമായി അടുക്കാതിരിക്കുവാനാണോ എല്ലാം ചെയ്തത് ഇപ്പോൾ എല്ലാം വിപരീതമായി നടന്നിരിക്കുന്നു. എത്ര പെട്ടെന്നാണ് തന്റെ മക്കൾ ഇത്രയും കാലം അവരെ വളർത്തിയ തന്നിൽ നിന്നുമകന്നത്.... അഞ്ജന വേദനയോടെ ചിന്തിച്ചു.. തനിയ്ക്ക് തന്റെ മക്കളെ നഷ്ടപ്പെടുമോ..? അവരെത്ര വെറുത്താലും തനിക്കവരെ വെറുക്കുവാൻ കഴിയില്ല. അവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് താൻ ജീവിച്ചത് തന്നെ. തന്നെ പഴയത് പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന തന്റെ മക്കളെ തനിക്ക് കിട്ടാതെ വരുമോ...? അഞ്ജനയുടെ മനസ് ചോദ്യങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു.... അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു നോക്കാമെന്ന് നിനച്ച അഞ്ജന പിന്നെയത് വേണ്ടെന്ന് വച്ചു.... വിളിച്ചിട്ട് അവൾ കോൾ എടുക്കാതെയിരുന്നാൽ അത് തനിക്കുണ്ടാക്കുന്ന വിഷമം ഇപ്പോഴുള്ളതിലും അധികമായിരിക്കും....ഏതായാലും തന്റെ മകൾ അവളുടെ അച്ഛന്റെയടുത്ത് സന്തുഷ്ടയാണ്. ആ അറിവ് മാത്രം മതി തനിയ്ക്ക് സന്തോഷം പകരാൻ.... അഞ്ജന ബെഡിലേക്ക് കിടന്നിട്ട് ഫോൺ ഒരു വശത്തേക്ക് അലക്ഷ്യമായി വച്ചു... അഞ്ജനയുടെ ചിന്തകൾ പഴയ കാലത്തിലേക്ക് പതിയെ ഊളിയിട്ടു..... ================================== സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞ് ചില നോട്സ് എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് അവളറിയാതെ ദേവദത്തന്റെ കൂടെ ചെലവഴിച്ച രസകരമായ നിമിഷങ്ങൾ ഓടിയെത്തി.... ദേവേട്ടനോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ സമയം പോയത് ഒട്ടുമറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു അനുഗ്രഹീത കലാകാരൻ തന്നെ ആണ് പുള്ളി. തന്റെ മനസ്സിലെ ചിന്തകൾ എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ദേവേട്ടൻ വായിച്ചെടുത്തത്. എന്തിനെയും നേരിടാനുള്ള ആ ധൈര്യം അപാരം തന്നെ.... അന്നത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായ് ഓർത്തെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മി.... അറിയാതെ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ നെറ്റിയിലേക്കൊന്ന് നീണ്ടു. ദേവദത്തൻ പൂവിതൾ തന്റെ നെറ്റിയിലിട്ട് പൊട്ടിച്ച ആ രംഗവും ദേവദത്തന്റെ തുടർന്നുള്ള ഭാവമാറ്റങ്ങളും മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തിയപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചൊടിയിലൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.... ദേവദത്തനുമായുള്ള നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ച് താനെന്ത് കൊണ്ടിങ്ങനെ ആവേശഭരിതയാകുന്നതെന്ന ചിന്ത ശ്രീലക്ഷ്മിയിലൊരു നിമിഷം ജാള്യതയുണർത്തി.... എന്നിരുന്നാലും ദേവദത്തന്റെ ആ കാപ്പിപ്പൊടി കളർ വർണ്ണമാർന്ന തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും മറ്റും തന്നെയെന്ത് കൊണ്ടോ അവനിലേക്കാകർഷിക്കുന്നതായി അവൾക്കുളവായി. അതെന്ത് കൊണ്ടാണെന്നതിന് അവൾക്കൊരു ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.... ചിന്തകളുടെ വടംവലിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കവേ പൂമുഖത്തു ചന്ദ്രശേഖരന്റെ ശബ്ദം കേട്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു. ഉത്സാഹത്തോടെ അവളെഴുന്നേറ്റ് പൂമുഖത്തേക്ക് നടന്നു.... ചന്ദ്രശേഖരൻ എന്നും വരുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കായി സ്വീറ്റ്സ് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കൊണ്ട് വരുന്നതാണ്. അതില്ലാത്ത ദിവസം അവൾ കൊച്ചുകുട്ടികളെ പോലെ ബഹളം വച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. ശരീരത്തിനനുസരിച്ചു ബുദ്ധിയ്ക്ക് വളർച്ച വച്ചിട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ചന്ദ്രശേഖരനവളെ കളിയാക്കുന്നതും അതിന്റെ പേരിലുള്ള പിണക്കവുമൊക്കെ സ്ഥിരമാണ് ആ വീട്ടിൽ..... പൂമുഖത്തെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി കണ്ടു അമ്മയോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അച്ഛനെ. ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കണ്ട ചന്ദ്രശേഖരനൊന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരി തന്നെയൊന്നാക്കിയതാണോ എന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മി സംശയിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി ഒരു കൊഞ്ചലോടെ അച്ഛനോട് തന്റെ പതിവ് ചോദിച്ചു... 'ഒന്ന് രണ്ട് വർഷം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ കെട്ടിച്ചു വിടാറായി. എന്നാലും എന്റെ മോൾക്ക് ഇപ്പോഴും കുട്ടിക്കളി മാറിയിട്ടില്ല"....ചന്ദ്രശേഖരൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "കണക്കായിപ്പോയി... എനിക്ക് കുട്ടിക്കളി മാറിയില്ലെങ്കിൽ അത് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വളർത്തുദോഷമാ"....ശ്രീലക്ഷ്മി കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കൊണ്ട് അച്ഛന് മറുപടി നൽകി... "പെണ്ണേ... നിനക്ക് കുറച്ച് കൂടുന്നുണ്ട്. ആരോടാ എന്താ പറയുന്നത് എന്നൊന്നുമില്ല എന്തിനും ഏതിനും തർക്കുത്തരമേ പെണ്ണിന്റെ വായിൽ നിന്നും വരൂ" ...സാവിത്രി ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ഒന്ന് ശാസിച്ചു.... "പോട്ടെടോ.... നമ്മുടെ മോൾക്ക് പിന്നെ നമ്മുടെ അടുത്തല്ലേ അങ്ങനെയൊക്കെ പറയുവാൻ കഴിയൂ... മോള് അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞോ അച്ഛനൊരു കുഴപ്പവുമില്ല കേട്ടോ "... ചന്ദ്രശേഖരനൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു... "എന്തിനും കൂടെ നിൽക്കാൻ അച്ഛനുണ്ടല്ലോ. നിങ്ങളൊരുത്തനാ പെണ്ണിന്റെ കുരുത്തക്കേടിനൊക്കെ വളം വച്ചു കൊടുക്കുന്നത്... പെൺപ്പിള്ളേരായാൽ വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലുമൊക്കെ ഒരടുക്കും ചിട്ടയും വേണം ".... സാവിത്രീയൽപ്പം നീരസം കലർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "അമ്മാ... എന്ത് പറഞ്ഞാലും അമ്മ എത്തുമല്ലോ ഈ അടുക്കിലും ചിട്ടയിലും. അമ്മയ്ക്കാരെങ്കിലും കൈവിഷം തന്നിട്ടുണ്ടോ ഈ വാക്കുകളിൽ"....? "കുറേ കാലമായി ചോദിക്കണമെന്ന് വച്ചതാ"....? ശ്രീലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ നേരെയൊരു ചിരിയെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "ഒരു പെട തന്നാലുണ്ടല്ലോ... ഒന്നേ ഉള്ളൂ ഇത്ര വലുതായി എന്നൊന്നും ഞാൻ നോക്കില്ല"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മറുപടിയിൽ അരിശം പൂണ്ട സാവിത്രി അവൾക്ക് നേരെ കയ്യോങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു ചിരിയോടെ അതിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞു മാറി ചന്ദ്രശേഖരന്റെ പിന്നിലേക്ക് പോയൊളിച്ചു... "പോട്ടെടോ.... അത് വിട് "... ഇതെല്ലാം കണ്ടാസ്വദിച്ചു നിന്ന ചന്ദ്രശേഖരനൊരു ചിരിയോടെ സാവിത്രിയെ തടഞ്ഞു... "ഇങ്ങനെ പെണ്ണിന് വളം വച്ചു കൊടുത്താൽ ഇനി നിങ്ങൾക്കായിരിക്കും എന്റെയടുത്ത് നിന്നും കിട്ടുന്നത്...നോക്കിക്കോ"...സാവിത്രിയുടെ അരിശം ചന്ദ്രശേഖരന്റെ നേർക്കായി... "എന്റെ സഹധർമ്മിണിയൊന്ന് ശാന്തയാകൂ"...ചന്ദ്രശേഖരൻ സാവിത്രിയോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്കിട്ടു.... സാവിത്രിയുടെ മുഖം വ്രീളാഭരിതമായി.... "പോ അവിടുന്ന് ".... വ്രീളാവിവശയായ സാവിത്രി മുഖം കുനിച്ചൊരു ചിരിയോടെ ചന്ദ്രശേഖരന്റെ കരവലയത്തിൽ നിന്നുമകന്നു മാറി... ശ്രീലക്ഷ്മി നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ കണ്ടു കൊണ്ട് നിന്നു. എന്നും കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ തനിയ്ക്ക് പുത്തരിയല്ല.... ശ്രീലക്ഷ്മി ഒരാനന്ദത്തോടെ മനസ്സിലോർത്തു... "അച്ഛാ.... ഇത്രയും കാലമായിട്ടും നിങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിനു ഒരു കുറവുമില്ലല്ലോ. യുവമിഥുനങ്ങളാണെന്നാ വിചാരം. പ്രായപൂർത്തിയായ മകൾ കണ്ടു നിൽക്കുന്നു എന്നൊരു ബോധവുമില്ല...അയ്യേ"...അച്ഛനമ്മമാരുടെ പ്രേമപ്രകടനങ്ങൾ കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മി അവരെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... ശ്രീലക്ഷ്‌മി പറഞ്ഞത് കേട്ട ചന്ദ്രശേഖരനൊന്ന് ചിരിച്ചു... "മോളെ....വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം എങ്ങനെയായിരുന്നോ അത് വിവാഹത്തിനു ശേഷവും അത് പോലെ തുടരുന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന്റെ വിജയം. പ്രണയവിവാഹത്തിൽ അതിന് മുമ്പുള്ള പ്രണയം അത് പോലെ കൊണ്ട് നടക്കാത്തത് കൊണ്ടാണ് മിക്ക പ്രണയവിവാഹങ്ങളും തകർന്നു പോകുന്നത്. പ്രണയമില്ലെങ്കിൽ ദാമ്പത്യജീവിതം അവിടെ തകരും. പിന്നെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ സ്നേഹം മക്കൾ കണ്ടിരിക്കണം എങ്കിലേ അവരുടെ ദാമ്പത്യജീവിതവും വിജയത്തിലെത്തൂ"...ചന്ദ്രശേഖരനൊരു ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "അച്ഛന്റെ ഉള്ളിലെ ജമിനി ഗണേശൻ ഉണർന്നോ അപ്പോഴേക്കും"... ശ്രീലക്ഷ്മി തലയിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... ചന്ദ്രശേഖരൻ അത് കണ്ട് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.... "സാവിത്രി... ഇന്നൊരു സംഭാവമുണ്ടായി കേട്ടോ"...ചന്ദ്രശേഖരനൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഭാര്യയോട് സംസാരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി... സാവിത്രി എന്താണെന്ന് ആംഗ്യത്തിലൂടെ ചോദിച്ചു... "നമ്മുടെ പുന്നാര മോളിന്ന് ഒരു പയ്യന്റെ ബൈക്കിന് പുറകിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് വന്നിരുന്നു എന്റെയടുത്ത് "....ചന്ദ്രശേഖരൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മി കണ്ണുകളുരുട്ടിക്കൊണ്ട് അച്ഛനെയൊന്ന് നോക്കി... "ആരുടെ കൂടെ....ചീത്തപ്പേരുണ്ടാക്കാനാണോ ഈ പെണ്ണിന്റെ ശ്രമം"... സാവിത്രിയൊരു പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു... "താനിങ്ങനെ പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. വേറാരുടെയും കൂടെയല്ല... ഇന്ന് രാവിലെ ഇവിടെ വന്ന ആ പയ്യനില്ലേ.... അവന്റെ കൂടെ"...ചന്ദ്രശേഖരൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയൊന്നാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "ആരുടെ ദേവന്റെ കൂടെയോ"... സാവിത്രി ഒരാകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു... ചന്ദ്രശേഖരൻ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി... ഈ അച്ഛനെന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാ.....ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു നീരസത്തോടെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... "ദേവന്റെ കൂടെയായിരുന്നോ"...സാവിത്രിയുടെ മുഖത്ത് ഒരാശ്വാസം നിറഞ്ഞു.... അമ്മയുടെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മി അത്ഭുതപ്പെട്ടു... "അമ്മാ... ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ വന്നെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയ്ക്കെന്താ ഒരു ഭാവമാറ്റം"...? നിറഞ്ഞ അത്ഭുതത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി സാവിത്രിയോട് ചോദിച്ചു ... "ആ കൊച്ചനെ കണ്ടാലറിയാം അവന്റെ മനസ്സിലൊരു ദുരുദ്ദേശ്യവുമില്ലെന്ന്"....സാവിത്രി മറുപടി നൽകി.... "അമ്മാ.... അമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ ദേവേട്ടനെ അമ്മയ്ക്ക് വർഷങ്ങളായി പരിചയമുള്ള പോലെയാണല്ലോ. ഇന്ന് രാവിലെയൽപ്പനേരം കണ്ട പരിചയം മാത്രമല്ലെ അമ്മയ്ക്ക് ദേവേട്ടനുമായുള്ളൂ. പിന്നെ അമ്മയ്ക്കെങ്ങനെ ദേവേട്ടനെപ്പറ്റി മനസ്സിലായി" ...? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അമ്പരപ്പോടെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു... "കേട്ടൊടോ.... ഇപ്പോൾ ദേവേട്ടനൊക്കെയായി.. രാവിലെ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു.. കാപ്പിക്കണ്ണൻ പിന്നെയും വേറെന്തൊക്കെയോ"....ചന്ദ്രശേഖരൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... "പുള്ളിയുടെ പേര് ദേവദത്തനെന്നായത് കൊണ്ടും എന്നേക്കാൾ മൂത്തതായത് കൊണ്ടും ഞാൻ ദേവേട്ടനെന്ന് വിളിച്ചു...അതിനെന്താ കുഴപ്പം"...? ശ്രീലക്ഷ്മി മുഖത്തൊരു പുച്ഛഭാവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് ചന്ദ്രശേഖരനോട്‌ ചോദിച്ചു... "അതിന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല"....ചന്ദ്രശേഖരനൊരു ചെറുചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "ശ്രീക്കുട്ടീ.... നീ ചോദിച്ചില്ലേ ആ കൊച്ചനുമായി ഒരുപാട് നാളത്തെ പരിചയമൊന്നുമില്ലല്ലോ പിന്നെയെങ്ങനെ അവനെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയെന്ന്"....? സാവിത്രിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു... "ആ ചോദിച്ചു.... പരിചയക്കാരുടെ കൂടെ പോലും എന്നെ വിടാത്ത അച്ഛനും പ്രശ്നമില്ല ഞാൻ ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ വന്നതിൽ. എന്താണാവോ രണ്ട് പേർക്കും പുള്ളിയെ ഇത്ര കണ്ടങ്ങ് പിടിച്ചേക്കുന്നത്"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അത്ഭുതം വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. അതവളുടെ മറുപടിയിലും പ്രകടമായിരുന്നു.... "ശ്രീക്കുട്ടീ... നീയിന്ന് രാവിലെ ശ്രദ്ധിച്ചോ കൊച്ചൻ വന്നപ്പോൾ എന്നോട് പെരുമാറിയ രീതി"...സാവിത്രിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി ശ്രദ്ധിച്ചുവെന്ന് മറുപടി നൽകി... "അവനിവിടെ വന്നപ്പോൾ അമ്മയോട് പെരുമാറിയ രീതിയും മറ്റും അവൻ സ്ത്രീകളെ എത്രത്തോളം ബഹുമാനിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. അമ്മയുടെ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു സ്ത്രീയോട് അത്രയും ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറുന്ന ഒരുവന്റെ അടുത്ത് നിന്നും സ്ത്രീകൾക്കെതിരെ മോശമായൊരു നീക്കവും ഉണ്ടാവില്ല. മോശമായൊരു കണ്ണിലൂടെ അവനൊരു പെൺകുട്ടിയെ കാണുവാൻ കഴിയില്ല. അത് കൊണ്ടാണ് മോളവന്റെ കൂടെ വന്നപ്പോൾ എനിയ്ക്കൊരു പ്രശ്നവും തോന്നാതിരിക്കുവാൻ കാരണം"....ചന്ദ്രശേഖരൻ പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് ദേവദത്തനോടുള്ള ബഹുമാനം നിറഞ്ഞു നിന്നു.... "അതെ.... ആ കൊച്ചൻ വന്നപ്പോൾ എന്നെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത രീതിയും ആ വിനയവും ഇപ്പോഴുള്ള കുട്ടികളിൽ കാണുന്നത് തന്നെ വിരളമാണ്. അവന്റെ കൂടെ നിനക്ക് വിശ്വസിച്ചു എവിടെ വേണമെങ്കിലും പോകാം" ...സാവിത്രിയുടെ വാക്കുകളിലും ദേവദത്തനോടുള്ള വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു നിന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയെല്ലാം അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടു നിന്നു. താനിന്ന് വരുമ്പോഴുള്ള രംഗങ്ങൾ അവളോർത്തു.... അല്പനേരത്തോളം സംഭാഷണങ്ങൾ നീണ്ടു നിന്നു. തുടർന്നു ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.... വരുമ്പോൾ തന്നോടുള്ള കരുതലും ആ പെരുമാറ്റവും വീട്ടിൽ കൊണ്ട് എല്ലാം കാണിച്ചു തരുമ്പോഴുള്ള വിനയവും എല്ലാം ആരുടേയും മനസ്സിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നവയാണ്. മാത്രമല്ല കോളേജിൽ വച്ചു രവിയേട്ടൻ തന്നെ പരിഹസിച്ചപ്പോൾ തനിയ്ക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീകളോട് പെരുമാറേണ്ടതിനെ പറ്റി ശാസിച്ചു കൊണ്ട് ബോധ്യപ്പെടുത്തി കൊടുക്കുന്നതിലുമൊക്കെ ദേവേട്ടൻ സ്ത്രീകൾക്ക് എത്ര മാത്രം വില കല്പ്പിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു....മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവദത്തനെ കുറിച്ചോർത്തു.... തന്റെ മുറിയിലെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി നോട്ട് ബുക്കെടുത്ത് ദേവദത്തൻ കുറിച്ച് കൊടുത്ത ആ വരികളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.... നിങ്ങളെന്റെ അച്ഛനമ്മമാരെ കുപ്പിയിലാക്കിയല്ലോ നരസിംഹം ഇത്ര പെട്ടെന്ന്... ദേവദത്തൻ കുറിച്ച വരികളിലൂടെ കൈകളോടിച്ചു ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മനസ്സിൽ മൊഴിഞ്ഞു... അന്നത്തെ എല്ലാ പരിപാടികളും കഴിഞ്ഞു നിദ്രാദേവതയുടെ സമക്ഷമണഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മി പിറ്റേന്ന് പതിവിലും നേരത്തെയുണർന്നു.... അടുക്കളയിൽ ചായയും ചോദിച്ചെത്തിയ അവളെ കണ്ട് സാവിത്രിയും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.... "എന്ത് പറ്റി... എന്റെ മോളിന്ന് വിളിക്കുകയൊന്നും ചെയ്യാതെ നേരത്തെ തന്നെയെഴുന്നേറ്റ് വന്നിരിക്കുന്നു"...സാവിത്രിയൊരു ചെറുചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.... "അമ്മാ..... വെറുതെ എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കരുത് കേട്ടോ... ഒന്ന് രണ്ട് ദിവസമായിട്ടു ഞാൻ വൈകിപ്പോയെന്നല്ലാതെ ഞാനിതു പോലെ നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കാറില്ലേ"....? ശുണ്ഠി കലർന്ന വാക്കുകളോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി അമ്മയോട് ചോദിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ മറുപടിയ്ക്ക് കാക്കാതെ ചായ മൊത്തിക്കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... "അമ്മേ..." ചായ മൊത്തിക്കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പൊടുന്നനെ പൂമുഖത്ത് നിന്നും ഒരു വിളി കേട്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു..... ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉടമയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് തന്റെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കുവാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വികാരം ഉണരുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു.... അതിയായ ഉത്സാഹത്തോടെ അവൾ ചായ ഗ്ലാസ്സ് പ്ളേസിൽ വച്ചെഴുന്നേറ്റ് പൂമുഖം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.... അവളുടെ പാദജലജകുസുമങ്ങളിലെ കൊലുസ്സുകളുടെ കോകിലനാദങ്ങൾ അവളുടെ ചുവടുകൾക്ക് അകമ്പടിയായി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... തുടരും #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ