വെറും രണ്ടു part മാത്രം ഉള്ള ഒരു നോവൽ MONSTER DIARY നേരം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങി. മൺ വഴിയിലെ അവസാനത്തെ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റും പിന്നിട്ടിട്ട് ഒരു കിലോമീറ്ററോളം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജെനി സംശയത്തോടെ സ്റ്റീവിനെ നോക്കി. സ്റ്റീവ് ഒറ്റക്കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചുകൊണ്ട് മനോഹരമായിട്ടൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. മറുപടിയായിട്ടെന്നോണം, ഫോണിൽ ഗൂഗിൾ മാപ്പ് പണി മുടക്കിയ കാര്യം അവൾ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. "നൊ പ്രോബ്ലം.. എനിക്കറിയാവുന്ന വഴിയാ. ഞാൻ മുൻപൊരിക്കൽ വന്നിട്ടുണ്ട്." അവന്റെ മുഖത്ത് നിസ്സാരഭാവം. "എപ്പോ ?" "പപ്പേടെ കൂടെ... ഒരു ഇരുപത് ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷം മുൻപാ..." "ആ ബെസ്റ്റ്!" ജെനി നെറ്റിയിൽ അടിച്ചു. "നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങി സ്റ്റീവ്... എങ്ങോട്ടാ എന്താ എന്നറിയാതെ ഈ കാട്ടിന്റെ നടുക്ക് നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും ?" "അങ്ങനെ ഭയപ്പെടാൻ മാത്രം ഈ കാട്ടിൽ ഒന്നുമില്ല ജെനീ... എന്തു തന്നെയായാലും ഇതൊരു ടൂറിസ്റ്റ് പ്ലേസല്ലേ. കുറച്ചൂടെ മുൻപോട്ട് പോയി നോക്കാം." കാർ മുൻപോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. പാതയുടെ ഇരുവശത്തുമായി തിങ്ങി നിരന്നു നിൽക്കുന്ന പൈൻ മരങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണ് ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ജെനി സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള ആദ്യത്തെ ആനിവേഴ്സറിയാണ്. നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്നും മാറിയൊരിടത്ത് സമാധാനമായിട്ട് ആഘോഷിക്കാം എന്നുള്ളത് തന്റെയൊരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു. ഇങ്ങനൊരു സ്ഥലം തിരഞ്ഞു കണ്ടുപിടിച്ചത് സ്റ്റീവ് ആണ്... അവൾ പ്രണയാതുരയായി സ്റ്റീവിന്റെ കയ്യിലേക്ക് മെല്ലെ തല ചേർത്തു. "ഡാനിയേം കൂടെ കൂട്ടായിരുന്നു... അല്ലേ..." സ്റ്റീവ് പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചതേ ഓർമ്മയുള്ളൂ. ജെനിയുടെ മുഖം കുട്ടിക്കലം പോലെ വീർത്തു വന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച കരങ്ങൾ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ജെനി മാറി ഇരുന്നു. "എന്തു പറ്റി ?" സ്റ്റീവ് അന്തം വിട്ടു. "ദേ മനുഷ്യാ എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറയിപ്പിക്കല്ല്. നിങ്ങടെ ഒരു ഡാനി സ്നേഹം. എനിക്കറിയാം ഇത് ഡാനിയെ കൂടെ കൂട്ടാനുള്ള പൂതി കൊണ്ടൊന്നും അല്ലാന്ന്. അവനെ വിളിച്ചാൽ അവന്റെ കെട്ടിയോളും എഴുന്നള്ളൂല്ലോ... അതിനല്ലേ...?" ജെനി മൂക്ക് പിഴിഞ്ഞു. മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ എല്ലാം ഒരു നിശ്വാസത്തിൽ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് സ്റ്റീവ് ഡ്രൈവിങ്ങിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയാൽ ഈ ദിവസത്തിന്റെ മനോഹാരിത മുഴുവൻ വെള്ളത്തിൽ വരച്ച വര പോലെ ആയിത്തീരുമെന്ന് സ്റ്റീവിന് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഒരൊറ്റ ദിവസത്തെ സ്റ്റേക്കേഷനാണ്. വെറുതേ താൻ എന്തെങ്കിലും മണ്ടത്തരം പറഞ്ഞാൽ അത് 24 മണിക്കൂർ നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു അതി ഭീകരാനുഭവമാക്കാൻ ജെനിയെ കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളൂ. അല്പദൂരം കൂടി കാർ മുൻപോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. കൂരിരുട്ടിന്റെ ആഴം വർദ്ധിച്ചെന്നല്ലാതെ ആ ഒത്ത കാടിനു നടുക്ക് അവർക്കൊന്നും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. സ്റ്റീവിന്റെ പഴഞ്ചൻ കാറിന്റെ മഞ്ഞവെളിച്ചം മുൻപിലേക്ക് രണ്ട് കൂർത്ത വാളുകൾ പോലെ നീണ്ടു നിന്നു. പെട്ടെന്നാണ്‌ റോഡിനിടതുവശത്തായി, അവരാ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്! ഒരു ഇളം നീല നിറമുള്ള പഴയൊരു ട്രക്ക്! റോഡിൽ നിന്നും താഴേക്കൂർന്ന നിലയിലാണ്‌. മുൻഭാഗം എവിടെയോ ഇടിച്ചു തകർന്ന നിലയിലാണ്‌. കുറച്ചു കാലമായി ആ വാഹനം അവിടെ കിടപ്പു തുടങ്ങിയിട്ട് എന്നു വ്യക്തം. ഒരുപാടു തകരക്കഷണങ്ങൾ അതിനു ചുറ്റും ചിതറിക്കിടക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. “ആക്സിഡന്റാണോ ? അതോ... ആരെങ്കിലും ഇതിവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതായിരിക്കുമോ ?” സ്റ്റീവ് ആരോടെന്നില്ലാതെ പിറുപിറുത്തു. “വണ്ടി നിർത്തണ്ട...” ജെനി മന്ത്രിച്ചു. അതിനു മറുപടിയെന്നോണം, സ്റ്റീവ് ആക്സിലറേറ്ററിൽ കാലമർത്തി. വല്ലാത്തൊരു ഭയം തങ്ങളെ കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഇരുവരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യാത്ര വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നൊരു തോന്നൽ. ജെനി സ്റ്റീവിനെ നോക്കി. "അയാള് കഷ്ടിച്ച് രണ്ട് കിലോമീറ്റർ എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്... ഇതിപ്പോ മൂന്ന് കഴിഞ്ഞു കാണുമല്ലോ..." അവൾ നീരസത്തോടെ ചോദിച്ചു. വനത്തിലേക്കുള്ള ബോർഡറിലായിരുന്നു ബുക്ക് ചെയ്ത റിസോർട്ടിന്റെ ഓഫീസ്‌. അവിടെ നിന്നും താക്കോൽ വാങ്ങിച്ചിട്ടാണ് അവർ കാടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയത്. "കാടല്ലേ... നമുക്ക് ദൂരം കൂടുതൽ തോന്നുന്നതായിരിക്കും" സ്റ്റീവ് പറഞ്ഞു. തുടർച്ചയായ ഏതാനും വളവുകൾ പിന്നിട്ടു അവർ. റോഡ് തികച്ചും ദുർഘടമായിരിക്കുന്നു ഇപ്പോൾ. വണ്ടിക്കടിയിൽ നിന്നും അപശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു തുടങ്ങി. രണ്ടുപേരും അസ്വസ്ഥതയോടെ ചുറ്റുപാടുകൾ വീക്ഷിച്ചു. “സ്റ്റീവ്!” . ഒരലർച്ച പോലെയിരുന്നു ജെനിയുടെ സ്വരം. “ദേ അതു കണ്ടോ ?” അവൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതിനു മുന്നെ തന്നെ സ്റ്റീവ് ആ ഭീകര കാഴ്ച്ച കണ്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. തൊട്ടു മുൻപിൽ, റോഡ് വലത്തേക്ക് വളയുകയാണ്‌. അതിനപ്പുറം അഗാധമായ കൊക്കയാണ്‌. അവിടെ, ആ റോഡതിരിനോടു ചേർന്നു തന്നെ ഒരു പടുകൂറ്റൻ മരം നിന്നിരുന്നു. അതിന്റെ ഒരു വൻ ശിഖരത്തിലേക്കാണ്‌ ജെനി വിരൽ ചൂണ്ടിയത്. തലകീഴായി തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നിലയിൽ ഒരു കൂറ്റൻ മാനിന്റെ ജഢം! അവരുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു വന്നു. “ഇതെങ്ങനെ ?” സ്റ്റീവ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. “കടുവ ?” അവൻ നെറ്റിചുളിച്ചുകൊണ്ട് ജെനിയെ നോക്കി. “നമുക്കു തിരിച്ചു പോകാം സ്റ്റീവ്... വല്ലാതെ പേടിയാകുന്നു.” അവൾ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഇറുക്കെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “കടുവയല്ലെങ്കിൽ, കരടി... ബ്ലാക്ക് ബെയർ സീസണാണ്‌.” “അതുശരി! എന്നിട്ടാണോ നീ ഈ പാതിരാത്രിയിൽ ഇതിലേ തന്നെ വന്നത് ?” ജെന്നി ക്ഷുഭിതയായി. “10 മിനിട്ട് കൂടി ജെനി. എന്നിട്ടും നമ്മൾ എത്തിയില്ലെങ്കിൽ, വണ്ടി ഞാൻ തിരിക്കും. ഡോണ്ട് വറി. ഇത്രയും വന്നിട്ട് എങ്ങനെയാ തിരികെ പോകുക ?” വിഷണ്ണ സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ, വീണ്ടും ആക്സിലറേറ്ററമർത്തി. കാറിനു പുറകിൽ, ഒരു സ്ഫോടനമുണ്ടായതുപോലെ പൊടിപടലങ്ങൾ പാറിയുയർന്നു. അതിനുള്ളിലൂടെ രണ്ടു ചുവന്ന ലൈറ്റുകൾ പാഞ്ഞകന്നു. ഒരു ഇരുന്നൂറ് മീറ്റർ കൂടി മുൻപോട്ട് പോയിക്കാണും. ദൂരെ ഒരു കയറ്റത്തിലായി അവരൊരു വെളിച്ചം കണ്ടു. സ്റ്റീവ് കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. "അത് തന്നെ ആയിരിക്കും." അവന്റെ നോട്ടം കണ്ട് ജെനി പറഞ്ഞു. ചുറ്റുപാടും നോക്കി ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് സ്റ്റീവ് ആ കുന്നിന്മുകളിലേക്ക് കാർ ഓടിച്ചു കയറ്റി. തീർത്തും വിജനമായൊരിടത്ത് ഒരു ഇരുനില വീട്. മുൻവശത്തു ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. കാർ ഒതുക്കിനിർത്തി പുറത്തേക്കിറങ്ങിക്കൊണ്ട് സ്റ്റീവ് ആ നെയിം ബോർഡ് വായിച്ചുറപ്പു വരുത്തി. "ഇതു തന്നെയാ..." തലയനക്കിക്കൊണ്ട് കാറിനു നേർക്ക് നോക്കി സ്റ്റീവ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ബാഗും സാധനങ്ങളും എടുത്ത് ജെനി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും, കയ്യിലുള്ള താക്കോൽ ഉപയോഗിച്ച് സ്റ്റീവ് വീട് തുറന്നിരുന്നു. അവന്റെ പിറകെയായി ജെനിയും അകത്തേക്ക് കയറി. സ്റ്റീവ് ചെന്ന് ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു. വിശാലമായ അകത്തളം. ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് ബംഗ്ലാവിന്റെ രൂപമാതൃക ആയിരുന്നു ആ കെട്ടിടത്തിന്‌. ഇരുണ്ട നിറത്തിലുള്ള ഇന്റീരിയർ ആ വീടിന് ഒരു പഴമയുടെ ഭംഗി നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജെനി, നേരെ മുൻപിൽ കണ്ടൊരു മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. സ്റ്റീവ് ചുറ്റും നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ അവിടെത്തന്നെ നിന്നതേയുള്ളൂ. ഹാളിൽത്തന്നെ മുകളിലേക്കൊരു ഗോവണിയുണ്ട്. നല്ല ഘനമുള്ള മരത്തടികൾ പരസ്പരം പിണച്ചു വെച്ചതുപോലെ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഒരു പുരാതന നിർമ്മിതി. അതിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾത്തന്നെ സ്റ്റീവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ഇന്നത്തെക്കാലത്ത് ഇതുപോലൊരു ജോലി ചെയ്യാൻ, അത്യാധുനീക ഉപകരണങ്ങൾകൊണ്ടു പോലും സാധ്യമല്ല എന്നവനോർത്തു. പറഞ്ഞുവരുമ്പോൾ താനും ഒരു കോണ്ട്രാക്ടർ ആണല്ലോ. കാലപ്പഴക്കം കോണ്ടാണോ എന്തോ, ചില പടികളിൽ വിള്ളലുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഉടമസ്ഥൻ ഒരു മന്ദബുദ്ധി തന്നെ. മര ഉരുപ്പടികൾ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതെങ്ങനെയാണെന്ന് അയാൾക്ക് വലിയ നിശ്ചയമില്ല എന്നത് ആ പടികളിൽ മാത്രമല്ല, മുറിയിലെ മറ്റുരുപ്പടികളിലും വ്യക്തമായിരുന്നു. അവൻ ഗോവണി കയറി മുകളിലെത്തി. മാസ്റ്റർ ബെഡ്‌റൂം മുകളിലാണ്. അതിനോട് ചേർന്ന് ബംഗിയുള്ളൊരു ബാൽക്കണി... സ്റ്റീവിന്റെ മുഖം വിടർന്നു. എല്ലാം ഒന്ന് നടന്നു കണ്ടതിന് ശേഷം അവൻ താഴേക്ക് നടന്നു. "ആരുടെയോ ഡ്രസ്സ്‌ ഹാങ്ങ്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ഈ മുറിയിൽ..." മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങിക്കൊണ്ട് പടികളിറങ്ങി വരുന്ന സ്റ്റീവിനെ നോക്കി ജെനി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. സ്റ്റീവ് ആ മുറിയിലേക്ക് പോയി നോക്കി. രണ്ട് ജാക്കറ്റും ഒരു പാന്റ്സും ഹാങ്ങറിൽ കൊളുത്തിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒപ്പം, ബെഡിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ നൈറ്റ് ഗൗൺ കൂടി അലക്ഷ്യമായി വലിച്ചെറിഞ്ഞ നിലയിൽ. "ഇതിനു മുൻപ് ഇവിടെ താമസിച്ചവരുടേതാകും. പൈസ തരാതെ മുങ്ങിക്കളഞ്ഞെന്ന് ആ ഓണർ പറഞ്ഞില്ലേ... അവരുടേതായിരിക്കും..." അതിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് സ്റ്റീവ് പറഞ്ഞു. ജെനി ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ തന്റെ ബാഗ് തുറന്നു. "ബൈദവേ, മുകളിലൊരു റൂം ഉണ്ട് കേട്ടോ... കിടിലൻ ബാൽക്കണി ഒക്കെ ആയിട്ട്. നമുക്കവിടെ കിടക്കാം." “നല്ല കാര്യം!” സ്റ്റീവ് പറഞ്ഞതും ബാഗ് അടച്ചു വെച്ച് അതെടുത്ത് തോളിലിട്ടു കൊണ്ട് ജെനി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. "സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇത് രണ്ട് ഫാമിലിക്ക് സ്റ്റേ ചെയ്യാൻ പറ്റിയ വീടാ... അത്രേം സ്പേസ് ഉണ്ട്..." നടക്കുന്നതിനിടയിൽ സ്റ്റീവ് പറഞ്ഞു. അവൻ സത്യത്തിൽ ഒന്നുമുദ്ദേശിച്ചു പറഞ്ഞതായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അത് കേട്ട ഞൊടിയിൽ ജെനിയുടെ മുഖം വീർത്തു. അവളുടെ ഭാവമാറ്റം അറിഞ്ഞ സ്റ്റീവ് തല ചെരിച്ചു നോക്കി. കണ്ണും മുഖവും കൂർപ്പിച്ച് അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ട് ജെനി. "എന്തുവാ ജെനീ നിനക്ക് ?" സ്റ്റീവിന് ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. "എനിക്കെന്താണെന്നല്ലേ... നിങ്ങക്ക് അവളെ കൂടെ കൂട്ടാൻ പറ്റാത്തതിൽ ഉള്ള വിഷമം ആണ് ഈ പറഞ്ഞു തീർക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം!" ജെനി ചീറി. "നിർത്ത്! നീ വെറുതെ ഇല്ലാത്തത് പറഞ്ഞ് കാട് കേറണ്ട!" സ്റ്റീവ് മുരണ്ടു. "നിങ്ങള് കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നതല്ല ഞാൻ പറയുന്നതാണോ കുഴപ്പം?!!" "ഞാനെന്തു കാണിച്ചു കൂട്ടി എന്നാ നീയീ പറയുന്നത് ?" സ്റ്റീവ് ഒച്ചയിട്ടു. "അവളെ കാണുമ്പോ ഉള്ള നിങ്ങടെ എളക്കം തന്നെ പോരേ... ഞാനെന്താ പൊട്ടിയാണോ ?" ജെനി വിറഞ്ഞു തുള്ളി. "നിന്നേം കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുത്ത എന്നെ വേണം തല്ലാൻ!" പല്ലിരുമ്മിക്കൊണ്ട് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച് സ്റ്റീവ് മുകളിലേക്കുള്ള പടികൾ ഓടിക്കയറി. ജെനി ചവിട്ടിത്തുള്ളി താഴെ ഉള്ള മുറിയിലേക്ക് ചെന്ന് ബെഡിലേക്ക് ബാഗ് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. വായിൽ തോന്നിയതൊക്കെ വിളിച്ചു കൂവുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവൾ. അതേ സമയം സ്റ്റീവ് മുകളിലെ മുറിയിലെ ബെഡ് റൂമിലെത്തിയിരുന്നു. “വായ് തുറക്കാൻ നിവർത്തിയില്ല!” ബാത്ത് റൂമിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ സ്റ്റീവിന്റെ ചിന്തകൾ കാടു കയറി. ഏതു നേരത്താണ്‌ മനുഷ്യർക്ക് തമ്മിൽ കല്യാണം കഴിക്കാം എന്നൊക്കെ തോന്നുന്നത് ? എന്തുകൊണ്ട് കുറച്ച് വിഷം വാങ്ങി തിന്നുകൂടാ ? അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കടുവാക്കൂട്ടിലേക്കോ മറ്റോ ചാടിയാൽ, ഒരു മിണ്ടാപ്രാണിയുടെ ഒരു നേരത്തെ വിശപ്പടക്കിക്കൂടേ ? പക്ഷേ, വസ്ത്രം മാറി ഒന്ന് കുളിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ദേഷ്യത്തിന്റെ ആക്കം കുറഞ്ഞിരുന്നു. “ശ്ശെ... നല്ലൊരു ദിവസമായിട്ട്...” സ്റ്റീവിന് കുറ്റബോധം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് അവൻ ബെഡിലേക്ക് മലർന്നതും പിൻകഴുത്തിൽ എന്തോ ഇടിച്ചത് പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. നെറ്റിചുളിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അവൻ കിടന്ന ഭാഗത്തു കൈ കൊണ്ട് പരതി. കനമുള്ളതെന്തോ കയ്യിൽ തടഞ്ഞതും അവൻ വേഗം വിരിപ്പ് മാറ്റി നോക്കി. ഒരു ഡയറി ആയിരുന്നു അത്! നിറം മങ്ങി തുടങ്ങിയ ഒരു പഴയ ഡയറി. പേജുകളുടെ അറ്റം ചിതൽ തിന്നത് പോലെ ദ്രവിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒന്ന് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിക്കൊണ്ട് സ്റ്റീവ് അത് തുറന്നു നോക്കി. ആദ്യ പേജിൽ തന്നെ രക്തം കട്ട പിടിച്ച പാടുകളാണ് അവൻ കണ്ടത്!! അവൻ വേഗം അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു. രക്തം മരവിച്ചു പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി അവന്‌! ഒരു ഭീകര സത്വം! മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു കറുത്ത രൂപം. ആജാനുബാഹുവായ അതിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തിളങ്ങുന്നു! മാർക്കർ കൊണ്ട് കോറി വരച്ചിരിക്കുന്നതാണ്. പക്ഷേ അതൊരു യഥാർത്ഥ ദൃശ്യം പോലെ ജീവനുള്ള ചിത്രമായിരുന്നു. ആ പേജിലേക്ക് കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി ഇരുന്നു സ്റ്റീവ്. പെട്ടെന്നാണവൻ അതിൽ മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആ സത്വത്തിന്റെ പിറകിൽ ഒരു മരമുണ്ട്. ഫോർക്ക് പോലെ മൂന്ന് കൊമ്പുകൾ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന ആ മരം താൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട്! സ്റ്റീവ് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് മുഖമൊന്നു തിരിച്ചതും, അവന്റെ കൺകോണിൽ ആ ദൃശ്യം പതിഞ്ഞു. ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി അവൻ! ബാൽക്കണിയുടെ അപ്പുറത്തായി വനത്തിൽ അതാ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു ആ മരം! സ്റ്റീവിന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കിടുങ്ങി. അവൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു. ഒരു ഡയറിക്കുറിപ്പായിരുന്നു അത്. അക്ഷരങ്ങൾക്കിടയിൽ അങ്ങിങ്ങായി രക്തത്തുള്ളികൾ കാണാം. സ്റ്റീവ് കണ്ണ് ചുരുക്കിക്കൊണ്ട് അത് വായിച്ചു തുടങ്ങി. 4/4/24 വ്യാഴം. “ഇന്നലെ ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടതുപോലെ തന്നെ… ഈ കാട്ടിൽ തന്നെയാണ് ‘അതിന്റെ’ താമസം. ‘അത്’ ഞങ്ങളെ മറഞ്ഞിരുന്നു വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.” സ്റ്റീവ് പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി ഒന്ന് കാട്ടിലേക്ക് നോക്കി. വീണ്ടും ഡയറിയിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചു. എന്തിനാണെന്നറിയാത്ത ഒരു പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞിരുന്നു അവന്റെ ഉള്ളിൽ. അടുത്ത പേജ് മറിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നോട്ടം ആ മുറിയിലാകെ ഒന്നു ചിതറി. അസുഖകരമായിട്ടെന്തോ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതുപോലൊരു തോന്നൽ... താഴെ ജെനി തനിച്ചാണല്ലോ എന്നൊരു ഭയവും അരിച്ചുകയറി വരുന്നുണ്ട് ഉള്ളിൽ. 5/4/24 വെള്ളി “ഇന്നുച്ചയ്ക്ക് ഞാനും ടെസ്സയും ഒരുമിച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ, കാട്ടിൽ നിന്നും ചുള്ളിക്കമ്പുകൾ ഒടിയുന്ന സ്വരം കേട്ടു. ഞാൻ മാത്രമേ കേട്ടുള്ളൂ. ടെസ്സ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ ബാർബിക്യൂ അടുപ്പിനരികിലാണ്‌. ഞാൻ പോയി ഒന്ന് നോക്കി. എന്നാൽ അവിടെങ്ങും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, അസാധാരണ വലിപ്പമുള്ള രണ്ട് കാൽപ്പാടുകളുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ! അപ്പോഴേക്കും കനത്ത മഴ തുടങ്ങിയതുകൊണ്ട് ഞാൻ തിരികെ കയറിപ്പോന്നു. ഇപ്പോൾ എനിക്കുറപ്പാണ്. ഈ കാട്ടിൽ അവനുണ്ട്. ഞങ്ങളെ അവൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു. ഉറപ്പാണ്.” അത് വായിച്ചു തീർന്നതും സ്റ്റീവ് ചാടി എഴുന്നേറ്റു താഴേക്കോടി. സ്റ്റെപ്പുകളിലൂടെ ഒരു കുതിരയെപ്പോലെ ചാടിയിറങ്ങി, താഴെ നിലയിലെ ബെഡ് റൂം വാതിൽ വലിച്ചു തുറന്ന് അവൻ അകത്തേക്കോടിക്കയറി. എന്നാൽ ജെനി ചുണ്ട് കോട്ടിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു കിടന്നതേയുള്ളൂ. "എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത് തന്നെ അബദ്ധമല്ലേ... ഞാനില്ല." "എടി അതല്ല! നീയിത് നോക്ക്..." പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് സ്റ്റീവ് കയ്യിലുള്ള ഡയറി നീട്ടി. പുരികം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ആ യുവതി എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അത് വാങ്ങി മറിച്ചു നോക്കി. ആ രൂപത്തെ കണ്ടതും അവൾ കണ്ണു തുറിച്ചു കൊണ്ട് സ്റ്റീവിനെ നോക്കി. "ഇതെന്താ ? " "വാ നമുക്ക് വായിച്ചു നോക്കാം." അവൻ ആ ഡയറി വാങ്ങി അവളുടെ അടുത്തേക്കിരുന്ന് അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു. 6/4/24 ശനി “ഇന്ന് ഞാൻ ‘അതിനെ’ നേരിട്ട് കണ്ടു. പുറകിൽ നിന്നും. ഒരു മിന്നായം പോലെ. പുറകിൽ നിന്നും നോക്കിയാൽ ഒരു കരടിയുടെ രൂപം. പക്ഷേ, തലയിൽ മൂന്ന് വലിയ കൊമ്പുകളുണ്ട്. ഏതാണ്ട് 10-12 അടി ഉയരമുണ്ട്. ബലിഷ്ടമായ ശരീരം. ഇനി ഇവിടെ താമസിക്കുന്നത് സേഫ് അല്ല എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു. പക്ഷേ, ടെസ്സ സമ്മതിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അവൾക്ക് ഈ വീടും പരിസരവും വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” ജെനി ഭയത്തോടെ സ്റ്റീവിനെ നോക്കി. "ഈ വീട്ടിൽ നടന്ന കാര്യം തന്നെയാണോ ഇത്?" “അറിയില്ല... അതോ ഇനി ഏതോ ഒരുത്തൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്ന് വല്ല ഹൊറർ നോവൽ എഴുതിയതായിരിക്കുമോ ?” ആലോചനയോടെ പിറുപിറുത്ത സ്റ്റീവിന്റെ വിരലുകൾ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു. 7/4/24 ഞായർ. “ഇന്നലെ രാത്രി സംഭവിച്ചതോർക്കുമ്പോൾ, എന്റെ കൈകാലുകൾ വിറക്കുന്നു. ഞാൻ വാതിലുകളും ജനലുകളും അടച്ചു പൂട്ടി, ടെസ്സയോടൊപ്പം ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. ഏതാണ്ട് 12 മണിയോടടുപ്പിച്ചു, താഴെ, കിച്ചണിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും എന്തോ തട്ടുമുട്ട് ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു തുടങ്ങി. ടെസ്സയെ ഞാൻ ഒരുപാട് വിളിച്ചു. പക്ഷേ അവൾ എഴുന്നേറ്റില്ല. ഞാൻ താഴേക്കിറങ്ങി ചെന്നു നോക്കാം എന്ന് കരുതി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ്, പുറകിൽ എന്തോ തകർന്നു വീഴുന്ന സ്വരം കേട്ടത്. ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ടോർച്ച് ഓണാക്കി ബെഡ് റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. പുറത്തെ ഇടനാഴിയിലേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ., മരത്തിന്റെ സ്റ്റയർകേസിൽ നിന്നും ഒരു മുഴക്കം കേട്ടു തുടങ്ങി. ആരോ മുകളിലേക്ക് കയറി വരുന്നു. ഞാൻ തിരികെ റൂമിലേക്കോടി. ടെസ്സയെ വിളിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ആ സത്വം മുകളിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.” സ്റ്റീവ് വ്യഗ്രതയോടെ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു. “കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാനെഴുതിയതു പോലെ തന്നെ. 12 അടിയിൽ കൂടുതൽ ഉയരമുണ്ട് അതിന്. തലയിലായി കൂർത്ത വളഞ്ഞ മൂന്ന് കൊമ്പുകൾ. കുനിഞ്ഞാണ്‌ അതിന്റെ നിൽപ്പ്. എന്നിട്ടും അതിന്റെ കൊമ്പുകളുടെ അഗ്രങ്ങൾ സീലിംഗിൽ മുട്ടുന്നുണ്ട്. നേർക്കുനേരേ നോക്കിയാൽ ആരെയും ചുട്ടെരിക്കാൻ പാകത്തിനുള്ള ചുവന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ. ശരീരം രോമാവൃതമാണ്‌. ഒരു കരടിക്ക് സമാനം. പക്ഷെ ഒരു ആടിന്റേത് പോലെ നീണ്ട മുഖമാണ്. ഇന്നേ വരെ ഞാൻ എവിടെയും കണ്ടില്ലാത്ത ഒരു വിചിത്ര ജീവി! കയ്യിൽ ഒരു മഴു പോലെ എന്തോ ആയുധമുണ്ട്. ശ്വാസം എടുക്കുമ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത മുരൾച്ച! അതിന്റെ ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും, ജനലും വാതിലുമൊക്കെ വിറക്കുന്നു. ടെസ്സ അതിനെ കണ്ട മാത്രയിൽ ബോധരഹിതയായി താഴെ വീണു. ഞാൻ അവളെ തോളിൽ എടുത്തുകൊണ്ടു അതിന് നേരെ ഓട്ടമാരംഭിച്ചു. കാരണം, ആകെ പുറത്തേക്കുള്ള ഒരേ ഒരു വഴിയിലാണ് 'അത്' നിന്നിരുന്നത്. ഞാൻ അടുത്തെത്തിയതും അത് സംഭവിച്ചു. ആ സത്വം ഒന്ന് കുനിഞ്ഞു. ഭീമാകാരമായ അവന്റെ ഇടതു കൈപ്പത്തി എന്റെ കഴുത്തിൽ! ഒരു പക്ഷിക്കുഞ്ഞിനെയെന്നപോലെ അവൻ എന്നെ നിലത്ത് നിന്നും . തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ