ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aj59ap4?d=n&ui=v64j8rk&e1=cCRITICAL MISSING PERSONS – PART 02 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ. അറസ്റ്റ് ചെയ്ത ‘ചിന്നമ്മു’വിനെ രാത്രി മുഴുവൻ ലോക്കപ്പ് ചെയ്തെങ്കിലും, സ്റ്റേഷനിലെ വനിതാ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ക്ഷാമം മൂലം പിറ്റേന്ന് രാവിലെയാണ്‌ രണ്ടാം ഘട്ട ചോദ്യം ചെയ്യൽ ഉണ്ടായത്. സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടർ അനൂപ് മേനോൻ തന്നെയാണ്‌ ചോദ്യം ചെയ്യൽ ആരംഭിച്ചത്. പൊതുവേ ശാന്തസ്വഭാവിയും പക്കാ മാന്യനുമാണ്‌ ഇൻസ്പെക്ടർ. വളരെ കിറു കൃത്യമായിട്ടുള്ള പൊലീസ് നടപടികളാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. തലേന്ന്, ശ്രീക്കുട്ടന്റേതടക്കം ആ നാട്ടുകാരുടെയെല്ലാം മൊഴിയെടുത്ത്, ചിന്നമ്മുവിന്റെ പേരിലുള്ള സകല മുൻ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടേയും ചരിത്രമെടുത്ത് ലക്ഷണമൊത്ത ഒരു ക്രൈം ഫയൽ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു പൊലീസുകാർ. ഇനിയും കൂടുതൽ ചോദ്യം ചെയ്യലിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടായിട്ടല്ല, എങ്കിലും യാതൊരു തരത്തിലും അവർ ഊരിപ്പോകരുത് എന്ന് മേനോന്‌ നിർബന്ധമുണ്ട്. കാരണം, കുഞ്ഞുങ്ങളെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകൽ ആ സ്റ്റേഷനതിർത്തിയിൽ ആദ്യത്തെ സംഭവമായിരുന്നു. “നിന്റെ ശരിക്കൊള്ള പേരെന്താടീ ?” അനൂപിന്റെ ആദ്യ ചോദ്യം അതാരുന്നു. “നിങ്ങക്കറിയാല്ലോ. പിന്നെയെന്തിനാ ?” തികഞ്ഞ ധാർഷ്ഠ്യത്തിലായിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി. പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി ഒരു യക്ഷിയുടെ മുഖഭാവത്തിലാണ്‌ ചിന്നമ്മുവിന്റെ ഇരിപ്പ്. “വെരലടയാളം കിട്ടിയില്ലേ ? അതു മതീല്ലോ നിങ്ങക്ക്!” യാതൊരു കൂസലുമില്ലായിരുന്നു ആ സ്ത്രീയ്ക്ക്. അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ, മുൻപ് പലവട്ടം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരു സർക്കസാണിത്. “പൊന്നുമോളേ, ചുമ്മാ മൊടയെറക്കരുത്. ഒരൊറ്റ ചവിട്ടിന്‌ നിന്റെ-” അനൂപിന്റെ ഭാവം മാറിയത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. “ഇന്നാടാ... ചവിട്ടി നോക്ക് നീ! അപ്പൊ അറിയാം.” അവർ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. “പന്ന പെലിയാടി മോളേ!” അടുത്തു നിന്നിരുന്ന കോൺസ്റ്റബിൽ രമ അവരുടെ മുടിക്കുത്തിൽ പിടുത്തമിട്ടത് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിലായിരുന്നു. “വേണ്ട വേണ്ട...” അനൂപ് കൈയ്യുയർത്തി തടഞ്ഞു. “തല്ക്കാലം ഇതൊക്കെ മതി. വേഗം മെഡിക്കലിനു കൊണ്ടോവാനൊള്ള എടപാടെന്താന്നാ നോക്ക്. ഉച്ചയ്ക്കു മുന്നെ ഇവളെ പായ്ക്ക് ചെയ്യണം.” “സാറേ... ഒരു മിനിട്ട്. ഞാൻ ഒന്നു ചോദിച്ചു നോക്കട്ടെ അവളോട്.” വാതിൽക്കൽ നിന്നും ആ സ്വരമുയർന്നത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. “ആ... അനിലാ...” അനൂപിന്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. “ഇന്നലെ ലീവാരുന്നല്ലേ ?” “സാറ്‌ വിഷയം മാറ്റണ്ട. ഒന്ന് പൊറത്തേക്ക് നിക്ക്. ഒരു പത്തു മിനിട്ട് മതി.” അനില തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന നീണ്ട പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ബോട്ടിലുമായി അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വാട്ടർ ഡിസ്പൻസറിനരികിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “അനില... ഇത് അണ്ടർ കണ്ട്രോളാണ്‌. ചുമ്മാ പ്രശ്നൊന്നും ഉണ്ടാക്കണ്ട കാര്യമില്ല.” സി ഐ യുടെ ചിരിയിൽ പരുങ്ങൽ കലർന്നു. “ആയ്ക്കോട്ടെ...” അനില കുപ്പിയിൽ വെള്ളം നിറച്ച് നിവർന്നു. നന്നായി മുറുക്കി അടച്ച ആ കുപ്പിയുടെ കഴുത്തിൽ ഒരു ടവ്വൽ ചുറ്റി അതിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് ആ പൊലീസുകാരി അത് ചിന്നമ്മുവിന്റെ തിരുനെറ്റിക്കു നേരേ ഒന്നു നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഉന്നം നോക്കുന്നതുപോലെ. “രമാ, ഇവരെ അങ്ങു കൊണ്ടോക്കേ. അനില വന്നേ. പറയട്ടെ.” അനൂപ് വളരെ സംയമനത്തോടെ ആ സിറ്റുവേഷൻ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള ശ്രമമാരംഭിച്ചു. ചിന്നമ്മുവിനെ പിടിച്ചു വലിച്ച് പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ പൊലീസുകാരികൾ ചിരിയമർത്താൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. 10 മിനിട്ട് അനിലയുടെ കൂടെ ചിന്നമ്മുവിനെ വിട്ടു കൊടുത്താൽ പിന്നെ എന്താണുണ്ടാകുക എന്ന് അവർക്കൊക്കെ ഒരു ഏകദേശ ധാരണയുണ്ട്. “അനില ഇരിക്കൂ.” അനൂപ് കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. “ഇവിടെ പൊതുവേ ഇങ്ങനാണോ സാറേ ?” അനില നേരേ കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു. “എന്താ അനില ഉദ്ദേശിച്ചെ ?” “അവള്‌ ആർ ഓ അല്ലെ ?” “അതേ... തൃശ്ശൂർ പട്ടിക്കാട് സ്റ്റേഷനിൽ സമാനമായ ഒരു കേസൊണ്ട് അവൾക്ക്. ശിക്ഷ കഴിഞ്ഞെറങ്ങീതാ. കമ്പ്ലീറ്റ് റെക്കോർഡ്സ് എടുപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.” “സമാനമായ കേസ്ന്നു വെച്ചാ, അവള്‌ മുന്നേം ഇതുപോലെ ഒരു കൊച്ചിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടൊണ്ട്ന്ന് തന്നെയല്ലേ ? എന്റെ നാട്ടിലൊക്കെ അങ്ങനാണ്‌.” “അനിലാ... തന്റെ പാസ്റ്റ് എനിക്കറിയില്ല. തന്നെപ്പറ്റി കേട്ടട്ടൊള്ളതൊക്കെ ശരിയാണോന്നൊന്നും ഞാൻ അന്വേഷിച്ചിട്ടില്ല. ശരിയാവാതിരിക്കട്ടെ എന്നാണെന്റെ ആഗ്രഹം. എന്തു തന്നെയായാലും, പൊലീസുദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും അഗ്രഷൻ... എനിക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റുന്ന പരിപാടിയല്ല. എന്റെ സ്റ്റേഷനിൽ, ഞാൻ തന്റെ മേലധികാരിയായിരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം അത് ഞാൻ സമ്മതിക്കുകയുമില്ല. മനസിലായോ ?” അനില സാവധാനം തലകുലുക്കി. “അതുകൊണ്ട്... അവരെ മെഡിക്കലിനു കൊണ്ടോയി നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് മജിസ്റ്റ്രേറ്റിന്റടുത്തോട്ട് കൊണ്ടോവാം. എന്തു പറയുന്നു ? നമുക്ക് നമ്മടെ പണി വൃത്തിയായിട്ട് ചെയ്യാൻ നോക്കാം. അല്ലാണ്ട് ചുമ്മാ ഇതൊക്കെ പേഴ്സണലാക്കാൻ നോക്കിയാ നമുക്ക് അതിനു മാത്രേ നേരൊണ്ടാവൊള്ളൂ.” അനില അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നതുപോലുമില്ല എന്നു തോന്നി. “എട്ടു വയസ്സൊള്ള ഒരു കൊച്ചിനെ, പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ, സ്വന്തം വീട്ടു മുറ്റത്തു നിന്നും കാണാതെ പോകുക എന്ന് വാർത്തേലൊക്കെ വായിക്കുമ്പൊ എളുപ്പാ സാറേ. പക്ഷേ, ആ കൊച്ച് നമ്മടെയാന്നൊന്നോർത്തു നോക്കിക്കേ ? നമ്മടെ വീട്ടുമുറ്റത്തൂന്നാണ്‌ ഇതുപോലൊരു പരപ്പൂ* മോള്‌, പെട്ടെന്നങ്ങ് കേറിവന്ന്, മയക്കുമരുന്ന് കൊടുത്ത് തൊളേലിട്ടോണ്ട് പോയേന്നോർത്ത് നോക്കിക്കേ ? സാറിന്റെ പിള്ളേർക്കൊക്കെ എന്തു പ്രായൊണ്ട് ?“ ”അനില!” “ഞാൻ കാര്യായിട്ട് ചോദിച്ചതാ. സാറിന്റെ ഒരു പ്രായം വെച്ചു നോക്കുവാണെങ്കി - ” “മതിയാക്ക്!” അനൂപ് എഴുന്നേറ്റു. “വെറുതേ നമ്മളു തമ്മിൽ പറഞ്ഞ് മുഷിയണ്ട. ഈ കേസൊക്കെ ഇന്നുച്ചയാകുമ്പളക്കും തീരുമാനാവും. ഇനീം ഇവിടെത്തന്നെ ഒരുമിച്ചുണ്ടാവണ്ടതാ നമ്മള്‌.” അനിലയുടെ മുഖത്ത് സഹതാപമായിരുന്നു. “ഒരിക്കലും ഒരു പൊലീസോഫീസർ ഒരു കേസും പേഴ്സണലാക്കരുത്. അങ്ങനെയുണ്ടായ പിന്നെ അയാൾ ആ ജോലിക്ക് യോഗ്യനല്ല എന്നു ഞാൻ പറയും. ഇനി അത് അനിലയ്ക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റുന്നില്ലെങ്കിൽ, തന്നെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുകയല്ലാതെ എനിക്ക് വേറേ വഴിയില്ലാതെ വരും അനില.” “സാറെന്നാ മൈരാന്നാ കാണിക്ക് സാറേ! ഇനീം ഇവടെത്തന്നെ ഒരുമിച്ച് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിന്നോളാന്ന് ആർക്കും വാക്കുകൊടുത്തട്ടല്ല ഞാൻ ഇങ്ങ് വന്നെ. അതുകൊണ്ട് ഇങ്ങനത്തെ ഉമ്മാക്കി പറഞ്ഞ് എന്നെ പേടിപ്പിക്കാന്ന് വിചാരിക്കണ്ട. സാറ്‌ ഒരുപാട് വിയർക്കും!” യാതൊരു കൂസലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല അനിലയ്ക്ക്. അവൾ അറിഞ്ഞതെന്ത്, അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളതെന്ത് എന്ന് അനൂപിനറിയില്ലല്ലോ. സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ അനില ശശിധരൻ ആ സ്റ്റേഷനിൽ ചാർജെടുത്തിട്ട് രണ്ടു മാസങ്ങൾ പോലുമായിട്ടില്ല. ആദ്യ പോസ്റ്റിങ്ങ് ക്രൈം ബ്രാഞ്ചിലെ മേജർ ക്രൈംസ് ഡിവിഷനിലേക്കായിരുന്നെങ്കിലും, ആ ഡിവിഷൻ ഇൻ ചാർജ്ജായ ഡി വൈ എസ് പി ധിലീഷ് പോത്തൻ അനിശ്ചിതകാല സസ്പെൻഷനിലായതിനാൽ താല്ക്കാലിക പോസ്റ്റാണ്‌ ഇവിടെ. വന്ന് ആദ്യത്തെ മണിക്കൂറിൽത്തന്നെ അവളെക്കുറിച്ച് സഹപ്രവർത്തകർക്ക് ഒരു ധാരണയായതാണ്‌. സീ സീ ടി വി ഉള്ളിടത്തു പോലും യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ അവൾ കുറ്റവാളികളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് സോഷ്യൽ മീഡിയായിലടക്കം പ്രസിദ്ധമാണ്‌. പക്ഷേ, ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ ആരും അവളോട് കോർക്കില്ല. തട്ടുകേട് പറ്റും എന്നാണ്‌ പറയപ്പെടുന്നത്. അവൾക്ക് ക്രൈം ബ്രാഞ്ച് ഡിവൈ എസ് പി യുമായിട്ടുള്ള കണക്ഷൻ പൊലീസ് ഫോഴ്സിലെ പരസ്യമായൊരു രഹസ്യമാണ്‌. “റിപ്പീറ്റ് ഒഫൻഡേഴ്സിനെ അതിന്റേതായ രീതിയിൽത്തന്നെ നമ്മൾ ഒതുക്കണം സർ. കാരണം, ഇപ്പൊ ചിന്നമ്മുവിന്റെ ചിന്തയെന്താ ? ഒരു ഒന്നര മാസം റിമാൻഡ്. അതു കഴിയുമ്പൊ പുല്ലു പോലെ ഇറങ്ങാം അവൾക്ക്. അതുകഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ജില്ല - ഇതുപോലെ വേറൊരു നാട്ടിൻപുറം. വേറൊരു കുഞ്ഞ്... അത്ര തന്നെ. കാരണമെന്താ ? അവളിത് മുൻപും ചെയ്തിട്ടൊണ്ട്. സംഭവം ഇത്രയൊക്കെയേ ഉള്ളൂ എന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി. ഇനി അവളെ ഒതുക്കാൻ ആകെ ഒരു വഴിയേ ഒള്ളൂ... പെർമനന്റായിട്ട് ഇൻകപ്പാസിറ്റേറ്റ് ചെയ്യുക. അത്ര തന്നെ.” അനൂപ് പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി ഇരിക്കുകയാണ്‌. “നടക്കട്ടെ സർ! ഞാനായിട്ടിനി നിങ്ങടെ പൊലീസ് വർക്ക് തടസപ്പെടുത്തുന്നില്ല.” അവൾ ഒരു ചെറു ചിരിയോടു കൂടി ഇറങ്ങാനായി തിരിഞ്ഞു. “നമ്മടെ നാട്ടിലെ പരിപാടി ഇങ്ങനൊക്കെയാ. എന്നാ ചെയ്യാൻ പറ്റും. ല്ലേ ?” പുറത്തിറങ്ങി വന്ന അനില, സ്റ്റേഷൻ ഹാളിൽ, തന്റെ ഓഫീസിൽ നിന്നും പരമാവധി ദൂരെ ഒരു മൂലയിൽ ലോക്കപ്പിന്റെ അഴികളിലേക്ക് വിലങ്ങിട്ട് ഇരുത്തിയിരിക്കുന്ന ചിന്നമ്മുവിനെ കണ്ടു. മനോഹരമായൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു അവളുടെ മുഖത്ത്. ആ സ്ത്രീയെ അത്ര ദൂരെ കൊണ്ടെ ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നത് എന്തിനായിരിക്കും എന്ന് അവൾക്ക് ഊഹിക്കാനാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനില അങ്ങോട്ട് ചുവടുകൾ വെച്ചതും പൊലീസുദ്യോഗസ്ഥർ എഴുന്നേറ്റു. “വേണ്ട മാഡം... പ്ലീസ്. പ്രശ്നാവും മാഡം...” വനിതാ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കായിരുന്നു ഏറ്റവും ഭയം. അനില അതൊന്നും വകവെച്ചില്ല. ചിന്നമ്മുവിനരികിലെത്തി അവരുടെ ചെവിയിലേക്ക് തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു അവൾ. എന്താണ്‌ ആ പൊലീസുകാരി മന്ത്രിച്ചതെന്ന് ആരും കേട്ടില്ല. പക്ഷേ ചിന്നമ്മു തലച്ചോറിൽ വൈദ്യുതാഘാതമേറ്റതുപോലെ സ്തംഭിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. തുടർന്ന് തന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് തിരിഞ്ഞതും, സ്റ്റേഷന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു വന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അനിലയുടെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചു. അന്വേഷണങ്ങൾ എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഡെസ്കിനരികിലാണയാൾ. “എന്താടാ ?” അനില അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. “മാഡം... ഞാൻ സുനിൽ. സുനിൽ ദാമോദരൻ. ചെലപ്പൊ എന്നെ അറിയാരിക്കും...” അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖം മാറി. അയാൾ അവളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നു വ്യക്തം. “അനില മാഡമല്ലേ ?” അനില അവനെ ഒന്ന് അടിമുടി നോക്കിക്കൊണ്ട് തലകുലുക്കി. “മാഡം... ഞാൻ ഇന്നലെ ഇവിടെ ഒരു ചൈൽഡ് അബ്ഡക്ഷൻ കേസുണ്ടായതറിഞ്ഞ് വന്നതാണ്‌. പറ്റുവാണെങ്കി ഒരു റിപ്പോർട്ട് എടുക്കണം.” “ചാനലാ ?” അനിലയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. “യൂറ്റ്യൂബ് ചാനലാണ്‌ മാഡം. ടി വി 18.” “ആം...” അനിലയുടെ മുഖത്ത് പരിചിത ഭാവം. “ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.” “മാഡം... എനിക്കൊരു 10 മിനിട്ട് തരണം-” “ഈ കേസാണെങ്കി സി ഐ സാറിനെ കാണൂ. അവടെ വെയ്റ്റ് ചെയ്താ മതി. സാറ്‌ ഫ്രീ ആകുമ്പൊ വിളിപ്പിക്കാം.” “നോ നോ നോ ... മാഡം ഈ സ്റ്റേഷനിലാന്നെനിക്കറിയില്ലാർന്നു. എനിക്കിനി വേറൊന്നും വേണ്ട. മാഡത്തിനോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാ മാത്രം മതി. ഒരു 10-15 മിനിറ്റ് മാഡം.” ചെറുപ്പക്കാരൻ യാചിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നി. അവന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടിട്ടാകണം, എന്തോ കാര്യമായി അവന്‌ പറയാനുണ്ടെന്ന് അനിലയ്ക്ക് തോന്നി. അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്നെ കണ്ടതിന്റെ ഷോക്കിൽ നിൽക്കുകയാണാ ചെറുപ്പക്കാരൻ. “വാടാ...” അനില തിരിഞ്ഞ് തന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു സെക്കൻഡ് ചിന്നമ്മുവിനെ ഒന്ന് അടിമുടി നോക്കിയതിനുശേഷമാണ്‌ സുനിൽ അവളെ പിന്തുടർന്നത്. “ഇരിക്ക്!” അനില കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. “മാഡം... ഒരു ക്യാമറ ഒന്ന്- ദേ ആ മൂലയ്ക്ക് വെച്ചോളാം. വേറെ ഒന്നും വേണ്ട.” “ആയ്ക്കോട്ടെ. പക്ഷേ ഓണാക്കരുത്.” “അല്ല മാഡം...” സുനിൽ ചമ്മലോടെ തുടർന്നു “എനിക്ക് പറയാനൊള്ളതെന്നതാന്ന് കേട്ടാ-” “കാര്യം പറയട ചെറക്കാ! ക്യാമറ വെച്ചാ മാത്രേ നീ മിണ്ടുവൊള്ളോ ?” “സോറി മാഡം...” തല കുനിച്ചുകൊണ്ട് കസേരയിലിരുന്ന സുനിൽ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു തടിച്ച ഫയൽ പുറത്തെടുത്ത് അവളുടെ മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു. “സത്യത്തിൽ മാഡത്തിനെയല്ല... എനിക്ക് പോത്തൻ സാറിനെയാരുന്നു വേണ്ടത്. കഴിഞ്ഞ നാലു കൊല്ലായിട്ട് ഞാൻ നടക്കുവാ. പക്ഷേ ... ആളെ അങ്ങനെ എന്നെപ്പോലൊരാൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ആക്സസ് ചെയ്യാൻ പറ്റൂലല്ലോ. ഒരു വട്ടം ഒന്ന് മീറ്റ് ചെയ്തതാണ്‌ പക്ഷേ, എന്റെ ക്യാമറേം കിടുതാപ്പും ഒക്കെ കണ്ടപ്പൊ തെറി പറഞ്ഞ് ഓടിച്ചു വിട്ടു ...” “സ്വാഭാവികം.” “മാഡം... ഒരുപക്ഷേ അടുത്തു തന്നെ എന്നെ ആരെങ്കിലും കൊന്നു കളയും. അതിനു മുൻപ് നിങ്ങളെ ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റീത് എന്റെ മഹാഭാഗ്യമാണെന്നേ ഞാൻ കരുതുന്നുള്ളൂ.” സുനിലിന്റെ സ്വരം അസാധാരണമാം വിധം ഗൗരവമാർജ്ജിച്ചത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അനില മുഖമുയർത്തി. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!