തികച്ചും യാദൃച്ഛികമായിരുന്നു ആ കണ്ടുമുട്ടൽ. ഒരു സാധാരണ ബസ് യാത്ര. മുഖങ്ങൾക്കിടയിൽ മുഖങ്ങൾ, തിരക്കിനിടയിൽ ചിന്തകൾ അതിനിടയിലാണ് അവളെ ഞാൻ കണ്ടത്. വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടു. ഒരു പാട്ട്, കുറച്ചു തമാശകൾ… എന്റെ കോമഡികൾക്ക് അവൾ തുറന്ന മനസ്സോടെ ചിരിച്ചു. അവളുടെ ആ ചിരി, അത് എന്തോ പറഞ്ഞുപോകുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. സംസാരം നീണ്ടപ്പോൾ ഒരു മുൻപരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ അവൾ അവളുടെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ഒന്നും മറയ്ക്കാതെ എന്നോട് പങ്കുവച്ചു. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു “ഒരു നിമിഷത്തെ പരിചയത്തിനപ്പുറം എന്തിനാണ് ഈ കുട്ടി ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ എന്നോട് പറയുന്നത്?” പിന്നീട് മനസ്സിലായി… ഈ തിരക്കുപിടിച്ച ലോകത്ത് ആർക്കും ആരെയും കേൾക്കാൻ സമയം ഇല്ല. അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ ഒരവസരം കിട്ടി. അവൾ അത് പൂർണ്ണമായി ഉപയോഗിച്ചു. പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി എന്റെ സങ്കടങ്ങളാണ് ഈ ലോകത്തിലെ വലുതെന്ന്. എന്നാൽ ആ ബസ് യാത്രയിൽ എന്റെ സങ്കടങ്ങൾ ഒന്നുമല്ലെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കൂടുതൽ അറിയണം എന്നൊരു ആഗ്രഹം എന്റെ മനസ്സിൽ നിശ്ശബ്ദമായി വളർന്നു. അവൾ കഥ തുടർന്നു… അച്ഛനും അമ്മയും മൂന്നു കുട്ടികളടങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ കുടുംബം. മൂത്തയാൾ അവൾ. താഴെ രണ്ടു അനിയന്മാർ. വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ അച്ഛന് ഒരു അപകടം. കിടപ്പിലായി. അതിനുശേഷം അച്ഛന്റെ ചികിത്സയും വീട്ടുചെലവുകളും മക്കളുടെ പഠനവും എല്ലാം ചേർന്ന് കൂലിപ്പണിക്ക് പോകുന്ന അമ്മയുടെ ചുമലിലായി. എല്ലാം വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയത്താണ് അമ്മക്ക് തുടർച്ചയായ അസുഖം. ഒരാശുപത്രി, പിന്നെ മറ്റൊന്ന്… എന്നിട്ടും മാറ്റമില്ല. ഒടുവിൽ ആ സത്യം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ബ്രെസ്റ്റ് കാൻസർ. അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “ഒരു കുടുംബത്തിന് ഇതിലുപരി എന്താണ് ഇനി വരാനുള്ളത്?” എന്ന് അവളുടെ നിശ്ശബ്ദത ചോദിച്ചു. ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. സ്റ്റോപ്പുകൾ പിന്നിലായി. എന്നാൽ അവളുടെ കഥ എന്റെ മനസ്സിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു. അന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി ജീവിതത്തിൽ എല്ലാവർക്കും അവരവർ നയിക്കുന്ന സ്വന്തം യുദ്ധമുണ്ട്. ചിലത് നമ്മൾ കാണും. ചിലത് ഒരു ബസ് യാത്രയിൽ യാദൃച്ഛികമായി കേൾക്കും. #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #💑 Couple Goals 🥰 #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം