ഋതുനന്ദനം... Part 136 പണിപ്പുരയുടെ വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങിയ ദേവദത്തൻ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ ആരെയും കണ്ടില്ല. കുറച്ച് മുമ്പ് ബഹളമയമായിരുന്ന അന്തരീക്ഷം തികച്ചും ശാന്തത കൈ വരിച്ചതായി ഉളവായി അയാൾക്കപ്പോൾ.. ഹാളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ പൊട്ടിച്ചിരി ദേവദത്തന്റെ കാതുകളിൽ എത്തി. അയാളുടെ ചൊടിയിലൊരു പുഞ്ചിരിയപ്പോൾ വിടർന്നു... മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പുറത്തു അമ്മയും മക്കളും തമ്മിൽ നടന്ന സംഭാഷണങ്ങളും വാഗ്വാദങ്ങളും ദേവദത്തൻ കേട്ടിരുന്നു.മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു ഇറങ്ങാൻ നേരമായിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മിയും മക്കളും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ അതിന്റെ മൂർച്ചയിലെത്തിയത്. എല്ലാമൊന്നൊതുങ്ങിയിട്ട് പുറത്തിറങ്ങാമെന്ന് നിനച്ച ദേവദത്തനെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകൾ ആമോദത്തിന്റെ അത്യുന്നതിയിലെത്തിച്ചു.... "എത്ര കാലം പിരിഞ്ഞിരുന്നാലും എത്ര വെറുത്താലും എത്ര ജന്മമെടുത്താലും എന്റെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ആത്മാവിനും ഉടമ ഒരാൾ മാത്രമാണ്. ദേവദത്തൻ നരസിംഹനെന്ന മനുഷ്യൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയ പുരുഷൻ അതായത് നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ...ആ മനുഷ്യനല്ലാതെ ഒരു പുരുഷനും എന്റെ മനസ്സിൽ സ്ഥാനമില്ല ഈ ജന്മത്തിലും വരും ജന്മങ്ങളിലും"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകൾ അപ്പോഴും ദേവദത്തന്റെ കർണ്ണങ്ങളിൽ അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... അതോർക്കവേ അയാളുടെ മുഖത്ത് ആനന്ദത്തിന്റെ അനന്തസാഗരവീചികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ലച്ചൂ... തന്റെ മനസ്സിൽ എന്നും എനിയ്ക്ക് മാത്രമേ സ്ഥാനമുള്ളൂ എന്നയീ അറിവ് മാത്രം മതിയെടോ തന്റെ ദേവേട്ടന് ഈ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കഴിച്ചു കൂട്ടാൻ... ഒരു ചെറുചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... പൂമുഖത്തോട് അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ നോട്ടം അഭിരാമിയും മിത്രയും ഇരിക്കുന്നിടത്തെത്തി. അച്ഛൻ തങ്ങളെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞുവെന്ന് മക്കളിരുവരും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തങ്ങളെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഇരുവരും എഴുന്നേറ്റു. അവരെയൊന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ദേവദത്തൻ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു . ഹാളിൽ തന്നെയും കാത്തെന്ന പോലെ ഊണ് മേശയ്ക്കരികെ കസേരയിലിരിക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കണ്ടപ്പോൾ ദേവദത്തനവളെ നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയയച്ചു... "പോയി ഫ്രഷായി വന്നോളൂ.. അപ്പോഴേക്കും ഭക്ഷണം എടുത്തു വയ്ക്കാം"...ദേവദത്തനോടത് പറയുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശിരസ്സ് കുനിഞ്ഞു... മറുപടിയായി ശരിയെന്നു തല കുലുക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ശ്രീലക്ഷ്മി അടുക്കളയിലേക്കും... ശ്രീലക്ഷ്മി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമി പൂമുഖത്ത് നിന്നും ഹാളിലേക്കും തുടർന്ന് തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു... അഭിരാമിയ്ക്ക് അകമ്പടിയെന്നോണം മിത്രയും ചേച്ചിയുടെ പിന്നാലെ മുറിയിലെത്തി... ================================== ഫ്രഷായി വന്ന് ദേവദത്തൻ ഇരിക്കുമ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മി അയാൾക്കുള്ള പ്ളേറ്റ് നിരത്തി അതിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മി അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു തനിക്ക് കൂടി ഭക്ഷണം വിളമ്പിയപ്പോഴാണ് അവളിത് വരെ കഴിച്ചില്ലെന്ന് ദേവദത്തനും മനസിലായത്... ലച്ചു താൻ വരാനായി തനിയ്ക്ക് വിളമ്പിത്തരുവാനായി കാത്ത് നിന്നേക്കുന്നു...ഉള്ളിൽ നദീകാന്തവീചികളായി അലയടിച്ച ആമോദകണികകളുടെ പ്രതിഫലനം ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തും പ്രതിഫലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ഒരുപാട് ആനന്ദത്തോടെ കഴിക്കുമ്പോൾ ഭക്ഷണത്തിനു രുചിയേറിയതായി ദേവദത്തനുളവായി.... മറ്റേതോ ലോകത്തെന്ന പോലെ ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന തന്റെ നേരെ രണ്ട് നീലമിഴികൾ ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കുന്നത് അറിഞ്ഞെങ്കിലും ദേവദത്തനത് കണ്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല... ചൊടിയിൽ നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മുഖം കുനിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയും കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവദത്തന്റെ പ്ളേറ്റിൽ വിളമ്പിയത് തീർന്നപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി വീണ്ടും വിളമ്പി. തടയാൻ കഴിയാതെ നിന്ന ദേവദത്തൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയതിന് ശേഷം വീണ്ടും കഴിക്കുവാനാരംഭിച്ചു... തന്റെ പ്ളേറ്റിലെ ഭക്ഷണം പകുതിയോളം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മതിയായ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കി എഴുന്നേൽക്കുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ എഴുന്നേറ്റ് കൊള്ളാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ കൈ കഴുകുവാനായി വാഷ് ബേസിനടുത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തൻ ഭക്ഷണം ബാക്കി വച്ച പ്ളേറ്റ് തന്റെ നേർക്ക് എടുത്തു വച്ചു അതിൽ നിന്നും കഴിക്കുവാൻ തുടങ്ങി... വാഷ് ബേസിനിൽ നിന്നും ഇടയ്ക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ നോട്ടമയച്ച ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിലും പതിഞ്ഞുവാ ദൃശ്യം... അയാളുടെ മുഖം പറയുവാൻ കഴിയാത്ത വിധത്തിൽ ആനന്ദഭരിതമായി... ഈ ദൃശ്യം തങ്ങളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നതിലൂടെ കണ്ട മിത്രയുടെ മിഴികളിൽ അമ്പരപ്പ് നിറഞ്ഞു അതിനൊപ്പം ആനന്ദവും... വാതിൽ അടച്ചു മിത്ര ശരവേഗത്തിൽ ബെഡിൽ ഇരിക്കുന്ന അഭിരാമിയുടെ അടുത്തെത്തി. ബെഡിൽ കയറി അഭിരാമിയ്ക്ക് അരികിലായി അവളും ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് താൻ കണ്ടത് അവൾ ചേച്ചിയോട് വിവരിച്ചു.. അഭിരാമിയുടെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി കളിയാടി നിന്നു... "ദേ ചേച്ചി... എനിയ്ക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ.. അമ്മയുടെ അടുത്ത് നിന്നും അടി കിട്ടിയപ്പോൾ തൊട്ട് തുടങ്ങിയതാ നിന്റെയീ ചിരി"... അഭിരാമിയുടെ പ്രതികരണത്തിൽ അരിശം പൂണ്ട മിത്ര ചേച്ചിയോട് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "ഹ ഹ... മിത്തൂ നീയിപ്പോഴല്ലേ ഈ സീൻ കണ്ടത്. ഞാനിന്നലെ തന്നെ കണ്ടു"...അഭിരാമി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "എന്ന് വച്ചാൽ"...? മിത്ര അമ്പരപ്പോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി.. "എന്ന് വച്ചാൽ ഇന്നലെ ഞാൻ കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളമെടുക്കാൻ പോയപ്പോഴാണ് ആ സീൻ കണ്ടത്"...അഭിരാമിയൊരു ചെറു ചിരിയോടെ മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.. "ഇരുന്ന് സസ്പെൻസ് അടിപ്പിക്കാതെ നീ കണ്ടതെന്താണെന്ന് പറ"... മിത്ര ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയെ നിർബന്ധിച്ചു... "ഇന്നലെ വെള്ളമെടുക്കാൻ കിച്ചനിലേക് കയറിയപ്പോൾ അമ്മ അച്ഛൻ ബാക്കി വച്ച ഭക്ഷണം ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നതാ ഞാൻ കണ്ടത്. കൂട്ടത്തിൽ നിറഞ്ഞ മിഴികൾ തുടയ്ക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ട് ഞാനന്തം വിട്ട് പോയി. പിന്നെ അമ്മ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അറിയാത്ത രീതിയിൽ പോയ്‌ വെള്ളമെടുത്ത് ഞാനിങ്ങു പോന്നു"...ആ രംഗം വിവരിയ്ക്കുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മിഴികളിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്നും പുഞ്ചിരി മായാതെ നിന്നു... അഭിരാമി പറഞ്ഞതെല്ലാം മിത്ര വളരെയേറെ അമ്പരപ്പോടെയാണ് കേട്ടത്... "ചേച്ചി... അപ്പോൾ അമ്മ അച്ഛനോട് കാണിക്കുന്ന ദേഷ്യവും പുച്ഛവുമൊക്കെ വെറും മുഖം മൂടിയായിരുന്നു അല്ലേ"...? "അമ്മയിപ്പോഴും അച്ഛനെയൊരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് അച്ഛനും രാമശ്ശനും പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയായിരുന്നല്ലേ"...? മിത്ര അമ്പരപ്പും അതിശയവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... അഭിരാമിയൊരു ചെറു ചിരിയോടെ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി.... "ഏതായാലും അച്ഛനോടുള്ള ബെറ്റ് നീ തോറ്റില്ലേ...അതറിയാൻ ഒരടി ഇന്ന് സൈക്കോ ലക്ഷ്മിയുടെ കൈയിൽ നിന്നും വാങ്ങേണ്ടി വന്നല്ലേ"...? മിത്ര ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു.... "അച്ഛനോടുള്ള പന്തയത്തിൽ ഞാൻ തോൽക്കുമെന്ന് ഞാൻ മുമ്പേ ഉറപ്പിച്ചതാ"...അഭിരാമി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.. എന്നാൽ അഭിരാമിയുടെ മറുപടി മിത്രയെ ഒന്ന് കൂടി ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ മിഴിച്ചു കൊണ്ടവൾ ചേച്ചിയെ നോക്കി... "മിത്തൂ... ഇപ്പോൾ ഇത് കേട്ടപ്പോൾ നിന്റെ അവസ്ഥ ഇതാണെങ്കിൽ മുഴുവനായി കേട്ട് കഴിഞ്ഞാൽ നിന്റെ കണ്ണുകൾ നിലത്ത് നിന്നും പെറുക്കിയെടുക്കേണ്ടി വരുമല്ലൊ"...?മിത്രയുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ട് ചിരിയടക്കുവാൻ വിഷമിച്ച അഭിരാമി അനിയത്തിയെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടവളോട് ചോദിച്ചു... മിത്രയുടെ മിഴികൾ ഒന്ന് കൂടി തുറിച്ചു നിന്നു.... "നീയിങ്ങനെ കണ്ണ് തുറി ക്കേണ്ട.. ഞാൻ പറയാം എല്ലാം"... അഭിരാമി ഉറക്കെച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... മിത്ര അഭിരാമിയോട് തുടരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു... "അമ്മ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയപ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അച്ഛന്റെ അമ്മയോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിൽ അമ്മ എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കാതെ നിന്നപ്പോൾ തന്നെ എനിയ്ക്ക് സംശയം തോന്നിയതാ. പിന്നെ കരുതി അച്ഛനോട് എതിർപ്പ് കാണിച്ചാലും പ്രയോജനമില്ലെന്ന് ചിന്തിച്ചുള്ള അമ്മയുടെ കീഴടങ്ങൽ ആണതെന്ന്.. എന്നാൽ നാട്ടിലോട്ട് വരാൻ എതിർപ്പ് കാണിച്ചിട്ടും അമ്മയിങ്ങോട്ട് വരാൻ തയ്യാറായതും പിന്നെ ഇവിടെ വന്നതിന് ശേഷമുള്ള അമ്മയുടെ അച്ഛനൊടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിൽ അതായത് അച്ഛൻ ഡൽഹിയിലേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ അമ്മ പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നതുമൊക്കെ ആയപ്പോൾ എന്റെ സംശയം ഒന്ന് കൂടി ഉറച്ചു... പിന്നെ നിന്റെ ബർത്ത്ഡേയുടെ അന്ന് ഞാനുറപ്പിച്ചു അമ്മയിപ്പോഴും അച്ഛനെയൊരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന്".... അഭിരാമി ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.... അഭിരാമി പറയുന്നതെല്ലാമൊരു പകപ്പോടെ ശ്രവിച്ച മിത്രയുടെ മിഴികളിപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് ചാടുമെന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.... മിത്രയുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ച അഭിരാമി അനിയത്തിയെ നോക്കിയൊന്നു ചിരിച്ചു... "ചേച്ചി.... ചേച്ചി പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്താ"...? "അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ പഴയ കാമുകൻ രവീന്ദ്രനാഥല്ലെന്നോ"..? മിത്ര പകപ്പോടെ തന്നെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "അതേ... അമ്മയുടെ മനസ്സിലെന്നും അച്ഛനു മാത്രമേ സ്ഥാനമുള്ളൂ. രവീന്ദ്രനാഥിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ ആത്മാർഥത ഇല്ലായിരുന്നെന്നു അമ്മ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു അച്ഛനുമായുള്ള വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് തന്നെ"...മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മിഴികളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം നിറഞ്ഞു.. "ചേച്ചി... അതൊക്കെ കഥ വായിച്ചപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു. എന്നാൽ അയാളുടെ മരണത്തിൽ അച്ഛനുള്ള പങ്ക് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് അയാളോട് ഈ ഭൂമിയിൽ അയാളില്ലെങ്കിൽ പോലും വീണ്ടും പഴയ ഇഷ്ടം തോന്നിത്തുടങ്ങിയെന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്".... മിത്ര അമ്പരപ്പോടെ മൊഴിഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ മിഴികളിൽ ആനന്ദമൊരു ചെറു തരംഗമായി നിറഞ്ഞു.... "ഇനി നീ ഞെട്ടാൻ ഒന്ന് കൂടി തയ്യാറായിക്കോളൂ"... അഭിരാമി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു... മിത്ര അതെന്താണെന്ന് അഭിരാമിയോട് മുഖഭാവങ്ങളാൽ തിരക്കി... "മിത്തൂ... നിനക്ക് അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിൽ ഫോണിൽ ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കുവാൻ കഴിയുമോ"....? അഭിരാമി മിത്രയോട് ചോദിച്ചു... "ചേച്ചീ"... മിത്രയുടെ മുഖത്തൊരു ഞെട്ടൽ പ്രകടമായി.... അഭിരാമി പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കുവാൻ കഴിയാതെ മിത്ര ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ പെട്ടുഴറി... "ചേച്ചി... നീയെന്താണിപ്പോൾ പറഞ്ഞത്"..? "അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞ ശേഷവും ഫോണിൽ ബന്ധപ്പെടാറുണ്ടായിരുന്നു എന്നോ"...? "അപ്പോൾ അച്ഛൻ അമ്മയോട് ഹൈദരാബാദ് വരുന്നതിന് മുമ്പ് എവിടെയായിരുന്നു എന്നറിയമായിരുന്നോ"..? "ഇതിപ്പോൾ സിനിമക്കഥയെ വെല്ലുന്ന കാര്യങ്ങളാണല്ലോ നമ്മുടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ കാര്യത്തിൽ"...? അഭിരാമി പറഞ്ഞതെല്ലാമൊരു ഞെട്ടലോടെ ശ്രവിച്ച മിത്രയുടെ ജിഹ്വയിൽ നിന്നും ചോദ്യങ്ങൾ പേമാരിയായി പെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്നു... "ഫോണിൽ ബന്ധപ്പെടുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വെറും വാട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജ് മാത്രം. അത് ഞാനിവിടെ വന്ന് അച്ഛനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് അവർ ഫോണിൽ ബന്ധം തുടങ്ങിയത്"... മിത്രയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.... "ചേച്ചി... ഇതാകെ കൺഫ്യൂഷൻ ആയല്ലോ"...മിത്ര ഒന്നും വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ഞാൻ പറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോൾ നിന്റെ കൺഫ്യൂഷൻ ഒക്കെ മാറും ചിലപ്പോൾ"...അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.... "എന്നാൽ നീ പറ... എങ്ങനെയാണ് ഇരുവരും വീണ്ടും ബന്ധം തുടങ്ങിയത്"...? മിത്രയ്ക്ക് തിടുക്കത്തോടെ ചോദിച്ചു... "മിത്തൂ... നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാവും ഞാനും അച്ഛനും കൂടി പുറത്ത് പോയി അച്ഛനു ഫോൺ വാങ്ങിയതും അന്ന് രാത്രി നിന്നോട് സംസാരിച്ചതുമൊക്കെ"... അഭിരാമി മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു... മിത്ര ഓർമ്മയുണ്ടെന്ന് തല കുലുക്കി... "അന്ന് നമ്മൾ നടത്തിയ സംഭാഷണങ്ങളെല്ലാം അമ്മ കേട്ടിരുന്നു. അതിൽ അമ്മയെ നമ്മളത്രയ്ക്ക് വെറുക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ തകർന്ന അമ്മ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് മുതിർന്നിരുന്നു"... അതു പറയുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ സ്വരമൽപ്പം താഴ്ന്നു... മിത്രയിൽ ഞെട്ടലൊന്ന് കൂടി ശക്തമായി... "ചേച്ചി.... അമ്മയെ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നുവെന്നോ"...? മിത്ര ഞെട്ടലോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "അതേ...അങ്ങനെ സംഭവിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ അമ്മയെ മാത്രമല്ല നമുക്ക് അച്ഛനെയുമൊരു പക്ഷേ നഷ്ടപ്പെട്ടേനെ...കാരണം അമ്മയില്ലാത്ത ഈ ലോകത്ത് അച്ഛനും നിൽക്കില്ല"...അഭിരാമിയുടെ സ്വരത്തിൽ കുറ്റബോധം നിഴലിച്ചു... "എന്നിട്ട് അമ്മയെങ്ങനെ ആ തീരുമാനത്തിൽ നിന്നും പിന്മാറി"....? ഒരു വിറയലോടെ മിത്ര അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു... "അത്.. അമ്മ അതിനെല്ലാം തയ്യാറായി നിൽക്കുമ്പോൾ അവസരോചിതമായിട്ടായിരുന്നു അച്ഛന്റെ ഇടപെടൽ... അച്ഛന്റെയൊരു ഫോൺ സന്ദേശം അമ്മയെ ആത്മഹത്യയെന്ന തീരുമാനത്തിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചു"...മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തൊരാശ്വാസം പ്രകടമായി... മിത്രയും ആശ്വാസത്തോടെ ഒന്ന് ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു... തങ്ങൾക്ക് അനാഥത്വമെന്ന അവസ്ഥ വന്നേക്കുമായിരുന്ന സാഹചര്യമാണ് അച്ഛൻ ഒഴിവാക്കിയത്.... മിത്ര ആശ്വാസത്തോടെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ അച്ഛന്റെ അവസരോചിതമായ ഇടപെടലിനെ കുറിച്ച് അഭിമാനം നിറഞ്ഞു... "അച്ഛന് അമ്മയുടെ നമ്പർ എങ്ങനെ കിട്ടി"..? "ചേച്ചി കൊടുത്തിരുന്നോ"..? മിത്ര വീണ്ടും അഭിരാമിയ്ക്ക് നേരെ ചോദ്യങ്ങൾ ശരങ്ങളായി എയ്തു... "ഞാൻ കൊടുത്തില്ല... അന്ന് കുറച്ചു പിക്സ് അച്ഛന്റെ കൂടെ ഞാനെടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. നിനക്കോർമ്മ കാണും കിരീടവും കണ്ണടയുമൊക്കെ വച്ചിട്ട്"... അഭിരാമി മറുപടി നൽകുവാനാരംഭിച്ചു.... മിത്ര അതെല്ലാമോർക്കുന്നതായി അഭിരാമിയോട് തല കുലുക്കി... "അന്ന് അച്ഛന്റെ മുമ്പിൽ വച്ചാണ് അമ്മയ്ക്ക് ഞാനാ പിക്സ് ഒക്കെ അയച്ചു കൊടുത്തത്. അപ്പോൾ അമ്മയുടെ നമ്പർ അച്ഛൻ നോട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവണം"....അഭിരാമിയൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി... "ചേച്ചി... അച്ഛന്റെ മെസ്സേജ് കണ്ടപ്പോൾ അമ്മ തീരുമാനത്തിൽ നിന്നും പിന്മാറിയെങ്കിൽ അതിനർത്ഥം അമ്മയ്ക്കിപ്പോൾ അച്ഛനോട് വെറുപ്പൊന്നുമില്ലെന്നല്ലേ"...? മിത്ര അതിയായ ഉത്സാഹത്തോടെ അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു... "അവിടെ നിനക്ക് തെറ്റി.... അമ്മയ്ക്കിപ്പോഴും അച്ഛനോട് വെറുപ്പുണ്ട് എന്നാലത് പോലെ സ്നേഹവുമുണ്ട്".... അഭിരാമിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.... "ചേച്ചി.... നീയെന്താണ് പറയുന്നത്"...? ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാറാടിയ മിത്ര അഭിരാമിയോട് ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു... മറുപടിയായി അഭിരാമി മിത്രയെ നോക്കിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ