പുകഞ്ഞുതീരുന്ന മെഴുകുതിരിയുടെ ഗന്ധത്തിന് ഇത്രയും കയ്പ്പുണ്ടെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ കയ്പ്പ്! മുകളിൽ മണ്ണ് മൂടിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ നീ ഒഴുക്കിയ ആ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾക്ക് എന്റെ നെഞ്ചിൽ തീപ്പൊരിയുടെ ചൂടായിരുന്നു. അഭിനയത്തിന്റെ അരങ്ങേറ്റം ഗംഭീരമായി, അല്ലേ..?"
ചിന്തകൾക്ക് ചങ്ങലയിടാൻ കഴിയാത്തവിധം ശവപ്പെട്ടിയിലെ ഇരുട്ട് എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്നും ആരോ എന്നെ പരിഹസിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ തന്നെ ബോധമനസ്സ്!
"കണ്ടില്ലേ.. നീ ആർക്ക് വേണ്ടിയാണോ ലോകത്തെ മുഴുവൻ തള്ളിപ്പറഞ്ഞത്, അവൾ നിന്റെ ചിതയ്ക്ക് അരികിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി പുഞ്ചിരിക്കുകയാണ്. നിന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കാൻ അവൾ എത്ര വട്ടം പ്രാർത്ഥിച്ചു കാണും?"
ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചെങ്കിലും, ആത്മാവിന്റെ വിങ്ങൽ ആ കുഴിമാടത്തിനുള്ളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. പുറത്ത്, മണ്ണിൽ വീണ പനിനീർ പൂവുകൾ വാടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ പൂക്കൾക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെ സുഗന്ധമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കരിന്തിരി കത്തുന്ന ശവപ്പറമ്പിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു. ചതിയുടെ ആഴം അളക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഒരു കഠാര പോലെ അവളുടെ ഓരോ ഓർമ്മകളും എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കൊന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ കേൾക്കാതെ പോയ ആ 'മുന്നറിയിപ്പുകൾ' ഇപ്പോൾ കാതുകളിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങുന്നു. പക്ഷേ, മണ്ണ് മൂടിയ നാവുകൾക്ക് ഇനി ആരോട് പറയാൻ? ആര് കേൾക്കാൻ? #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ