ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6ABXRZG?d=n&ui=v64j8rk&e1=c 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ആശാലതയുടെ കല്യാണത്തിന് രണ്ട് ദിവസം ശേഷിയ്ക്കേ ഒരു പകൽ.. കല്യാണ വീട് ആയതിനാൽ വീടിന്റെ പണി ഇന്ന് മുതൽ നിർത്തി വച്ചിരിയ്ക്കുകയാണ്. ലിവിംഗ് റൂമിന്റെയും ബെഡ് റൂമിന്റെയും സിറ്റൗട്ടിന്റെയും കോൺക്രീറ്റ്കഴിഞ്ഞു തട്ടിന്റെ ഉപകരണങ്ങളെല്ലാം വണ്ടിയിൽ കയറ്റിക്കൊണ്ട് പോയ ശേഷം മുറ്റത്ത്‌ അതിഥികൾക്കും നാട്ടുകാർക്കും കല്യാണ തലേന്ന് നൽകാനുള്ള ചായ സൽക്കാരത്തിനു വേണ്ട പന്തൽ പണി കൾ നടക്കുകയാണ്. ഉച്ചയോടെ അതും പൂർത്തിയായിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി പന്തലിനുള്ളിൽ ചെറുതായി മോടി പിടിപ്പിയ്ക്കുന്നത് സൽക്കാരം നടക്കുന്ന ദിവസം രാവിലെ വന്ന് അവർ പൂർത്തിയാക്കി കൊടുക്കും. ഭാനുമതിയമ്മ, പന്തലിന്റെ പണികൾ തീർന്നതോടെ വൃന്ദയെയും കൂട്ടി വന്ന് നിന്ന് ഓരോ ഇടവും കണ്ട് ആസ്വദിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും ദിവസം ഓടി നടന്ന് കല്യാണം വിളികളും, മറ്റു തിരക്കുകളും ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അവർക്ക് നടു ഒന്ന് നിവർക്കാൻ പോലുമുള്ള സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ബന്ധു വീടുകളിലും,, ഭർത്താവിന്റെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളോടുമൊക്കെ അവർ നേരിട്ട് പോയാണ് കല്യാണം വിളിച്ചത്. അവരോടൊക്കെ ഫോണിൽ കല്യാണം വിളിച്ചാൽ അത് മതി ഇനി തന്നോട് ഒരു നീരസത്തിന് എന്ന് ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ഭാനുമതിയമ്മ നേരിട്ട് പോയി അവരെയൊക്കെ ക്ഷണിച്ചതിനു മറ്റൊരു ഉദ്ദേശ്യം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. താൻ ഫോണിൽ കല്യാണം വിളിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞ് അവരാരും ഒഴിഞ്ഞു മാറി കളയരുത്. അവരെല്ലാം വന്ന് ഈ കല്യാണചടങ്ങിൽ പങ്കെടുത്തു തന്റെ മകൾക്ക് കിട്ടിയ സൗഭാഗ്യം കണ്ടറിയേണ്ടതുണ്ട്.. ആ ഒരു സന്തോഷം തനിയ്ക്ക് അനുഭവിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി കൂടിയാണ് ഭാനുമതിയമ്മ വേണ്ട വീടുകളൊക്കെ തപ്പി പിടിച്ചു ചെന്നത്. ഭാനുമതിയമ്മ അവിടെ കിടന്ന ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കസേര നീക്കിയിട്ട് അതിലേക്ക് ഇരുന്ന് കൊണ്ട് വീടിന് നേർക്ക് നോക്കി. "വീടുപണി കൂടി തീർന്നിട്ട് കല്യാണം നടത്തിയിരുന്നേൽ കുറെ കൂടി ഭംഗിയായേനെ. അല്ലേ മോളേ.." അവർ വൃന്ദയോട് പറഞ്ഞു. അമ്മയുടെ മുഖത്ത്‌ എന്തോ ഒരു തൃപ്തിക്കുറവ് വൃന്ദയ്ക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "കല്യാണം കഴിയുന്നതിന്റെ അടുത്ത ദിവസം അവർ പണി തുടങ്ങില്ലേ അമ്മേ... രണ്ടാഴ്ച അടുപ്പിച്ചു കിട്ടിയാൽ പണി പൂർത്തിയാക്കി തരാമെന്നല്ലേ ജോലിക്കാർ പറഞ്ഞത്..." "എനിയ്ക്കതല്ല, ഇനി രണ്ട് എ സി യൊക്കെ ഫിറ്റ് ചെയ്തുകഴിഞ്ഞാൽ കരണ്ട് ചാർജ് കുത്തനെ കൂടുമായിരിയ്ക്കും അല്ലേ മോളേ... അതിന്റെ കാശിനും ആ അശോകൻ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടണമല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോഴാ.." "ഇരുപത്തിനാല് മണിയ്ക്കൂറും അത് ആരും പ്രവൃത്തിപ്പിയ്ക്കാനൊന്നും പോകുന്നില്ല അമ്മേ കറന്റ് ചാർജ് കൂടാൻ. ചൂട് കാലത്തോ മറ്റോ ഒന്നോ രണ്ടോ മണിയ്ക്കൂർ പ്രവൃത്തിപ്പിച്ചാലായി. അതും അത്ര കൂടുതൽ തുകയൊന്നും ആകില്ല.." "എങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാ ഈ കുന്ത്രാണ്ടം വാങ്ങിച്ചു വയ്ക്കുന്നത്. അതങ്ങു വേണ്ടാന്ന് വച്ചാൽ പോരെ.. അത്രേം കാശ് കയ്യിലിരിയ്ക്കുമല്ലോ. എല്ലാ മുറീലും ഫാനുള്ളപ്പോ അതിന്റെ ഒരാവശ്യവും ഇല്ലാരുന്നു." "അമ്മ ഇത് അശോകേട്ടനോട് പറയ്‌. അല്ലാതെ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം." "നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടൊരു കാര്യവുമില്ലേ.. നിനക്ക് പറയാൻ വയ്യേ മോളേ അവനോട് ഈ പാഴ്ചിലവുകളൊക്കെ ഒന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ. എന്നിട്ട് ആ കാശ് കൊണ്ട് പോയി കൊച്ചിന്റെ പേർക്ക് ബാങ്കിലിടാൻ പറയ്‌. എന്തിനാ വെറുതെ തണുപ്പ് കാശ് കൊടുത്തു വാങ്ങിയ്ക്കുന്നത്. ഇത്രേം നാളും തണുപ്പിൽ കിടന്നാരുന്നോ എല്ലാരും ഉറങ്ങിയത്." വൃന്ദ അതിന്റെ മറുപടി പറയാതെ ദേവൂട്ടിയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെല്ലാം നടന്നു കണ്ടു. "ഈ പെണ്ണ് അവിടെ എന്തെടുക്കുവാ.. ഇത്രേം ദിവസം ജോലിക്കാരുള്ളത് കൊണ്ടാ ഇങ്ങോട്ടൊന്നും വരാത്തതെന്ന് വയ്ക്കാം. ജോലിക്കാർ പോയിട്ടും അവളിങ്ങനെ ആ മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ അടയിരിയ്ക്കുന്നതെന്തിനാണെന്നാ എനിയ്ക്ക് പിടികിട്ടാത്തത്." തന്നത്താൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഭാനുമതിയമ്മ മുഖം തിരിച്ച് വൃന്ദയെ നോക്കി. "മോളേ, നീ ചെന്ന് അവളോട് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറയെടീ. എന്തിനാ അതിങ്ങനെ ഇരുപത്തിനാല് മണിയ്ക്കൂറും റൂമിനുള്ളിൽ കയറി വാതിലടച്ചു ഓടാമ്പൽ ഇട്ട് ഇരിയ്ക്കുന്നത്..ഇന്നലെ തന്നെആ തെക്കേ വീട്ടിലെ സാറും കെട്ടിയോളും കൂടി ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ട് അവളെ തിരക്കുമ്പോ അവള് റൂമിലിരിയ്ക്കുവാണെന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോഴേ ആ സാറിന്റെ പെമ്പറന്നോത്തീടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞതാ. എന്നിട്ട് അവളുടെ റൂമിൽ പോയി ആശയേ കണ്ടിട്ട് വന്നിട്ട് അവരെന്നോട് പറയുവേം ചെയ്തു എന്താ ചേച്ചീ ആശയ്ക്ക് മുഖത്തൊരു സന്തോഷം ഇല്ലാത്തത് പോലെ ഇരിയ്ക്കുന്നതെന്ന്.. ഇവിടെ അവളെ കാണാതാവുമ്പോ ഇനി മറ്റുള്ളവരും തുടങ്ങും ഓരോ ചോദ്യം, ആശയില്ലേ.. ആശ വീട്ടിലില്ലേ എന്ന്...അതാ ഞാൻ പറയുന്നെ അവളോട് ഇവിടൊക്കെ ഒന്നിറങ്ങി നടക്കാൻ പറയാൻ.. ഓരോ പെണ്ണുങ്ങള് ഇങ്ങനൊരു മഹാഭാഗ്യം വന്നാൽ നാല് കാലിൽ തുള്ളി ചാടി നടന്നേനെ. ഇവിടൊരുത്തിയ്ക്ക് അതെല്ലാം കണ്ടിട്ട് ബാക്കിയുള്ളവരോട് പുഞ്ഞം.." പറഞ്ഞു വരവേ ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. "അമ്മേ.. അമ്മ അവളോട് ദേഷ്യപ്പെടാനൊന്നും നിൽക്കല്ലേ. അവളുടെ അവസ്ഥ കൂടി നമ്മളൊന്ന് ഓർക്കണ്ടേ.. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും വിൻസന്റ് മരിച്ചതിൽ അവൾക്ക് ദുഃഖം കാണാതിരിയ്ക്കുവോ.. എത്രയോ നാൾ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചിരുന്നതാ അമ്മേ അവർ. പെട്ടന്ന് അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് അതെല്ലാം വേരോടെ പിഴുതു മാറ്റിക്കളയാൻ അവളെ കൊണ്ട് കഴിയുവോ അമ്മേ.." "പിന്നെ കഴിയണ്ടേ.. ഇനി എന്നും കുന്നും ആ കാലനെയും ഓർത്തിരിയ്ക്കാനാണോ അവളുടെ തീരുമാനം.. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു രതീഷിന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നും അവളിതേ നില തുടരുമോ... വീട്ടിനുള്ളിൽ കേറി അടച്ചിരുന്നാൽ വിഷമമൊന്നും മനസ്സിൽ നിന്ന് പോവുകയോ, മറക്കാനുള്ളതൊക്കെ മറന്നു പോവുകയോ ഇല്ല. അതിന് പുറത്തൊക്കെ ഒന്നിറങ്ങി നടന്ന് അവടെ കിൻസന്റ് മാത്രമല്ല ലോകം, ലോകം വേറെയുമുണ്ടെന്നും തനിയ്ക്കിനി ജീവിതം കുറേനാൾ കൂടിയുണ്ടെന്നും ഒന്ന് തിരിച്ചറിയണം.. അല്ലാതെ ഏത് നേരവും ആ പിഴച്ചവന്റെ ഓർമകളുമായിട്ടിരുന്നാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മനസിന്‌ സമാധാനം കിട്ടാൻ പോണില്ല... ഏതായാലും ദൈവം തമ്പുരാൻ എന്റെ പ്രാർത്ഥന കേട്ടല്ലോ... അവന്റെ ഉയിര് കാലൻ കൊണ്ടു പോയെന്ന് കേട്ടിട്ടാ എനിയ്ക്ക് സമാധാനം ആയത്..." വൃന്ദ കൂടുതൽ കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ ദേവൂട്ടിയെ അമ്മയുടെ അരികിൽ നിർത്തിയിട്ട് ആശാലതയെ വിളിയ്ക്കാനായി അവളുടെ റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. ആശാലത തന്റെ ബെഡിൽ ഫോൺ വച്ച ശേഷം അതിന്റെ കെട്ടു പോകുന്ന ഡിസ്‌പ്ലെയുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി ഇരിയ്ക്കുകയാണ്. വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് വെളിയിൽ നിന്ന് വൃന്ദ മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ പതിയെ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി ചെന്നു. "ആരെയാ ആശേ വിളിക്കുന്നത്.. നീ നിന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവരെയൊക്കെ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞില്ലേ... അതോ മറ്റു കൂട്ടുകാരെയാണോ വിളിയ്ക്കുന്നത്.." വൃന്ദ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾആശാലത കട്ടിലിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് കാലുകൾ നിലത്തേയ്ക്ക് തൂക്കിയിട്ടിരുന്നു. "ഇരിയ്ക്ക് ഏട്ടത്തീ.." അവൾ ഫോൺ കുറച്ചപ്പുറത്തേയ്ക്ക് മാറ്റി വച്ചു. "നീ എണീറ്റ് വാ. നിന്നെ അമ്മ തിരക്കുന്നു.. ഞങ്ങളെല്ലാം അവിടെ പന്തലിൽ ഇരിയ്ക്കുമ്പോ നീ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്തിനാ മോളേ ഇവിടെ വന്നിരിയ്ക്കുന്നത്... അങ്ങോട്ട് വാ.. നീ അവിടെ വന്നിരിയ്ക്ക്. ഇന്ന് ചിലപ്പോൾ രതീഷിന്റെ ഏതൊക്കെയോ സുഹൃത്തുക്കൾ ഇങ്ങോട്ട് വരുമെന്ന് അശോകേട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു." വൃന്ദ അവളുടെ ചുമലിൽ കൈവച്ചപ്പോൾ അവൾ മുഖമുയർത്തി ഏട്ടത്തിയെ നോക്കി. "കുറച്ച് സമയം കൂടി ഞാനിവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ ഏട്ടത്തീ...ഏട്ടത്തി പൊയ്ക്കോ. ഞാൻ വന്നേക്കാം... എനിയ്ക്ക് വല്ലാത്ത തലവേദന പോലെ. അതാ ഞാൻ ഇവിടിരുന്നത്." പറയുന്നതിനൊപ്പം തനിയ്ക്ക് തലവേദനയുണ്ടെന്ന് ഒന്ന് അഭിനയിയ്ക്കാനും ആശാലത മറന്നില്ല. വൃന്ദ അവളുടെ നെറ്റിയിലും, കവിളുകളിലും, ശിരസ്സിലും തൊട്ടു നോക്കിയിട്ട് കൺപോളകൾ അകത്തി നോക്കി. "ചൂടൊന്നും ഇല്ല.. വെറുതെ ഫോണെടുത്ത്‌ അതിലേക്ക് നോക്കിയിരിയ്ക്കാതെ എന്നാൽ കുറച്ച് സമയം കണ്ണടച്ചു കിടക്ക്. ഉച്ചയ്ക്ക് അവരൊക്കെ വരുമ്പോ ഇങ്ങനെ തലവേദനയും വച്ച് അവർക്ക് മുമ്പിൽ ചെന്ന് നിൽക്കാൻ നിൽക്കണ്ട,," വൃന്ദ തിരിച്ച് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും ആശാലതയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ആശാലത വൃന്ദയെ നോക്കിയതും വൃന്ദ അവിടെ നിന്ന് ആശാലതയെ നോക്കിയതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. വൃന്ദ പെട്ടന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയ ശേഷം വാതിൽ ചേർത്തടച്ചു. വാതിലടയ്ക്കും മുൻപ് "സാർ'എന്ന് ആശാലത ഫോണിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നത് വൃന്ദ കേട്ടു. അവളുടെ ഓഫീസിലെ ഏതെങ്കിലും സാറന്മാർ സഹപ്രവൃത്തകയുടെ വിവാഹ വിശേഷം അറിയാൻ ഫോണിൽ വിളിയ്ക്കുന്നതാവും എന്ന് കരുതി വൃന്ദ അവിടെ നിന്നും നടന്ന് പോന്നു. "ആശാലത..." ഫോണിൽ, മറുവശത്ത്‌ നിന്നും പോലീസ് ഇൻസ്‌പെക്ടർ ശിവകുമാറിന്റെ ഗാoഭീര്യ സ്വരം അവൾ കേട്ടു. "ആശാലത എന്നേ ഒരുപാട് തവണ ഫോണിൽ വിളിച്ചിരുന്നു അല്ലേ.." അയാൾ തിരക്കി. "ഉവ്വ് സാർ. ഞാൻ ഒരു കേസിന്റെ അന്വേഷണവുമായി സാറിനെ മയ്യനാട് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വന്നു കണ്ടിരുന്നു... വിൻസന്റ്.." "ഞാൻ ഓർക്കുന്നു ആശാലതാ.. ആശാലത ക്ഷമിയ്ക്കണം. വിൻസന്റിന്റെ അപകടത്തിനെ തുടർന്നുള്ള അന്വേഷണം നടത്തുന്നത് ഇപ്പോൾ ഞാനല്ല... എന്റെ ജോലിയുടെ സ്ഥലം മാറ്റവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഞാൻ കുറച്ച് ദിവസമായി തിരക്കിലായിരുന്നു. അതാണ്‌ ഞാൻ ആശാലതയെ വിളിയ്ക്കാൻ വൈകിപ്പോയതും, ആശാലത എന്നേ വിളിച്ചപ്പോൾ കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റാതെ പോയതും." "സാർ... സാറിന് ട്രാൻസ്ഫർ ആയോ..." ആശാലത അമ്പരപ്പോടെ തിരക്കി. "അതേ. ഞാനിപ്പോൾ കായംകുളത്താണ്. ഇവിടെ സ്റ്റേഷനിൽ ജോയിൻ ചെയ്തു.രണ്ട് ദിവസമായി ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിട്ട്.. ഞാനിപ്പോൾ ആശാലതയെവിളിച്ചത് എന്തെന്ന് വച്ചാൽ ഇനി വിൻസന്റിന്റെ അപകടത്തിന്റെ അന്വേഷണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള വിവരങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും വേണമെങ്കിൽ ആശാലത എന്നേ വിളിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അറിയിയ്ക്കാനാണ്...ഓക്കേ.." "സാർ, ഇത്ര പെട്ടന്ന്... സാർ ഒരു സൂചന പോലും തന്നില്ലല്ലോ സ്ഥലം മാറി പോകുന്നതിനെ കുറിച്ച്.." "എനിയ്ക്ക് അതന്നെ സ്ഥലം മാറ്റ ഓർഡർ കയ്യിൽ കിട്ടുമ്പോഴാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്.. പിന്നെങ്ങിനെ ഞാൻ നിങ്ങളെ അറിയിയ്ക്കും. ഏതായാലും ആശാലത എന്തെങ്കിലും വിവരങ്ങൾ അറിയാനുണ്ടെങ്കിൽ പുതിയ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാൽ മതി. വിനോദ് കുമാർ എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര്." "സാർ.. സാർ അയാളെ കണ്ടായിരുന്നോ.. വിൻസന്റിനെ ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തിയ വണ്ടിയുടെ ഡ്രൈവറെ. അയാൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നിറങ്ങിയാലുടൻ കസ്റ്റഡിയിൽ കിട്ടുമെന്നായിരുന്നല്ലോ സാർ പറഞ്ഞിരുന്നത്.." "അയാളെ എന്റെ കസ്റ്റഡിയിൽ കിട്ടിയിരുന്നില്ല. പക്‌ഷേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി അയാളുടെ മൊഴിയെടുക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലും അയാൾ പറഞ്ഞത് തന്നെ ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. അതും സമനില തെറ്റിയത് പോലെ.. അത് അവന്റെ ആക്ട് ആണെന്ന് നമുക്ക് മനസിലാകും.. അതിനിടയിലെപ്പോഴോ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് എനിയ്ക്കൊരു കുറ്റബോധവും തോന്നേണ്ട ആവശ്യമില്ല സാറേ ഒരു പെങ്കൊച്ചിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് ഞാനങ്ങ് കൂട്ടും എന്നൊരു വാചകം വീണിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനത് നോട്ട് ചെയ്തു വച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതിനും മുമ്പേ എനിയ്ക്കവിടെ നിന്നും പോരേണ്ടി വന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷം കൂടി കഴിഞ്ഞേ എനിയ്ക്ക് അവിടെ നിന്നും മാറ്റം കിട്ടുകയുള്ളായിരുന്നു.. പക്‌ഷേ എന്ത് പറ്റിയെന്നറിയില്ല.. ഞാൻ അവിടെ നിന്നും പോയേ തീരൂ എന്ന് ആർക്കൊക്കെയോ നിർബന്ധമുള്ളത് പോലെ.. അത് ചിലപ്പോ എന്റെ തോന്നലായിരിയ്ക്കാം.. അതിനേക്കാൾ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ള ഏരിയ ആണ് ഇതെന്നും ഇവിടെയാണ്‌ എന്റെ സേവനം കൂടുതൽ ഉതകുന്നത് എന്നും മേൽ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് തോന്നിയിട്ടാണോ ഈ സ്ഥലം മാറ്റം എന്നും എനിയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല... ഞാനതൊന്നും അന്വേഷിയ്ക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ. എവിടെവേണമെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി ഇരുന്നോണം ഓരോ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും. അത്രേയുള്ളൂ.. ങാ... ഇനി ആശാലത സമയം കിട്ടുമെങ്കിൽ മയ്യനാട് സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്ന് ഒന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കുക.. നേരിട്ട് ചെന്ന്.. ഫോണിൽ വിളിച്ചാൽ ആശാലതയ്ക്ക് ഞങ്ങൾ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നുണ്ട് മാഡം എന്ന ഒറ്റ മറുപടിയേ കിട്ടൂ.. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറയുന്നത് നേരിൽ ചെന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കുക എന്ന്..." "ഞാൻ.. ഞാൻ അന്വേഷിച്ചോളാം സാർ..." പറ്റില്ലെന്നും, അതിന് തനിയ്ക്കിനി സമയമില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ആശാലത അങ്ങിനെയാണ് പറഞ്ഞത്. ആ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന് നന്ദി പറഞ്ഞ ശേഷം ആശാലത കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. ആശാലത ഫോൺ മേശപ്പുറത്തേയ്ക്ക് വച്ച ശേഷം ജനാലയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് നിന്നു. പുറത്ത് വെയിൽ തിളയ്ക്കുന്നതിനാൽകാറ്റിന് ചൂടേറിയിരുന്നു.ആശാലതയുടെ കണ്ണുകളിലെ നനവിനും ലാവയുടെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പെങ്കൊച്ചിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് ഞാനങ്ങ് കൂട്ടും... ആ പിക്കപ്പ് വാനിന്റെ ഡ്രൈവർ പോലീസുകാരനോട് പറഞ്ഞ വാചകം ഇപ്പോൾ തന്റെ കാതിലാണ് വീണുകിടന്ന് തിളയ്ക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുത്തിട്ട് പറയുന്ന ന്യായമാണ് അത്... ഒന്നും അന്വേഷിയ്ക്കാൻ നിൽക്കരുതെന്ന നിർബന്ധ ബുദ്ധിയിൽ ആ പോലീസ് ഉദോഗസ്ഥന് കിട്ടിയ സ്ഥലമാറ്റം... അത് ആരുടെ ബുദ്ധിയിൽ ഉദിച്ചതാവാം... തന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടാൻ പോകുന്ന രതീഷ് എന്ന മനുഷ്യന്റെയോ, അതോ സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ ജീവിതം കൊടുത്തിട്ട് ഉദ്യോഗ കയറ്റം കിട്ടാൻ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന സഹോദരന്റെയോ... ആശാലതയുടെ കണ്ണിൽ ഒരു കനൽതിളക്കം വീണു. ആരുടെയൊക്കെയോ ദുരാഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അടിപ്പെട്ടു വ്യർത്ഥ മായി പോയതാണോ തന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ... അവൾക്കൊന്നു നെഞ്ച് പൊട്ടി കരയണമെന്ന് തോന്നി... ആശാലത ജനലഴികളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മെല്ലെ മുഖം തന്റെ കൈപ്പത്തിയ്ക്ക് പുറത്തേയ്ക്ക് മുട്ടിച്ചു നിന്നു. തീ ചൂടുള്ള ഒന്ന് രണ്ട് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ അവളുടെ കവിളുകളിലൂടെ ഒഴുകി നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ