ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aGd0MvM?d=n&ui=v64j8rk&e1=c💞ദേവനന്ദിനി.... Part 80💞 നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ രുദ്രന് വാരിക്കൊടുത്ത് അവനെ കഴിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഗൗരിയുടെ മനസ്സിൽ അവാച്യമായൊരു അനുഭൂതിയുടെ നിര്‍ഝരവീചികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... അവളുടെ മനസ്സിൽ മദ്യപിച്ചു ബോധമില്ലാതെ വന്ന ദിവസം അവന് വാരിക്കൊടുത്ത രംഗമായിരുന്നു. ഓർമകളുടെ വാരിപ്രവാഹത്തിൽ കല്ലോലിനികളായാ രംഗമവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞപ്പോൾ അവളുടെ രത്നാധരങ്ങളിൽ മദനപുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞു.... "എന്താ ദേവേട്ടന്റെ നന്ദു മോൾ ഇരുന്ന് ചിരിക്കുന്നത് "...? ഗൗരിയിരുന്നു ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട രുദ്രനവളോട് തിരക്കി... "ഒന്നുമില്ല ദേവേട്ടാ.... എനിക്ക് അന്നത്തെ ആ ദിവസമോർമ്മ വന്നു. അന്നെന്റെ കലിപ്പന്റെ മിഴികൾ തുറക്കുന്നു പോലുമുണ്ടായില്ല. ഇന്നതിന്റെയൊക്കെ നേരെ വിപരീതവും. അതോർത്തു ചിരിച്ചു പോയതാ"....ഗൗരിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ രുദ്രന് മറുപടി നൽകി.... "നന്ദൂ... അന്നത്തെ നിമിഷങ്ങളിൽ എനിക്ക് പ്രകടിപ്പിക്കുവാനും അനുഭവിക്കുവാനും കഴിയാതെ പോയതിന്റെ നഷ്ടം നികത്താനാണല്ലോ അത് പോലെ ഇന്ന് ചെയ്തു തരുവാൻ പറഞ്ഞത് ".... രുദ്രൻ നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... മറുപടിയായി ഗൗരി പ്രണയപുരസരം രുദ്രന്റെ നെറ്റിയിൽ തന്റെ അധരങ്ങളമർത്തി.... പ്രണയഭരിതമായ നോട്ടങ്ങളിലൂടെയും ചേഷ്ടകളിലൂടെയും ആ മധുരതരമായ നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ഹാളിലെ പ്രണയഭരിതമായ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ബെഡ്‌റൂമിൽ എത്തിയ രുദ്രൻ കട്ടിലിൽ ചാരി കിടന്ന് കൊണ്ട് മൊബൈലിൽ എന്തൊക്കെയോ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഗൗരി ഫ്രഷ് ആവുകയായിരുന്നു.... രുദ്രന്റെ മനസ്സിലൂടെ കുറച്ചു മുൻപ് ഗൗരി തന്നെയൂട്ടിയ നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി. പ്രണയാർദ്രമായ കടാക്ഷങ്ങളോടെ തന്നെയൂട്ടുമ്പോൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ താൻ വേറൊരു ലോകത്തായിരുന്നു... രുദ്രന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഗൗരി ഫോണിൽ കാണിച്ചു കൊടുത്ത അന്നത്തെ ദിവസത്തെ ദൃശ്യങ്ങൾ കടന്നു പോയി. അതിന് ശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ തന്നെയാ വീഡിയോ കാണിച്ചു ഗൗരി ഭീക്ഷണിപ്പെടുത്തുന്നതും മാറ്റുമോർത്ത അവന്റെ ചൊടിയിലൊരു ചിരി നിറഞ്ഞു... അതിന് ശേഷം പാതിയിൽ നിലച്ച തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന് പുനർജ്ജന്മം പകർന്നതും അതിന് ശേഷം നടത്തിയ തങ്ങളുടെ സ്വപ്നമായിരുന്ന നീണ്ട യാത്രയും പിന്നീടിന്ന് വരെയുള്ള ഗൗരിയുടെ കുസൃതികളുമെല്ലാമൊരു മൃദുമന്ദസ്മേരത്തോടെ രുദ്രനോർത്തു.... രുദ്രന്റെ മനസ്സ് ഓർമകളുടെ സ്വർണരഥത്തിലേറി മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കവേ ഗൗരി വാഷ്റൂമിനു വെളിയിലേക്കിറങ്ങി വന്നു. വൈറ്റ് സ്ലീവ്ലെസ്സ് ടോപ്പും ബ്ലാക്ക് ഹാഫ് സ്കെർട്ടുമണിഞ്ഞു തന്റെ നീണ്ട മുടി കൊതിക്കൊണ്ടങ്ങോട്ട് വരുന്ന ഗൗരിയുടെ മേൽ രുദ്രൻ നിർന്നിമേഷനായി തന്റെ ദൃഷ്ടികളെറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.... ഒരിക്കൽ നഷ്ടമായെന്ന് കരുതിയത് കൂടുതൽ പൊൻത്തിളക്കത്തോടെ തന്റെയരികിലേക്ക് തന്നെത്തേടിയെത്തിരിക്കുന്നു... രുദ്രൻ പ്രണയാതുരമായി ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരിയെയും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... രുദ്രൻ കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ തന്നെയും നോക്കിയിരിക്കുന്നത് ഗൗരിയൊരു കുസൃതിയോടെ നോക്കി നിന്നു.... "എന്ത് പറ്റി... എന്റെ പഞ്ചാര കവി ഇങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത്... ദേവേട്ടന്റെ ഭാഷയിൽ മാനസസരസ്സിലെ ജലപാദകമായി ഞാൻ നീന്തിത്തുടിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയോ"...? ഗൗരിയൊരു കുസൃതിയോടെ കട്ടിലിൽ രുദ്രന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... രുദ്രൻ മറുപടിയായി തന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കട്ടിലിന്റെ മറ്റൊരു കോണിൽ വച്ച ഗൗരിയുടെ ഫോണിന് നേരെ അതെടുത്തു നോക്കുവാനായി ആംഗ്യം കാണിച്ചു... ഗൗരി വേഗം പോയി ഫോണെടുത്തു നോക്കി. അതിൽ രുദ്രന്റെ മെസ്സേജ് വന്ന് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത് തുറന്നവൾ വായിച്ചു... "" എന്റെ മാനസഗംഗയിലെ മരാളമായി നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന നിൻ പദത്രചലനങ്ങൾ മുഴക്കുന്ന മർമ്മരങ്ങളുടെ പ്രതിധ്വനികളെല്ലാം കവിതകളായി കരാംഗുലികളിലേക്കൊഴുകുമ്പോൾ നിന്റെ സരസീരുഹനയനങ്ങളിലെരിയുന്ന ചിരാതിൻ പൊൻകിരണങ്ങളെൻ ഗണ്ഡതലങ്ങളാൽ സ്വീകരിച്ചൊരു പ്രണയകാവ്യം രചിക്കുന്നു ഞാനനാരതം..."" മെസ്സേജ് വായിച്ച ഗൗരിയുടെ കുസുമവദനത്തിൽ ആനന്ദനിർവൃതിയുടെ പൊൻചിരാതിൻ അംശുക്കൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... ആഹ്ലാദചിത്തയായ ഗൗരി ഞൊടിയിടയിൽ രുദ്രന്റെ അടുത്തെത്തി അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവന്റെ കവിളിൽ അധരങ്ങൾ പതിപ്പിക്കുവാൻ തുടങ്ങി... മനോമുകുരത്തിലെ പ്രണയംത്തിൻ നീഹാരകണങ്ങൾ ശീതളതയേകുന്ന രത്നാധരങ്ങൾ തന്റെ ഗണ്ഡതലത്തിൽ പതിക്കുമ്പോൾ രുദ്രന്റെ മനസ്സിൽ അനിർവചനീയമായ ആനന്ദനിർവൃതിയുടെ ക്ഷീരസാഗരവീചികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി... "ദേവേട്ടാ... എന്റെ കലിപ്പൻ ഇങ്ങനെ വരികളൊന്നും എഴുതാതെ എട്ടു വർഷത്തോളമെങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു"...? ഗൗറി രുദ്രന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈയിട്ട് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ തന്റെ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... "ആഗ്രഹിച്ചു സ്വന്തമാക്കുവാൻ ശ്രമിച്ച പ്രണയം നഷ്ടപ്പെട്ട ദിവസം രുദ്രൻ ഇല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മനസ്സിൽ പ്രണയനൈരാശ്യം വന്നതോടെ എല്ലാം ഞാൻ കുഴിച്ചു മൂടി. അതിനിടക്ക് നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളാൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിയൊരു ദിവസമാണ് അന്നാ ഫോട്ടോക്ക് പുറകിൽ കണ്ട വരികളെഴുതിയത്. പിന്നെയൊരു വരി എഴുതുന്നത് ധർമ്മഗിരി പോകുന്നതിന്റെ തലേ ദിവസമാ"... രുദ്രൻ പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... രുദ്രൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഗൗരിയവനെ അരുമയായി തഴുകുകയും ചുംബിക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.... അല്പസമയം കൂടി അവരുടെ പ്രണയസല്ലാപങ്ങൾ നീണ്ടു നിന്നു. തുടർന്ന് ഉറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു ഇരുവരും. യാത്ര കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ട് ഒന്ന് റെസ്റ്റ് എടുക്കാത്തത് കാരണം ക്ഷീണിതരായിരുന്നു ഇരുവരും.... വൈകാതെ പര്യങ്കത്തിൽ മലർന്ന് കിടന്നു ഇരുവരും. പൊടുന്നനെ രുദ്രൻ മലർന്ന് കിടക്കുന്ന ഗൗരിയുടെ വക്ഷോജങ്ങൾക്ക് മേലേയ്ക്ക് തല ചായ്ച്ചവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കാൻ തുടങ്ങി... ആദ്യമൊന്നമ്പരന്ന് പോയ ഗൗരി പിന്നെയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ അവന്റെ മുടിയിഴകളിൽ തന്റെ കുമുദ്വതിദല കരശാഖകളോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "ദേവേട്ടാ... ഇന്നെന്ത് പറ്റിയെന്റെ കലിപ്പന്. പതിവില്ലാതെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ"...? ഒരു കുസൃതിയോടെ രുദ്രൻ ചെവിയിൽ അരുമയായി ഞെരടിക്കൊണ്ട് ഗൗരി തിരക്കി... "അതോ... ഇന്നെനിക്ക് എന്റെ നന്ദുമ്മയുടെ മോനായിട്ട് ഈ മാറിടത്തിലെ ഇളം ചൂടേറ്റ് കിടക്കുവാനൊരു കൊതി. നന്ദുമ്മ നോക്കി നിൽക്കാതെ അന്ന് കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ വച്ച് ചേർത്തമർത്തി ചായ്ച്ചത് പോലെയങ്ങ് കെട്ടിപ്പിടിച്ചേ... മോനുറങ്ങണം".... രുദ്രനൊരു കൊഞ്ചലോടെ ഗൗരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.... അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ പ്രണയവും വാത്സല്യവും നിറച്ചതിന്റെ സമ്മിശ്രഫലങ്ങളാ പനിമതിവദനത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചപ്പോൾ അതൊരു ചുംബനമായി അവന്റെ ഫാലത്തെ മുദ്രയണിയിച്ചു.... "എന്നാൽ നന്ദുമ്മായുടെ മോൻ ഉറങ്ങിച്ചോളൂട്ടോ"... ഗൗരി കൊച്ചുകുട്ടികളെ കൊഞ്ചിക്കുന്നത് പോലെ രുദ്രനെ കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ വാത്സല്യത്തോടെ അവന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ കരാംഗുലികളോടിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ അവർണ്ണനീയമായൊരു ആനന്ദനിർവൃതികളുടെ പുഷ്പപതംഗങൾ പറന്നുയർന്നു.... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞൊരു പതിനൊന്നു മണിയോടെ ആയി രുദ്രനെയും ഗൗരിയേയും താഴെ അവരുടെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് ചെല്ലുവാൻ പറഞ്ഞതിനെ തുടർന്ന് ഇരുവരുമവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.... ആയിയുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ കയറിയ രുദ്രനും ഗൗരിയും അമ്പരന്ന് പോയി.... ഹാളിൽ പാജിയും ബേബേയും നിറപുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ കാത്തെന്നവണ്ണമിരിക്കുന്നു. വേറൊരു സോഫയിൽ മൊയ്‌തൂട്ടിക്കയും മാമുവും ഹരിയണ്ണയുമിരിക്കുന്നു.... ഇവരൊക്കെ എപ്പോൾ വന്നു. പാജിയെയും ബേബേയെയും അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടതിന്റെ ഞെട്ടലിൽ രുദ്രനോർത്തു. കൂട്ടത്തിൽ മൊയ്‌തൂട്ടിക്കയേയും കൂടി കണ്ടപ്പോൾ എന്തോ കാര്യമായി തീരുമാനിക്കുവാനാണെന്ന് രുദ്രന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു... ആദ്യത്തെ അമ്പരപ്പിൽ നിന്നൊന്ന് മുക്തയായപ്പോൾ ഗൗരി ബേബേയുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു ചെന്നു അവരുടെ കാലിൽ തൊട്ട് വന്ദിച്ചു... "പായ്‌ ലാഗു ബേബേ"... (ഗൗരി) "ജീതെ രഹോ ബേട്ടി"...ബേബേ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഗൗരിയെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു തന്റെ അടുത്തിരുത്തി... സ്ഥലകാല ബോധം വീണ്ടെടുത്ത രുദ്രനുടനെ പാജിയുടെ കാലിൽ തൊട്ട് വന്ദിച്ചു. പാജിയവനെ തിരിച്ചഭിവാദ്യം ചെയ്തു. തുടർന്നവൻ മൊയ്‌തൂട്ടിക്കയെയും അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക രുദ്രനെയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ തന്റെ അടുത്തിരുത്തി.... "പാജി... ബേബേ... എപ്പോഴെത്തി"...? "അതുമൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ"...? "മൊയ്‌തൂട്ടിക്കാ... എല്ലാവരുമെന്താ ഇവിടെ"..? "ഇന്നലെ കണ്ടപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ"....? രുദ്രൻ അമ്പരപ്പോടെ എല്ലാവരോടുമായി തിരക്കി... "ദേവ് മോനെ...എന്റെ മോനിങ്ങനെ അന്തം വിട്ടിരിക്കേണ്ട. നിങ്ങൾ അജ്മീറിൽ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അതിന് മുമ്പുമായി ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം വിളിച്ചു സംസാരിച്ചിരുന്നു. നിന്റെയും നന്ദുമോളുടെയും കാര്യത്തിലൊരു തീരുമാനമുണ്ടാക്കുവാൻ".... എല്ലാവർക്കും ചായയുമായി സുനിത തായിയുടെ കൂടെ സദസ്സിലേക്കെത്തിച്ചേർന്ന ആയി രുദ്രനെ നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "ദേവ് മോനെ... മനസിലായില്ലേ.... നിന്റെയും നന്ദു മോളുടെയും വിവാഹകാര്യം തീരുമാനിക്കുവാനാ ഞാനും പാജിയും ഇവിടെ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾക്കൊരു സർപ്രൈസ് ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി അറിയിച്ചില്ല".... ബേബേ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അടുത്തിരുന്ന ഗൗരിയെ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ട് രുദ്രനെ നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു.. "അതെ അതെ.... നിങ്ങളെ ഇനിയുമിങ്ങനെ വിട്ടാൽ ശരിയാവില്ല".... പാജി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനെ നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു... "മോനെ രുദ്രാ... ഇത്രയും കാലം നിന്റെ വിവാഹത്തെ പറ്റി പറയുമ്പോഴെല്ലാം നീയൊഴിഞ്ഞു മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നിന്റെ കഥകളറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ഞാനും നിന്നെ അധികമങ്ങോട്ട് നിർബന്ധിച്ചില്ല. ഇനിയത് പറ്റില്ല. അത് കൊണ്ട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് നന്ദുമോളുമായുള്ള നിന്റെ വിവാഹം നടത്തുവാനാണ് ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനം"...മൊയ്‌തൂട്ടിക്കയും തന്റെ ഭാഗം അവതരിപ്പിച്ചു... "അത് ശരി... ഞങ്ങളറിയാതെ നിങ്ങളെല്ലാവരും ഞങ്ങളുടെ വിവാഹവും ഉറപ്പിച്ചല്ലേ... അറിയാഞ്ഞിട്ട് ചോദിക്കുവാ ഈ വിവാഹം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ഇങ്ങനെ ധൃതിയിൽ നടത്തേണ്ട ഒരു ചടങ്ങ് ആണോ...ഒരു സമയവും കാലവുമൊക്കെയില്ലേ"..... രുദ്രൻ എല്ലാവരോടുമായി തിരക്കി... "ഇനിയെന്ത് സമയവും കാലവും നോക്കാൻ...ഇക്കാര്യത്തിൽ നീയൊരു മുടന്തൻ ന്യായവും പറയേണ്ട. നിന്റെ ബന്ധുക്കളെന്ന നിലയിൽ എല്ലാ തീരുമാനവും ഞങ്ങളെടുക്കും. നീ അനുസരിച്ചാൽ മാത്രം മതി".....മൊയ്‌തൂട്ടിക്കയാണ് രുദ്രന് മറുപടി നൽകിയത്.... മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക പറഞ്ഞ വാക്കുകളെ ശരി വയ്ക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മുഖഭാവങ്ങൾ.... "സാബ്.... അപ്പോൾ സാബ് ലീവ് രണ്ടാഴ്ച കൂടി നീട്ടുന്നു. എന്നിട്ട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് വിവാഹം"... വദനത്തിലേറിയ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഹരി തന്റെ അഭിപ്രായം സദസ്സിൽ മൊഴിഞ്ഞു.... "ഹരിയണ്ണ... നിങ്ങളൊക്കെ എന്തായീ പറയുന്നത്. അതൊക്കെ എളുപ്പമാണെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ ബേങ്കിൽ കുഴപ്പമില്ലാത്തൊരു പോസ്റ്റിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ".... രുദ്രൻ ഹരിയണ്ണയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.... "രുദ്രാ... നീയധികം ലീവൊന്നും എടുത്തിട്ടില്ലല്ലോ ഇത്രയും കാലമായിട്ടും. പിന്നെ വിവാഹം പോലുള്ള ആവശ്യങ്ങൾക്കൊക്കെ ലീവിന് നിയമപരമായി അർഹതയുണ്ടല്ലോ. ഇനി അതല്ല രാഷ്ട്രീയപരമായ എന്തെങ്കിലും സഹായം അതിനായി വേണ്ടി വരുമെങ്കിൽ ആ വഴിയ്ക്കും നമുക്ക് നീങ്ങാം...അതിനെ കുറിച്ച് നീയൊന്നും അറിയേണ്ടതില്ല. എല്ലാം ഞാനും ഹരിയും മാമുവും നോക്കിക്കോളാം"....മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക രുദ്രനെ നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു.... "മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക.... നിങ്ങൾക്കൊക്കെ എന്നെ പെട്ടെന്ന് കെട്ടിക്കാഞ്ഞിട്ട് ഇത്രയ്ക്ക് വിഷമമാണോ"...? രുദ്രൻ തന്റെ വാക്കുകളിൽ നീരസം കലർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു ... "എടാ കള്ള ഹിമാറെ.... രുദ്രാ എന്ന് വിളിച്ച നാവ് കൊണ്ട് നീ വേറെയൊന്നും എന്നെക്കൊണ്ട് വിളിപ്പിക്കരുത് കേട്ടോ...മിണ്ടാതെ പറഞ്ഞതങ്ങനുസരിച്ചാൽ മതി".... മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക രോഷത്തോടെ മലയാളത്തിൽ രുദ്രന് മറുപടി നൽകി.... "കാക്കാ... നിങ്ങളീ പറഞ്ഞത് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാവുന്ന രീതിയിൽ പറ"...ഹരിയണ്ണ രുദ്രന് നേരെ കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് മൊയ്‌തൂട്ടിക്കയോട് മൊഴിഞ്ഞു.... "ഹരീ.... അതേതായാലും പറയുന്നില്ല. ഇവനെപ്പോഴും എന്നെക്കൊണ്ട് അവന്റെ മാതൃഭാഷയിൽ എന്തെങ്കിലും കേൾപ്പിക്കണമെന്ന് നിർബന്ധമാണ്"....മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക ഒരു ചിരിയോടെ ഹരിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.... "മൊയ്തൂട്ടിക്ക.... നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതിനെ ഞാൻ അംഗീകരിക്കുന്നു. ഏതെങ്കിലും രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ വച്ചു പോരേ വിവാഹം".....? ഇനിയെന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായ രുദ്രൻ മൊയ്‌തൂട്ടിക്കയോട് തിരക്കി.... "ദേവ് മോനെ.... അങ്ങനെ രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ വച്ചൊന്നും വേണ്ട. ഇവിടെ ഏതെങ്കിലും ക്ഷേത്രത്തിലോ അല്ലെങ്കിൽ ഘോട്ടിയിലെ ഹാളിലോ വച്ചു മതി. ഇവിടെയൊക്കെ വിവാഹങ്ങൾ നടക്കുന്നത് രാത്രിയാണ്. പക്ഷേ നിങ്ങളുടേത് നാട്ടിലുള്ള രീതിയിൽ പകൽ സമയത്ത് മതി. എന്നിട്ട് വൈകുന്നേരം റിസപ്ഷനുമാക്കാം".... രുദ്രന് മറുപടിയായി ആയി മൊഴിഞ്ഞു... "ആയീ.... അങ്ങനെയൊക്കെ വിവാഹം നടത്തണമെങ്കിൽ ചില സംഗതികളൊക്കെ ഏർപ്പാടാക്കണ്ടേ. അതിനൊക്കെ സമയം വേണ്ടേ.... അത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ തിരക്കിയത് ഇതൊക്കെ ധൃതിയിൽ നടത്തേണ്ട ഒന്നാണോ എന്ന് ".... രുദ്രൻ താൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതിനെ ന്യായീകരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "എന്ത് സംഗതികൾ വേണമെന്ന്... ഒരു താലിയും പിന്നെ നിങ്ങൾക്കുള്ള ആടയാഭരണങ്ങളും. അത്രയല്ലേ ഉള്ളൂ...അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം..നീയതോർത്ത് ബേജാറാവേണ്ട".... മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക രുദ്രന് മറുപടി നൽകി.. "ദേവ് മോന്റെയും നന്ദു മോളുടെയും വിവാഹം എന്തായാലും കേരള രീതിയിൽ മതി. ജീവിതത്തിൽ എക്കാലവും ഓർമ്മയിൽ വയ്ക്കാനുള്ള ഒരു ചടങ്ങാണ് വിവാഹം അത് സ്വന്തം അസ്തിത്വം നഷ്ടപ്പെടാത്ത രീതിയിൽ മതി"....ആയി നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു... "ആയി.... കേരള രീതിയിൽ എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഭക്ഷണം അത് വേണ്ട കേട്ടോ. ഇവിടെ ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയുന്നവരെ കിട്ടില്ല. അത് ഇത്രയും കാലം രുദ്രന് അഭയമേകിയ മറാട്ട മണ്ണിലെ രീതിയ്ക്ക് അനുസരിച്ചു ആവട്ടെ...പെറ്റമ്മയ്ക്കും പോറ്റമ്മയ്ക്കും സങ്കടം വേണ്ട".... മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... മൊയ്‌തൂട്ടിക്കയുടെ സംസാരം എല്ലാവരിലും ചിരിയുണർത്തി... ഗൗരിയെല്ലാമൊരു അത്ഭുതത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. തങ്ങളുമായി കുടുംബബന്ധമോ രക്തബന്ധമോ ഇല്ലാത്ത വ്യക്തികളാണ് തങ്ങൾ പോലുമറിയാതെ മുൻകയ്യെടുത്ത് തങ്ങളുടെ വിവാഹം നടത്തുവാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്തുന്നത്...ഇവരെയൊക്കെ കിട്ടിയത് എന്തോ പൂർവ്വജന്മ സുകൃതമായിരിക്കും....ഗൗരി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... "എല്ലാം നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം പോലെ നടക്കട്ടെ"...രുദ്രനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ എല്ലാവരോടുമായി മൊഴിഞ്ഞു... "ഞാൻ കേരളത്തിലെ വിവാഹങ്ങൾ ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും രീതികളെ കുറിച്ചൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിൽ കന്യാദാനം നന്ദു മോളുടെ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്നും ഞാൻ നടത്തും"...പാജി സദസ്സിൽ എല്ലാവരുടെയും മുമ്പിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു... "രുദ്രന്റെ അമ്മാവന്റെ സ്ഥാനം പണ്ട് തൊട്ടേ എനിക്കാ"... മാമുവും വിട്ടില്ല... "ചേട്ടനായി ഞാനുണ്ട് "... ഹരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കൈ ഉയർത്തി പ്രഖ്യാപിച്ചു... "നിങ്ങളൊക്കെ ഓരോ സ്ഥാനം അങ്ങെടുത്തു. ഇവനെ നിങ്ങൾക്ക് കൊണ്ട് തന്ന എനിക്ക് സ്ഥാനമൊന്നുമില്ലേ"....? എല്ലാം കേട്ടതിന് ശേഷം മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക എല്ലാവരോടുമായി തിരക്കി... "മൊയ്‌തൂ...ഇപ്പോൾ രുദ്രന്റെ ചിറ്റപ്പന്റെ ഒഴിവുണ്ട്. ഇനി ആരെങ്കിലും അത് ബുക്ക്‌ ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് നിങ്ങളതങ്ങു എടുത്തോ"... മാമു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊയ്‌തൂട്ടിക്കയെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞു.... മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക ആ മറുപടിയിലൊന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അതിന് പിന്നാലെ ഹാളിലൊരു കൂട്ടച്ചിരി മുഴങ്ങി.... "അപ്പോൾ അടുത്ത ആഴ്ച ഇവരുടെ വിവാഹം നമ്മളങ്ങു നടത്തുന്നു"... ആയി പ്രഖ്യാപനം നടത്തി.... എല്ലാവരുമത് ശരി വച്ചു... "രുദ്രാ.... നീയും നന്ദു മോളും ഒന്ന് ഘോട്ടി ടൗണിൽ കറങ്ങിയേച്ചു വാ...ഞങ്ങൾക്ക് ഇനിയും ചില കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുവാനുണ്ട് ".... മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക രുദ്രനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... രുദ്രൻ എല്ലാവരെയുമൊന്ന് നോക്കി... എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് മൊയ്‌തൂട്ടിക്ക പറഞ്ഞത് ശരി വയ്ക്കുന്ന ഭാവമായിരുന്നു... രുദ്രനെഴുന്നേറ്റ് ഗൗരിയെ ഒന്ന് നോക്കി..ഗൗരി ബേബേയുടെ നേരെ നോട്ടമയച്ചപ്പോൾ ബേബേയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ പൊയ്ക്കോളാൻ സംജ്ഞ കാണിച്ചു... ഗൗരി എഴുന്നേറ്റ് രുദ്രന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ഇരുവരും എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കിയതിനു ശേഷം കൈകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് വാതിലിനു നേരെ നടന്നു.... എല്ലാവരും സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ അവർ പോകുന്നതും നോക്കിയിരുന്നു.... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ