നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ. നിർത്താതെ പെയ്യുന്ന മഴ കാരണം ട്രെയിനുകളെല്ലാം വൈകിയാണ് ഓടുന്നത്. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ തിരക്കിൽ നിന്നും മാറി ഒരു ബെഞ്ചിലിരുന്ന് ഫോണിൽ നോക്കുമ്പോഴാണ്, തൊട്ടടുത്ത് വന്ന് നിന്ന ആളെ കണ്ട് എന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയത്. ​അഞ്ജലി! ​ഒൻപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നടന്നുപോയവൾ. ഇന്ന് അവൾക്ക് കൂട്ടിന് ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയുണ്ട്. അവളുടെ മകൾ. ​പഴയ ആ പ്രസരിപ്പും കുസൃതിയും അഞ്ജലിയിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ വീണിട്ടുണ്ട്. മുടി അലക്ഷ്യമായി കെട്ടിവച്ചിരിക്കുന്നു. ജീവിതം അവളെ ഒരുപാട് തളർത്തിക്കളഞ്ഞതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ​പതിയെ ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ​"അഞ്ജലി..." ​ആ വിളി കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം അവളുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗ് താഴെ വീണു. കണ്ണുകളിൽ പരിഭ്രമവും സങ്കടവും മാറിമറിഞ്ഞു. ​"രാഹുൽ... നീ ഇവിടെ?" അവൾ ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. ​"ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ വന്നതാ. നീ എവിടെ പോകുവാ?" ​അവൾ ഒന്ന് മടിച്ചുനിന്നു, പിന്നെ തറയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുവാ... അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക്. ഇനി അവിടെത്തന്നെ കാണും." ​അവളുടെ ആ മറുപടിയിൽ പല അർത്ഥങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ വിവാഹജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. കാരണം, അവളുടെ ആ  വാടിയ മുഖം എല്ലാം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​"മോൾടെ പേരെന്താ?" ഞാൻ ആ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. ​"നച്ചു... നക്ഷത്ര," അവൾ പറഞ്ഞു. ആ കുട്ടിക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകളാണോ എന്ന് എനിക്കൊരു നിമിഷം തോന്നിപ്പോയി. ​ട്രെയിൻ വരുന്ന അനൗൺസ്‌മെന്റ് മുഴങ്ങി. അവൾ ബാഗ് എടുത്ത് പോകാൻ തയ്യാറായി. പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ആ ചിരിയിൽ നിറയെ കണ്ണുനീരായിരുന്നു. ​"അന്ന്... അന്ന് നിന്നോട് ഒന്നും പറയാതെ പോയതിന് എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം രാഹുൽ. സാഹചര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയായിരുന്നു. നിന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കണ്ട എന്ന് കരുതിയാ അന്ന് അച്ഛൻ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ സമ്മതിച്ചത്. പക്ഷേ ഇന്ന്..." അവൾ പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി. ​"സാരമില്ല അഞ്ജലി, കഴിഞ്ഞതൊന്നും ഓർക്കണ്ട. നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ..." ​"വേണ്ട രാഹുൽ. എല്ലാവരെയും ആശ്രയിച്ച് മടുത്തു. ഇനി എനിക്കും മകൾക്കും വേണ്ടി ഞാൻ ജീവിക്കണം. ഒറ്റയ്ക്ക്." ​ട്രെയിൻ വന്നു നിന്നു. അവൾ തിരക്കിനിടയിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ വിൻഡോ സീറ്റിലിരുന്ന് അവൾ കൈവീശുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ​പണ്ട് കോളേജ് വിട്ട് പോകുമ്പോൾ അവൾ തന്നിരുന്ന അതേ യാത്രയയപ്പ്. പക്ഷേ ഇന്ന് ഞങ്ങളുടേത് രണ്ട് വഴികളാണ്. മഴ തോർന്നിട്ടില്ല. ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും പഴയ ഓരോ ഓർമ്മകളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ