#🇮🇳 మన దేశ సంస్కృతి #⛳భారతీయ సంస్కృతి #🌅శుభోదయం గ్రామం ఒకసారి ఊహించండి..అడవులు చుట్టూ, పొలాలు దూరంగా, వైద్య సదుపాయాలు లేని కాలం. మనిషి తన కుటుంబంతో, తన వర్గంతో కలిసి ఉండే చిన్న భద్రమైన ప్రపంచం అది. ఆ ప్రపంచమే “ఊరు”. ఆ ఊరికి లోపల ఉన్నది తెలిసిన జీవితం. బయట ఉన్నది తెలియని ప్రపంచం. అడవి, జబ్బులు, అపశకునాలు, అనుకోని ప్రమాదాలు – ఇవన్నీ బయట నుంచే వస్తాయని అప్పటి మనుషులు అనుభవించారు. అందుకే ఊరికి ఒక సరిహద్దు కావాలి. “ఇక్కడితో ఊరు మొదలవుతుంది” అని చెప్పే ఒక స్థలం కావాలి. ఆ స్థలమే ఊరు వాకిలి. ఈ ఊరు వాకిలి కేవలం దారి కాదు. అది లోపలికి వచ్చే జీవితం, బయట ఉండే అనిశ్చితి మధ్య ఉన్న సున్నితమైన స్థలం. ఇలాంటి చోట మనిషి భయపడతాడు. భయపడిన మనిషి ఆ భయానికి ఒక అర్థం వెతుకుతాడు. అప్పటి మనిషికి తన భయాన్ని వివరించడానికి శాస్త్రం లేదు. కానీ ఊహ ఉంది. అనుభవం ఉంది. అందుకే తన భయాలకు ఒక రూపం ఇచ్చాడు. ఆ రూపాలే యక్షులు, యక్షిణులు. యక్షులు నిజంగా జీవించిన మనుషులు కాదు. వారు పుట్టి పెరిగిన చారిత్రక వ్యక్తులు కాదు. వారు ప్రజల భయాలు, అనిశ్చితులు, ప్రకృతితో ఎదురైన అనుభవాలకు ఇచ్చిన ఊహాత్మక రూపాలు. అడవిలో భయం ఉంటే అది యక్షుడిగా ఊహించబడింది. నీటి దగ్గర ప్రమాదం ఉంటే అది యక్షిణిగా ఊహించబడింది. గ్రామ సరిహద్దులో ఉన్న అనిశ్చితి కూడా అలాగే ఒక రక్షణ భావనగా మారింది. ఈ నేపథ్యంతోనే గ్రామ వాకిలి వద్ద ఒక స్థిరమైన రాయి పెట్టారు. ఆ రాయి దేవుడి విగ్రహం కాదు. అది ఆలయ ప్రతిష్ఠ కాదు. అది గ్రామ పరిమితి మొదలయ్యే చోట పెట్టిన ఒక భౌతిక గుర్తు. కానీ ఆ రాయి ఖాళీ రాయి కాదు. ఆ రాయికి ప్రజల భయం, ఆశ, రక్షణ భావన అంటుకుంది. “ఇక్కడినుంచి ఊరు మొదలవుతుంది” “ఇక్కడ చెడు లోపలికి రాకూడదు” అనే భావనకు అది ప్రతీక అయింది. బుద్ధుడు జీవించిన కాలంలో కూడా ప్రజలు యక్షులను నమ్మేవారు. బౌద్ధ గ్రంథాల్లో యక్షులతో సంభాషణల కథలు వస్తాయి. ఇవి చరిత్ర సంఘటనలు కావు. అవి ప్రజలలో ఉన్న భయాన్ని చూపించే సాహిత్య రూపాలు. బౌద్ధ ధర్మం యక్షులు నిజంగా ఉన్నారు అని చెప్పలేదు. వారిని దేవతలుగా కూడా చేయలేదు. కానీ ప్రజల భయాలను ఒక్కసారిగా ఖండించలేదు. ఆ భయాలను ధర్మం వైపు మళ్లించింది. అలా యక్షుడు గ్రామాన్ని కాపాడే భావనగా మారాడు. ఇది యక్షులు నిజంగా ఉన్నందుకు కాదు. ప్రజల భయాన్ని నియంత్రించడానికి తీసుకున్న ఒక సామాజిక మార్గం. ఈ ఆలోచనల మధ్యనే గ్రామ వాకిలి బొడ్రాయి పూజకు అర్హత పొందింది. పసుపు, కుంకుమ, ఆకులు, నైవేద్యం – ఇవన్నీ హింస లేని ప్రజా ఆచారాలు. ఇది దేవుడిని ప్రసన్నం చేసుకునే పూజ కాదు. గ్రామం భద్రంగా ఉండాలని కోరుకునే సామూహిక మనసు. కాలం మారింది. బౌద్ధ ప్రభావం తగ్గింది. కానీ గ్రామ వాకిలి రాయి మిగిలిపోయింది. తర్వాతి కాలాల్లో ఆ రాయికి కొత్త మత అర్థాలు అతికించబడ్డాయి. కానీ చరిత్రపరంగా చూస్తే, గ్రామ వాకిలి బొడ్రాయి దేవాలయ లింగం కాదు. చరిత్రలో జీవించిన యక్షుడి విగ్రహం కాదు. అది ఒక గ్రామం తన భద్రత కోసం, తన భయాలను నియంత్రించుకోవడానికి, తన సరిహద్దును గుర్తించడానికి ఏర్పరుచుకున్న ప్రజా రక్షణ చిహ్నం.