നിറഭേദങ്ങൾക്കപ്പുറം - ഭാഗം 4 അവസാന ഭാഗം വർഷങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. ആദിദേവ് വളർന്നു വലുതായി. തന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കഠിനാധ്വാനം കണ്ടാണ് അവൻ വളർന്നത്. ശ്രീദേവിന്റെ ഫാം ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ 'അഗ്രി-ടൂറിസം' കേന്ദ്രമായി മാറിയിരുന്നു. കൃഷി കാണാനും പഠിക്കാനുമായി ദൂരദിക്കുകളിൽ നിന്ന് പോലും ആളുകൾ അവിടെ എത്തിത്തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഫാമിൽ പുതിയൊരു അതിഥി എത്തി. ഇരുപതുകളിൽ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. കയ്യിൽ ഒരു ക്യാമറയും ഡയറിയും ഉണ്ട്. അവൾ അഞ്ജലിയെയും ശ്രീദേവിനെയും സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു…. "എന്റെ പേര് മീര. ഞാൻ ഒരു ജേർണലിസം വിദ്യാർത്ഥിനിയാണ്. 'നിറമല്ല, നിലപാടാണ് പ്രധാനം' എന്ന വിഷയത്തിൽ ഒരു ഡോക്യുമെന്ററി ചെയ്യാൻ വന്നതാണ്. നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് കേട്ടു."... അഞ്ജലി അവളെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. മീര ഫാമിലെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. സംസാരത്തിനിടയിൽ അവൾ ആദിദേവിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ മണ്ണിൽ ഇറങ്ങി പണിയെടുക്കുന്നവരെ സഹായിക്കുകയായിരുന്നു…. "ടീച്ചറേ, ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ?" മീര അഞ്ജലിയുടെ അടുത്തു ചെന്നു. "ഇത്രയും വലിയ ഒരു സംരംഭം വിജയിപ്പിച്ചിട്ടും, നിങ്ങളുടെ മകനെ എന്തിനാണ് ഇപ്പോഴും മണ്ണിൽ പണിയെടുപ്പിക്കുന്നത്? അവനെ വല്ല എഞ്ചിനീയറോ ഡോക്ടറോ ആക്കാമായിരുന്നില്ലേ?".... അഞ്ജലി പതുക്കെ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് മീരയെ ഫാമിലെ ഒരു തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ശ്രീദേവ് പുതിയ തൈകൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു….. "മീരേ, ഞങ്ങൾ അവനെ ഡോക്ടറോ എഞ്ചിനീയറോ ആക്കാൻ തന്നെയാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, അവൻ ഏത് വലിയ ജോലി ചെയ്താലും തന്റെ വേരുകൾ മറക്കരുത്. ഈ മണ്ണാണ് നമുക്ക് അന്നം തരുന്നത് എന്ന ബോധം അവനുണ്ടാകണം. എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഈ കറുത്ത നിറം വെയിലേറ്റു ഉണ്ടായതല്ല, അത് ഈ മണ്ണിന്റെ സ്നേഹമാണ്. ആ സ്നേഹം എന്റെ മകനും അറിയണം.".... മീര തന്റെ ക്യാമറയിൽ ആ ദൃശ്യം പകർത്തി. അവൾക്ക് കിട്ടിയത് കേവലം ഒരു ബിസിനസ് വിജയത്തിന്റെ കഥയല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് പവിത്രമായ ഒരു ജീവിത ദർശനമായിരുന്നു…. ആ ആഴ്ചയിലെ ഒരു ഞായറാഴ്ച, വലിയൊരു സർപ്രൈസ് അവരെ തേടിയെത്തി… കൃഷി വകുപ്പിന്റെ 'മികച്ച കർഷക ദമ്പതികൾ'ക്കുള്ള അവാർഡ് ശ്രീദേവിനും അഞ്ജലിക്കും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. വാർത്താ മാധ്യമങ്ങളിൽ അവരുടെ ചിത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നു…. അവാർഡ് വാങ്ങാൻ സ്റ്റേജിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ശ്രീദേവ് പണ്ട് താൻ കണ്ട ആ പഴയ സ്വപ്നത്തെ ഓർത്തു. അന്ന് പത്താമത്തെ പെണ്ണ് കാണലിന് പോയപ്പോൾ തന്റെ കറുത്ത നിറം കണ്ട് ആരെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് പേടിച്ച ആ യുവാവ് ഇന്ന് ഒരു നാടിന്റെ അഭിമാനമാണ്….. ചടങ്ങു കഴിഞ്ഞ് തിരികെ വരുമ്പോൾ അഞ്ജലി ശ്രീദേവിന്റെ കാതിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു… "ശ്രീയേട്ടാ, പണ്ട് എന്നെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? 'നിറം കുട്ടി കണ്ടല്ലോ' എന്ന്. ഇന്ന് നോക്കൂ, ആ നിറമാണ് ഈ നാടിന്റെ ഐശ്വര്യം."... ശ്രീദേവ് അവളുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവരുടെ കാൽക്കീഴിലെ മണ്ണ് കൂടുതൽ കരുത്തോടെ അവരെ താങ്ങിനിർത്തി…. മുകളിൽ ആകാശം തെളിഞ്ഞു നിന്നു. നിറങ്ങളുടെ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറം, ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധം ആ ജീവിതത്തെ ഒരു കവിതയാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു….. ഈ കഥ ഇവിടെ മനോഹരമായി അവസാനിക്കുന്നു….. സ്നേഹത്തോടെ ✍️സന്തോഷ് ശശി…. #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ