​ജാനകിയെ മുറിയിലേക്ക് മാറ്റിയെന്ന യുവിയുടെ ഫോൺ വിളി കേട്ടയുടൻ ബദ്രി തന്റെ ബുള്ളറ്റുമായി ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. ​"ഇരയുടെ മൊഴിയെടുത്ത ശേഷമേ പോലീസ് ഒരു നിഗമനത്തിലെത്തുകയുള്ളൂ എന്നാണ് നമുക്കിപ്പോൾ കിട്ടിയ വിവരം..." ​ഏതോ ചാനൽ റിപ്പോർട്ടർ മൈക്കിന് മുന്നിൽ നിന്ന് ഇരയുടെ വിവരങ്ങൾ ധൃതിയിൽ വിവരിക്കുമ്പോളാണ് ബദ്രി ആശുപത്രിയുടെ കവാടത്തിലെത്തിയത്. അവനൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, വേഗത്തിൽ ആശുപത്രിയുടെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. യുവിയെ വിളിച്ചു. ​"ഡാ ബദ്രി, റൂം നമ്പർ 301. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്." ​ബദ്രി നേരെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. ജാനകിയുടെ മുറിയുടെ പുറത്ത് തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവനും ചെന്നുനിന്നു, ഒരു നോക്ക് അവളെ കാണാനായി. പോലീസ് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അവൾ എന്തൊക്കെയോ മറുപടി പറയുന്നതും, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നതും, കണ്ണീർ ഷാൾ കൊണ്ട് തുടയ്ക്കുന്നതും കർട്ടന്റെ നേരിയ വിടവിലൂടെ അവൻ കണ്ടു. ​"ഇവർക്കൊക്കെ കച്ചവടം ചെയ്യാൻ പുതിയൊരു ഇരയെ കിട്ടി. ആൾക്കാർക്ക് ഹാഷ്‌ടാഗ് ഇടാൻ പുതിയ മുഖവും." നഴ്‌സുമാർ അത് പറഞ്ഞു കടന്നുപോയപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ആ കാഴ്ചകൾ താങ്ങാനാവാതെ അവൻ വേഗം പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ​കുറച്ചു സമയത്തിനകം പോലീസ് മൊഴിയെടുത്ത് പോകുന്നത് കണ്ടു. അവനെ തട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ടാണ് മാധ്യമപ്രവർത്തകർ മൈക്കും കാമറയുമായി പോലീസിന് പിന്നാലെ ഓടിയത്. ഒരു നിമിഷം ജാനകിയെ കണ്ടത് മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു. ​"ഡാ ബദ്രി, നീ ഇവിടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നോ?" യുവി തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അവൻ ബോധത്തിലേക്ക് വന്നത്. "അകത്തേക്ക് വന്നിരിക്കാമായിരുന്നു. അവിടെ നിറയെ ആൾക്കാരും അവരുടെ സംസാരവും സഹിക്കുന്നില്ല," അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​"നമ്മുടെ നാടല്ലേ ഇത്, ഇതൊക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ മതി. എല്ലാരും പോയി. നീ വാ." യുവി, ബദ്രിയെയും കൂട്ടി റൂമിലേക്ക് നടന്നു. ​മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന അവളുടെ അച്ഛനെ കണ്ടു. ​"ഡാ ബദ്രി, നീ കയറിക്കോ. ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കാം." ​യുവി പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തു കയറി. ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ജാനകി. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ. അടുത്തായി കരഞ്ഞു തളർന്നു അവളുടെ അമ്മയും. അവനെ കണ്ടതും കണ്ണ് ചിമ്മാതെ അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ​ആ നോട്ടം താങ്ങാനാവാതെ, ഒരുപാട് നേരം പരസ്പരം മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്ന ശേഷം അവൻ മുഖം താഴ്ത്തി. ഒടുവിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി, ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു: ​"തളരരുത്. എന്നും കൂടെയുണ്ടാവും ഞാൻ." ​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിർത്താതെ ഒഴുകി. അത് കണ്ടുനിൽക്കാനാവാതെ അവൻ റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ​ ​മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം ജാനകിയെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്തു. ബദ്രി എന്നും അവളെ കാണാൻ പോകുമായിരുന്നു. കുറച്ചു നാളത്തേക്ക് അവളുടെ വീട്ടിൽ ആൾക്കൂട്ടമായിരുന്നു. അവർക്ക് മുന്നിൽ ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ജാനകിയും കുടുംബവും നിന്നു. നാട്ടുക്കാർ പൊടിപ്പും പൊങ്ങലും ചേർത്ത് പുതിയ കഥകൾ മെനഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ​ഒരു വൈകുന്നേരം ബെഡിൽ ചാരി കിടക്കുകയായിരുന്നു ജാനകി. ആക്രമിക്കപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികളുടെ കഥകൾ കേട്ടറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ അത് നേരിടേണ്ടി വന്നപ്പോഴാണ് അത് എത്രമാത്രം വേദനജനകമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു. ​പെട്ടെന്നാണ് കൈക്ക് മുകളിൽ ഒരു തണുത്ത സ്പർശം അവൾ അറിഞ്ഞത്. കണ്ണു തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ദിയയെയാണ് കണ്ടത്. അവളെ കണ്ടതും ജാനകി അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. ​"ടീ ജാനു, നീ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞു തീർക്കരുത്. നിന്റെ സങ്കടങ്ങൾ നീ കനലാക്കണം. അതിൽ ശ്രീഹരിയെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്ന കനലാവണം." ദിയ ജാനകിയുടെ മുടിയിൽ തലോടി പറഞ്ഞു. ​അത് കേട്ടതും അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. "അങ്ങനെ വെറുതെ വിടാൻ ഞാനും ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. എന്ത് വന്നാലും അവനുള്ള ശിക്ഷ ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊടുക്കും." ​"അങ്ങനെ തന്നെ വേണം. ഇനി അവന്റെ വൃത്തികെട്ട നോട്ടം പോലും ഒരു പെണ്ണിന്റെ മേലെ പതിക്കരുത്. പിന്നെ നിന്നെ കാണാൻ ഞാൻ മാത്രമല്ല, വേറെ ഒരാളുമുണ്ട്." ദിയ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ 'ആരാ' എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ജാനകി അവളെ നോക്കി. ​"പ്രിയാ!" ദിയ വിളിച്ചു. ​റൂമിലേക്ക് കയറി വരുന്ന അവളെ കണ്ടതും ജാനകിയുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി, അവൾ ഉടൻ തന്നെ മുഖം തിരിച്ചു. പ്രിയ ദയനീയമായി ദിയയെ നോക്കി. അവൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ജാനകിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ലാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ​പ്രിയ മടിച്ചു മടിച്ച് ജാനകിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ ജാനകി അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. പ്രിയ വീണ്ടും ദിയയെ നോക്കി. ദിയ സംസാരിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ​പ്രിയ മടിച്ചു മടിച്ച് പറയാൻ തുടങ്ങി: "ജാനകി, എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. അന്ന് അവന്റെ ഫ്രണ്ട് നിന്നെ ആർട്‌സ് ക്ലബ്ബ് സെക്രട്ടറി വിളിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അത് വിശ്വസിച്ചു. സത്യമായും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു അതൊരു കെണിയായിരുന്നെന്ന്. ഞാൻ ഇത് എവിടെ വേണമെങ്കിലും പറയാം." അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ​പ്രിയ ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ജാനകി അവളെ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കിയില്ല. ദിയ പ്രിയയെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ജാനകിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഒരു പ്രതികരണവും കാണാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ​പെട്ടെന്ന് പ്രിയയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് ജാനകി അവളെ നിർത്തി. പ്രിയ വിശ്വാസം വരാതെ അവളെ നോക്കി. ​"നീ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ലല്ലോ പ്രിയ... എല്ലാം എന്റെ വിധിയാവും." അത് പറയുമ്പോഴും ജാനകിയുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ പ്രിയ ജാനകിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. ദിയയും അവരുടെ കൂടെ ചേർന്നു. ​"ഹലോ... അവർ മാത്രമല്ല, ഞങ്ങളുമുണ്ട്..." ​പെട്ടെന്ന് ആരുടെയോ ശബ്ദം കേട്ട് മൂന്നുപേരും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് യുവിയെയും ബദ്രിയെയും, പിന്നെ ഒരു മധ്യവയസ്‌കനായ ഒരാളെയും. ​ജാനകിയുടെ കണ്ണുകൾ ആ മനുഷ്യന്റെ മേൽ പതിഞ്ഞു. ​"ഇത് ചന്ദ്രശേഖർ, എന്റെ അമ്മാവൻ. നിനക്കുവേണ്ടി വാദിക്കുന്നത് അമ്മാവനാണ്," യുവി പറഞ്ഞപ്പോൾ ജാനകി അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ​"പോലീസ് കാര്യമായ ആക്ഷനൊന്നും എടുത്തിട്ടില്ലെന്നാണ് കേട്ടത്. അവന്റെ തന്ത നന്നായി കാശ് ഇറക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങൾ ആദ്യം പോകുന്നത് എസ്.പി. വിനോദ് കുമാറിന്റെ ഓഫീസിലേക്കാണ്. അവിടെനിന്ന് തുടങ്ങുകയാണ് പോരാട്ടം. ഇത് വിജയം കാണാതെ പിന്മാറില്ല!" ​ഇത് ബദ്രി പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, അവിടെ കൂടിയ എല്ലാവരും എടുത്ത ശപഥമായിരുന്നു അത്. #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ