ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6Dv4X4M?d=n&ui=v64j8rk&e1=cശിക്ഷാർഹം - പാർട്ട് 13 ആദ്യത്തെ പകപ്പ് ഒന്നു മാറിയതും ആൽബി മന:സാന്നിധ്യം വീണ്ടെടുത്തു. "ശിവൻ ഒന്നു പുറത്തു നിൽക്കാമോ ? എനിക്ക് മിസ്റ്റർ പോത്തനോട് പേഴ്സണലായി ഒന്നു സംസാരിക്കണം. " അതു കേൾക്കാനിരുന്നതു പോലെ ശിവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് മുറിക്കു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. സർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ഇത്തരം പൊളിറ്റിക്സിനിടയിൽ പെട്ടാൽ അപകടത്തിലാകുക കീഴ്ജീവനക്കാരായിരിക്കുമെന്ന് അയാൾക്ക് നന്നായി അറിയാം. ശിവൻ വെളിയിലിറങ്ങിയതും, ആൽബി എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു. "എന്താഡോ, എന്നെ തല്ലാനോ മറ്റോ ആണോ ? " പോത്തൻ ചിരിയോടെ അവിടെ കിടന്ന ഒരു കസേരയിലേക്കിരുന്നു. "ഓക്കേ മാൻ! യൂ വിൻ! " ആൽബിയുടെ സ്വരം വല്ലാതെ താഴ്ന്നിരുന്നു. "എന്താണോ നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത്. അതു നടന്നു. ഇനിയെന്താണ് നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടതെന്നു കൂടി പറഞ്ഞാൽ മതി." "മനസ്സിലായില്ല ആൽബി. " പോത്തൻ അയാളെ സാകൂതം നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്. "ഞാൻ നിങ്ങളോട് എന്തു ചെയ്തിട്ടാണ് എന്നെ ഈ ടോർച്ചർ ചെയ്യുന്നത് ? പേഴ്സണലി നിങ്ങൾക്ക് എന്നോട് എന്തെങ്കിലും വിരോധമുണ്ടോ ? സത്യമായും എനിക്കറിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ്. " "ആൽബി..." പോത്തൻ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അയാളെ നോക്കി. "താൻ ഇതിൽ ഒരു ചെറിയ കണ്ണിയാഡോ. താൻ എനിക്കൊരു വിഷയമേ അല്ല. ഒന്നാമത്തെ കാര്യം താൻ വാ തുറന്നാ കള്ളത്തരമേ പറയൂ. ഞാൻ എത്ര വട്ടം തന്നോട് ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചതാ. സഹകരണ മനോഭാവമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരു ടീമായി വർക്ക് ചെയ്യാനുള്ള ചിന്തയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ താൻ എന്നോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയില്ലായിരുന്നോ ? " "ഓക്കേ. ചോദിക്കൂ. എന്താണ് തനിക്കറിയണ്ടത് ? " ആൽബി തികച്ചും ശാന്തനായിരുന്നു. "എനിക്ക് ഈ കേസന്വേഷണത്തിൽ പങ്കെടുക്കണം. ആസ് എ പാർട്ട്ണർ. തുടക്കം മുതൽ. അതാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്. " "ബട്ട് നിങ്ങൾ ക്രൈം ബ്രാഞ്ചാണ്. " "എക്സാക്റ്റ്ലി ആൽബി. ഈ കേസ് എന്റെ ജ്യൂറിസ്ഡിക്ഷനിൽ വരില്ല. മോളീന്നൊരു വിളി വന്നാൽ ഞാൻ തെറിക്കും. എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ആൽബി വിചാരിച്ചാൽ എനിക്കും ഇതിൽ ഒരു ഭാഗമാകാനാകും. ശരിയല്ലേ ? " "വൈ ? " ആൽബിക്ക് അതൊരു വിചിത്രമായ ആവശ്യമായാണ് തോന്നിയത്. "തന്നെ ഞാൻ ആ എഫ് ഐ ആറിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കി തരാം. പകരം താൻ ഇതിൽ എന്നെ ഹെൽപ് ചെയ്യണം. അതു പോലെ, അന്ന് ആ പാർക്കിലുണ്ടായതെന്താണെന്ന് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു തരികയും വേണം." "സാബുവിന്റെ കേസന്വേഷിക്കാൻ വന്നതല്ലേ നിങ്ങൾ ? ഇപ്പൊ അതു വിട്ടോ ? " ആൽബിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. "ഒക്കെ കണക്റ്റഡാഡോ. " "വാട്ട്! " "വഴിയേ മനസിലാകും. അതൊക്കെ പോട്ടെ. താൻ ഇത് എഗ്രീ ചെയ്യുന്നോ ? " ആൽബി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "ഡോ... എന്നെ ഒന്ന് വിശ്വസിക്കഡോ ആൽബി. ഞാൻ തന്നെപ്പോലല്ല. പറയുന്നത് മുഴുവൻ സത്യമായിരിക്കും. അതല്ല ഇനിയും പുറം തിരിഞ്ഞു തന്നെ നിൽക്കാനാണെങ്കിൽ ഈ കേസിലെ നമ്പർ വൺ സസ്പെക്റ്റ് താനായിരിക്കും. അറ്റ് ലീസ്റ്റ് ആദ്യത്തെ കുറച്ചു കാലത്തേക്കെങ്കിലും തന്റെ കാര്യം പോക്കാ. സസ്പെൻഷൻ ഉറപ്പാ. " "ഓക്കേ! സമ്മതിച്ചു. ബട്ട് തനിക്ക് ഇതിലെന്താണ് നേട്ടമെന്ന് വ്യക്തമായി എനിക്കും പറഞ്ഞു തരണം. " ആൽബി കീഴടങ്ങാൻ തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "നമ്മളൊന്നിച്ചല്ലേ കേസന്വേഷിക്കുന്നത്. വൈകാതെ തന്നെ തനിക്കെല്ലാം തെളിഞ്ഞു വരും. ഒരിത്തിരി ക്ഷമിക്ക്. " "ഓക്കെ. അന്ന് പാർക്കിൽ വെച്ച് ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചത്... എന്റെ കുടുംബ വിഷയമാണ്. പുറത്തു പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ചില കാര്യങ്ങൾ. എന്റെ വൈഫും ഞാനുമായുള്ള ചില പ്രശ്നങ്ങൾ. സംശയമാണ് അവൾക്കെന്നെ. എന്തിനും ഏതിനും. പ്രത്യേകിച്ച് ഈ സമയത്ത്. എനിക്ക് ഏറ്റവും സപ്പോർട്ട് വേണ്ട ഈ സമയത്തു തന്നെ അവൾ ... പരമാവധി ഈ വിഷയം പറഞ്ഞ് എന്നെ ടോർച്ചർ ചെയ്യുകയാണുണ്ടായത്. സഹിക്കാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി ആയിക്കഴിഞ്ഞു. ഡൈവോഴ്സിനെപ്പറ്റി വരെ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു ഞാൻ. സത്യത്തിൽ അതു സംസാരിക്കാനാ ഞാൻ ജയനെ വിളിച്ചു വരുത്തിയത്. " പോത്തൻ ഒരു സെക്കൻഡ് പോലും ആൽബിയുടെ മുഖത്തു നിന്ന് കണ്ണെടുത്തിരുന്നില്ല. ആ കഴുകൻകണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് സാമാന്യ ബുദ്ധിയുള്ള ഒരുവൻ ഇതുപോലൊരു കള്ളം പറഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെടാമെന്ന് കരുതില്ല. പക്ഷേ ആൽബിയുടെ മുഖത്ത് അശേഷം പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നില്ല. വളരെ സമർത്ഥമായി അയാൾ ആ കെട്ടുകഥ പോത്തനു മുൻപിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പോത്തന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. "അങ്ങനെ പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് ആദ്യമായി ആൽബി സർ എന്നോടൊരു സത്യം പറഞ്ഞു. " "തൃപ്തിയായല്ലോ ? വേറൊരുത്തന്റെ കുടുംബരഹസ്യം കേട്ടപ്പൊ. " "എന്റെ സ്ഥാനത്ത് ആൽബിയായാലും സംശയിച്ചു പോകില്ലേ? താനൊരാളുമായിട്ട് വാഗ്വാദം നടത്തി പിരിഞ്ഞിട്ട് അന്നു രാത്രി അയാൾ കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ ഞാനെന്നല്ല ഏതെങ്കിലും പോലീസുകാരൻ അതു വിട്ടുകളയുമെന്ന് ആൽബിക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ ? താനാണെങ്കിൽ ഒന്നും വിട്ടു പറയുന്നുമില്ല." "എല്ലാം എല്ലാരോടും വിളിച്ചു പറയാനാകുമോ മിസ്റ്റർ പോത്തൻ. പ്രത്യേകിച്ച് ഇത്രയും പേഴ്സണലായ കാര്യങ്ങൾ. " "വിട്ടു കള. എന്തായാലും തന്റെ ഫാമിലി ലൈഫിൽ കേറി അഭിപ്രായം പറയാനുള്ള അടുപ്പമൊന്നും നമ്മളു തമ്മിലില്ല. അഥവാ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ ഒരു ഡൈവോഴ്സ് കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാമത്തേത് ഫയൽ ചെയ്യാൻ പോകുന്ന എന്നെപ്പോലൊരുത്തൻ ഇതിലൊക്കെ എന്തു പറയാൻ ... അതും ഒരേ ഭാര്യയെത്തന്നെയാണെന്നോർക്കണം ..." പോത്തന്റെ ചിരിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിരാശാ ഭാവം കലർന്നത് ആൽബി ശ്രദ്ധിച്ചു. ആൽബിയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "ഒരേ ഭാര്യയോ ? " പോത്തൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ തുടർന്നു " ആറു വർഷം മുൻപ് ഞങ്ങൾ ജോയിൻഡ് പെറ്റീഷൻ കൊടുത്ത് ഡൈവോഴ്സായതാണ്. പക്ഷേ … സക്സസായില്ല. അവൾക്ക് പോയി നിൽക്കാൻ ഒരിടമില്ലാതെ വന്നു. എത്ര നാളാണ് സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കാൻ പറ്റുക ? പിന്നെ ടൗണിൽ എന്തൊക്കെയോ ബിസിനസും മറ്റും നടത്തി നോക്കി. പക്ഷേ അതും ഫ്ലോപ്പായി. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പൊ കക്ഷി ഇരുന്ന് ടീവി കാണുന്നു." പോത്തൻ ചിരിച്ചു. "ചോദ്യോം പറച്ചിലുമൊന്നുമില്ല പിന്നേം കൂടെ കേറിയങ്ങ് പൊറുത്തു. അത്ര തന്നെ. സത്യം പറയാല്ലോ, അവളു പോയപ്പൊ എന്റെ ഒരു കൈ മുറിച്ചോണ്ടു പോയ പോലാരുന്നു എനിക്ക്. പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പൊഴാ മനസ്സിലായതെന്നു മാത്രം. “ ആൽബിയുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. പോത്തനെ പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് ആദ്യമായാണ് ഒരു അടുപ്പം തോന്നുന്നത്. "താൻ ചിരിക്കണ്ട. ഡൈവോഴ്സ് എന്നു പറയുന്നത് ഒരു പ്രതിഭാസമാണ്. ചെയ്തു കഴിയുമ്പൊഴേ മനസിലാകൂ ഈ പോയ പാർട്ടിയിൽ താനെത്ര മാത്രം ഡിപ്പെൻഡന്റ് ആയിരുന്നു എന്ന്. " പോത്തന്റെ മുഖം ഗൗരവപൂർണ്ണമായിരുന്നു "എന്നിട്ടാണോ രണ്ടാമതും ഡൈവോഴ്സിനു കൊടുത്തത് ? " "ഇപ്രാവശ്യം ജോയിൻഡ് അല്ല. അവൾ ഒറ്റക്ക് പോയി ഫയൽ ചെയ്തതാ. പക്ഷെ നടന്നിട്ടു വേണമല്ലോ. ഒരേ ഭാര്യക്ക് രണ്ടു വട്ടം ഡൈവോഴ്സ് കൊടുക്കുന്ന ജഡ്ജി എവിടിരിക്കുന്നു ? അവൾടെ ഉദ്ദേശം വേറെയാ. നൂറായിരം കൗൺസിലിംഗ്... കുടിനിർത്താനുള്ള ക്യാമ്പ് ഒക്കെയായിട്ട് എന്നെ നിലത്തു നിർത്തുന്നില്ല കോടതി. എന്നാ പിന്നെ എന്തോരം പോകുമെന്ന് ഞാനും ഒന്ന് നോക്കാന്നു കരുതി. " "തമാശാണ്. " ആൽബിക്ക് എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും മുഖത്തെ ചിരി മറക്കാനായില്ല. "തന്റെ കേസ് പക്ഷേ വേറെയാ. സംശയ രോഗമല്ലേ ? അത് വേറൊന്നുമല്ല , തന്റെ ഭാര്യക്ക് ഒടുക്കത്തെ സ്നേഹമാണ് തന്നോട്. അങ്ങനെ പൊസസീവായിപ്പോകുന്നതാ. മിക്ക പെണ്ണുങ്ങളും അങ്ങനൊക്കെത്തന്നെയാഡോ. ചിലർ ഇത്തിരി കൂടുതലാരിക്കും. അത്രേയുള്ളൂ. " ഊഷ്മളമായ ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങൾ... ഒരാൾക്കു പറയാനുള്ളത് സമാധാനത്തോടെ കേട്ടു നില്ക്കാനുള്ള മറ്റൊരാളുടെ സഹിഷ്ണുത... ആൽബിയും പോത്തനുമിടയിലുള്ള ഈഗോയുടെ മഞ്ഞുരുകിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. “അപ്പോ ഞാൻ എല്ലാം വെളിപ്പെടുത്തി. ഇനി നിങ്ങൾ പറയൂ. എന്താണ് ഈ കേസിൽ നിങ്ങൾക്കിത്ര താല്പ്പര്യം ? അതും, നിങ്ങളിവിടെ എന്തിനു വന്നോ, ആ കേസ് ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് ? ” “ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ ആൽബി. എല്ലാം കണക്റ്റഡാണെന്ന്. ഭാവിയിൽ തനിക്കതു മനസ്സിലാകും. ഞാൻ ഒരിക്കലും തന്റെ ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷനുമായി കോണ്ട്രഡിക്റ്റ് ആകുന്ന ഒന്നും ചെയ്യില്ല. പോരേ ? പരസ്പര സഹകരണത്തോടെയുള്ള തികച്ചും പ്രൊഫഷണലായ ഒരു ടീം വർക്ക്.” “പക്ഷേ എന്തിന് ? നിങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അനാവശ്യമായൊരു തലവേദനയല്ലേ ഇത് ? ” “ആൽബി... യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ലാത്ത കുറേ മുതുക്കന്മാരെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഡിവിഷനില്ലേ നമുക്ക് ? മേജർ ക്രൈംസ്. എനിക്ക് അതിനകത്തൊന്നു കയറിപ്പറ്റണം. അത്രേയുള്ളൂ. അതാണെന്റെ ലക്ഷ്യം. നേരാം വണ്ണം അന്വേഷിച്ചാൽ, ഈ കേസ് ഒടുക്കം എന്നെ അവിടെ കൊണ്ടെത്തിക്കുമെന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്. എങ്ങനെ എന്ന് ഇപ്പൊ ചോദിക്കരുത്. ഭാവിയിൽ തനിക്കു മനസ്സിലാകും. എനിക്കു മാത്രമല്ല, സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടർ ആല്ബർട്ട് സാമുവലിനും ഇതൊരു ബ്രേക്കായിരിക്കും. ട്രസ്റ്റ് മി! “ ”എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഇതെങ്ങനെയാ മേജർ ക്രൈമാകുന്നത് ? ഈ കേസ് മിക്കവാറും ഇന്നു വൈകുന്നേരത്തിനു മുൻപേ ഞാൻ തീരുമാനമാക്കും. എഫ് ഐ ആർ ഉണ്ടാക്കിയാൽ, ഉച്ചക്കു മുൻപു തന്നെ ഞാൻ പോയി സന്തോഷിനെ പൊക്കും. പിന്നെ-“ ”കൊലപാതകമല്ല ആൽബി. ഗൂഢാലോചനയാണ് കണ്ടുപിടിക്കാൻ പ്രയാസം. സന്തോഷ് കുറ്റം സമ്മതിച്ചാൽ കേസ് ബ്ലോക്കാകും. അന്നു വൈകിട്ട് നിങ്ങൾ ആ പാർക്കിൽ നിന്നു പിരിഞ്ഞപ്പോൾ മുതലുള്ള ആറര മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ എന്തൊക്കെ നടന്നോ, ആരൊക്കെ ഉൾപെട്ടിട്ടുണ്ടോ, എല്ലാം കണ്ടു പിടിക്കണം. എന്നിട്ടേ സന്തോഷ് ഒക്കെ ചിത്രത്തിൽ വരുന്നുള്ളൂ. സന്തോഷിനെ പൊക്കണം . വേണ്ടെന്നല്ല. ഒപ്പം നമുക്ക് മൂന്നു ടീമുകളായി തിരിഞ്ഞ് അന്വേഷണം തുടങ്ങണം. ശിവനെ വിളിക്ക്. നമുക്ക് ഡിസ്ക്കസ് ചെയ്യാം.“ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല, പോത്തൻ ഈ കേസ് ഹൈജാക്ക് ചെയ്തിരിക്കുകയാണെന്ന് ആൽബിക്കു മനസ്സിലായി. എതിർക്കാൻ നിന്നാൽ ഇയാൾ എന്തു തറവേല കാണിച്ചിട്ടായാലും തന്നെ കുടുക്കും. ആൽബി ഡോർ തുറന്ന് ശിവനെ അകത്തേക്കു ക്ഷണിച്ചു. അകത്തേക്കു കയറി വന്ന ശിവൻ എന്തൊക്കെയോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച മട്ടിലായിരുന്നു. “എനിക്ക് പോത്തൻ സാറിനോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.” അയാൾ കയ്യിലിരുന്ന നോട്ട് പാഡ് മേശപ്പുറത്തു വെച്ച് പോത്തനു നേരേ തിരിഞ്ഞു. “ക്രൈം ബ്രാഞ്ചാണ്. സ്പെഷ്യൽ ഇൻവെസ്റ്റിഗേറ്ററാണ്. ഒക്കെ എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ പറയുന്നതുകൊണ്ട് ഒന്നും വിചാരിക്കരുത്. സർ ഈ കേസിൽ അഭിപ്രായം പറയുന്നത് ഒരു ശരിയായ നടപടിയല്ല.” “ശിവ-” ആൽബി അയാളെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. “വേറൊന്നുവല്ല സർ. നിങ്ങൾ തമ്മിൽ എന്തൊക്കെയോ വിഷയങ്ങളുണ്ട്. പേഴ്സണലാണോ, പ്രൊഫഷണലാണോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. അറിയണ്ട കാര്യവുമില്ല. പക്ഷേ, ഇത് … ഇതൊരു കൊലപാതക കേസാണ്. ഐ പീ സീ 302! ഇതിന്റെ എഫ് ഐ ആറിൽ നിങ്ങടെ വൈരാഗ്യം കാണിച്ചാൽ, സാറേ… ഞാൻ പറയണ്ടല്ലോ.” “സമാധാനപ്പെടഡോ.” പോത്തൻ ശിവന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. “തന്റെ സി. ഐ. സർ പാർക്കിൽ ജയനുമായി എന്തോ കുടുംബ കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുവാരുന്നു. കേസുമായി ബന്ധമില്ല. താനത് എഫ്. ഐ. ആറിൽ കാണിക്കണ്ട.പ്രശ്നം തീർന്നില്ലേ ? ” ശിവൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ കസേരയിലിരുന്ന് നോട്ട് പാഡെടുത്ത് തയ്യാറായി. മുഖം മുറുകിയിരുന്നു. അയാൾക്ക് പോത്തൻ അവിടെ നില്ക്കുന്നത് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല എന്നത് വ്യക്തമായിരുന്നു. തുടർന്ന് അടുത്ത അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ വളരെ വിശദമായൊരു റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കിയെടുത്തു. അഡ്വക്കേറ്റ് ജയകുമാറിന്റെ ആക്സിഡന്റ് മരണം, ഒഫീഷ്യലി ഒരു കൊലപാതകമായി മാറി. മറ്റൊരു പോലീസുകാരന്റെ സാഹിത്യവാസന ഒട്ടും ആവശ്യമില്ലാത്ത വിധത്തിൽ വളരെ വിദഗ്ധമായിരുന്നു പോത്തന്റെ ഓരോ വരികളും. വർഷങ്ങളുടെ അനുഭവസമ്പത്ത് അയാളുടെ ഓരോ വാക്കുകളിലും വ്യക്തമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ തുടർ നടപടികൾക്കായി ശിവൻ എഴുന്നേറ്റ് മുറി വിട്ടു പോയി. “ശിവൻ ചെന്ന് മജിസ്ട്രേറ്റിനെ കണ്ട് റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ച്, സന്തോഷിനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ടു വരട്ടെ” പോത്തൻ പ്ലാനുകൾ വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “ആൽബി നേരേ ‘അയ്യർ അസോസിയേറ്റ്സ്’ ഇലേക്കു വിട്ടോ . ജയൻ ഏറ്റവുമൊടുവിൽ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന കേസുകളുടെ ഡീറ്റയിൽസ് എടുക്കണം. ഞാൻ നേരേ വയനാട്ടിൽ ‘കൊടുവള്ളൂർ’ എന്നൊരു സിറ്റിയുണ്ട്. അങ്ങോട്ടു പോട്ടെ. എനിക്കവിടെ ഒരിത്തിരി പണിയുണ്ട്. ഈ കേസിന്റെ കുറച്ചു കഷണങ്ങൾ ചിലപ്പൊ അവിടുന്നു കിട്ടിയേക്കും.” ആൽബിയുടെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു. “ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ ആൽബി. ഇതൊരു മേജർ ക്രൈമാഡോ. താൻ നോക്കിക്കോ.” പോത്തൻ ചിരിച്ചു. എത്ര പെട്ടെന്നാണ് പോത്തൻ തന്നെ വെറുമൊരു കളിപ്പാവയാക്കി മാറ്റിയത് ! ആൽബിയുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ചെറുതല്ലാത്ത ഈഗോ തല പൊക്കി. പക്ഷേ നിസ്സഹായനായിരുന്നു അയാൾ. എങ്കിലും എന്നെങ്കിലും തിരിച്ചടിക്കാൻ തനിക്കൊരു അവസരം കിട്ടുമെന്നു തന്നെ അയാൾ കരുതി. തല്ക്കാലം ആൽബി എല്ലാം മറക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കേസാണ് പ്രധാനം. മരിച്ചത് തന്റെ ജയനാണ്. അതു ചെയ്തവനെ കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വിഷയം. അയാളുടെ മനസ്സിൽ നീറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു വിഷയമുണ്ടായിരുന്നു. പിരിയുന്നതിന് തൊട്ടു മുൻപ് ജയൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ. ഡെയ്സി...എന്താണവൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് ? അവനെങ്ങനെ അറിയാം ഡെയ്സിയെ ? പോത്തൻ സ്റ്റേഷൻ വിട്ടതും, ആൽബി ഫോണെടുത്ത് വാട്ട്സാപ്പ് തുറന്നു. ‘ചാരിറ്റി’ എന്ന പേരിൽ സേവ് ചെയ്തിരുന്ന നമ്പർ അൺബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് അയാളൊരു ‘ഹായ്’ അയച്ചു. അര സെക്കൻഡു പോലുമെടുത്തില്ല മറുപടിക്ക്. “OMG! ആരാണിത് ? ? ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല ഞാൻ.” അവളുടെ ആ സമയത്തെ അമ്പരപ്പു മുഴുവനും വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു മറുപടി. “ഡെയ്സി...എനിക്ക് അത്യാവശ്യമായി നിങ്ങളെ ഒന്നു കാണണം. എപ്പോഴാണ് ഫ്രീ ആകുക ? ” “ഫോർ യൂ, എപ്പൊ വേണമെങ്കിലും. ഞാൻ ഇന്നു മുഴുവൻ എന്റെ വീട്ടിലുണ്ട്.” “അതു വേണ്ട. നമുക്ക് വേറെ എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച്...” ടൈപ്പ് ചെയ്തിട്ട് സെൻഡ് അടിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ആൽബി ആലോചിച്ചു. വേറേ എവിടെ വെച്ചാണ് ഡെയ്സിയെ മീറ്റ് ചെയ്യുക ? ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ... “യെസ് ഡെയ്സി. ഞാൻ അവിടേക്കു വരാം. ആദ്യം എനിക്കൊരല്പ്പം ജോലിയുണ്ട്. അതു കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ അങ്ങോട്ടു വരാം.” “എന്താ സർ വല്ലാത്ത ഗൗരവം ? പെട്ടെന്നെന്താ എന്നെ കാണണമെന്നൊരു തോന്നൽ ? ” “അൽപ്പം ഒഫീഷ്യലാണ് ഡെയ്സി.” “ഒഫീഷ്യലോ ? ഒറ്റക്കല്ലേ വരുന്നത് ? അതോ ...” ആൽബി വീണ്ടും ആലോചിച്ചു. “യെസ്. ഒറ്റക്കാണ്. തല്ക്കാലം നമ്മൾ മാത്രമറിഞ്ഞാൽ മതി. എനിക്കു കുറച്ചു സംശയങ്ങളുണ്ട്. ജസ്റ്റ് 20 മിനിറ്റ്സ്. അത്രേ വേണ്ടൂ. താങ്ക്സ്! ” “സംശയങ്ങളൊന്നും ഉള്ള ആളാണെന്ന് അന്ന് തോന്നിയില്ലല്ലോ. ഇവിടെ വന്നു കഴിഞ്ഞിട്ട് തീരുമാനിക്കാം എത്ര മിനിറ്റ് വേണമെന്ന്.” “സീ യു ഡെയ്സി. ഗുഡ് ബൈ! ” ആൽബി മറക്കാതെ മെസേജുകളെല്ലാം ഡിലീറ്റ് ചെയ്ത്, കോണ്ടാക്റ്റ് വീണ്ടും ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു വെച്ചു. ധിലീഷ് പോത്തൻ അവിടെ നിന്നും നേരേ ചെന്നത് എസ്. പി. വേണു ഗോപന്റെ ഓഫീസിലേക്കായിരുന്നു. “സർ...നമുക്കൊന്നു വെളിയിലേക്കു നില്ക്കാം. ഒരു ഇമ്പോർട്ടന്റ് വിഷയമുണ്ട്.” ഓഫീസിലേക്കു കയറിയതും പോത്തൻ എസ്.പിയോട് പറഞ്ഞു. “എന്താഡോ ? ” എസ്.പി. അമ്പരന്നു. “ഒരു വമ്പൻ സ്രാവിനെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് ഇവിടെയിരുന്നു പറഞ്ഞാൽ ശരിയാവില്ല. ടെറസിലേക്ക് പോകാം. സർന് ഒന്നു വലിക്കുകയുമാകാം.” പോത്തന്റെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും വിഷയം വളരെ ഗൗരവകരമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ എസ്. പി. കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. കെട്ടിടത്തിന്റെ ടെറസിൽ ഏറ്റവും മൂലയിലായി എസ്.പി.ക്ക് ഒരു സ്വകാര്യ താവളമുണ്ട്. സിഗരറ്റ് വലിക്കാനുള്ള മൂലയാണ്. അദ്ദേഹത്തിനല്ലാതെ മറ്റൊരാൾക്കും അങ്ങോട്ടു പ്രവേശനമില്ല. “പറയഡോ.” എസ്.പി. സിഗരറ്റ് പുറത്തെടുത്തതല്ലാതെ കത്തിച്ചു വലിച്ചില്ല. “... ഞാൻ മിനിഞ്ഞാന്നു മുതൽ സാറിനെ ഒന്നു കാണാനായി ശ്രമിക്കുന്നതാണ്.” “കോൺഫറൻസാരുന്നെഡോ. താനറിഞ്ഞില്ലാരുന്നോ ? ഇട്ടുരുട്ടാതെ വേഗം വിഷയം പറയ്. മനുഷ്യനു ടെൻഷനാകുന്നു.” “ഓക്കെ സർ. നമുക്കാദ്യം സർക്കിൾ ആൽബർട്ടിന്റെ വിഷയം പറയാം. ഞാൻ അയാളെ കണ്ട ആദ്യ ദിവസം തന്നെ എനിക്കു മനസ്സിലായിരുന്നു പുള്ളിക്കാരന്റെ മൊഴി ശുദ്ധ നുണയാണെന്ന്. വളരെ കൃത്യമായി ഫാബ്രിക്കേറ്റ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ച പച്ചക്കള്ളം. അവൻ സാബുവിനെ വെടി വെച്ചു എന്നു പറയുന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ അതുകൊണ്ടൊന്നുമല്ല സാബു മരിച്ചത്. സാബുവിനെ അതിനു മുൻപ് അതി ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചിരുന്നു.” “ആര് ? ” “എനിക്കതിലധികം ചിന്തിക്കാനില്ലായിരുന്നു. കാരണം, ഒന്നുകിൽ പോലീസുകാർ. അല്ലെങ്കിൽ ജയിലധികൃതർ. അതല്ലാതെ വേറേ ഓപ്ഷൻസില്ലല്ലോ. സോ, ഞാൻ പുറകോട്ടു നടന്നു നടന്ന് അവസാനം ജയിലിലെത്തി. അവിടെ ഒരു മിസ്റ്റർ രാജശേഖരൻ നായരാണ് ജയിലർ. സർ അറിയുമായിരിക്കും. അയാളെ കണ്ട് രണ്ടു വാക്കു സംസാരിച്ചപ്പോൾ തന്നെ എനിക്കു കാര്യം പിടികിട്ടി. ആൽബി ഇതിനകത്ത് വന്നു പെട്ടതാണ്. അവർ അവിടെ നിന്ന് തല്ലി തവിടുപൊടിയാക്കി പാതി ചത്ത ഒരുത്തനെയായിരിക്കണം ആൽബിയെ ഏല്പ്പിച്ചത്. നിവൃത്തിയില്ലാതെയായിരിക്കണം ആൽബി ഷൂട്ട് ചെയ്തത്.” ആലോചനയോടെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് എസ്.പി. പോത്തന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. “ഇത് പക്ഷേ ഇനി നമ്മൾ കുത്തിപ്പൊക്കണോ ? സംഭവം കഴിഞ്ഞില്ലേ ? അനാവശ്യമായൊരു കോമ്പ്ലിക്കേഷൻ...” പോത്തൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “സർ... ഈ ആൽബി, സാബു, ജയിലർ ഒക്കെ വെറും കരുക്കളാണ് സർ. ഇതിന്റെയെല്ലാം പുറകിൽ ഒരു വലിയ കളിയുണ്ട്. അത് പറയാനാണ് ഞാൻ ഈ ഓടി വന്നത്. സാബുവിന്റെ കേസിൽ ആൽബിയെ മനപ്പൂർവ്വം പെടുത്തുകയായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ? ഞാൻ ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അതിൽ ഒരു നല്ല ബ്ലാക്ക്മെയിലിങ്ങ് സാധ്യതയുണ്ട്. ഈ വിവരം അറിയാവുന്ന ഒരാൾക്ക് അവനെ ഈസിയായി വെറുമൊരു ഫോൺ കോളിലൂടെ ഭയപ്പെടുത്തി ) തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ