ലക്ഷ്മി ടീച്ചർ ഇന്ന് നേരത്തെ ആണല്ലോ..." അമ്പലത്തിൽ നിന്ന് തൊഴുതിറങ്ങും വഴി എതിരെ വന്ന സരസ്വതി ചേച്ചി ചോദിച്ചു.. "ഇന്ന് അച്ഛമ്മയുടെ പിറന്നാളാ.. കുറച്ചു വഴിപാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു... എഴുപത് തികയല്ലേ.." "ആഹാ... നാരായണിയമ്മക്ക് എഴുപത് ആയല്ലേ... എങ്ങനെ ഓടി നടന്നിരുന്ന ആളാ... ഇപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് കണ്ടിട്ട് കൂടി കാലങ്ങൾ ആയി... എല്ലാവരും പോയെ പിന്നെ ആ മതിൽക്കെട്ട് വിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാറില്ലല്ലോ!!" സരസ്വതി ചേച്ചി വർത്തമാനം തുടങ്ങിയാൽ ഇപ്പോഴെങ്ങും തീരില്ല... "ഞാൻ നടക്കട്ടെ... വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് കുറച്ച് ജോലിയുണ്ട്..." അവരോടു പറഞ്ഞവൾ വയൽവരമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങി വേഗം നടന്നു.. ഇവൾ സേതുലക്ഷ്മി, വിളഞ്ഞ നെൽക്കതിര് പോലെ അഴകൊത്ത പെണ്ണ്! ചെമ്പകശ്ശേരി തറവാട്ടിലെ മൂത്ത കാരണവർ ഭരതൻ നായരുടെ ഒരേയൊരു മകൾ...നന്നേ ചെറുപ്പത്തിൽ അമ്മയെ നഷ്ടമായ സേതുവിനെ വളർത്തിയത് അച്ഛമ്മയാണ്.. തറവാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ അച്ഛമ്മയും അവളും, പിന്നെ ഭരതന്റെ അനിയന്റെ ഭാര്യയും ആണുള്ളത്.. സേതുലക്ഷ്മി വയൽവരമ്പിലൂടെ നടന്നു ചെറിയ ഇടവഴി കയറി വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയേ വരുമ്പോൾ എതിരെ വന്ന ബൈക്ക് അവളെ കണ്ട് അല്പമൊന്ന് സ്പീഡ് കുറച്ചു... സേതു തലയുയർത്തി നോക്കി, സിദ്ധാർഥ്! തറവാട്ടിലെ പഴയ കാര്യസ്ഥൻ രാഘവന്റെ മകൻ.. അയാൾ ഇപ്പോൾ പ്രായമായി കിടപ്പിൽ ആയതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും ഒരു ആവശ്യത്തിന് ഓടി വരുന്നത് സിദ്ധാർഥനാണ്.. എങ്കിലും സേതുവിന് പണ്ട് മുതലേ അവനെ ഇഷ്ടമല്ല, സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിലും ശരീരത്തിലേക്ക് അനാവശ്യമായി നോക്കുന്നതവൾ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്..വൃത്തികെട്ടവൻ ആണ്.. അവന്റെ മുൻപിൽ ചെന്നു പെട്ടാൽ വേഗം വഴി മാറി പോകാറാണ് പതിവ്.. "സേതുലക്ഷ്മി അമ്പലത്തിൽ നിന്നാവും അല്ലെ..." അവളെ കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.. "അതെ... വേഗം മറുപടി കൊടുത്തവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു..." എത്ര നാൾ നീയെന്നിൽ നിന്ന് ഓടിയൊളിക്കും പെണ്ണെ.... അവൾ പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കെ സിദ്ധാർഥ് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.. വീട്ടിൽ വന്നു കയറുമ്പോൾ അച്ഛമ്മ കുളി കഴിഞ്ഞു ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്..പ്രായമേറിയതെങ്കിലും ചൈതന്യമുള്ള മുഖം... കയ്യിലെ ഇല ചീന്തിൽ നിന്നും അല്പം ചന്ദനം എടുത്തവൾ ആ നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു.. "പിറന്നാൾ ആശംസകൾ അച്ഛമ്മേ... ഇനിയും ഒരു എഴുപത് കൊല്ലം ഇങ്ങനെ ചുന്ദരി മണിയായി ഇരിക്കണം..." സേതു ആ കവിളിൽ മുത്തി.. "കാക്ക വിരുന്ന് വിളിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ കുട്ട്യേ... ആരെങ്കിലും വര്വോ?" പ്രതീക്ഷയോടെ ഗേറ്റിലേക്ക് നോക്കുന്ന അച്ഛമ്മയെ കണ്ടവൾക്ക് സഹതാപം തോന്നി പോയി... മക്കളും പേരക്കുട്ടികളും ഒക്കെയായി എങ്ങനെ ജീവിച്ചിരുന്നതാ... എല്ലാ പിറന്നാളിനും എല്ലാവരും ഒത്തു കൂടുമായിരുന്നു.. ഇപ്പോൾ എല്ലാവരും സ്വന്തം ജീവിതവുമായി ഒതുങ്ങി കൂടിയപ്പോൾ ആ പാവത്തിന് നഷ്ടമാവുന്നത് കുറെ നല്ല ഓർമകളാണ്.. പെട്ടന്ന് അകത്തേക്ക് കയറാൻ ഒരുങ്ങിയതും ഗേറ്റിൽ നിന്നും കേട്ട കാറിന്റെ ഹോൺ അവളുടെ കാലുകളെ തടഞ്ഞു നിർത്തി.. ഗേറ്റ് കടന്നു വന്ന കാർ മുറ്റത്ത് നിർത്തിയപ്പോൾ അച്ഛമ്മ അതിശയത്തോടെ നോക്കി, ഒപ്പം സേതുവും.. അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ഉയരമുള്ള ചെറുപ്പകാരനെ അവൾക്ക് മനസിലായില്ല... കാറിന്റെ ഡിക്കി തുറന്ന് വലിയൊരു ബാഗ് എടുത്ത് തോളിലിട്ടുകൊണ്ട് അവൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി വന്നു... "ആരാ...?" നാരായണിയമ്മ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ സേതു അവരെ കൈപിടിച്ച് സഹായിച്ചു.. തോളിലെ ബാഗ് ഊരി തറയിൽ വെച്ച് അവൻ അവരുടെ കാൽ തൊട്ട് വന്ദിച്ചു.. "അമ്മമ്മ എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കണേ... ഞാൻ നിരഞ്ജൻ ആണ് അമ്മമ്മേടെ അപ്പു..." ഭംഗിയായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ നാരായണിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു... "ന്റെ അപ്പു....എത്ര കാലായി ന്റെ മോനെ കണ്ടിട്ട്" അവർ അവനോട് ചേർന്ന് നിന്നു... ആറടിയോളം പോന്ന അവന്റെ കീഴെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവർ നിൽക്കുമ്പോൾ സേതു ആ രംഗം നോക്കി നിന്നു പോയി... അമ്മമ്മയെ ചേർത്ത് പിടിക്കുമ്പോഴും ഇടക്ക് എപ്പോഴോ അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ മേൽ പാറി വീണു... ചുരുണ്ട മുടിയിഴകൾ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണു കിടക്കുന്നു..കൂട്ടു പുരികങ്ങൾക്ക് താഴെയുള്ള കണ്ണുകളിൽ നേരിയ കുസൃതിയുള്ളത് പോലെ..ചെറുതായ് ട്രിം ചെയ്ത മീശയും താടിയും.. ഓർമ്മകളിൽ എവിടെയോ ഒരു വികൃതി പയ്യൻ വളപ്പൊട്ടുകൾ വാരി ദേഹത്തേക്ക് എറിയുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി... അപ്പോഴേക്കും ഇന്ദിര അങ്ങോട്ട് വന്നു... "ആരാ അമ്മേ ഇത്?" അപരിചിതനായ ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ടു അവർ ചോദിച്ചു.. "എന്റെ മോനാ... അപ്പു... എന്റെ ഭവാനിയുടെ മകൻ...." ഇന്ദിരക്ക് അതിശയമായി.. നാരായണിയുടെ നാലുമക്കളിൽ ഏറ്റവും ഇളയ മകളാണ് ഭവാനി, ആദ്യത്തേത് ഭരതൻ, പിന്നെ ഭാർഗവൻ ഇന്ദിരയുടെ ഭർത്താവ്, അയാൾക്ക് താഴെ ഭൈരവൻ. ഏറ്റവും ഒടുവിൽ ഭവാനി. മദ്രാസിൽ ബിസിനസുകാരനായ വാസുദേവനെ വിവാഹം ചെയ്ത് അങ്ങോട്ട് പോയ ഭവാനി അവധിക്കാലത്തു അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ഓടി വരും.. ഒരേയൊരു മകൻ ആയ നിരഞ്ജനും ഉണ്ടാവും കൂടെ.. അവധിക്കാലം തീർന്ന് തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ അമ്മ ചക്കയും മാങ്ങയും എല്ലാം ആവോളം കൊടുത്തു വിടും, ഏട്ടന്മാരുടെയും കണ്ണിലുണ്ണി ആയിരുന്നു ഭവാനി.. അവസാനമായി ഭവാനി ചെമ്പകശ്ശേരിയിലേക്ക് വന്നത് ഒരു മഴക്കാലത്താണ്.. ഫ്രീസറിൽ വെച്ച ആ ശരീരം അവളുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം തെക്കേ തൊടിയിൽ അച്ഛന്റെ അടുത്തായി മറവ് ചെയ്തു... അന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞിരുന്നു അപ്പുവിനെ ഇവിടെ നിർത്താൻ, അവന്റെ അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചില്ല...അയാൾ അവനെയും കൊണ്ട് ചെന്നൈയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി..അയാൾ പിന്നെ വേറെ വിവാഹം കഴിച്ചു, അതിനുശേഷം അവരിങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടില്ല... അന്നത്തെ പത്തു വയസുകാരൻ ആണ് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് എന്നോർത്തപ്പോൾ ഇന്ദിരയ്ക്ക് അത്ഭുതമായി.. ഒത്ത യുവാവായിരിക്കുന്നു...! "അവരാരും വന്നില്ലേ..? തനിച്ചേ ഉള്ളൂ?" "അതെ... എവിടെ നന്ദേട്ടനും മാളുവും ഒക്കെ?" ഓർമകളിൽ നിന്നും ഓരോ പേരുകളായി ചികഞ്ഞെടുത്തു അവൻ.. "നന്ദു കുടുംബമായിട്ട് സൗദിയിൽ അല്ലെ... മാളു ഇപ്പോൾ തിരുവനന്തപുരത്താ.. നഴ്‌സിങ് പഠിക്കുകയാ..." "അപ്പോൾ ഇത്?" അവൻ സേതുവിനെ നോക്കി.. നന്ദുവിന്റെ ഭാര്യയാണെന്നാണ് അവൻ കരുതിയിരുന്നത്.. "സേതുലക്ഷ്മിയേ ഓർമയില്ലേ നിനക്ക്.... ഭരതൻ അമ്മാവന്റെ മകൾ...?" അച്ഛമ്മ ചോദിക്കുമ്പോൾ അപ്പുവിന്റെ ചുണ്ടിലൊരു മന്ദാഹാസം വിടർന്നു... കൗതുകത്തോടെ അവൻ വീണ്ടുമൊന്ന് നോക്കി.. പണ്ടത്തെ ആ പാവാടക്കാരിയുടെ കണ്ണിലെ തിളക്കമൊന്നും അവളിൽ ഇല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി.. പക്ഷെ അന്നത്തേക്കാൾ ചന്തമുണ്ട് അവളെ കാണാൻ.... "എങ്ങനെയാ മറക്കാ.. ഏത് നേരവും സേതു.. സേതു എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടു അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നിരുന്ന ചെക്കൻ അല്ലെ... നിന്നെക്കാൾ മൂത്തതാ അവളെ ചേച്ചിന്ന് വിളിക്കണംന്ന് എത്ര പറഞ്ഞാലും കേൾക്കില്ലല്ലോ..." അച്ഛമ്മ ഓർത്തു പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കുസൃതികണ്ണുകൾ തിളങ്ങി... "മോൻ വാ... കുളിച്ചു വേഷമൊക്കെ മാറിയിട്ടാകാം ഇനി വിശേഷങ്ങൾ..." ബാഗ് തോളിൽ എടുത്തിട്ട് അമ്മമ്മയെ പിടിച്ചുകൊണ്ടു അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവന്റ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും സേതുവിനെ തേടിയെത്തി.. നാരായണിയമ്മയുടെ പിറന്നാൾ ആയതുകൊണ്ട് വിഭവങ്ങൾ എല്ലാം ഒരുക്കിയിരുന്നു ഇന്ദിര.. അതുകൊണ്ട് അപ്പുവിന് വേണ്ടി പ്രത്യേകം ഒന്നും ഒരുക്കേണ്ടി വന്നില്ല... അമ്മമ്മയുടെ പിറന്നാൾ ദിവസം തന്നെ അവിടെ എത്തിയതിൽ അവന് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി... ഊണിന് ഇലയിട്ടപ്പോൾ അവർ രണ്ടു പേരും ഇരുന്നു.. കുത്തരി ചോറും സാമ്പാറും നാലഞ്ച് കൂട്ടം കറികളുമായി സമൃദ്ധമായ സദ്യ...ആദ്യ ഉരുളയെടുത്തു അവൻ അമ്മമ്മക്ക് നീട്ടി.. ആ വൃദ്ധയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു... കണ്ടു നിന്ന സേതുവിന്റെയും ഇന്ദിരയുടെയും മനസ് നിറഞ്ഞു.. "എന്താ ഇത്ര നാളും അമ്മമ്മയെ കാണാൻ വരാതിരുന്നത്?" ഊണ് കഴിഞ്ഞ് ഉമ്മറത്തിണ്ണയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ നാരായണിയമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടവൻ അവരുടെ മടിയിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു... "ഞാൻ പുറത്തായിരുന്നു അമ്മമ്മേ... യു കെയിൽ... പ്ലസ്ടു കഴിഞ്ഞ് പിന്നെ പഠിച്ചത് അവിടെയാ.. നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് ഒരാഴ്ച്ച ആയതേ ഉള്ളൂ... ഇടയ്ക്കിടെ ഞാൻ ഓർക്കും ഈ നാടും തറവാടും അമ്മമ്മയെയും...ഒന്ന് കാണാൻ കൊതിയായിട്ടാ നേരെ ഇങ്ങു പോന്നത്.." അമ്മമ്മ വാത്സല്യത്തോടെ ആ മുടിയിഴകളിൽ വിരലോടിച്ചു... "അമ്മാവൻ എപ്പോഴാ മരിച്ചത്...? " "മൂന്ന് കൊല്ലമായി.. അറ്റാക്ക് ആയിരുന്നു..പാവം സേതുന്റെ കാര്യം ഓർത്ത് അവൻ കുറെ വിഷമിച്ചിട്ടുണ്ട്..." "സേതുവിന് എന്താ??" അപ്പു ചോദിക്കുമ്പോഴാണ് സേതു അങ്ങോട്ട് വന്നത്.. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ നാരായണിയമ്മ നിശബ്ദയായി.. "അപ്പു ഇപ്പോൾ എന്താ ചെയ്യുന്നത്? പഠിപ്പൊക്കെ കഴിഞ്ഞോ?" സേതു തൂണിൽ ചാരി നിന്നു.. "എം ബി എ കഴിഞ്ഞു..ഇനി അച്ഛന്റെ ബിസിനസിൽ കൂടാം എന്ന് വിചാരിക്കുകയാ...സേതുവോ?" അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടവൾ അതിശയത്തോടെ നോക്കി.. ഇപ്പോഴും സേതു തന്നെ... ചേച്ചിയെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും വിളിച്ചിട്ടില്ല.. കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടല്ല, എങ്കിലും ആ പഴയ വികൃതി പയ്യൻ അല്ല അവനെന്നു തോന്നിക്കാൻ എങ്കിലും അങ്ങനെ വിളിക്കുമെന്ന് കരുതിയവൾ.. "ഞാൻ ഇവിടെ അടുത്തുള്ള എൽ പി സ്കൂളിൽ പഠിപ്പിക്കുകയാണ്.." "ആഹാ ടീച്ചറോ?" "അതെ.. " അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. "വിവാഹം?" ചോദിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം വല്ലാതായത് പോലെ തോന്നി.. "ടീച്ചറെ...." ശബ്ദം കേട്ടവർ നോക്കുമ്പോൾ ആറേഴു വയസു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പയ്യൻ ഒരു കൊച്ചു സൈക്കിളിൽ മുറ്റത്ത് വന്നു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.. "ഇത് ടീച്ചർക്ക് തരാൻ പറഞ്ഞു അമ്മ....ബാക്കി പിന്നെ തരാമെന്ന്" അവൻ കയ്യിലെ അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ട് നിഷ്കളങ്കമായി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി...കടം വാങ്ങിയ പണം ആണെന്ന് ആ കുഞ്ഞിന് അറിയില്ലായിരുന്നു.. സേതു വേഗം ഇറങ്ങി ചെന്നു.. അവൾ അത് വാങ്ങാതെ എന്തെല്ലാമോ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കുട്ടിയെ തിരികെ അയക്കുന്നത് അപ്പു കണ്ടു.. ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി വരുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തൊരു ജാള്യത ഉണ്ടായിരുന്നു... "എന്റെ സ്റ്റുഡന്റ് ആണ്..." നേരിയ ചമ്മലോടെ അവൾ പറയുമ്പോൾ അപ്പു കൗതുകത്തോടെ അവളെ നോക്കി... "നിങ്ങള് സംസാരിച്ചിരിക്ക്.. എനിക്ക് എക്സാം പേപ്പേഴ്സ് നോക്കാൻ ഉണ്ട്..." അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.. "എന്താ അമ്മമ്മേ സേതുവിന് വിവാഹമൊന്നും നോക്കിയില്ലേ?" "അവളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതാ മോനെ... പക്ഷെ....ആ ബന്ധത്തിന് അധികം ആയുസ് ഉണ്ടായില്ല..." ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ അമ്മമ്മ പറയുമ്പോൾ അകത്തേക്ക് കടന്ന സേതു അത് കേട്ട് ഒരു നിമിഷം അങ്ങനെ നിന്നു പോയി... "ന്റെ കുട്ടിക്ക് ചൊവ്വാ ദോഷം ഉണ്ടെന്ന് പണിക്കന്മാര് പലരും പറഞ്ഞിട്ടും അവളുടെ അച്ഛൻ അത് സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല... കുറെ ആലോചനകൾ മുടങ്ങി പോയിട്ടാ ഒടുക്കം വിനോദിന്റെ ആലോചന ശരിയായത്.." മൂന്ന് വർഷം മുൻപുള്ള ആ നാളുകളിലേക്ക് സേതുവിന്റെ ഓർമ്മകൾ ചേക്കേറി... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/50565/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ