ഭൂമിക 2 💗 10 . (Author's Note: സുഹൃത്തുക്കളേ, ചെറിയൊരു ബ്രേക്കിന് ശേഷം ഞാൻ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുകയാണ്. കോളേജ് ഫെസ്റ്റും അതിന് പിന്നാലെ വന്ന അസുഖങ്ങളും കാരണമാണ് കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുദിവസം കഥ എഴുതാൻ കഴിയാതിരുന്നത്. പനിയും അലർജിയും കാരണം എല്ലാം കയ്യിൽ നിന്ന് പോയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. 😂 ​ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്ന എല്ലാവർക്കും നന്ദി. ഇതാ അടുത്ത ഭാഗം! 🤍✨) . . . . . "ആരാ...." ദേവ് പയ്യെ പുറത്തേക്കു വന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചതും, അവന്റെ കൈകൾ ബാഗിൽ മുറുകി. "ആ... ആദി ദേ.. വ്.. " "ഞാൻ തന്നെയാ ആദി ദേവ് എന്താ കാര്യം, അകത്തേക്ക് വാ..." "വേ... വേണ്ട, എനിക്കൊരു ക കാര്യം സം..സാരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്.." വിക്കിയുള്ള സംസാരം കേട്ടു ദേവ് ഒന്നൂടെ അവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പേടി കാരണം അവന്റെ നെറ്റിയിലെല്ലാം വിയർപ്പു പൊടിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. "ആ... എന്നാ ഉള്ളിലേക്ക് വായോ.. ഇവിടെ ഇരുന്നു സംസാരിക്കാലോ..." "വേണ്ട... ന നമ്മുക്ക് പുറത്തിറങ്ങി സംസാരിക്കാം..." അവന്റെ സംസാരം കേട്ടു ഒന്ന് മൂളി കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് അകത്തേക്ക് പോയി ഹാങ്ങറിൽ തൂകിയ തുണി എടുത്തുടുത്തു പുറത്തേക്കിറങ്ങി വാതിലടച്ചു. ദേവിന്റെ പോക്ക് കണ്ടു പാന്റും വലിച്ചിട്ടു കൊണ്ട് പുറകെ പോകാൻ നിന്ന അബിയെ കണ്ടു ബാസി ഓടി വന്നു കൊണ്ടവനെ പിടിച്ചു നിറുത്തി. "നീ ഇതെവിടെക്കാ...." "ദേവിന്റെ കൂടെ...എന്താ ഇത്രയും സീക്രെറ്റ് എന്ന് അറിയണ്ടേ..." "വേണ്ട... നീ അറിയണ്ട... " "ദ്ദേ ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ...." "ഹ്മ്മ് കളിക്കും കളിക്കും... നീ കുറച്ചു നേരം എന്റെ കൂടെ ഇരിയെടാ..." ബാസി അവനെ പിടിച്ചു ടീവിയുടെ മുന്നിൽ ഇരുത്തി അവനെ കാലു കൊണ്ട് ലോക്ക് ആക്കി കൊണ്ട് കുറുമ്പോടെ പറഞ്ഞതും. അബി അവനെ രൂക്ഷമായൊന്നു നോക്കി. ദേഷ്യത്തോടെ അവന്റെ മേലെ കിടന്നു കുടഞ്ഞു നെരി പിരി കൊണ്ടു,എത്രയൊക്കെ കിടന്നാലും ബാസിയുടെ ശക്തിക്കു മുന്നിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് മനസ്സിലായതും ഷീണിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരി ഇരുന്നു ടീവിയിലേക്ക് മിഴി നട്ടു. ************** രുദ്രന്റെയും അഖിലിന്റെയും കൂടെ തിരികെ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ വീടിന്റെ മുന്നിലെ വെളിച്ചം തെളിയാത്തത് കണ്ടു പാറു സംശയത്തോടെ അകത്തേക്ക് കയറി. "ആരുമില്ലെടി..??" "ഇല്ലന്ന് തോനുന്നു..." ചുറ്റുപാടും വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്ര പറഞ്ഞതും പാറു അത് ശെരി വച്ചു കൊണ്ടും വീണ്ടും ചുറ്റും നോക്കി "ഇതാ ചാവി..." മുറ്റത്തെ കുഞ്ഞി മതിലിനോട് ചാരി നിറുത്തിയ മുല്ലവള്ളിയുടെ ചട്ടിയുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ചാവി ഉയർത്തി കൊണ്ട് അഖിൽ പറഞ്ഞതും. മൂന്നാളുടെയും മുഖം പൊന്നിലാവ് പോലെ ഒന്ന് ഉദിച്ചു. പെട്ടന്ന് കതകു തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അഖിൽ വെല്യച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്കോടി രുദ്ര അടുക്കളയിലേക്കോടി.പാറു ആണേൽ എഖോട്ടോടണം എന്നറിയാതെ എവിടേക്കോ ഓടി. ഓടി ഓടി റൂമിലെ ബെഡിലേക്ക് മലർന്നു കിടന്നു കൊണ്ട് ഫോണെടുത്തവൾ അമ്മയെ വിളിച്ചു. "ഹലോ...." "എവിടെ അമ്മേ നിങ്ങൾ, പ്രായ പൂർത്തിയായ ഒരു കുട്ടി വീട്ടിൽ ഉണ്ടെന്ന ബോധം നിങ്ങൾക്കുണ്ടോ.." ബെഡിലെ തലയനിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി കൊണ്ട് പാറു കുറുമ്പോട് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ് ഇന്നല്ലേ മുത്തശ്ശിയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോകേണ്ടത്.." "ഉയ്യോ ഞാനതാങ്ങു മറന്നു.എന്തായി..." "ഒന്നും ആയില്ല വെയിറ്റ് ചെയ്യാണ്.." "ഫോണിനുള്ളിലൂടെ ആണേലും അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിലെ പതർച്ച തനിക്കു മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു." "അമ്മ ഇങ്ങനെ പേടിക്കാതെ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല.." "നിനക്കതു പറയാലോ അമ്മ എന്റേതല്ലേ..." ആവലാതിയുടെയും കുറുമ്പോടെയും ഉള്ള അമ്മയുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടു പാറുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചിരി വിരിഞ്ഞു. "എന്നാലും ഇങ്ങനെ ഒരു മോളുള്ള കാര്യം അമ്മക്ക് ഓർമ ഉണ്ടോ..." "ഒന്ന് പൊടി അവിടെന്നു നിന്റ മൂഷട്ട ചെങ്ങാതിമാർ ഉണ്ടാവുമല്ലോ കൂടെ... പിന്നെ ഞാൻ എന്തിനാ..." "ഓ അവരെ ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല അമ്മേ.ഏതു നേരത്ത നിറം മാറ എന്നു പറയാൻ പറ്റോ..." മുറിയിലേക്കായി അടുത്ത വരുന്ന കാലൊച്ച കേൾക്കെ അവൾ കുറുമ്പോടെ പറഞ്ഞതും.അകത്തേക്ക് കയറി വന്ന അഖിലും രുദ്രയും വാ പൊളിച്ചു. അത് കണ്ടു നന്നായങ്ങു ചിരി പാസ്സാക്കാൻ അവൾ മറന്നില്ല.അത് കണ്ടു കണ്ണുരുട്ടി രണ്ടും അവളുടെ മുറിയിലെ ബാൽക്കണിയിലേക്കോടി.അവിടുത്തെ ചാരു കസേരയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. അമ്മയുടെ കാൾ കട്ട്‌ ആയതും പാറു പെട്ടന്ന് ദേവിനെ വിളിച്ചു, കാൾ എടുക്കുന്നില്ല തിരക്കിലായിരിക്കും ആരോ വന്നു എന്നല്ലേ പറഞ്ഞെ. ദേവ് പറഞ്ഞതാലോചിച്ചു പാറു പയ്യെ എഴുന്നേറ്റു ഡ്രസ്സ്‌ എല്ലാം എടുത്തു കുളിക്കാനായി കയറി.ഇതേ സമയം വെല്യച്ഛന്റെ റൂമിൽ നിന്നും അഖിൽ പൊക്കിയ അത്യാവിശം പഴകിയ കുഞ്ഞു റേഡിയോയിൽ നിന്നും പാട്ടു ഉയർന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞു പാറു കുളിച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങി ബാൽകാണിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ബാൽക്കണിയുടെ തുഞ്ചത്ത് റേഡിയോ അനാഥമായി പാട്ടു പാടുന്നത് കണ്ടു പാറു ഒന്ന് ചിരിച്ചു. *********** "നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ എന്റെ മുറിയിൽ കയറരുത് എന്ന്..." ദേഷ്യത്തോടെ ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്ന വെല്യച്ഛന്റെ മുന്നിൽ അഖിൽ തല തായതി വിനയത്തോടെ നിന്നു. "നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞതാ ആാാ റേഡിയോ എടുക്കരുത് എന്ന്, പറഞ്ഞ മനസ്സിലാകിലേ.. നിന്നെ ഒക്കെ ഇവിടുന്നു പുറത്താക്കാത്തത് എന്റെ മര്യാദ.." വീണ്ടും കലി സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വെല്യച്ഛൻ കിടന്നു തുള്ളിയതും അവൻ പയ്യെ അടുക്കള വാതിക്കലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. ചിത്രമ്മ സൽക്കരിച്ച ഭക്ഷണം കയിക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആണ് രുദ്ര. അത് കണ്ടു അഖിലിന്റെ ചുണ്ടൊന്നു കൂർത്തു അവൻ ചുറ്റും വെല്യമ്മയെ തിരഞ്ഞു. "ടാ ഇങ്ങട്ടു നോക്ക്... ഇനി മേലാൽ ഇന് മേലാൽ എന്റെ.!!" "ദേ... മനുഷ്യ നിറുത്തുന്നുണ്ടൊ. കുറെ നേരം ആയി. ഇനി എന്റെ കൊച്ചിനെ വല്ലതും പറഞ്ഞാൽ ഉണ്ടല്ലോ. ആ റേഡിയോ എടുത്തു ഞാൻ പൊട്ടകിണറ്റിൽ കൊണ്ടിടും..." ദേഷ്യത്തോടെ പുറകിൽ നിന്നും വെന്ന ചിത്രമ്മ വെല്യച്ഛന് നേരെ കയർത്തതും അദ്ദേഹം പെട്ടന്നവിടെ നിന്നു അല്പം ഒഴിഞ്ഞു നിന്നു. അപ്പോഴാണ് അഖിലിന് നല്ല ശ്വാസം വീണത്. കിട്ടിയ സമയം കൊണ്ട് അഖിൽ ഓടി വെല്യമ്മയുടെ പുറകിലേക്ക് ഒളിച്ചു കൊണ്ടാവിടെ നിന്നു അടുക്കളയിലേക്കോടി. രണ്ടു പേരും അവിടെ നിന്നു മറഞ്ഞതും ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. എന്തിനെന്നറിയാതെ ആ സമയം അയാളുടെ മനസ്സ് നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ************ താഴത്തെ ബഹളം എല്ലാം കേട്ടു പാറുവിന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി മിന്നി. ബാൽകണിയിൽ കിടന്നു പാടുന്ന റേഡിയോ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ടുവൽ മുകളിലേക്കു കണ്ണു നട്ടു. ആകെ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആകാശത്തു ഒന്ന് രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങൾ മാത്രം കാണാം, പിന്നെ ഉള്ളവയൊക്കെ എവിടെ പോയി ആകെ ഒരു മൂകമായ ആകാശം. എന്തോ അവിടെ നിന്നു പെട്ടന്ന് മുഷിച്ചിൽ വന്നതും അവൾ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് കയറി ബെഡിൽ മലർന്നു കിടന്നു. എന്തെല്ലാമോ ആലോചിച്ചു മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന ഫാൻ നോക്കി നിൽക്കെ ആണ് ഷെൽഫിനു മുകളിലായി വെച്ച അല്പം വലിയ മരപ്പെട്ടി അവളുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്. എന്താണിപ്പോൾ ഇത് ഇത്ര കാലം ആയി ഇതൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ലല്ലോ നോക്കിയിട്ട് തന്നെ കാര്യം. ബെഡിൽ നിന്നും ചാടി എഴുന്നേറ്റവൾ കസേര പയ്യെ എടുത്തുകൊണ്ടവൾ ഷെൽഡിന്റെ ഒത്ത നാടുകയായി പെട്ടി കിടക്കുന്ന ഇടത്തേക്ക് കൊണ്ട് വെച്ച്. പയ്യെ വലതു കാൽ വച്ചവൾ സ്റ്റോളിന്റെ നേര്കിലേക്ക് ചെവിട്ടി കയറി ലൈറ്റ് ബ്രൗൺ നിറത്തിൽ പൊടി പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന പെട്ടി പയ്യെ പുറത്തെടുത്തു. ഇതേ സമയം തെക്കിൽ നിന്നടിച്ച തണുത്ത കാറ്റ് ശക്തിയിൽ മുറിയാകെ പരന്നു നടന്നു. (തുടരും) കമന്റ്‌ ചെയ്യൂ... #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ