മനസ്സറിയാതെ ഭാഗം 9 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 റൂമിലേക്ക് ചെന്ന രാജീവിന് ലക്ഷ്മിയെ ഒന്നു വിളിക്കണം എന്ന് തോന്നി.. അവൻ ഫോണ് കയ്യിൽ എടുത്തു... "എന്തു പറഞ്ഞ് ആണ് ഇപ്പോൾ വിളിക്കേണ്ടത്..".. അവൻ ഒന്നാലോചിച്ചിട്ട് ഫോണ് താഴെ വെച്ചു... "എന്തായാലും വിളിച്ചു നോക്കാം.. ".. അവൻ വീണ്ടും ഫോണ് എടുത്തു ലക്ഷ്മിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു.. ഇതേ സമയം ലക്ഷ്മി അടുക്കളയിൽ സൗദാമിനിയെ സഹായിക്കുക ആയിരുന്നു... "നിന്റെ ഫോണിൽ അല്ലേ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്..."... അവർ അവളോട് പറഞ്ഞു... "ആണല്ലോ... ആരാണോ ഈ നേരത്ത്..." ലക്ഷ്മി മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി.. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഫോണ് റിങ് കട്ടായി.. "ഒ.. നിന്നു..". അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ വീണ്ടും അവരെ സഹായിക്കാൻ കൂടി... "ആരാ വിളിച്ചതെന്ന് നിനക്ക് പോയി നോക്കി കൂടെ..."... അവർ പറഞ്ഞു... "ഒ... കസ്റ്റമർ കെയറിൽ നിന്നായിരിക്കും... അവരൊക്കെയെ ഈ സമയത്ത്‌ എന്നെ വിളിക്കത്തുള്ളു... അല്ലാതെ ആര് വിളിക്കാൻ ആണ്..."... "ചിലപ്പോൾ മനുവായിരിക്കും... അവൻ നിന്നെ ഇടയ്ക്കൊക്കെ വിളിക്കില്ലേ..."... "ഒ.. അവൻ ആയിരിക്കില്ല...".. അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ പാത്രങ്ങൾ ഒക്കെ വൃത്തി ആക്കി വെയ്ക്കാൻ അവരെ സഹായിച്ചു.. അതിനു ശേഷം അവൾ മുറിയിലേക്ക് പോയി... കിടക്ക വിരി ഒക്കെ കുടഞ്ഞു വിരിച്ചിട്ട് കിടക്കാൻ നേരം അവൾ ഫോണ് എടുത്തു നോക്കി.. മനുവിന്റെ മിസ്സ്കോൾ കണ്ട് അവൾ അമ്പരന്നു.. "ഈ ചെക്കൻ എന്തിന് വിളിച്ചതാണ്..."... അവൾ അവന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു... "എന്താടി ചേച്ചിപ്പെണ്ണേ ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് ഫോണ് എടുക്കാത്തത്... ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ കല്യാണം കഴിയുമ്പോൾ എന്തായിരിക്കും..".. മനുവിന്റെ പിണക്കത്തോടെ ഉള്ള ശബ്ദം കേട്ട് ലക്ഷ്മി ചിരിച്ചു.... ഞാൻ അടുക്കളയിൽ അമ്മൂമ്മയെ സഹായിക്കുക ആയിരുന്നു.. ഫോണ് ശബ്ധിക്കുന്നത് കേട്ടായിരുന്നു... ഞാൻ ഓർത്തു കസ്റ്റമർ കെയറിൽ നിന്ന് വിളിച്ചത് ആണെന്ന്..".. "ഒ.. അതായിരുന്നോ... എങ്കിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞത് തിരിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നു...".. മനുവും ചിരിച്ചു... "നീ എന്തിനാ വിളിച്ചത്.."... ലക്ഷ്മി ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.... "അതൊക്കെ ഉണ്ട്....".. "എന്താണ് എന്ന് പറയെടാ..."... "അതോ.. രാജീവ് ഏട്ടന് ചേച്ചിയെ ഭയങ്കര ഇഷ്ടം... നമ്മളെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതിനു എന്നോട് സോറി ഒക്കെ പറഞ്ഞു..."... "നിന്നോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞോ..."... "പിന്നെ... ഈ വരുന്ന ഞായറാഴ്ച ഞങ്ങൾ എല്ലാം കൂടി അവിടേക്ക് വരുന്നുണ്ട്.. അപ്പോൾ എല്ലാം വിശദമായി പറയാം....".... മനു പറഞ്ഞു... "ശരിയെടാ... ആരോ വിളിക്കുന്നുണ്ട്... ഞാൻ വെയ്ക്കുക ആണ്....".. "രാജീവേട്ടൻ ആയിരിക്കും.... ആൾ ഇന്ന് വളരെ ഹാപ്പി മൂഡിൽ ആണ്..."... ഇതേ സമയം ലക്ഷ്മിയെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട് രാജീവ് നിരാശയയോടെ ഫോണ് കട്ട് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആണ് മറുവശത്ത് കോൾ എടുത്തത്... "ഹലോ...."... ലക്ഷ്മിയുടെ സ്വരം കേട്ടിട്ട് എന്തു പറയണം എന്നറിയാതെ അവൻ നിന്നു... "എന്താ മാഷേ വിളിച്ചിട്ട് ഒന്നും പറയാതെ നിൽക്കുന്നത്...".... ലക്ഷ്മി ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു... "സോറി.."... രാജീവ് പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു... "ഇത് പറയാൻ ആണോ ഈ രാത്രിയിൽ വിളിച്ചത്....".... "അത്.... ഞാൻ അന്ന് ലക്ഷ്മി വിളിച്ചപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യപെട്ടില്ലേ... അതിന് സോറി പറഞ്ഞതാണ്...".... "അതൊക്കെ ഞാൻ അന്നേ മറന്നു..... പിന്നെ ഇന്നത്തെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം എന്റെ ആങ്ങള കുറച്ചു മുന്നേ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു..."... "ഒ.... അപ്പോൾ അതാണ് ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടാതെ ഇരുന്നത്...".... "ഇനി എന്താ.. ഫോൺ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടാത്തതിന് എന്നെ സംശയം ഉണ്ടോ.. ഞാൻ ആരെയെങ്കിലും രാത്രിയിൽ വിളിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നോ മറ്റോ..."... "ഏയ്... ഞാൻ അങ്ങനെ ഒന്നും ചിന്തിച്ചിട്ടു കൂടി ഇല്ല...."... രാജീവ് പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു.... "ഞാൻ ചുമ്മാതെ പറഞ്ഞതാണ്... ഈ കുറച്ചു ദിവസം കൊണ്ട് എനിക്ക് മാഷിനെ അറിയാം... ".. ലക്ഷ്മിക്ക് അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വ്യത്യാസം മനസിലായി... "അതേ... എന്നെ ഇഷ്ടം ആണെന്ന് പറഞ്ഞത് സത്യം ആണോ..."... രാജീവ് ചോദിച്ചു... "ഇഷ്ടപ്പെടാതെ ഇരിക്കാൻ വേറെ കാരണം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ... നമ്മളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരെ അല്ലേ നമ്മൾ ഇഷ്ടപ്പെടേണ്ടത്.... അങ്ങനെ അല്ലേ പറയുന്നത്...".. ലക്ഷ്മി ചിരിച്ചു... രാജീവും അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു... "അപ്പോൾ എങ്ങനെ... ഞാൻ എന്റെ വീട്ടുകാരെ കൂട്ടി വരട്ടെ...".... "ഒ.. ആയിക്കോട്ടെ.. ഞായറാഴ്ച ആകാൻ ഞാൻ കാത്തിരിക്കുക ആണ്...."... ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു... അത് കേട്ട് രാജീവിന്റെ മുഖം ഒന്നു കൂടി വിടർന്നു... "പിന്നെ ഈ മാഷ് എന്നുള്ള വിളി വേണ്ട കേട്ടോ..."... "ഒ.... ആയിക്കോട്ടെ... എന്നാൽ ഏട്ടൻ പോയി കിടക്ക്.. നാളെ ജോലിക്ക് പോകേണ്ടത് അല്ലേ...".. ലക്ഷ്മി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞിട്ട് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.. രാജീവ് ഫോണിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി.. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു... അങ്ങനെ ഒരു ഞായറാഴ്ച മനുവും രുഗ്മിണിയും കാലത്തു തന്നെ രാജീവിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി.... ആ സമയം രാജീവിന്റെ മൊബൈലിൽ സഹദേവൻ വിളിച്ചു... അവൻ കോൾ എടുത്തു കൊണ്ട് മാറി നിന്ന് സംസാരിച്ചു... "ഏട്ടൻ വന്നില്ലേ...".... സഹാദേവനെ അവരുടെ കൂടെ കാണാത്തത് കൊണ്ട് രമണി ചോദിച്ചു... "ഏട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ മോളുടെ കല്യാണം ആണ്.. അയാൾ ഞങ്ങൾ എല്ലാം ചെല്ലണം എന്ന് നിർബന്ധപൂർവം പറഞ്ഞിരുന്നത് ആണ്.... ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരൻ അല്ലേ... അദ്ദേഹം അവിടേക്ക് പോയി...."…... രുഗ്മിണി പറഞ്ഞു.. "അയ്യോ... ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒരു ചടങ്ങു നടക്കുമ്പോൾ ഏട്ടൻ പോയത് കഷ്ടമായിപോയി..."... രമണി വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു... "അമ്മേ ദേ അമ്മാവൻ വിളിക്കുന്നു..."... രാജീവ് ഫോൺ അവരുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു... "ഏട്ടൻ വരാഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് നല്ല ദേഷ്യം ഉണ്ട് കേട്ടോ...".. കോൾ എടുത്ത ഉടൻ രമണി പറഞ്ഞു.. "എനിക്ക് ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു വിവാഹം ആണ്.. ഞാൻ രാജീവിനോട് വിവരം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... ഇന്നലെ വിളിക്കണം എന്ന് വിചാരിച്ചതാണ്.. സാരമില്ല... എന്തായാലും ലക്ഷ്മിയെ നമ്മൾ നേരത്തെ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ.. ഒരു ദിവസം നമുക്ക് രണ്ടു പേർക്കും കൂടെ അവിടെ പോകാം.. പിന്നെ നിന്റെ അടുത്ത് ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ..."... "എന്താ ഏട്ടാ...".. "ഉണ്ടെങ്കിൽ നീ ഒന്നു മാറി നിന്നേ... എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാൻ ഉണ്ട്..."... രമണി എല്ലാവരെയും ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് മറ്റുള്ളവർക്ക് സംശയം തോന്നാത്ത രീതിയിൽ ഫോൺ വിളിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.. "ഏട്ടൻ എവിടെയാണ്...".. അവർ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു... "അത് ഇടുക്കിയിൽ....".... "ഇടുക്കിയിലോ..".... രമണി ഒന്നു ഞെട്ടി.... "കൂട്ടുകാരന്റെ മോളുടെ കല്യാണം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ ഇവിടേയ്ക്ക് ആണ് വന്നത് എന്ന് നീ ആരോടും പറയേണ്ട... ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ഇന്ന് വരില്ല... ഇവിടെ കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്..."... "ഏട്ടാ... അത്..."... "ഒന്നുമില്ല... എനിക്ക് ചിലതൊക്കെ അറിയണം എന്ന് തോന്നി.... ഞാൻ വരുമ്പോൾ എല്ലാം പറയാം..."... "... "എന്നാലും"... "ഒരെന്നാലും ഇല്ല... നീ ലക്ഷ്മിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ റെഡി ആയിക്കെ.."... അയാൾ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ വെച്ചു.. "എന്റെ ദേവി... ഏട്ടന്റെ മനസ്സ് പഴയത് പോലെ കൈവിട്ടു പോകരുതേ.."... അവർ മനസിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നു.. എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് തന്നെ ലക്ഷ്മിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ റെഡി ആയി 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 ഒരു വണ്ടിയുടെ നീട്ടി ഉള്ള ഹോണടി കേട്ടാണ് സഹദേവൻ ഉണർന്നത്... അയാൾ പുറത്തേക്കു നോക്കി... ബസ് അപ്പോഴും കയറ്റം കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു... വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞ വഴിയിൽ കൂടെ ബസ്സ് സഞ്ചരിച്ചു.. എത്രയും പെട്ടെന്ന് സ്ഥലം എത്താൻ അയാൾ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു.... പണ്ട് താൻ വന്ന വഴികൾ.. അയാൾ കൗതുകത്തോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു... ഒരിക്കൽ പോലും തനിക്ക് പിന്നീട് ഇവിടേക്ക് വരാൻ തോന്നിയിട്ടില്ല... ഇത്രയും കാലത്തിനിടയ്ക്ക് എന്തൊക്കെയോ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു... മാറ്റം ഇല്ലാത്തത് തനിക്ക് മാത്രം ആണ്.. ഒരിക്കൽ എങ്കിലും അവളെ കണ്ട് മാപ്പ് പറയണം... ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് മനസ്സമാധാനം കിട്ടില്ല... അങ്ങനൊക്കെ ഓർത്തു കൊണ്ട് അയാൾ ഇരുന്നു.... "സാറേ സ്ഥലം എത്തി...".... കണ്ടക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് പിന്നീട് അയാൾ ഉണർന്നത്... തന്റെ ചെറിയൊരു ബാഗും എടുത്തു കൊണ്ട് അയാൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി... "ഞാൻ തന്നെയും നോക്കി നിൽക്കുക ആയിരുന്നു... യാത്ര ഒക്കെ സുഖമായിരുന്നോ...". തന്റെ സ്നേഹിതൻ രഘു ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് അയാൾ ഒന്നു ചിരിച്ചു.... "സുഖം... നിനക്കോ..."... "എനിക്കും പരമസുഖം.. ഇങ്ങനൊക്കെ അങ്ങു പോകുന്നു.. നീ ഇന്നലെ വരുമെന്ന് അല്ലേ പറഞ്ഞത്... എന്നിട്ട്.."... "എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചു നിനക്ക് അറിയില്ലേ... ".. സഹദേവൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.... "ഒ... ഞാൻ അതോർത്തില്ല.. രുഗ്മിണിക്ക് നിന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യം ആണോ...".... "ഇപ്പോൾ ഇല്ല...".. "ങേ.. അപ്പോൾ അവൾ നിന്നോട് എല്ലാം ക്ഷമിച്ചോ..."... "മ്... അവൾക്കും ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതം മടുത്തു കാണും.... എന്നോട് സ്നേഹത്തോടെ ഒക്കെ ആണ് ഇപ്പോൾ പെരുമാറുന്നത്.. മനുവിനും മാറ്റം ഒക്കെ ഉണ്ട്. ഇന്ന് എല്ലാവരും കൂടെ രാജീവിന്റെ പെണ്ണിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയെക്കുക ആണ്.. രമണി ഞാൻ ചെല്ലാത്തതിന്റെ ദേഷ്യത്തിൽ ആണ്..."... "അവന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ലേ... "... രഘു ചോദിച്ചു... "ഇല്ലെടോ.. അവൻ ഒരു പാവം.. അളിയൻ മരിച്ചതിൽ പിന്നെ അവൻ ആ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി ജീവിക്കുക ആയിരുന്നു.."... "അല്ലെങ്കിലും അവനെ ആരാണ് ഇഷ്ടപെടാത്തത്.."... ചിരിയോടെ പറഞ്ഞിട്ട് രഘു അയാളെയും കൂട്ടി നടന്നു... "ഇവിടെങ്ങും ഒരു മാറ്റവും ഇല്ലല്ലോ രഘു... പണ്ട് ഞാൻ വന്നപ്പോൾ ഉള്ളത് പോലെ തന്നെ.. പിന്നെ ഇടയ്ക്ക് ഉള്ള ആ രണ്ടു കെട്ടിടം ഒഴിച്ചാൽ ഒരു മാറ്റവും എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല...". അത് കേട്ട് രഘു ഒന്നു ചിരിച്ചു.. "നീ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വരിക അല്ലേ... ചില സ്ഥലങ്ങൾക്ക് ഒക്കെ വളരെ മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ട്..".. "പിന്നെ രഘു... എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ ഉണ്ട്...".... "നിനക്ക് എന്താ ചോദിക്കാൻ ഉള്ളത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയാം... നീ എന്നെങ്കിലും ഇവിടേക്ക് വരുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.... പക്ഷേ ഇത്രയും താമസം എടുക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല... നമുക്ക് ഇപ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.. ഇതിനെ കുറിച്ച് പിന്നെ സംസാരിക്കാം..".... രഘു പറഞ്ഞു.... സഹദേവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അയാളുടെ ഒപ്പം നടന്നു.. 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 "വരണം വരണം....".. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നവരെ നോക്കി സൗദാമിനി പറഞ്ഞു... "എവിടെ എന്റെ മരുമോൾ..."... രമണി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "അവൾ അകത്തുണ്ട്..".. "ചേച്ചിയോട് ആങ്ങള വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞേക്കണേ..."... മനു കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ഉടൻ തന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.... "ഒ.. പറഞ്ഞേക്കാം..."... സൗദാമിനി അവനെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു... അതിന് ശേഷം അവൻ രാജീവിനെ നോക്കി... "മോൻ കയറി വാ...".. രാജീവിനോടായി പറഞ്ഞിട്ട് അവർ അകത്തേക്ക് പോയി.. രാജീവ് അവിടെല്ലാം ഒന്നു നോക്കി കണ്ടു... "വളരെ മനോഹരമായിരിക്കുന്നു.."... അവൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞു... "എന്റെ ചേച്ചിയുടെ വീട് അല്ലേ.. അപ്പോൾ പിന്നെ മനോഹരം ആകാതെ ഇരിക്കുമോ...".. മനു പറഞ്ഞു.... "ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേ..".. രാജീവ് അവനെ ഒന്നു തൊഴുതിട്ട് വീടിനകത്തേക്ക് കയറി നിന്നു... "ഇരിക്ക് ഏട്ടാ... ഇവിടെ പിടിച്ചിരുത്താൻ ഒന്നും ആരും ഇല്ല..."... മനു രാജീവിനോട് പറഞ്ഞു... രാജീവ് അടുത്തുള്ള ഒരു കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.. ഇടയ്ക്ക് ഒന്നു രണ്ടു പേർ വാതിലിന്റെ അടുത്തു നിന്ന് അവനെ നോക്കി.. "അതൊക്കെ ആരാണ്...."... രാജീവ് ചോദിച്ചു.. "അടുത്ത വീട്ടുകാർ ആണെന്ന് ചേച്ചി പറഞ്ഞിരുന്നു...".. "ഇവർ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്.. ഇവരുടെ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് ഞാൻ എന്തോ മോഷ്ടിച്ചത് പോലെ തോന്നുന്നു... "മോഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ..."... മനു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... "എന്ത്...."... രാജീവ് അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി... "എന്റെ ചേച്ചിയുടെ ഹൃദയം..."..മനു വീണ്ടും ചിരിച്ചു.. കൂടെ രാജീവും.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രമണിയും രുഗ്മണിയും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു.. "ചിത്തു എവിടെ അമ്മേ...". മനു ചോദിച്ചു. "അവൾ ലക്ഷ്മിയുടെ ഒപ്പം ഉണ്ട്.. ഇപ്പൊ വരും..". ചിത്തു ഒരു പാത്രത്തിൽ പലഹാരവും ആയി വന്നു... പിന്നാലെ ഒരു ട്രേയിൽ ചായയും ആയി ലക്ഷ്മിയും.. ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തു പതിവില്ലാത്തത് പോലെ നാണം ആയിരുന്നു.. അത് രാജീവിന് മനസിലായി.. അവൾ രാജീവിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് ചായ എടുത്ത് അവനു കൊടുത്തു... ചായ വാങ്ങുമ്പോൾ അവൻ അവളുടെ വിരലിൽ ഒന്നു തൊട്ടു.. അത് കണ്ട് നോക്കിയ ലക്ഷ്മിയെ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചിട്ട് രാജീവ് ചായ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി... ലക്ഷ്മി ബാക്കി ഉള്ളവർക്ക് കൂടെ ചായ എടുത്തു കൊടുത്തിട്ട് സൗദാമിനിയുടെ അടുത്തു നിന്നു.. "എന്റെ കുട്ടിക്ക് അച്ഛനും അമ്മയും ഇല്ല.. ഞാൻ മാത്രമേ അവൾക്ക് സ്വന്തം എന്ന് പറയാൻ ഉള്ളു.. എന്റെ കുട്ടിയെ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഏൽപ്പിക്കുക ആണ്...".. സൗദാമിനി കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "അമ്മൂമ്മ വിഷമിക്കേണ്ട.. ചേച്ചിയെ എന്റെ അളിയൻ നല്ലതുപോലെ നോക്കും... ഇപ്പോൾ നോക്കുന്നും ഉണ്ട്.. ഇല്ലേ അളിയാ.."... ലക്ഷ്മിയെ നോക്കി ഇരിക്കുക ആയിരുന്ന രാജീവിനെ ഒന്നു തോണ്ടി കൊണ്ട് മനു പറഞ്ഞു.. പെട്ടെന്ന് ആയതു കൊണ്ട് രാജീവ് ഒന്നു ഞെട്ടി... "എന്റെ അളിയാ.. ഇങ്ങനെ നോക്കി വെള്ളം ഇറക്കാതെ... ചേച്ചിയെ പെട്ടെന്നു തന്നെ ഏട്ടനെ ഏല്പിക്കാം..".. മനു പതിയെ പറഞ്ഞു... "അച്ഛൻ വന്നില്ലേ മനു...".. സഹാദേവനെ കാണാത്തത് കൊണ്ട് ലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു... "ഇല്ല ചേച്ചി അച്ഛന് കൂട്ടുകാരന്റെ മോളുടെ വിവാഹത്തിന് പോയി.. ഒരു ദിവസം അമ്മൂമ്മയെ കാണാൻ അച്ഛനെയും കൂട്ടി ഞാൻ വരാം..."... മനു പറഞ്ഞു... "ഏട്ടനും കൂടെ വന്നിട്ട് നമുക്ക് നല്ലൊരു ദിവസം നോക്കി രണ്ടു പേരുടെയും നിശ്ചയം നടത്താം.. എന്താ അത് പോരെ...".. രമണി എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായം അറിയാൻ ആയി ചോദിച്ചു... "മതി..".."... എല്ലാവർക്കും ഒരേ അഭിപ്രായം ആയിരുന്നു.. പിന്നീട് എല്ലാവരും അവിടെ നിന്നും വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു... 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 വീട്ടിൽ ചെന്ന് കയറി ഒന്നു ഫ്രഷ് ആയി സഹദേവൻ രഘുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.... "പെണ്ണുമ്പിള്ളയും പിള്ളേരും കൂടി അവളുടെ വീട് വരെ പോയിരിക്കുക ആണ്... ഒരാഴ്ച നിൽക്കാൻ ആണ് പോയത്.. എനിക്ക് ജോലി ഉള്ളത് കൊണ്ട് പോകാൻ പറ്റിയില്ല.. അതു കൊണ്ട് ഞാൻ ഇട്ട കാപ്പി ആണ്..."... സഹദേവൻ അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കാപ്പി വാങ്ങി കുടിച്ചു... "ഞാൻ... വന്നത്...".... "എനിക്ക് അറിയാം... നീ എന്നെങ്കിലും വരിക ആണെങ്കിൽ നിനക്ക് തരാൻ വേണ്ടി സുധ തന്നത് ആണ് ഈ കത്ത് .. തന്റെ കയ്യിൽ ഇരുന്ന ഒരു കവർ അയാൾ സഹാദേവനെ ഏൽപ്പിച്ചു.... "ഇത്രയും വർഷം നീ ഇത് സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചല്ലോ..."... സഹദേവൻ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.. "സുധ എന്നെ സഹോദരനെ പോലെ ആണ് കണ്ടിരുന്നത്... അതു കൊണ്ട് ആണ് എന്നെങ്കിലും നീ വന്നാൽ തരാൻ വേണ്ടി എഴുതിയ ആ കത്ത് അവൾ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത്.. നീ ഇവിടെ വരികയാണെങ്കിൽ മാത്രമേ ഇത് കൊടുക്കാവൂ എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു…..".. സഹദേവൻ മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ ആ കത്തു പൊട്ടിച്ചു വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.. കത്ത് വായിക്കും തോറും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു... "ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഉദരത്തിൽ ചുമക്കുക ആയിരുന്നോ... ഞാൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലോ... ".. സഹദേവൻ നിലവിളിയോടെ ചോദിച്ചു.... "നീ കരയാതെ.. നിന്റെ വിവരം ഒന്നും ഇല്ലാതെ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ നാട്ടിൽ വന്നിരുന്നു... നിന്റെ അമ്മാവനെ ആണ് ഞാൻ അന്ന് കണ്ടത്.. അയാൾ പറഞ്ഞത് നിന്നോട് ഒന്നും പറയേണ്ട എന്നാണ്.. പിന്നെ മറ്റൊരു കാര്യവും പറഞ്ഞു..."... "എന്ത്..."... സഹദേവൻ ആകാംഷയോടെ പറഞ്ഞു.. "അത്... അവളുടെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞിനെ നശിപ്പിക്കാൻ... അതിന് എത്ര പണം വേണമെങ്കിലും തരാം എന്നും..."... "ഞാൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലെടാ... എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മ ഇല്ലായിരുന്നു... ഇടയ്ക്ക് അമ്മാവൻ പറയുമായിരുന്നു.... ആ പെണ്ണിന്റെ ശാപം ആണ് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിനു മേൽ വീണത് എന്ന്.."... "നീ പഴയതോന്നും ഓർക്കാതെ... ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോകുക..."... "എനിക്ക് കാണണം അവരെ...".. "അത്....".... രഘു അവനെ ഒന്നു നോക്കി... തന്റെ മുഖത്തേക്ക് യാചനയോടെ നോക്കുന്നവനോട് എന്തു പറയണം എന്നറിയാതെ അയാൾ കുഴങ്ങി.. "എന്താടാ.. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം.. അവൾ വേറെ വിവാഹം കഴിച്ചോ.. എങ്കിൽ ഞാൻ ദൂരെ നിന്ന് ഒന്നു കണ്ടോളാം.. എനിക്ക് എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഒന്നു കാണണം... ഇപ്പോൾ ഒരുപാട് വളർന്നു കാണും അല്ലെ.. ആണ്കുഞ്ഞാണോ അതോ പെണ്ണോ...".. "പെണ്കുഞ്ഞാണ്..".. "ഇവിടെ... അവൾ ഇവിടെ ആണോ താമസിക്കുന്നത്..."... സഹദേവൻ വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു... "അല്ല... അവർ ഇവിടം വിട്ട് പോയി... അഡ്രസ്സ് തന്നിട്ടുണ്ട്.. ഞാൻ അത് നിനക്ക് തരാം.. പക്ഷെ..."... "എന്താടാ..."... അവൾ സുധ... അവൾ ഇപ്പോൾ ജീവനോടെ ഇല്ല..".... രഘു സഹദേവന്റെ മുഖത്തു നോക്കാതെ പറഞ്ഞു... "രഘൂ..."...ഒരു നിലവിളിയോടെ സഹദേവൻ നിലത്തേക്ക് ഇരുന്നു.. "അറ്റാക്ക് ആയിരുന്നു... അവൾ നാട്ടുകാരുടെയും വീട്ടുകാരുടെയും കുത്തുവാക്കുകൾ ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.. നിന്നെ ഒന്നു കൂടി വന്ന് ഞാൻ കാണാം എന്നു പറഞ്ഞത് ആണ്... പക്ഷേ അവൾ സമ്മതിച്ചില്ല... എങ്ങനെയൊക്കെയോ അവൾ ആ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തി... ആ കുഞ്ഞിന് പതിനഞ്ചു വയസ് ഉള്ളപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു നെഞ്ചു വേദന... ആദ്യമൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല... ഒരു ദിവസം രാവിലെ അവൾ ഉറക്കം ഉണർന്നില്ല... ഉറക്കത്തിനിടയ്ക്ക് പോയി.... അതിനു ശേഷം സുധയുടെ അമ്മ ആണ് കുഞ്ഞിനെ നോക്കിയത്... ആളുകളുടെ കുത്തു വാക്കുകൾ കേട്ട് അവർ ഇവിടം വിട്ട് പോയി.. പോയപ്പോൾ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടാണ് പോയത്..."... അയാൾ മേശ തുറന്ന് ഒരു പേപ്പർ എടുത്ത് സഹദേവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. സഹദേവൻ അത് തുറന്നു നോക്കി.. "ഇത് ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത സ്ഥലം ആണല്ലോ..". അമ്പരപ്പോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു.. "അതേ.."... രഘു ഒന്നു ചിരിച്ചു... "അടുത്തു കിടന്നിട്ടും എനിക്ക് എന്റെ മോളെ ഒന്നു കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ...".. സഹദേവൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു... "നീ വിഷമിക്കാതെ.. എല്ലാം ശരിയാകും..."... രഘു പറഞ്ഞിട്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി... പിറ്റേ ദിവസം കാലത്ത് പത്തു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രഘുവിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു സഹദേവൻ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.. തന്റെ മകൾ.. ആരോരും ഇല്ലാതെ... ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ അയാൾക്ക് ഹൃദയത്തിൽ എന്തോ കൊളുത്തി പിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. അയാൾ നെഞ്ചു തിരുമി ഇരുന്നു നാട്ടിൽ ബസ് ഇറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരം ആയി.. അയാൾ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു രഘു പറഞ്ഞ അഡ്രസ്സിൽ ഉള്ള വീട്ടിലേക്ക് പോയി... വീട്ടു പടിക്കൽ കൊണ്ട് നിർത്തിയ ഓട്ടോയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ സഹദേവൻ ഓട്ടോ ചാർജ്ജ് കൊടുത്തതിനു ശേഷം ആ മുറ്റത്തേക്ക് കയറി.. അയാൾ ചുറ്റും ഒന്നു നോക്കി.... ഓട്ടോയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് സൗദാമിനി ഇറങ്ങി വന്നു... "ആരാ.. എന്തു വേണം..."... പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അയാളോട് അവർ ചോദിച്ചു.... സഹദേവൻ ഉടൻ തന്നെ തിരിഞ്ഞ് അവരെ നോക്കി... രണ്ടു പേരും ഒരുപോലെ ഞെട്ടിപ്പോയി... "സഹദേവൻ അല്ലേ നീ...."... സൗദാമിനി ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ നോക്കി... അയാൾ തല താഴ്ത്തി നിന്നു... അപ്പോഴേക്കും സ്കൂളിൽ നിന്ന് ലക്ഷ്മി വീട്ടിലേക്ക് വന്നിരുന്നു... സഹദേവനെ വീട്ടിൽ കണ്ട് അവൾ ഒന്ന് അമ്പരന്നു.. "അച്ഛൻ എപ്പോൾ വന്നു... ലക്ഷ്മിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവൻ അവളെ നോക്കി.... അവളെ അവിടെ കണ്ട് അയാൾ വീണ്ടും ഞെട്ടി... "അപ്പോൾ ലക്ഷ്മി... ഇവൾ എന്റെ മകൾ ആയിരുന്നോ....".. അങ്ങനെ മനസിൽ ഓർത്തു കൊണ്ട് അയാൾ സൗദാമിനിയുടെ നേരെ നോക്കി... അവർ വെറുപ്പോടെ മുഖം തിരിച്ചു... "അച്ഛൻ ഇവിടേക്ക് തന്നെ വന്നതാണോ..."... ലക്ഷ്മി പിന്നെയും ചോദിച്ചു... അവളുടെ അച്ഛൻ എന്നുള്ള വിളി കേട്ട് താൻ നിന്റെ സ്വന്തം അച്ഛൻ ആണെന്ന് പറയാൻ അയാളുടെ ഹൃദയം വെമ്പി... പക്ഷേ അതിനും മുന്നേ അയാൾ തന്റെ ഇടനെഞ്ചു പൊത്തി കൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് വീണിരുന്നു... സൗദാമിനിയും ലക്ഷ്മിയും ഞെട്ടലോടെ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി ചെന്നു.. തുടരും.... ✍️✍️സന്തോഷ് ശശി... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ