3 मुले असतानाही आजी एकटी… 😭💔 एक देवाघरी गेला, बाकी दोघांनी घराबाहेर काढलं… आज सकाळी पहाटे… 🌅 घड्याळात साडेचार वाजले होते ⏰ आसपास अजून अंधार होता 🌑 थंडी इतकी होती की श्वास घेतानाही अंग शहारून जात होतं ❄️🥶 आणि त्या थंडीत… रस्त्याच्या कडेला 🛣️ एक आजीबाई एकट्याच शांतपणे उभ्या होत्या 😔 हातात एक छोटीशी जुनी पिशवी 👜 अंगावर झिजलेली साडी 👵 चेहऱ्यावर खोल गेलेल्या आठ्या… आणि डोळ्यांत… 😢 असं काहीतरी होतं जे शब्दांत सांगता येत नव्हतं 💔 मनात एक विचार आला — “या आजी इतक्या पहाटे, इतक्या थंडीत इथे का उभ्या असतील?” 🤔 तो विचार मनातून जातच नव्हता. पाय आपोआप त्यांच्या दिशेने वळले 🚶‍♂️ मी जवळ गेलो आणि हळूच विचारलं, “आजी… इतक्या सकाळी कुठे चाललात?” 🙏 त्या शांत आवाजात म्हणाल्या, “मार्केटला बाळा…” 🥀 मी पुन्हा विचारलं, “मार्केटमध्ये काय काम करता आजी?” आणि मग… ज्या शब्दांनी माझं काळीज अक्षरशः चिरून गेलं… 💔 त्या म्हणाल्या, “बाळा… फुलांच्या मार्केटमध्ये जाते 🌸 लोकांनी टाकून दिलेली, खाली पडलेली एक्स्ट्रा फुले वेचते… त्याचे हार करते… आणि रस्त्यावर विकते.” 😭 क्षणभर काहीच बोलू शकलो नाही… 😶 मी विचारलं, “आजी… नवीन फुले घेऊन विकत नाही का?” त्या हसल्या… 🙂 पण ते हसू हसणं नव्हतं… ते वेदनेचं, जगण्याचं, नशिबाशी झुंज देणारं हसू होतं 💔 म्हणाल्या, “बाळा… नवीन फुले घ्यायला पैसे नाहीत. म्हणून देवाने टाकलेली फुले उचलते… आणि त्यातूनच पोट भरते.” 🙏🌼 त्या क्षणी मन सुन्न झालं… 😞 मी विचारलं, “आजी… वयाच्या सत्तराव्या वर्षी हे सगळं… थंडी नाही वाजत? थकवा नाही जाणवत?” 🥺 आणि तेव्हा आजी जे बोलल्या… ते ऐकून अंगावर अक्षरशः काटा आला 😳 म्हणाल्या, “बाळा… मला तीन मुलं होती. त्यातला एकच मुलगा मला सांभाळायचा… तो देवाघरी गेला.” 😭🙏 क्षणभर… सगळं जग थांबल्यासारखं वाटलं… 🌍⏸️ त्या पुढे म्हणाल्या, “मोठी दोन मुलं आहेत… पण त्यांनी कधीच माझी जबाबदारी घेतली नाही.” 💔 तो मुलगा गेला… आणि त्याच्या दोन चिमुकल्या मुली मागे राहिल्या 👧👧 मी विचारलं, “मग त्या मुली…?” आजींचा आवाज थरथरला… 😢 म्हणाल्या, “त्या माझ्याजवळच राहतात. मुलगा गेल्यावर त्यांची आई… दोन्ही मुलींना माझ्याकडे सोडून सासरी निघून गेली.” 💔 डोळे भरून आले… 😭 आजी पुढे म्हणाल्या, “मी रोज पहाटे बाहेर पडते 🌅 सात वाजेपर्यंत फुले घेऊन घरी येते. मुलींसाठी स्वयंपाक करते 🍲 त्यांना शाळेत पाठवते 🎒 आणि नऊ-साडेनऊला हार बनवून विकायला बसते.” 🌼 मी हळूच विचारलं, “आजी… एवढं सगळं होतं का?” 😔 त्या शांतपणे म्हणाल्या, “नसलं तरी करावंच लागतं बाळा… माझी व्यथा कोणाला सांगणार? आज तू विचारलंस… म्हणून सांगितलं. नाहीतर आजकाल कोणाकडे वेळ आहे दुसऱ्याचं दुःख ऐकायला?” 💔 त्या एका वाक्याने मन पूर्ण भरून आलं… 😢 मी म्हणालो, “आजी… मी तुमच्यासाठी काही मदत करू का?” 🙏 त्या हसून म्हणाल्या, “बाळा… तू हे विचारलंस यातच माझं समाधान आहे 😊 देव जितके कष्ट द्यायचे ते देईल. माझा देवावर पूर्ण विश्वास आहे. तोच माझा आधार आहे.” 🙏❤️ मी विचारलं, “आजी… मोबाईल आहे का?” त्या म्हणाल्या, “अरे बाळा… इथे नीट चप्पलही नाही… मोबाईल कुठून असेल?” 😔 मन अजूनच जड झालं… 💭 मी त्यांना माझा नंबर कागदावर लिहून दिला 📄✍️ आणि म्हणालो, “कधीही अडचण आली… रात्री-अपरात्री फोन केला तरी चालेल.” 📞🙏 त्या क्षणी… त्या आजींच्या चेहऱ्यावर एक शांत, समाधानाचं स्मित उमटलं 😊 जणू कोणीतरी त्यांच्या दुःखावर हळूच हात ठेवला होता 🤍 निघताना मी त्यांच्या पाया पडलो… 🙏 तेव्हा त्या पटकन म्हणाल्या, “बाळा… माझ्या पाया नको पडूस. पाया फक्त देवाचेच असतात. माथा टेकायचा असेल… तो फक्त देवाच्या चरणी.” 🙏✨ मित्रांनो… इतक्या दुःखात… इतक्या संघर्षात… ही आजी आजही किती सकारात्मक आहेत! 💪❤️ देवावरचा त्यांचा विश्वास… माझ्या अंगावर अक्षरशः शहारे आणणारा होता 🙏 आज एक गोष्ट नक्की शिकायला मिळाली — देव आहे… आणि तो आपलं कर्म पाहतो. ✨ आजी आजही आपलं कर्म प्रामाणिकपणे करत आहेत… म्हणूनच कदाचित देव त्यांच्यासोबत खंबीरपणे उभा आहे 🙏🌸 मित्रांनो… ही गोष्ट वाचून तुमच्या मनात काय आलं? #🎑जीवन प्रवास डोळे ओलावले का? 😢 खाली comment मध्ये नक्की सांगा… 🙏❤️