എനിക്കായ് വീണ്ടും.. പാർട്ട്‌ 3.. അന്ന നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പോലും ജെറിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവളെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ അവൻ മുറിയിലാകെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. ജനാലയ്ക്കൽ അരികിലെ മേശപ്പുറത്ത് ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെ തൊടുന്നത് പോലെ ജെറി ആ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ആ ശബ്ദം ഉയർന്നത്. ​"ഒരു ലേഡിയുടെ റൂമിലേക്ക് പെർമിഷൻ ഇല്ലാതെ കടന്നുവരുന്നത് ശരിയാണോ?" ​ജെറി ഒന്ന് ഞെട്ടിവിറച്ചു. "അത്... പിന്നെ... ഞാൻ ഒരുപാട് തവണ തട്ടി. ആരും തുറക്കാത്തതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും... അതുകൊണ്ട് കയറിയതാ," അവൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. ​അവന്റെ പരിഭ്രമം കണ്ടപ്പോൾ അന്നയുടെ വിളറിയ മുഖത്ത് ഒരു കുസൃതിച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "നിന്റെ പൂച്ചയും കുഞ്ഞും സുഖമായിരിക്കുന്നോ?" അവൾ ഗൗരവം വിടാതെ ചോദിച്ചു. ​"ആ... കുഴപ്പമില്ല, നന്നായിരിക്കുന്നു," ഒരു ചമ്മലോടെ ജെറി പറഞ്ഞപ്പോൾ അന്ന ചിരി അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ജെറി മെല്ലെ താൻ കൊണ്ടുവന്ന പൂക്കൾ അവൾക്ക് നീട്ടി. വലിയ സന്തോഷത്തോടെ അവൾ അത് വാങ്ങിയ ശേഷം വാതിലിലേക്ക് പ്രതീക്ഷയോടെ ഒന്ന് നോക്കി. ​"ഇയാള് മാത്രമേ വന്നുള്ളൂ? റോസ്... അവൾ വന്നില്ലേ?" ​ഇന്നലെ ഷോക്കിൽ റോസി തന്റെ സുഹൃത്താണെന്ന് പറഞ്ഞ കാര്യം ജെറി പെട്ടെന്ന് ഓർത്തു. അവൻ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപ് അന്ന തുടർന്നു: "ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ ഒട്ടും ഉറങ്ങിയില്ല. ഇവിടം വിട്ടു പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവളെ ഒരു വട്ടമെങ്കിലും കാണണമെന്ന് ഞാൻ എന്നും ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്. അവൾ ഇന്ന് വരുമെന്ന് കരുതി അവളോട് പറയാനുള്ള ഡയലോഗ് വരെ ഞാൻ മനഃപാഠമാക്കിയിരുന്നു." ​അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും അവളുടെ ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിഷാദം നിഴലിക്കുന്നത് ജെറി കണ്ടു. ​"അവൾ എന്താ വരാത്തത്? ഇപ്പോഴും എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ?" അന്നയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ജെറി ഒന്ന് പതറി. ​"അത്... പിന്നെ... ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഒരുപാട് അന്വേഷിച്ചു. പക്ഷേ അവൾ മുംബൈയിലേക്ക് പോയപ്പോഴാണ് നീ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞത്. അവൾ ഉടനെ വരും," ജെറി ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു ഒപ്പിച്ചു. ​"ഓഹ്... ഇനി ഒരുപാട് സമയമില്ലല്ലോ  ഞാൻ പരലോകത്തേക്കുള്ള ടിക്കറ്റ് എടുത്തു നിൽക്കുകയല്ലേ, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വിളി വരും." ", ഹേയ് എന്തിനാ അങ്ങനെ ഒക്കെ സംസാരിക്കുന്നത്.. "ചുമ്മാ..അവൾ കണ്ണുറുക്കി പറഞ്ഞു.. ​"നിനക്ക് അതിൽ വിഷമമൊന്നുമില്ലേ?" ജെറിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. ​"ഞാൻ എന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത്? ഞാൻ എന്റെ അമ്മയുടെ അരികിലേക്കല്ലേ പോകുന്നത്. പക്ഷേ ഒരു സങ്കടമുണ്ട്... പപ്പ, പപ്പ തനിച്ചാകും." അവൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു. ​സംസാരം മാറ്റാനായി ജെറി ചോദിച്ചു: "നിനക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണോ? ഒരുപാടുണ്ടല്ലോ ഇവിടെ." ​"ആ, എനിക്ക് വായന ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്. ആ കഥകൾ നെയ്തെടുക്കുന്ന കൈകളെയും എനിക്കിഷ്ടമാണ്." ​"നിനക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഈ അവസ്ഥയിലും ഇങ്ങനെ സന്തോഷമായി പുസ്തകം വായിക്കാൻ പറ്റുന്നത്?" ​"പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ എന്റെ വേദനകൾ മറക്കുന്നത്. ഞാൻ വേറെ ഏതോ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും," അവൾ ആ പൂക്കളിലേക്ക് നോക്കി. "ഈ ഫ്ലവർ കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണല്ലേ... ഇന്നും അവൾ പറഞ്ഞിട്ടാണോ ഇത് കൊണ്ടു വന്നത്?" ​"അല്ല... അവൾ എല്ലാ തിങ്കളാഴ്ചയാണ് നിനക്ക് ഫ്ലവർ അയക്കുന്നത്." ​അന്ന ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അവനെ നോക്കി. ജെറി പതുക്കെ വിശദീകരിച്ചു: "നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ എന്നും ഫ്ലവർ കൊണ്ടുപോകാറുണ്ട്. പക്ഷേ കാണാൻ പറ്റിയില്ല. അടുത്ത വീട്ടിലെ ആളാണ് നീ ഇവിടെയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്." ​"ഓഹ്... അപ്പോൾ സഹതാപം കൊണ്ടാണോ അവൾ ഫ്ലവർ അയച്ചത്?" ​"ഹേയ്, അങ്ങനെയൊന്നുമല്ല. റോസിക്ക് നീ ഇവിടെയുള്ള കാര്യം അറിയില്ല." ​"അത് നന്നായി... എന്നാ നിനക്ക് അവളെ ഒന്ന് വിളിക്കാമോ? ഞാൻ ഇയാളുടെ ഫോൺ തരാം." അന്ന ജെറിയുടെ ഫോൺ അവന് നേരെ നീട്ടി. . "അത് അത് പിന്നെ അവൾ ഇപ്പൊ ബിസിയാണ്... പിന്നെ വിളികാം.. അവൾ നിരാശയോടെ ആ പൂക്കളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു, "ഈ ഫ്ലവർസിനൊക്കെ ഒരുപാട് അർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമോ ?" ​"ഉറപ്പായും..." അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിനിന്നു. ​"അതൊക്കെ എനിക്ക് ഒന്ന് പറഞ്ഞുതരുമോ?" അന്നയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കൗതുകം നിറഞ്ഞു. ​"തീർച്ചയായും! നിനക്ക് ഫ്ലവേഴ്സ് അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?" ജെറി പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. ​"ഒരുപാട്! നാട്ടിൽ അമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ഗാർഡൻ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നും വൈകുന്നേരം അമ്മയുടെ കൂടെ അവിടെ ചെലവഴിക്കുന്നതായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം..." പഴയ ഓർമ്മകളിൽ അന്നയുടെ മുഖം ഒന്ന് തിളങ്ങി. . "എന്നാൽ നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. നാളെ മുതൽ ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ നിനക്ക് ഓരോ പുതിയ പൂക്കൾ കൊണ്ടുവരാം. ഒപ്പം അവയുടെ അർത്ഥവും പറഞ്ഞുതരാം. സമ്മതമാണോ?" ​അന്നയുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ആ വലിയ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു ജെറിക്കുള്ള മറുപടി. ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്. നാളെ വരാം," ജെറി പറഞ്ഞു. അവൻ ആ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ വാതിൽ തുറന്നതും പുറകിൽ നിന്ന് അവൾ വിളിച്ചു. ​"ജെറി..." ​ജെറി പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "എന്റെ പേര്... എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?" അവൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​"ഇയാൾക്ക് നാട്ടിൽ ബീച്ചിന്റെ സൈഡിൽ ഒരു റെസ്റ്റോറന്റ് ഇല്ലേ?" അന്നയുടെ ആ ചോദ്യം അവനെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. ​"അതെ, പപ്പയുടെയാണ്. നിനക്ക് അറിയാമോ?" ​"അറിയാതെ! ഞാനും റോസിയും നാട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ഇടയ്ക്ക് അവിടെ വരാറുണ്ട്," അന്ന പറഞ്ഞു. ​അവൻ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി നിന്നു. "എന്നിട്ട് ഞാൻ ഇതുവരെ നിങ്ങളെ കണ്ടില്ലല്ലോ?" ​"പക്ഷേ ഞങ്ങൾ നിന്നെ കാണാറുണ്ട്. റോസി ഇതുവരെ അതൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേ?" അന്നയുടെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ​"ഇല്ല... പറഞ്ഞില്ല. എന്താണ് അവൾ പറയേണ്ടിയിരുന്നത്?" ജെറി ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. ​"അത് അവൾ തന്നെ പറയട്ടെ, അതാ നല്ലത്," അന്ന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​അവൻ യാത്ര പറഞ്ഞ് മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങിയതും ഒരാൾ അവനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി. "ജെറി?" അയാൾ വിളിച്ചു. ​"അതെ, ആരാണ്? എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല," ജെറി ചോദിച്ചു. ​"ഞാൻ അന്നയുടെ പപ്പയാണ്. നീ ഇന്നലെ വന്നത് നന്നായി. ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ ഇന്നലെ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു, ചിരിച്ചു. അവളുടെ പൊട്ടബുദ്ധിയിൽ തോന്നിയ ഒരു തെറ്റ് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവളെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ അവസാന നിമിഷമെങ്കിലും അവൾ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യായിരുന്നു." ​"അയ്യോ, അങ്ങനെ പറയല്ലേ... അവൾക്ക് സുഖമാകും, എനിക്ക് വലിയ പ്രതീക്ഷയുണ്ട്," ജെറി അയാളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ​അയാൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ച് അവന്റെ തോളിൽ തട്ടിയിട്ട് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ജെറി അവിടെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. എവിടെയോ മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന റോസി... അവൾക്ക് എന്നെ അറിയാമായിരുന്നോ? ഞാൻ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ടാണോ അവൾ പൂക്കൾക്ക് ഓർഡർ നൽകുന്നത്? ഇതിൽ എന്റെ റോൾ എന്താണ്? ​ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ