മനസ്സറിയാതെ ഭാഗം 13 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 "എടി കാന്താരി അവിടെ നില്ലെടി...".... ലക്ഷ്മി ഒരു കൊച്ചു പെണ്കുട്ടിയുടെ പിറകേ അവളെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഓടി ചെന്നു... "നാൻ പാവം അല്ലേ..".. തന്നെ ലക്ഷ്മി പിടിക്കുമെന്നായപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു... "എന്റെ അലീന മോൾ എന്തിനാ കുരുത്തക്കേട് കാണിക്കുന്നത്... അത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ വഴക്ക് പറയുന്നത്..."... ലക്ഷ്മി അവളെ എടുത്തു… "ഞാൻ കുരുത്തക്കേട് കാണിക്കില്ല.."… കുഞ്ഞു കണ്ണുകൾ നിറച്ചു കൊണ്ട് അലീന മോൾ പറഞ്ഞു.. "അയ്യോ അപ്പോഴത്തേക്കും കുഞ്ഞു കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞല്ലോ.... പോട്ടെ സാരമില്ല... ടീച്ചർ ഇനി വഴക്ക് പറയില്ല.. പക്ഷേ അല്ലുമോൾ(അലീന) നല്ല കുട്ടിയായിട്ട് ഇരിക്കണം....".... "മ്...".. തല ആട്ടി കൊണ്ട് അല്ലുമോൾ പറഞ്ഞു.. ലക്ഷ്മി അവളെ താഴേക്ക് നിർത്തി.. ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തു ഉമ്മ കൊടുത്തിട്ട് അവൾ മുറ്റത്തു കളിക്കുന്ന തന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി... ലക്ഷ്മി മുറ്റത്തു നിന്ന് കളിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കി അവിടെ കിടന്ന ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് താൻ അവിടേക്ക് വന്നത് എങ്ങനെ എന്ന് ഓർത്തു... 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 "മോള് കരയാതെ.. ..".. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് വന്ന് കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയോട് സൗദാമിനി പറഞ്ഞു.. "ഞാൻ എന്റെ അമ്മയെ പോലെ ആണ് രുഗ്മിണി അമ്മയെ കണ്ടത്... ആ അമ്മ അങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റിയില്ല അമ്മൂമ്മേ... ആ അച്ഛന്റെ മോളായി ഞാൻ പിറന്നത് എന്റെ തെറ്റ് അല്ലല്ലോ... ആർക്കും ഒരു ബാധ്യതയും ആകാതെ നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് എവിടേക്കെങ്കിലും പോകാം ....".. ലക്ഷ്മി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "പെട്ടെന്ന് നമ്മൾ എങ്ങോട്ട് പോകും മോളെ...".. സൗദാമിനി വിഷമത്തോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു... "ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് വിഷമത്തോടെ വരുന്നത് രാജീവേട്ടൻ കണ്ടതാണ്.. എന്നിട്ടും ഇത്രയും നേരം ആയിട്ടും എന്നെ വിളിച്ചില്ല... ഞാൻ വീട്ടിൽ എത്തിയോ എന്ന് പോലും തിരക്കിയില്ല.... ".. അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.. "സാരമില്ല... പോട്ടെ... മോള് വിഷമിക്കാതെ.. അവരൊക്കെ ഒരു കുടുംബക്കാർ അല്ലേ... പെട്ടെന്ന് മോളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലായിരിക്കും..."... "നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് പോകണം അമ്മൂമ്മേ..."... "മ്.. പക്ഷേ നമ്മൾ എങ്ങോട്ട് പോകും.. കയറി ചെല്ലാൻ ഒരു ബന്ധുക്കൾ പോലും നമുക്ക് ഇല്ലല്ലോ...".. "കുറച്ചു നാളേക്ക് നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് മാറി നിൽക്കാം... നമ്മളെ പണ്ട് സഹായിച്ച ഒരു ഫാദർ ഇല്ലേ... അദ്ദേഹത്തിനെ ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കാം... എന്തു സഹായത്തിനും വിളിച്ചോളാൻ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..".. കണ്ണീരോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.. ലക്ഷ്മി വേഗം ഫോണ് എടുത്ത് ഫാദർ ആന്റണിയെ വിളിച്ചു.. "ഹലോ ആരാണ്..".. മറുവശത്ത് ഉള്ള ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മി സൗദമിനിയെ നോക്കി... "ഫാദർ ആന്റണി....". "അതേ..".. "അച്ചോ ഞാൻ ലക്ഷ്മി ആണ്... ഇടുക്കിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സൗദാമിനിയുടെ കൊച്ചുമോൾ...".... " ആഹാ.. ലക്ഷ്മി മോള് ആയിരുന്നോ. എന്തൊക്കെ ഉണ്ട് വിശേഷം.."... അയാൾ ചോദിച്ചു.... പെട്ടെന്ന് ലക്ഷ്മി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു... "ഞങ്ങൾക്ക് ആരും ഇല്ല അച്ചോ.. എല്ലാവരും ഞങ്ങളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി... എനിക്കും അമ്മൂമ്മക്കും താമസിക്കാൻ ഒരിടം... ഇത് മാത്രം ചെയ്തു തന്നാൽ മതി...."... ലക്ഷ്മി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഫാദറിനോട് പറഞ്ഞു... "മോള് കരയാതെ.. എന്താണ് സംഭവിച്ചത്...".... "ഞങ്ങൾക്ക് ആരും ഇല്ല..."... ലക്ഷ്മി വീണ്ടും കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "മ്.. നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്... ഞാൻ സ്ഥലം പറഞ്ഞു തരാം... നിങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വാ.."... "ശരി അച്ചോ.. ഞങ്ങൾ നാളെ തന്നെ അവിടേക്ക് വരാം...".. "മ് ശരി.... ഇവിടെ വന്ന് കഴിഞ്ഞു എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി.. ഞാൻ നിങ്ങളെ കൂട്ടാൻ ആളെ വിടാം...".. "ശരി...".. ലക്ഷ്മി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... പിറ്റേന്ന് തന്നെ ലക്ഷ്മി അവരുടെ കുറച്ചു തുണികളും അവളുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റും എടുത്തു സൗദാമിനിയെയും കൂട്ടി ഫാദർ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നു..... പിന്നീട് അച്ചൻ അവൾക്ക് അവിടെ ഉള്ള ഒരു സ്കൂളിൽ ടീച്ചർ ആയിട്ട് ജോലി വാങ്ങി കൊടുത്തു.. ഒപ്പം അവർക്ക് താമസിക്കാൻ ചെറിയൊരു വീടും.... ഇടയ്ക്ക് പള്ളിയിലെ അനാഥ മന്ദിരത്തിലെ കുട്ടികൾക്ക് അവൾ ട്യൂഷനും എടുക്കാൻ പോകും.. അങ്ങനെ ഒക്കെ അവരുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി... ലക്ഷ്മി മോള് ഇവിടെ ഇരിക്കുവാണോ...."... മദർ ആലീസിന്റെ ശബ്ദം ആണ് അവളെ ഓർമയിൽ നിന്ന് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്... ലക്ഷ്മി തിരിഞ്ഞു അവരെ നോക്കി.. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.. "ആഹാ.. മോള് കരയുക ആയിരുന്നോ...."... "ഞാൻ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ ഓർത്തപ്പോൾ".. കണ്ണീര് തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.... "എന്തിനാ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ ഓർക്കുന്നത്.. കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു.. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്നതൊക്കെ നടക്കണം എന്ന് കർത്താവ് തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.... അതിനെയൊക്കെ തരണം ചെയ്യാൻ നമുക്ക് കഴിയണം... മോള് അവരെ ഒന്ന് നോക്കിയേ...".. മുറ്റത്തു കളിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കി മദർ തുടർന്നു.. "അവരെ കണ്ടോ.. ആരൊക്കെയോ ഉപേക്ഷിച്ചവർ.. ആർക്കും വേണ്ടാത്ത കുറച്ചു ജന്മങ്ങൾ... പക്ഷേ എനിക്ക് അവർ സ്വന്തം ആണ്... അവരെല്ലാം എന്നെ അമ്മേ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്... മദർ എന്നുള്ള ഇംഗ്ളീഷ് വാക്കിനെക്കാൾ മലയാളം വാക്ക് ആയ അമ്മ എന്ന വിളി കേൾക്കാൻ ആണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം.. മോൾക്ക് സ്വന്തം എന്നു പറയാൻ അമ്മൂമ്മ എങ്കിലും ഉണ്ട്.. പക്ഷേ അവർക്കോ....".. അവർ വിഷമത്തോടെ മുറ്റത്തു നിൽക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കി.... ലക്ഷ്മി അവരുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... "മദർ.. അല്ല.. അമ്മ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്.. ഞാൻ വെറുതെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു.... ഞാൻ ഇപ്പോൾ വളരെ ഹാപ്പി ആണ്... എന്നെ എന്നെ സ്നേഹിക്കാനും എനിക്ക് സ്നേഹിക്കാനും ഒരുപാട് ആളുകൾ ഉള്ളപ്പോൾ ഞാൻ എന്തിനാണ് വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത്...".. ലക്ഷ്മി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... "ഫാദർ ആന്റണി ഇന്ന് ഇവിടേക്ക് വരുന്നുണ്ട്... അദ്ദേഹം ഇടുക്കിയിലേക്ക് പോയിരിക്കുക ആയിരുന്നു..".... "ഇടുക്കിയിലേക്കോ..".. "അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാട് അവിടെ അല്ലേ.. നിങ്ങളും അവിടെ അല്ലായിരുന്നോ...".. മദർ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "ആ നാട് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരുപാട് ദുഃഖങ്ങൾ നൽകിയത് ആണ്... എങ്കിലും എന്റെ അമ്മയുടെ ഓർമകൾ തിങ്ങി നിൽക്കുന്ന സ്ഥലം ആണ്.. "... വാക്കുകൾ ഇടറി കൊണ്ട് ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു... അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറിയത് കണ്ട് മദർ ആലീസ് അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.. "ഞാൻ എന്നാൽ പൊയ്ക്കോട്ടെ അമ്മേ... നാളെ ഞായർ അല്ലെ.. ഞാൻ അമ്മൂമ്മയെയും കൂട്ടി വരാം. പിന്നെ അവരെ നോക്കിക്കോണേ...... ".. മുറ്റത്തു നിന്ന് കളിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് മദറിനോടായി ലക്ഷ്‌മി പറഞ്ഞു.... അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ലക്ഷ്മി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.... "എന്താ ഇന്ന് നേരത്തെ...".. വീട്ടിലേക്ക് വന്ന ലക്ഷ്മിയോട് ആയി സൗദാമിനി ചോദിച്ചു... "എനിക്ക് നേരത്തെ വരാൻ പാടില്ലേ..".. ലക്ഷ്‌മി പരിഭവത്തോടെ ചോദിച്ചു... "അയ്യോ.. ഇനി ഇതും പറഞ്ഞു പിണങ്ങി ഇരിക്കേണ്ട..."... അവർ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.... "ഇന്ന് നേരത്തെ പോരാൻ തോന്നി... നാളെ അമ്മൂമ്മയെയും അവിടേക്ക് കൊണ്ടു ചെല്ലാം എന്ന് മദറിനു വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്..".... "ഞാൻ ഈ വയ്യാത്ത കാലും വെച്ചു അവിടേക്ക് വരണോ...".... "വന്നില്ലേൽ ഞാൻ പൊക്കി കൊണ്ട് പോകും..."... ലക്ഷ്മി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.... "എന്നിട്ട് വേണം നമ്മൾ രണ്ടും കൂടെ വീണ് കിടക്കാൻ...".... "ഒന്നും പറ്റില്ല... നമുക്ക് ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു പോകാം..." ലക്ഷ്മിയുടെ നിര്ബന്ധത്താൽ അവിടേക്ക് പോകാം എന്ന് സൗദാമിനി സമ്മതിച്ചു... പിറ്റേന്നു നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് ഫുഡ് എല്ലാം റെഡി ആക്കി ലക്ഷ്മി സൗദാമിനിയെയും കൂട്ടി ഓര്ഫനേജിലേക്ക് പോയി.... മദറിനെ കണ്ട് സൗദാമിനി വിശേഷങ്ങൾ ഒക്കെ ചോദിച്ചിരുന്നു.. "കേട്ടോ അമ്മേ.... ഇവിടെ ഇപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ലക്ഷ്മിയെ ആണ് കാര്യം.. എത്ര കരുതലോടെ ആണ് ലക്ഷ്മി ഇവരെ ഒക്കെ നോക്കുന്നത്.. ഇതുപോലെ ഒരു കൊച്ചുമക്കളെ കിട്ടിയ നിങ്ങൾ ഭാഗ്യം ചെയ്തവർ ആണ്...".. മദർ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... അത് കേട്ട് സൗദാമിനി ചിരിച്ചു.... ലക്ഷ്മി പുറത്തുള്ള ഒരു കസേരയിൽ ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു.... അപ്പോഴാണ് അവിടെ ഉള്ള ഒരു കുട്ടി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്.. "ടീച്ചർ ദേ ഇത് ടീച്ചറിന് തരാൻ പറഞ്ഞു.."... ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു... "ഇത് ആര് തന്നതാണ്...".... പൂവ് വാങ്ങി ലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു... "ദേ... അവിടെ നിൽക്കുന്ന ഒരു ചേട്ടൻ...".. അതും പറഞ്ഞു ആ കുട്ടി അവിടെ നിന്ന് പോയി.... "അതാരാണ് എനിക്ക് പൂവ് തരാൻ..."... ലക്ഷ്മി സംശയത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് ആ കുട്ടി ചൂണ്ടി കാണിച്ചിടത്തേക്ക് നടന്നു... അവൾ ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ ഒരാൾ പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു... "ഏയ്... നിങ്ങൾ ആരാണ്...".... ഒട്ടൊരു സംശയത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു... പെട്ടെന്ന് ആ ആൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു... "മനു...".... ലക്ഷ്മി ഞെട്ടലോടെ പറഞ്ഞു.... "അപ്പോൾ പേര് മറന്നിട്ടില്ല..."... അതും പറഞ്ഞ് മനു അവൾക്ക് നേരെ നടന്നു.... "നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ.... ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് ആര് പറഞ്ഞു..."... "എന്തൊക്കെ ആയാലും എന്റെ ചേച്ചി അല്ലേ.. അപ്പോൾ പിന്നെ അന്വേഷിക്കേണ്ട കടമ എനിക്ക് ഇല്ലേ.."... മനു ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.... "ഞാൻ എനിക്ക്...".. എന്തു പറയണം എന്നറിയാതെ അവൾ നിന്നു... മനു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... ലക്ഷ്മിയുടെ രണ്ടു കൈകളും കൂട്ടി പിടിച്ചു... "എന്തിനായിരുന്നു എന്നെ വിട്ട് പോയത്..."... ശബ്ദം ഇടറി ചോദിക്കുന്നവനെ നോക്കി ഒരു നിമിഷം ലക്ഷ്മി നിന്നു... അവന്റെ മുഖത്തെ വിഷമം കണ്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മി വല്ലാതെ ആയി.. പെട്ടെന്നു അവൾ അവന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും തന്റെ കൈ വലിച്ചെടുത്തു... "സ്ഥാനം ഇല്ലാത്തിടത്തു നിൽക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല...".. ലക്ഷ്മി അവന്റെ മുഖത്തു നോക്കാതെ പറഞ്ഞു.. "അപ്പോൾ എന്നെ അനിയൻ ആയി കണ്ടത് സത്യമല്ലായിരുന്നു അല്ലേ.."... വിഷമത്തോടെ മനു ചോദിച്ചു... "നിന്നെ ഞാൻ അനിയനെ പോലെ ആണ് കണ്ടിരുന്നത്... പക്ഷേ..."... "പക്ഷേ സത്യം എല്ലാം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അങ്ങനെ കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ല അല്ലേ...".. മനു പിന്നെയും ചോദിച്ചു.. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവി... "നീ കരയുക ആണോ.."... അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ആണ്.. അവൾ അവന്റെ കണ്ണ് തുടയ്ക്കാൻ ആയി കൈ ഉയർത്തി.. മനു അവളുടെ കൈ തട്ടി മാറ്റി നടന്നു.. പെട്ടെന്ന് ഉള്ള അവന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ ലക്ഷ്മി വല്ലാതെ ആയി... അവൻ പോകുന്നത് കണ്ട് ലക്ഷ്മി അവന്റെ പിന്നാലെ ചെന്നു.... "മനൂ... ഞാൻ ഒന്ന് പറയട്ടെ..."... "വേണ്ട ചേച്ചി... ഞാൻ അന്നും ഇന്നും എന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചി ആയിട്ടെ കണ്ടിട്ടുള്ളു... എന്റെ രക്തം തന്നെ ആണ് ചേച്ചി എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് എന്ത് സന്തോഷം ആയെന്നോ.. പക്ഷേ നീ സത്യം ഒന്നും മനസിലാക്കാതെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു പോയില്ലേ..".. "അമ്മ... അമ്മ പെട്ടെന്ന് അങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ.. എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.... എന്റെ സ്വന്തം അമ്മയെ പോലെ ആണ് രുഗ്മിണി അമ്മയെ കണ്ടത്.. പക്ഷേ അമ്മ....".... "ആ അമ്മ ഇപ്പോൾ പാതി ചത്തത് പോലെ ആണ്..."... മനു പറഞ്ഞു... "എന്താ നീ പറഞ്ഞത്..."... ലക്ഷ്മി കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ ആകാതെ അവനെ നോക്കി... മനു നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ അവളോട് പറഞ്ഞു... "ചേച്ചി പോയതിന്റെ വിഷമത്തിൽ അമ്മയ്ക്ക് അസുഖം ആയി കിടപ്പിൽ ആണ്.. ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞു എപ്പോഴും കരച്ചിൽ... ചേച്ചിയെ കണ്ട് മാപ്പ് പറയണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഇരിക്കുക ആണ്...".. "ഞാൻ എനിക്ക് അമ്മയെ കാണണം.."... താൻ കാരണമാണ് രുഗ്മിണിക്ക് വയ്യാതെ ആയത് എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. അപ്പോഴേക്കും സൗദാമിനിയും മദറും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു... "നീ എന്തിനാ മോളെ കരയുന്നത്...". അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സൗദാമിനി ലക്ഷ്മിയുടെ അടുത്തു നിൽക്കുന്ന മനുവിനെ നോക്കി.. "നീ മനു അല്ലെ.."... "അതേ അമ്മൂമ്മേ...."... മനു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... "നീ എന്തിന് ഇങ്ങോട് വന്നു..."... "നിങ്ങളെ കാണാൻ... കാണാൻ മാത്രം അല്ല കേട്ടോ നിങ്ങളെ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകാൻ കൂടി ആണ് ഞങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നത്..".. "കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകാനോ.. എന്തിന്... അവിടെ ഞങ്ങളുടെ ആരാണ് ഉള്ളത്...".. സൗദാമിനി ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു... മദർ എന്താ എന്നുള്ള ഭാവത്തോടെ അവരെ മാറി മാറി നോക്കി.... മദർ നോക്കുന്നത് കണ്ട് മനു അവരോട് ചുരുക്കത്തിൽ കാര്യം പറഞ്ഞു.... "എന്റെ അമ്മ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞതിന് ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിക്കുകയാണ്.. നിങ്ങൾ എന്റെ ഒപ്പം വന്നേ പറ്റൂ... സത്യം അറിയാതെ എന്തൊക്കെയോ അമ്മ പറഞ്ഞു.. ഇപ്പോൾ അതിന്റെ പേരിൽ പശ്ചാത്തപിക്കുക ആണ്... ചേച്ചിയെ കണ്ടെത്തി എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് അമ്മയ്ക്ക് ഇത്തിരി ആശ്വാസം ആയത്... അതു കൊണ്ട് ഞാൻ പോകുമ്പോൾ രണ്ടു പേരും വരണം..."... കരഞ്ഞു കൊണ്ട് മനു സൗദാമിനിയുടെ കാലിലേക്ക് വീണു... "എന്താ കുട്ടി കാണിക്കുന്നത്... എഴുന്നേൽക്കു...".. സൗദാമിനി പറഞ്ഞു... ലക്ഷ്മി അവനെ പിടിച്ചെഴുനേല്പിച്ചു... നമുക്ക് പോകാം അമ്മൂമ്മേ.. ഇനി എന്താണ് വാശി ഒക്കെ....."... ലക്ഷ്മി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "എന്റെ കുട്ടിയുടെ ഇഷ്ടം അതാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യാം.. എവിടെ ആയാലും എന്റെ മോള് സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നത് കാണാൻ ആണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്..".. സൗദാമിനി ലക്ഷ്മിയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു പറഞ്ഞു... ഈ സമയം സഹദേവൻ അവിടേക്ക് വന്നു... അയാളെ കണ്ട് ലക്ഷ്മി ഒരുനിമിഷം സ്തബ്ധ ആയി... തുടരും.. ✍️✍️സന്തോഷ് ശശി... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ