काल दुपारी साधारण २ वाजताची वेळ असेल. बाहेर रणरणतं ऊन होतं, अक्षरशः आकाशातून आग ओकत होती. मी एका नामांकित चपलांच्या शोरुम मध्ये गेलो होतो. मला ऑफिससाठी चांगले फॉर्मल शूज घ्यायचे होते. दुकानात एसी असल्यामुळे बाहेरच्या उन्हाचा विसर पडला होता. मी ३-४ हजार रुपयांचे शूज पायात घालून आरशात बघत होतो. तेवढ्यात दुकानाचा दरवाजा उघडला आणि एक साधारण ३०-३५ वर्षांचा गरीब व्यक्ती आत आला. सोबत त्याचा ५-६ वर्षांचा मुलगा होता. त्या मुलाच्या पायात चप्पल नव्हती, तो अनवाणी होता. बाहेरच्या डांबरी रस्त्याच्या चटक्याने तो मुलगा सारखा एका पायावरून दुसऱ्या पायावर उड्या मारत होता. त्याचे इवलेसे पाय लाल झाले होते. त्या बापाची अवस्था बघण्यासारखी होती. अंगावर घामाने चिंब भिजलेला शर्ट आणि चेहऱ्यावर काळजी. तो सेल्समन जवळ गेला आणि चाचरत विचारलं, "दादा, या पोराच्या मापाची सर्वात स्वस्त चप्पल मिळेल का? प्लास्टिकची असली तरी चालेल, फक्त टिकाऊ पाहिजे." सेल्समनने बोटाने इशारा करून दाखवलं, "ती बकेट बघा, त्यात आहेत स्वस्त चपला." तो मजूर त्या बकेटजवळ गेला. त्याने एक जोड उचलला, मुलाच्या पायाला लावून बघितला. माप बरोबर होतं. त्याने चपलाची किंमत विचारली, तर सेल्समनने ३०० रुपये सांगितले. त्याने अजून दुसरी विचारली ती पण त्याच रेंजच्या जवळपासची होती. सेल्समन म्हणाला, ह्या २५० रुपयांपासून चालू आहेत. ह्याहून स्वस्त नाही आहेत. हे ऐकताच त्याने गोंधळून खिशातून एक मळकट रुमाल काढला, त्याची गाठ सोडली. त्यात काही चिल्लर आणि १०-२० च्या नोटा होत्या. त्याने ते पैसे मोजले... ते जेमतेम १५०-२०० रुपये असावेत. त्याचा चेहरा उतरला. त्याने मुलाकडे बघितलं, जो आशेने त्या नवीन चपलेकडे बघत होता. बापाने ती चप्पल खाली ठेवली आणि मुलाला म्हणाला, "बाळा, ही नको, रबर कडक आहे, तुला लागेल. आपण बाहेरून घेऊ." तो मुलगा रडायला लागला, "बाबा, नको, पाय भाजतात. हीच घेऊया ना." त्या बापाने स्वतःच्या अनवाणी पायाकडे पाहिले आणि मुलाला म्हणाला, "हे बघ, आपण उद्या घेऊया चपला, तुला उचलून घेईन मी खांद्यावर. तसंच घरी जाऊया" बापाने स्वतःच्या अनवाणी पायांचा विचार न करता, मुलाला चपला द्यायचे वचन दिले. स्वतः उन्हाचे चटके सोसायला तयार झाला, पण मुलाला त्रास होऊ नये म्हणून धडपडत होता. माझ्या हातात ते ३००० चे बूट होते, ते मला अचानक जड वाटायला लागले. मी धावत गेलो आणि त्यांना थांबवलं. मी सेल्समनला सांगितलं, "दादा, या मुलासाठी चांगल्या दर्जाची मऊ सँडल द्या, जी त्याला टोचणार नाही. सोबत ह्या भाऊंसाठी सुद्धा चांगली जोड दाखवा." त्या बापाने हात जोडले, "नको साहेब, आमच्याकडे पैसे नाहीत. गेले दोन महिन्यांपासून रोजगार पण बंद आहे. थोडे थोडे करून चांगल्या लोकांकडून मागून आणलेले पैसे. पण ते सुद्धा कमी पडले." मी म्हणालो, "भाऊ, पैसे नका बघू. बाहेर ऊन खूप आहे, पोराचे पाय भाजतील. हे माझ्याकडून त्याला गिफ्ट." जेव्हा त्या मुलाच्या पायात नवीन सँडल आली, तेव्हा त्याच्या चेहऱ्यावरचं हसू बघून मला जे समाधान मिळालं, ते त्या ३००० च्या बुटात नक्कीच नव्हतं. जाताना तो बाप डोळ्यात पाणी आणून म्हणाला, "धन्यवाद साहेब, तुमचे लई उपकार झाले. उन्हाचे चटके पोटाला बसले तरी चालतील, पण पोराच्या पायाला नको... गरीब आहोत पण काळीज तर बापाचंच आहे ना!" ते गेले, पण मला खूप अस्वस्थ करून गेले. आपण फॅशनसाठी बूट बदलतो, आणि इथे एका बापाची लढाई मुलाचे पाय सुरक्षित ठेवण्यासाठी सुरू आहे. बापाचं प्रेम कधी दिसत नाही, कारण ते कष्टाच्या घामात लपलेलं असतं. रस्त्यावर कोणी अनवाणी दिसलं तर हसण्याआधी त्यांच्या परिस्थितीचा विचार करा. तुमची एक छोटी मदत कोणाचे तरी पाय आणि कोणाचे तरी मन भाजण्यापासून वाचवू शकते.♥️✅🙏👍 #FathersLove #EmotionalIncident #Humanity #Kindness #RealLifeStory #MarathiPost #Respect #HelpingHand #बाप #🙂माणुसकीच नात #🤴माझे बाबा #☺️सकारात्मक विचार