ഋതുനന്ദനം... Part 110 വൈകുന്നേരം ഒരു നാല് മണിയോടെ ദേവദത്തൻ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ പുറത്തൊന്നും കാണാത്തതിനാൽ രാമേട്ടനോട് തിരക്കി... "ദേവൻ കുഞ്ഞേ...ലച്ചുമോള് ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം കുഞ്ഞിന്റെ മുറിയിലൊന്ന് കയറിയിരുന്നു. അതിനു ശേഷമൊരു കരച്ചിലോടെ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചതാ. പിന്നെയിത് വരെ പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടില്ല. കുഞ്ഞൊന്ന് പോയി നോക്ക്. ഇന്നലത്തെ സംഭവത്തോടെ തന്നെ വളരെ അസ്വസ്ഥയാണ് ലച്ചുമോൾ"....രാമേട്ടൻ ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു... ദേവദത്തൻ ശരിയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ രാമേട്ടനെ നോക്കിയൊന്ന് തല കുലുക്കി... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുറിയ്‌ക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങി. മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തിയ ദേവദത്തനൊന്ന് വാതിലിൽ മുട്ടി നോക്കി. പ്രതികരണമൊന്നും ലഭിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ ദേവദത്തൻ ഡോർ ഹാൻഡിലിൽ പിടിച്ചൊന്ന് തിരിച്ചു. വാതിൽ അകത്ത് നിന്നും കുറ്റിയിടാത്തത്തിനാൽ അത് തുറന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയ ദേവദത്തൻ കണ്ടത് കട്ടിലിൽ ക്രാസിയിലേക്കും ചാരി കാൽമുട്ട് മടക്കി ഇരിക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയേയാണ്. ദേവദത്തനെ കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മി എഴുന്നേറ്റു.... ദേവദത്തനവളുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. കവിളിലാകെ കണ്ണീരുണങ്ങിയ പാടും കലങ്ങിയ മിഴികളും കണ്ടപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയിത് വരെ കരയുകയായിരുന്നു എന്ന് ദേവദത്തനൂഹിച്ചു... "ലച്ചൂ... എന്ത് പറ്റി"...? "രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞു താൻ കുറച്ച് നേരമായി ഇതിനകത്ത് ഇരിക്കുകയാണെന്നും പുറത്തിറങ്ങിയില്ലെന്നും... എന്തിനാ താൻ കരഞ്ഞത് "..? ദേവദത്തൻ ശാന്തനായി ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് തിരക്കി... ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ദേവദത്തനെ നോക്കി നിന്നു... "ലച്ചൂ... ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഓർത്താണോ താനിപ്പോഴും സങ്കടപ്പെടുന്നത് ...? ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ട. ഇവിടെ താൻ സുരക്ഷിതയാണ്"... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ മൊഴിഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തൻ പറയുന്നതും കേട്ട് അവനെയും നോക്കികൊണ്ട് നിന്നു അപ്പോഴും... "ദേവേട്ടാ.. എന്റെ കാര്യത്തിൽ ദേവേട്ടന്റെ തീരുമാനമെന്താ"..? പൊടുന്നനെ ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നുമൊരു മറുചോദ്യമുയർന്നു.. "എന്ത് തീരുമാനിക്കാൻ... താൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞത് പോലെ വിമൻസ് ഹോസ്റ്റലിൽ ആക്കനാണെങ്കിൽ നടപ്പില്ല. എന്റെ ആഗ്രഹവും അങ്കിളും അമ്മയും ആഗ്രഹിച്ചത് എന്താണെന്നും ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ തനിയ്ക്കറിയാമല്ലോ. ഇനിയതിനു തനിയ്ക്ക് സമ്മതമല്ലെങ്കിലും തനിയ്ക്ക് ഇവിടെ എത്ര കാലം വേണമെങ്കിലും താമസിക്കാം. തനിയ്ക്കായൊരു മുറി ഇവിടെ ഒരുക്കാൻ എനിക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല"...ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "ദേവേട്ടാ.... ദേവേട്ടനെന്നെ എത്ര കാലം സംരക്ഷിക്കും"...? "പറയാനെളുപ്പമാണ് ഈ വീട്ടിലെത്ര കാലം വേണമെങ്കിലും താമസിക്കാമെന്നൊക്കെ. ഇപ്പോൾ തന്നെ നാട്ടിൽ ചിലരൊക്കെ എന്നെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന അപവാദങ്ങൾ ദേവേട്ടനും അറിവുള്ളതല്ലേ"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു നിർവികാരഭാവത്തോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കി ചോദ്യങ്ങളെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു... "ലച്ചൂ... നമ്മൾ നാട്ടുകാരുടെ ചെലവിൽ അല്ല ജീവിക്കുന്നത്. അവരെന്ത് വേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞോട്ടെ. എല്ലാവരുടെയും വായ മൂടിക്കെട്ടുവാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുമോ"...ദേവദത്തൻ ശാന്തതയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടൻ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കുമോ"...? ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ശ്രീലക്ഷ്മി അവന് നേരെ തന്റെ ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.... അച്ഛനമ്മമാരുടെ മരണത്തിനു ശേഷം ലച്ചുവൊരിക്കലും തന്നോട് താൻ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിയ്ക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് സൂചിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. അവളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് താനുമായുള്ള വിവാഹത്തിനു സമ്മതമോ വിസമ്മതമോ ലഭിച്ചിട്ടില്ല. തന്റെ ഭാര്യയായി വരുന്നതിൽ നിന്നും അവളെ ചില കാര്യങ്ങൾ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാതെ ദേവദത്തൻ മനസ്സിലോർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല"...ദേവദത്തന്റെ മൗനം നീണ്ടു നില്ക്കവെ ശ്രീലക്ഷ്മി അവനെയോർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ മൊഴിഞ്ഞു... "ഇല്ല... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചതും ആഗ്രഹിച്ചതും ഒരാളെ മാത്രമാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവൾക്ക് മാത്രമേ സ്ഥാനമുള്ളൂ"... ദൃഢമായ സ്വരത്തിൽ ദേവദത്തന്റെ മറുപടി ശ്രീലക്ഷ്മിയിലേക്കെത്തി... "എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ദേവേട്ടനെന്തിനു സ്വന്തം ജീവിതം ഹോമിയ്ക്കുന്നു"....? "ഇപ്പോൾ തന്നെ എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരുപാട് ചീത്തപ്പേര് കേട്ടു കഴിഞ്ഞു...ദേവേട്ടനൊരു ബാധ്യതയെന്ന പോലെ ഇനിയുമിങ്ങനെ എത്ര കാലമെന്ന് വച്ചാ"...? ശ്രീലക്ഷ്മി നിർവികാരത നിറഞ്ഞ ഭാവത്തോടെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... "ലച്ചൂ...നമുക്ക് ഈ സംസാരം ഇവിടെയവസാനിപ്പിയ്ക്കാം..താനെനിയ്ക്ക് ആരാണെന്നും തനിയ്ക്കെന്നിലുള്ള സ്ഥാനവും തന്റെ സംരക്ഷണം എനിക്കൊരിക്കലുമൊരു ബാധ്യതയല്ലെന്നും ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതാണ്. താൻ കുറച്ചു നേരം തനിച്ചിരുന്നു തന്റെ മനസ്സൊന്നു ശാന്തമാക്ക് ".... താല്പര്യമില്ലാത്ത ഭാവത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ പിന്തിരിഞ്ഞു നടക്കുവാനൊരുങ്ങി... പിന്തിരിഞ്ഞ തന്റെ കൈയിലൊരു പിടിത്തം മുറുകിയതറിഞ്ഞ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. തന്റെ കൈയിൽ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സുമായി നിൽക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ രൂപം ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിലുടക്കി... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടന്റെ സംരക്ഷണമെന്നും എന്റെ കഴുത്തിൽ ദേവേട്ടൻ കെട്ടുന്ന താലിയുടെ രൂപത്തിൽ കൂടി വേണമെന്ന് ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു"... ശിരസ്സുയർത്താതെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... അപ്രതീക്ഷിതമായി ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നുമുയർന്ന വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ ആദ്യമൊന്നമ്പരന്ന ദേവദത്തന്റെ മുഖം പൊടുന്നനെ പ്രകാശമാനമായി... "ലച്ചൂ".... തന്റെ കൈയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈ വിടുവിച്ച ദേവദത്തനവളെ വിളിച്ചു... ആനന്ദഭരിതനായ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.... "ദേവേട്ടാ... എന്തിനാ എന്നെയിങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നത്...? ഉള്ളിൽ ദേവേട്ടനോട് സ്നേഹമുണ്ടായിട്ടും ദേവേട്ടന്റെയീ സ്നേഹത്തിനു എനിക്കർഹതയില്ലെന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു ദേവേട്ടന്റെ സ്നേഹത്തെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുവാനൊരുപാട് ശ്രമിച്ചു. ഇനിയീ സ്നേഹം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുവാനെനിക്ക് കഴിയില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടി ദേവേട്ടൻ ജീവിതം സ്വയം ഹോമിച്ചാൽ എനിയ്ക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ഈ ജന്മമിരിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. എന്നെ അശ്ലീലവും അപവാദവും പറഞ്ഞവരുടെ മുന്നിലൂടെ ദേവേട്ടൻ താലി ചാർത്തിയ പെണ്ണായി എനിയ്ക്ക് തലയുയർത്തി നടക്കണം. മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ പല കാരണങ്ങളാലും ദേവേട്ടനെ സ്നേഹിക്കുവാനുള്ള യോഗ്യത ഇല്ലെന്ന് കരുതി. എന്റെ ജീവനേക്കാൾ ഞാൻ ദേവേട്ടനെ സ്നേഹിക്കുന്നു. എനിയ്ക്ക് വേണമെന്റെ നരസിംഹത്തെ"...ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വിതുമ്പലോടെ ശ്രീലക്ഷ്‌മി മൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... തന്റെ പെണ്ണിന്റെ ജിഹ്വയിൽ നിന്നുമുതിർന്ന വാക്കുകൾ പകർന്ന സന്തോഷത്തിൽ അവളുടെ തലയിലും ചുമലിലുമൊക്കെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്‌മിയെ പതിയെ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നുമടർത്തി.... "ലച്ചൂ".... മുഖം കുനിച്ചു നിന്ന് വിതുമ്പുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ താടിത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചുയർയത്തിയ ദേവദത്തനവളുടെ മിഴിനീർക്കണങ്ങൾ തന്റെ വിരലുകളാൽ തൂത്തെറിഞ്ഞു... "ലച്ചൂ... എന്റെ ആത്മാവിലൊരു ചുവർചിത്രമായി പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിന്നെക്കാൾ യോഗ്യത ആർക്കുണ്ട് ഈയെന്നെ സ്നേഹിക്കുവാൻ"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നയനങ്ങളിലേക്ക് പ്രണയാർദ്രമായ നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനവളോട് മൊഴിഞ്ഞു.... ദേവദത്തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നെറ്റിയിലമർന്നു. ദേവദത്തനാദ്യമായി പകർന്ന ചുംബനത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഇന്ദീവരനയനങ്ങൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു. തനിയ്ക്ക് സംരക്ഷണ കവചമായി നിലകൊള്ളുന്നവന്റെ, ആദ്യമായൊരു പുരുഷന്റെ ചുംബനത്തെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കപോലങ്ങളിൽ വ്രീളയുടെ അഗ്നിശിഖാ ശോണിമ പടർന്നിറങ്ങി. തന്റെ പെണ്ണിന്റെ ഫാലത്തിന്റെ ചെറുചൂട് ദേവദത്തൻ തന്റെ ദന്താംഭരങ്ങളിലേക്കാവാഹിച്ചു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നെറ്റിയിൽ നിന്നും ചുണ്ടുകളെടുത്ത് പ്രണയത്തിൻ പരാംഗവവീചികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന അവളുടെ നീലനയനങ്ങളിലേക്ക് തന്റെ ഈക്ഷണങ്ങളയച്ച ദേവദത്തന്റെ അകതാരിൻ അകത്തളങ്ങളിൽ അവളുടെ നയനങ്ങളിൽ നിന്നുമുതിർന്ന പ്രണയമയൂഖങ്ങൾ പൊൻചിരാതുകൾക്ക് ജാതവേദസ്സിൻ നാളങ്ങളണിയിച്ച വേളയിൽ അവന്റെ അധരങ്ങൾ അവളുടെ നയനങ്ങളോട് വീണ്ടുമടുത്തു.... അടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അധരങ്ങളുടെ വരവിൽ പക്ഷ്മളങ്ങൾ ചേർത്ത് തന്റെ നീലത്താമരനയനങ്ങളെ കൂമ്പിയടയ്ക്കുമ്പോൾ അവന്റെയധരങ്ങൾ പകർന്ന ശീതളിമ നിറയുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മിയറിഞ്ഞു.... ================================== "അയ്യേ...പ്രായപൂർത്തിയായ പെണ്മക്കളുടെ മുമ്പിൽ വച്ചു കിസ്സിങ് സീൻ വിവരിക്കാൻ ഈയച്ഛന് തീരെ നാണമില്ല"... താനും ശ്രീലക്ഷ്മിയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയഭരിതമായ രംഗങ്ങൾ വിവരിക്കവേ മിത്ര ദേവദത്തനെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു.. അച്ഛന്റെ വിവരണത്തിന്റെ രസം കളഞ്ഞ മിത്രയെ അഭിരാമി രൂക്ഷമായൊന്ന് നോക്കി... "ഹ ഹ... ഞാൻ വേറെ ആരെയുമല്ലല്ലോ കിസ്സടിച്ചത്. എന്റെ ഭാര്യയെ അതായത് നിങ്ങളുടെ അമ്മയെ അല്ലെ. അല്ലാതെ വഴിയേ പോയ ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീയെ അല്ലല്ലോ"... ദേവദത്തൻ ഉറക്കെച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "അച്ഛാ... അങ്ങനെ തന്നെ പറഞ്ഞു കൊടുക്ക്. സിനിമയൊക്കെ നല്ല രസത്തിൽ കാണുമ്പോഴും ഇവൾക്ക് പതിവുള്ളതാ അതിനിടയിലൂടെയുള്ള ഇത് പോലത്തെ അവിഞ്ഞ ഡയലോഗ്".... അഭിരാമി മിത്രയെ പരിഹസിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "നീ പോടീ കരിങ്കാളീ"... അഭിരാമി പറഞ്ഞതിഷ്ടപ്പെടാതെ മിത്രയവളോട് ചീറി... "നീ പോടീ കാപ്പിക്കണ്ണീ"... അഭിരാമിയും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല.... തുടർന്ന് മിത്രയും അഭിരാമിയും തമ്മിൽ വഴക്കിടാൻ തുടങ്ങി... ഇരുവരുടെയും വഴക്ക് ആസ്വദിച്ചു നിന്ന ദേവദത്തൻ പിന്നീടവരെ ശാന്തരാക്കി.... "അച്ഛാ... അച്ഛൻ കഥയുടെ ബാക്കി പറ"...എല്ലാമൊന്നടങ്ങി ശാന്തമായപ്പോൾ അഭിരാമി ദേവദത്തനോടാവശ്യപ്പെട്ടു... "അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വിവാഹരംഗം അനുമോള് വായിച്ചതല്ലേ. അപ്പോൾ പിന്നെ പ്രത്യേകിച്ചാ രംഗം പറയേണ്ടതുണ്ടോ"...? ദേവദത്തനൊരു ചിരിയോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "ശരിയാണ് ഞാനത് വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും എനിക്കത് അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ വല്ലാതെ കൊതിയാവുന്നു"....അഭിരാമിയൊരു ചിരിയോടെ ദേവദത്തന് മറുപടി നൽകി... "പറയുന്നതിന് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല പക്ഷേ സാഹിത്യം വരും"... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ നോക്കിയൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "അത് സാരമില്ല.... ചില ഘട്ടങ്ങളിൽ അച്ഛന്റെ സാഹിത്യം കേൾക്കാമെന്നാണ് കമ്മിറ്റിയുടെ തീരുമാനം"... ദേവദത്തനെ നോക്കിയൊരു ചെറുചിരിയോടെ മിത്ര മൊഴിഞ്ഞു... "ആ കമ്മിറ്റി ഏതാണാവോ"...? ദേവദത്തനുറക്കെച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയേയും അഭിരാമിയേയും നോക്കിക്കൊണ്ട് തിരക്കി... "ഞാനും അപ്പനും അപ്പന്റെ പെങ്ങൾ സുമിത്രയും"... കൈയും കെട്ടിയൊരു കപടഗൗരവത്തോടെ മിത്ര ദേവദത്തന് മറുപടി നൽകി... മിത്രയുടെ ഭാവങ്ങൾ കണ്ട ദേവദത്തനുറക്കെ ചിരിച്ചു... "അച്ഛൻ പറ... കേൾക്കട്ടെ ഞങ്ങൾ ശ്രീലക്ഷ്മി പരിണയമെന്ന മഹാകാവ്യം"... അഭിരാമി ചിരിയോടെ നിർദേശിച്ചു... ================================== "ലച്ചുവിന്റെ സമ്മതമെന്നെ ആനന്ദത്തിന്റെ പരകോടിയിലെത്തിച്ചിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം നടത്തണമെന്നായിരുന്നു ഞാനും ലച്ചുവും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്. എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെയും അഭിപ്രായമതായിരുന്നു. ഒരു വർഷം പൂർത്തിയാകുവാൻ കാക്കേണ്ടെന്നും ഒന്ന് രണ്ട് മാസത്തിനുള്ളിലെ ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ വിവാഹം നടത്തുവാനുമായിരുന്നു അച്ഛനും അമ്മയും കുടുംബത്തിലെ മറ്റുള്ളവരുടെയുമൊക്കെ തീരുമാനം".... ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി... "അച്ഛാ... അച്ഛന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ പക്ഷത്ത് നിന്നും ഉറ്റവരോ ഉടയവരോ ഇല്ലാത്ത അമ്മയെ വിവാഹം കഴിയ്ക്കുന്നതിനോട് എതിരഭിപ്രായങ്ങൾ വല്ലതുമുണ്ടായിരുന്നോ"..? അഭിരാമി തനിയ്ക്ക് തോന്നിയ സംശയം ദേവദത്തന് മുമ്പിൽ നിരത്തി... "ചിലർക്കൊക്കെ എതിരഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ മുന്നിൽ വച്ചു ആരും പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. പിന്നെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുമ്പിൽ വച്ചു പറയാനാർക്കും അത്രയ്ക്ക് ധൈര്യവുമില്ലായിരുന്നു"... ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... "വിവാഹം ഉടനെ തന്നെ നടന്നോ"...? ദേവദത്തൻ നിർത്തിയതും മിത്ര തിരക്കി... "അന്നത്തെയാ ദിവസത്തിനു ശേഷം ഒന്നരമാസത്തിനു ശേഷമാണ് വിവാഹം നടന്നത് ".... ദേവദത്തനൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... "അപ്പോൾ അത് അവരെ അമ്മ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ തന്നെയാണോ താമസിച്ചത്"....? അഭിരാമി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... "അതെ... വിവാഹത്തിന്റെ മൂന്നാല് ദിവസം മുമ്പ് വരെ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ തന്നെയായിരുന്നു ലച്ചുവും താമസിച്ചിരുന്നത്. വരനും വധുവുമൊരു വീട്ടിൽ നിന്നുമിറങ്ങുന്നത് ശരിയല്ലാത്തതിനാൽ ആ ദിവസങ്ങളിൽ ലച്ചു അവളുടെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചു. ഒറ്റയ്ക്കവളെ വിടാതെ അപ്പോഴൊക്കെ രാമേട്ടനും അമ്മയുടെ ബന്ധുക്കളായ ഒന്ന് രണ്ട് സ്ത്രീകളും അവളോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെ"...ദേവദത്തൻ ചെറുചിരിയണിഞ്ഞു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... "അച്ഛാ...വിവാഹം വരെയുള്ള ആ ദിനങ്ങൾ എങ്ങനെ തള്ളി നീക്കി രണ്ട് പേരും"...? അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യത്തിലൊരു കള്ളച്ചിരി നിറഞ്ഞു... "വിവാഹം വരെയുള്ള ആ ദിനങ്ങൾ എന്റെയും ലച്ചുവിന്റെയും പ്രണയത്തിലെ മറ്റൊരു സുവർണ്ണകാലമായിരുന്നു. അത് വരെ ലച്ചുവിന് എന്നോട് ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിലും ഒരുമിക്കുന്നതിൽ നിന്നുമവളെ പലതും തടഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. അതിനാൽ ചെറിയൊരു വിടവുണ്ടായിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ പ്രണയബന്ധത്തിലെ വിള്ളലുകളെല്ലാം മാറിയതിനു ശേഷമുള്ള പ്രണയത്തിന് മാധുര്യമേറെയായിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും രാമേട്ടനോട് ചോദിച്ചു എനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്ത് തരുവാനും മറ്റും ലച്ചുവിന് അതിയായ ഉത്സാഹമായിരുന്നു"...ആനന്ദനിർവൃതി നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ വിവരിക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയോടൊത്തുള്ള മധുരസ്മരണകൾ വാരീപ്രവാഹങ്ങളായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവദത്തന്റെ വിവരണം അഭിരാമിയും മിത്രയും ഉത്സാഹഭരിതരായി ശ്രവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... "അച്ഛാ...കോളേജിലോട്ട് അമ്മയോടൊത്ത് പിന്നീടെപ്പോഴെങ്കിലും പോയിട്ടുണ്ടോ"...? നിനച്ചിരിക്കാതെ മിത്രയിൽ നിന്നുമാ ചോദ്യമുയർന്നു.... ദേവദത്തൻ ഉണ്ടെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തന്റെ തല കുലുക്കി.. "ഞങ്ങളുടെ വിവാഹമുറപ്പിച്ചതിനു ശേഷം ലച്ചുവിന് നിർബന്ധമായിരുന്നു എനിക്കവളെ ലഭിക്കില്ലെന്ന് കരുതി ഞാൻ വിഷമിച്ച സ്ഥലങ്ങളിലൊക്കെ എന്നെയും കൊണ്ട് പോകണമെന്ന് ".... ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ മക്കൾക്ക് മറുപടി നൽകി..... "എന്നിട്ട് "... ഒരു അതിശയത്തോടെ അഭിരാമിയും മിത്രയും മറുപടിയ്ക്കായി തിടുക്കം കാണിച്ചു... "എന്നിട്ടെന്ത്... കോളേജിലൊരിക്കൽ പോയപ്പോൾ അവളാദ്യമെന്നെയും കൊണ്ട് പോയത് ഞങ്ങൾ പിരിഞ്ഞ സ്ഥലത്തേയ്ക്കായിരുന്നു. അവിടെ വച്ചു എന്നോട് അവളെന്റെ മാത്രമെന്ന് വിവരിയ്ക്കുന്ന രീതിയിൽ വരികലെഴുതാൻ അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പിന്നെ അവളും രവിയും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിരാശനായി എഴുന്നേറ്റ് പോയ സ്ഥലങ്ങളൊക്കെ അവൾക്ക് നല്ല നിശ്ചയമായിരുന്നു. അവിടെയൊക്കെ പോയി എന്റെ ചുമലിലും ചാരിയിരുന്നു എന്റെയുള്ളിൽ മുമ്പ് തോന്നിയ നഷ്ടബോധങ്ങളോട് പക വീട്ടുന്നതിന്റെ ആനന്ദമായിരുന്നു അവൾക്ക്"....മന്ദസ്മേരവദനനായി ദേവദത്തൻ അന്നത്തെ ഓർമ്മത്തേരിലേറിക്കൊണ്ട് മക്കളിരുവരോടുമാ രംഗങ്ങളെ വിവരിച്ചു... എല്ലാമൊരത്ഭുതത്തോടെയാണ് അഭിരാമിയും മിത്രയും കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നത്... രവിയോടുള്ള പ്രണയം തനിയ്ക്ക് പറ്റിയൊരു അബദ്ധമായോ അല്ലെങ്കിൽ അയാളുടെ പ്രണയത്തിൽ ആത്മാർത്ഥയില്ലെന്നുമൊക്കെ അമ്മ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് വേണം ഊഹിക്കാൻ. അച്ഛനിതൊന്നും കഥയിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനെ മനസ്സിൽ നിന്നും പറിച്ചെറിഞ്ഞു അയാളെ സ്ഥാപിയ്ക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വിശ്വസിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല... അഭിരാമി അമ്പരപ്പോടെ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... അഭിരാമിയുടെ മനസ്സ് ചിന്തകളുടെ പടവുകളേറിക്കൊണ്ടിരിക്കവേ ദേവദത്തൻ കഥ തുടരുവാനാരംഭിച്ചു... "ഒരേ വീട്ടിൽ അടുത്തടുത്ത മുറിയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ പാഥോനാഥവീചികളിൽ വിഹരിയ്ക്കുമ്പോൾ അവൾക്കായ് തുടിക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയഭിത്തിയിലെ മർമ്മരങ്ങൾ വാക്കുകളായി തൂലികയിലൂടെ വരികളായി പിറന്നു കൊണ്ടിരുന്നു..." "കുറച്ച് നാളുകൾക്ക് ശേഷമുള്ള കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിലാ ദിനമെത്തിച്ചേർന്നു. എന്റെ മനോരഥവീഥിയിൽ നടനമാടുന്ന ഇന്ദീവരനയനവദനയായെൻ നർത്തകിയെനിയ്ക്ക് സ്വന്തമായി മാറിയ സുദിനം"... ദേവദത്തനൊരു സംതൃപ്തി കലർന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.... തുടരും NB : ഒടുക്കത്തെ വർക്ക്‌ ലോഡ് കാരണം ഒന്നിനും സമയം കിട്ടുന്നില്ല.... 😪😪 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ