അടിയേറ്റു തളർന്നു വീണ ഞാൻ അവസാന ശ്രമമെന്ന നിലയിൽ ഇഴഞ്ഞ് ചെന്ന് ഷെഹനാസ് ബീഗത്തിന്റെ കാലുകളിൽ പിടിച്ചു. എന്റെ കണ്ണീരുകൊണ്ട് അവരുടെ പാദങ്ങൾ നനഞ്ഞു. ".. എന്നെ ഉപദ്രവിക്കല്ലേ... ഇനി ഒരിക്കലും ഞാൻ ഇത് ആവർത്തിക്കില്ല, സത്യം..." ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാൻ അവരോട് കെഞ്ചി. ആ നിമിഷം മരണത്തേക്കാൾ വലിയ ഭയം എന്നെ മൂടിയിരുന്നു. ​പക്ഷേ, എന്റെ വിലാപം കേട്ട് അവർ ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയാണുണ്ടായത്. പുച്ഛം നിറഞ്ഞ ആ ചിരി മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി. എന്റെ താടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് അവർ മുഖം ഉയർത്തി. ​"നീ വിചാരിച്ചാലും അത് നടക്കില്ല പെണ്ണേ," ഷെഹനാസിന്റെ ശബ്ദം മരവിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. "നീ ഓർത്തോ... ഈ ഷെഹനാസ് അറിയാതെ ഒരു ഈച്ച പോലും ഈ തെരുവിന് പുറത്തേക്ക് പോകില്ല. പിന്നെയാണോ നിന്നെപ്പോലൊരുത്തി!" ​ഒരു ചപ്പുചവറിനെയെന്നപോലെ അവർ എന്നെ തള്ളിമാറ്റി. പിന്നീട് ആ ഇരുട്ടുമുറിയുടെ കനത്ത വാതിൽ എനിക്ക് മുന്നിൽ കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെട്ടു. ​പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ആ ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. സമയമോ കാലമോ അറിയാതെ, വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് ഞാൻ ആ തറയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി. ജനാലകളില്ലാത്ത ആ മുറിയിൽ എന്റെ ശ്വാസം പോലും എനിക്ക് അന്യമായി തോന്നി. നിശബ്ദതയെ ഭേദിക്കാൻ എന്റെ തേങ്ങലുകൾക്ക് പോലും കരുത്തില്ലായിരുന്നു. വൈഗ എന്ന പെൺകുട്ടി എന്നെന്നേക്കുമായി ആ ഇരുട്ടിൽ ഒടുങ്ങുമെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. ​പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ദിവസം ആ കനത്ത വാതിൽ ശക്തിയായി തുറക്കപ്പെട്ടത്. പുറത്തെ പ്രകാശം കത്തിമുന പോലെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. ആ പ്രകാശത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. ദിവസങ്ങളോളം ഇരുട്ടിൽ കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് ആ വെളിച്ചം എനിക്ക് താങ്ങാനാവുമായിരുന്നില്ല. ​ഭയത്തോടെയും അവശതയോടെയും ഞാൻ പതിയെ തറയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. വാതിക്കൽ ഷെഹനാസ് ബീഗം നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ചുണ്ടിൽ ആ പഴയ പുച്ഛമായ ചിരി അപ്പോഴും മായാതെ നിന്നു. ആ വെളിച്ചം എനിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മറ്റൊരു നരകത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് അവരുടെ നോട്ടം എന്നോട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ