ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/XkVP1jq?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഋതുനന്ദനം.... Part 109 ഇന്ദ്രദിക്കിൽ മിഹിരൻ ആരോഹിതനായിക്കഴിഞ്ഞൊരു നിമിഷത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ മിഴികൾ പതിയെ തുറന്നു. ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി കിടന്നിരുന്ന തന്നെയവൻ ഗാഡാലിംഗനത്തിലമർത്തിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അധരങ്ങളിലൊരു ചെറുചിരി വിടർന്നു.... ആർക്കും തന്നെ വിട്ടു കൊടുക്കില്ലെന്ന് ഉറക്കെ സ്ഥാപിയ്ക്കുന്നത് പോലെയാണ് ദേവേട്ടൻ തന്നെ പരിരംഭണത്തിലമർത്തിയിരിക്കുന്നത്...ചെറുചിരിയണിഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിലോർത്തു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ദേവദത്തൻ വാതിൽ പൊളിച്ചു തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വന്ന രംഗമോടിയെത്തി.... വിളക്ക് വച്ചു ദേവേട്ടൻ വരുന്നതും കാത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവന്മാരുടെ വരവ്. മുമ്പൊരിക്കൽ ശല്യപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അച്ഛന്റെ ചില പിടിപാടുകൾ വച്ചു അവരെ നേരിട്ടതാണ്. എന്നാലും മുറ്റത്തേക്ക് കയറി വന്നത് അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടായിരുന്നു. മദ്യപിച്ചു അസഭ്യവും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവർ വന്നപ്പോൾ താൻ അകത്ത് കയറി വാതിലടക്കുകയായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്നകത്തേക്ക് കയറാനാണ് അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യമെന്ന് മനസിലാക്കിയപ്പോൾ അടുക്കളയിലേക്കോടി കയ്യിൽ തടഞ്ഞ കത്തിയുമെടുത്തു തന്റെ മുറിയിൽ കയറി വാതിൽ കുറ്റിയിടുകയായിരുന്നു. ഭീതിയോടെയാണ് പിന്നീടുള്ള നിമിഷങ്ങൾ താൻ തള്ളി നീക്കിയത്. അവരെന്തിനും മടിക്കാത്തവരും വാതിൽ പൊളിച്ചു അകത്ത് വരുമെന്നും തോന്നിയപ്പോൾ ആശയറ്റ് നിമിഷങ്ങൾ തള്ളി നീക്കുകയായിരുന്നു. അകത്തേക്ക് വന്നാൽ തന്റെ ശവത്തിൽ മാത്രമേ അവർക്ക് തൊടാൻ കഴിയൂ എന്ന് തീരുമാനിച്ചുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു താൻ. അശുഭമായെന്തെങ്കിലും സംഭവിയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തക്ക സമയത്ത് ദേവേട്ടനെ ദൈവമവിടെ എത്തിച്ചു....ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തിയിരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ മിഴികളുയർത്തി ദേവദത്തന് നേരെ തന്റെ നോട്ടമെറിഞ്ഞു.... തന്നെയും പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചുറങ്ങുന്ന ദേവദത്തനെ നോക്കിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലനയനങ്ങളിൽ അവനോടുള്ള നന്ദി നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... "എന്റെ പെണ്ണിനെ കണ്ടവർക്ക് മുന്നിലേക്കിട്ട് കൊടുക്കുമോ ഞാൻ"...നിമിഷങ്ങളോളം ഭയത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ വിഹരിച്ച് അതിൽ നിന്നും മുക്തയാവാതെ ദേവേട്ടന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞപ്പോൾ തന്റെ കർണ്ണങ്ങളിലേക്കൊഴുകിയെത്തിയ വാക്കുകൾ....മൃദുമന്ദഹാസത്തോടെ ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളോർത്ത ശ്രീലക്ഷ്‌മി വീണ്ടുമവന്റെ വക്ഷസ്സിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. താളാത്മകമായി മിടിക്കുന്ന അവന്റെ ഹൃദയമർമ്മരങ്ങൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കാതുകളിലേക്കൊഴുകിയെത്തിയപ്പോൾ അതിൽ തന്റെ നാമമടങ്ങിയിരിക്കുന്നത് പോലെയുളവായി അവൾക്ക്... ദേവദത്തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി തന്റെ മുഖമമർത്തി വച്ചു ശ്രീലക്ഷ്മിയപ്പോൾ... തനിയ്ക്കായി ദൈവമൊരുക്കിയിരിക്കുന്ന സംരക്ഷണവലയത്തിലേക്ക്.... ================================== ശർവ്വരിയുടെ അന്ത്യയാമങ്ങളിലെപ്പോഴോ നിദ്രയെ പുൽകിയ ദേവദത്തൻ കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ നെഞ്ചിൽ മയങ്ങുന്നത് അതീവവാത്സല്യത്തോടെയവൻ നോക്കി നിന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മയക്കത്തിനു ഭംഗം വരുത്താതെ ദേവദത്തനവളെ പതിയെ തന്നിൽ നിന്നുമടർത്തി മാറ്റി കിടത്തി. അവന്റെ കൈത്തലങ്ങൾ അവളുടെ മുടിയിലും ശിരസ്സിലും അരുമയായി വാത്സല്യത്തോടെ പ്രണയപുരസരം വനഹ്രദിനിയായി ഒഴികിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ ഫ്രഷാവാനായി ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നുമകന്നു... അവൻ മുറി വിട്ടു പോകുന്ന ദൃശ്യം തന്റെ നീലനയനങ്ങളിലേക്കാവാഹിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ ദേവദത്തന്റെ സാമീപ്യമകലുന്നതിന്റെ ഇച്ഛാഭംഗമൊരു വാരീപ്രവാഹമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞു ഓഫീസിലേക്ക് പോകുവാനായി ഒരുങ്ങി ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കുവാനിരിക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ഊണ് മേശയിൽ ഇരിക്കുന്നത് ദേവദത്തന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.... ഊണ് മേശയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ച ദേവദത്തന് നേരെ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ നോട്ടമയച്ചു. ദേവദത്തനവൾക്കൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു... "ലച്ചൂ...ഇന്നലെ നടന്നതൊക്കെ ഒരു ദുസ്വപ്നമായി കണ്ട് എല്ലാം മറന്ന് തന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമാക്ക്. ഇവിടെ തന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താൻ ആരും വരില്ല"...ദേവദത്തൻ വാത്സല്യത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "അതേ മോളെ... ഇവിടെ മോളൊന്നു കൊണ്ടും ഭയക്കേണ്ട".... അപ്പോഴേക്കും ഇരുവർക്കുമുള്ള ഭക്ഷണവും കൊണ്ടങ്ങോട്ട് വന്ന രാമേട്ടൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയോടായി പറഞ്ഞു.... "രാമേട്ടാ... കുറച്ച് കഴിഞ്ഞു ലച്ചുവിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി അവൾക്കാവശ്യമുള്ളതൊക്കെ എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്നേരെ"...ദേവദത്തൻ രാമേട്ടന് നിർദേശം നൽകി... "ദേവൻ കുഞ്ഞേ... അത് പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ടതുണ്ടോ. ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച കാര്യമാണ് കുഞ്ഞിപ്പോൾ പറഞ്ഞത്"...രാമേട്ടനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കി മറുപടി നൽകി.... എന്നാൽ ദേവദത്തന്റെയും രാമേട്ടന്റെയും സംസാരം ശ്രവിച്ച ശ്രീലക്ഷ്‌മി മൗനം പൂണ്ടിരുന്നതേ ഉള്ളൂ... അല്പനേരത്തിനകം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ദേവദത്തൻ പോകുവാനായിറങ്ങി. ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മി പൂമുഖത്തെത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു.... ദേവദത്തൻ പോകുന്നതിലുള്ള ദുഃഖം ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ വദനത്തിൽ ഘനീഭവിച്ചു നിന്നിരുന്നു... "ലച്ചൂ.. ഇന്ന് പോകാതിരിക്കുവാൻ പറ്റില്ല. എന്തായാലും കഴിയുന്നതും നേരത്തെ വരാൻ നോക്കാം. താൻ സമാധാനമായിട്ടിരിക്ക്"...താൻ പോകുന്നതിൽ ദുഃഖഭാവമേറിയ മുഖഭാവത്തോടെ നിൽക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈയിലൊന്ന് പിടിച്ചമർത്തി കൊണ്ട് ദേവദത്തനവളോട് മൊഴിഞ്ഞു.... ശ്രീലക്ഷ്മി അർദ്ധസമ്മതഭാവത്തിൽ തലയാട്ടി.... തുടർന്നൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ ദേവദത്തൻ ബൈക്കിനടുത്തെത്തി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്ത് മുന്നോട്ടെടുത്തു. പോകുന്നതിനിടയിൽ അവനൊന്നു കൂടി ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കി മൗനമായി യാത്ര പറഞ്ഞു... ദേവദത്തനകന്ന് പോകുന്നതും നോക്കി ശ്രീലക്ഷ്‌മി പൂമുഖത്ത് നിന്നു.... ദേവദത്തൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത ശൂന്യത മനസ്സിലാനുഭവപ്പെട്ട ശ്രീലക്ഷ്മി ഒരു വിധത്തിൽ ഉച്ച വരെ കഴിച്ചു കൂട്ടി. അതിനിടയിൽ രാമേട്ടൻ പോയി ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് അത്യാവശ്യമുള്ളതെല്ലാം എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്നിരുന്നു.... ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം വീടിനകത്തും പുറത്തുമായി സമയം ചെലവിട്ട ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന്റെ മുറിയിക്കടുത്തെത്തി... ദേവേട്ടന് തന്നോടുള്ള അടുപ്പം പ്രണയമാണെന്ന് അറിഞ്ഞതിന് ശേഷമൊരിക്കലും ഈ മുറിയിലേക്ക് താൻ കയറിയിട്ടില്ല... ദേവദത്തന്റെ മുറിയുടെ മുന്നിലത്തിയപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയോർത്തു... മുറിയുടെ വാതിലിൽ കൈ വച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു നിമിഷം മുറി തുറന്നകത്തേക്ക് കയറണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ശങ്കിച്ചു നിന്നു.... മനസ്സിൽ വടം വലി നടത്തിയ ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി വാതിൽ തുറന്നകത്തേക്ക് കയറി.... മുറിയിൽ കയറിയ ശ്രീലക്ഷ്മി അത്ഭുതപരതന്ത്രയായി നിന്നു.... ================================== ഏകദേശം ഒന്നൊന്നര വർഷത്തിനു ശേഷം ദേവദത്തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറിയ ശ്രീലക്ഷ്‌മി കണ്ടത് മുറിയുടെ ചുമരിന്റെ ഒരു വശം മുഴുവൻ തന്റെ ചായാ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു. അതിൽ ചിലതൊക്കെ ദേവദത്തനുമായി സംസാരിക്കാതെ അകന്ന് നിന്ന കാലത്തെയാണെന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ഒന്ന് കൂടി അത്ഭുതപ്പെടുത്തി... ശ്രീലക്ഷ്മി അത്ഭുതത്തോടെ മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ കൗതുകത്തോടെ ഓരോ ചിത്രങ്ങളുടെയും അടുത്ത് പോയി അതിലേക്ക് തന്റെ നീലനയനങ്ങളെറിഞ്ഞു നിന്നു... അൽപനേരം ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നയനങ്ങൾ മുറിയിലെ മേശയ്ക്കു മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി. അത്യാവശ്യം കട്ടി കൂടിയ ഡയറി പോലെയൊരു നോട്ട്ബുക്ക് ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു... അവളുടനെ തന്നെ മേശയ്‌ക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങി. ആ ബുക്കിൽ കൈ വയ്ക്കുമ്പോൾ അത് തുറന്ന് നോക്കണോ എന്നൊരാശങ്കയോടെ ശ്രീലക്ഷ്‌മി നിന്നെങ്കിലും നിമിഷങ്ങൾ നീണ്ട ആലോചനകൾക്കൊടുവിൽ അവൾ ബുക്ക്‌ തുറന്ന് അതിന്റെ താളുകൾ മറിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.... താളുകൾ മറിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ അതിൽ തന്റെ ചിത്രങ്ങളും ചില വരികളുമൊക്കെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞു.... അതിലൊരു താളിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി അതിലേക്കുറ്റ്‌ നോക്കി... അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ഇപ്രകാരമായിരുന്നു.... "ലച്ചു ഇന്നെന്നോട് പറഞ്ഞു അവളുടെ കണ്ണുകളെ കുറിച്ചും അതിലുതിരുന്ന ഭാവങ്ങൾ ആർക്കും മനസ്സിലാവില്ലെന്നുമൊക്കെ പക്ഷേ എന്താണെന്നറിയില്ല അവളുടെ നീല മിഴികളിൽ നിറയുന്ന ഓരോ ഭാവങ്ങളിലൂടെയും അവളുടെ മനസ്സെനിയ്ക്ക് വായിച്ചെടുക്കാം. ആദ്യമായാണ് എനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരനുഭവം"....ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി താളുകൾ മറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... അതിൽ പലയിടത്തും വിവരിച്ച താൻ ദേവദത്തനോട്‌ കാണിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടുള്ള കുസൃതികൾ ആ സമയത്തെ രംഗങ്ങളോടൊപ്പം ചിന്തിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ രത്നാധരങ്ങളിൽ മധുപുഷ്പങ്ങൾ വിടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു... താളുകളിൽ പകർത്തിയിരിക്കുന്നത് ആസ്വദിച്ചു വായിച്ചു കൊണ്ട് മറിച്ചതിന് ശേഷമെത്തിയ താളിൽ പകർത്തിയിരിക്കുന്നതിലേക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികൾ പതിഞ്ഞു... "ഇന്ന് ലച്ചുവിന്റെ നൃത്തം കണ്ടു. ലച്ചു യഥാർത്ഥത്തിൽ നൃത്തമാടിയതാ വേദിയിലായിരുന്നില്ല മറിച്ച് എന്റെ മാനസ സികതലങ്ങളിലായിരുന്നു. അവളുടെ നൂപുരധ്വനികൾ മുഴക്കുന്ന പാദാരവിന്ദങ്ങളുടെ ചുവടുകളെന്റെ മനസ്സിലെ നന്ദനോദ്ധ്യാനത്തിൽ ദേവദാരുപ്പൂക്കൾ വർഷിച്ചപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞു എന്റെ മനസ്സിൽ ലച്ചുവിനോട് പ്രണയമെന്ന വികാരം മുള പൊട്ടിയിരിക്കുന്നുവെന്ന സത്യം"...താളിൽ വടിവൊത്ത കൈയ്യക്ഷരത്തിൽ പകർത്തിയ ആ വാക്കുകൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങി.... ദേവേട്ടന് തന്നോടാദ്യമായി പ്രണയം തോന്നിയ നിമിഷത്തെ ചെറിയ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. അന്ന് ദേവേട്ടന് തന്നോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ താനെന്തൊക്കെയാ ആ ദേഷ്യത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്. ദേവേട്ടൻ മനസ്സിൽ ദുരുദ്ദേശ്യം വച്ചു കൊണ്ട് പെരുമാറുകയായിരുന്നു എന്ന് പോലും താൻ പറഞ്ഞു. ദേവേട്ടൻ മനസ്സിൽ പോലും ചിന്തിക്കാത്തത് തന്നിൽ നിന്നുമുയർന്നപ്പോൾ ആ മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ നോവിന്റെ തരംഗങ്ങൾ തന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.... അന്നത്തെ രംഗങ്ങളോർത്ത ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു നോവോടെ ചിന്തിച്ചു... തുടർന്നുള്ള താളുകളിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ ഹൃദയഭിത്തികളിലൊരു ചിത്രമായി മാറിയിരിക്കുന്നതും അവളറിയാതെ അവളോടുള്ള പ്രണയം വരികളിലൂടെ ഒളിച്ചു കടത്തിയതുമൊക്കെയായിരുന്നു....ദേവദത്തനെഴുതി കൊടുത്ത വരികളിൽ ചിലത് ഓർത്തെടുത്ത ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചൊടിയിലൊരു മന്ദഹാസം വിടർന്നു.... "കള്ളൻ നരസിംഹം.... ചോദിക്കുമ്പോൾ തന്നോട് വേറെയെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നതായിരുന്നു പതിവ്"....ശ്രീലക്ഷ്‌മിയൊരു ചെറു ചിരിയോടെ മന്ത്രിച്ചു... തുടർന്നുള്ള ഒരു താളിൽ എക്സിബിഷൻ നടന്ന ദിവസത്തെ സംഭവങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അതിൽ എഴുതിയതിലൂടെ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ മിഴികളോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "ലച്ചു ഇന്നെന്നോട് ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. എനിക്ക് പറയുവാൻ കഴിയില്ലല്ലോ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി അവളാണെന്ന്. അനിർബൻ സാറും പറഞ്ഞു ലച്ചുവാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വരാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടിയെന്നും എന്നാൽ കുറച്ച് കാലം പിരിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടി വരുമെന്നും. അനിർബൻ സാറിന് ജ്യോതിഷത്തിലും മറ്റും നല്ല ഗ്രാഹ്യമുണ്ട് എന്നാലും ഇക്കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് തെറ്റ് പറ്റിയിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് അറിയില്ലല്ലോ ലച്ചുവിന്റെ മനസ്സിലെനിയ്ക്ക് അത്തരത്തിലൊരു സ്ഥാനമൊരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ലെന്ന്. അതിനാൽ ഈ കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് തെറ്റ് പറ്റിയിരിക്കുന്നു".... ആ എഴുതിയതിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ അനിർബൻ ഭട്ടാചാര്യയും ദേവദത്തനും കൂടി ബംഗാളിയിൽ സംസാരിച്ചത് ഓർമ്മ വന്നു. തന്നെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് താനന്നൂഹിച്ചിരുന്നു. അപ്പോൾ ഇതായിരുന്നോ ഇരുവരും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്.. ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിലോർത്ത് കൊണ്ട് അടുത്ത താളുകൾ മറിക്കുവാൻ തുടങ്ങി..... അടുത്ത കുറച്ച് താളുകൾക്ക് ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മിയെത്തിച്ചേർന്നത് താനും ദേവദത്തനും തമ്മിൽ കോളേജിൽ വച്ചു പിരിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ചായിരുന്നു. അതീവ ദുഃഖത്തോടെ വിവരിച്ച ആ രംഗം വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിൽ നിന്നുമവളറിയാതെ അശ്രുകണങ്ങൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.... "ഞാനെന്നും ഭയത്തോടെ കാത്ത് നിന്ന ലച്ചുവിനോടുള്ള എന്റെ പ്രണയത്തെ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവളുടെയും രവിയുടെയും ഇടയിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി ബന്ധം സ്ഥാപിയ്ക്കുവാനായി ഞാൻ ചിന്തിച്ചു എന്നവൾ ആരോപിച്ചത് എന്നിലേക്ക് ആയിരം ഖഡ്ഗങ്ങൾ കുത്തിയിറക്കുന്ന നോവെനിക്ക് പകർന്നു. സ്വന്തം കൂട്ടുകാരന്റെ പെണ്ണിനെ സ്നേഹിച്ചത് തെറ്റാണെന്ന് എനിക്കറിയാം എന്നാൽ മായ്ച്ചു കളയാനാവാത്ത വിധത്തിൽ അവളെന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു പോയി. ഒരിക്കലും അവളുടെ പ്രണയബന്ധം തകരണമെന്നും അവൾ ദുഃഖിക്കുന്നതോ എനിക്ക് ആഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയില്ല"...നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ ആ താളിൽ എഴുതിയ വാക്കുകളും അതിനു ശേഷം ശോകാർദ്രത നിറഞ്ഞ വരികളും തന്റെ ചിത്രത്തോടൊപ്പം ശ്രീലക്ഷ്മി കണ്ടു... തുടർന്നുള്ള താളവൾ മറിച്ചു നോക്കി.... "അന്നത്തെയാ ദിവസത്തിന് ശേഷം ലച്ചുവെന്നോട് സംസാരിക്കുവാൻ താല്പര്യപ്പെടാതെ എന്നിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞു മാറുന്നു. ഈ ലോകത്ത് എന്തിനെയും നെഞ്ചും വിരിച്ചു നേരിടുന്ന എനിക്ക് അവളുടെ അവഗണന താങ്ങുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. അവളുടെ സംസാരവും കുസൃതികളും നഷ്ടപ്പെട്ട് ഏകാന്തതയുടെ അഗാധഗഹ്വരത്തിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ട എന്റെയീ അവസ്ഥയിലും എനിക്കവളെ ഇഷ്ടമാണ്. എന്റെ ആത്മാവിൽ നിറഞ്ഞ ഇഷ്ടം"....ദേവദത്തനതീവ വേദനയോടെ പകർത്തിയ വാക്കുകളിലൂടെ മിഴികളോടിക്കവേ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ അവനടുത്ത് വരുമ്പോൾ താനൊഴിഞ്ഞു മാറുന്ന രംഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു... പലപ്പോഴും ദേവേട്ടൻ തന്റെയടുത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ താൻ മുഖത്തടിക്കുന്ന പോലെ ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയായിരുന്നു. എന്നിട്ടുമാ മനുഷ്യന് തന്നോട് ദേഷ്യമൊരു തരിമ്പുമുണ്ടായില്ല. ദേവേട്ടന് പറയാനുള്ളതൊക്കെ ഒന്ന് കേൾക്കാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടവസാനം സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വച്ചു പോലും തനിയ്ക്ക് സംരക്ഷണമേകാൻ ദേവേട്ടനൊരാൾ മാത്രം...നിറമിഴികളോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയാ നിമിഷങ്ങളെ സ്വയം പഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... തുടർന്നുള്ള പുറങ്ങളിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുമായുള്ള അകന്ന് നിന്ന സമയത്തെ കുറിച്ചും അതിനെ നേരിട്ടതുമായ ശോകഭരിതമായ വരികളായിരുന്നു. നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികളോടെയാ വരികളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു.... തുടർന്നുള്ള പേജിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി വിവാഹക്ഷണക്കത്ത് കൊടുക്കാൻ വന്ന ദിവസത്തെ കുറിച്ചായിരുന്നു. അതിദ്രുതം മിടിക്കുന്ന ഹൃദയവുമായി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലനയനങ്ങൾ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... "ഇന്ന് ലച്ചുവെനിക്ക് ക്ഷണക്കത്ത് തരാനായി വന്നു. കുറേ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവളൊന്ന് സംസാരിച്ചത് ഇന്ന്. ലച്ചുവിനെയെനിയ്ക്ക് എന്നന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഉറപ്പിയ്ക്കുന്ന ആ ക്ഷണക്കത്ത് എന്റെ നേരെയവൾ നീട്ടിയപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് നുറുങ്ങുന്ന വേദനയവളെ കാണിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. അവളെക്കാൾ നല്ലൊരു പെൺകുട്ടിയെ എനിക്ക് കിട്ടുമെന്ന് അവളാശംസിച്ചു. പക്ഷേ ലച്ചുവിനറിയില്ലല്ലോ ആരും അവൾക്ക് പകരമാവില്ലെന്ന്. എന്റെ മനസ്സ് കീഴടക്കിയത് അവളാണ്. ഞാനാദ്യമായി സ്നേഹിച്ച പെൺകുട്ടി അവസാനത്തേതും. അവളുടെ വിവാഹത്തിന് പങ്കെടുക്കാൻ അവളപേക്ഷിച്ചു എന്നാൽ അവളെയെനിക്ക് എന്നുന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ട് അവൾ മറ്റൊരാളുടേത് ആവുന്ന മുഹൂർത്തത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുവാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ലച്ചുവിന് സങ്കടം വരുത്തുന്ന ഒരു നീക്കവും എന്റെ മനസ്സനുവദിക്കില്ല പക്ഷേ ഈയൊരു കാര്യത്തിൽ അവളെ സങ്കടപ്പെടുത്തേണ്ടി വരുമെനിയ്ക്ക്. ഞാൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണ് മറ്റൊരാളുടെ സ്വന്തമാകുന്നത് കണ്ടു നിൽക്കാനുള്ള ത്രാണിയെനിയ്ക്കില്ല"....ഓരോ വാക്കുകളിലൂടെയും മിഴികളോടിക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നയനങ്ങളിൽ നിന്നുമശ്രുക്കൾ ഇടതടവില്ലാതെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... അന്ന് രവിയും കൂടെ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞവൻ അവസാനം വരാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ താൻ ദേവേട്ടന്റെ അടുത്ത് ചെല്ലാൻ വിമുഖത കാണിച്ചതായിരുന്നു . പക്ഷെ രവിയുടെ നിർബന്ധം കാരണമാണ് താനന്ന് പോയത് ദേവേട്ടന് ക്ഷണക്കത്ത് കൊടുത്ത് ഇറങ്ങുമ്പോൾ താൻ പൊട്ടിക്കരയുകയായിരുന്നു. അന്നറിയില്ലായിരുന്നു എന്തിനായിരുന്നു താനത്രയ്ക്ക് സങ്കടപ്പെടുന്നതെന്ന്. എന്നാൽ കാലം തനിയ്ക്കതിനു ഉത്തരം തന്നിരിക്കുന്നു... കണ്ണീരോടെ ബാക്കിയുള്ള താളുകൾ മറിച്ചു ശ്രീലക്ഷ്മിയവസാനത്തെ താളിൽ എത്തി. അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന വാക്കുകളിലൂടെ അവളൊന്ന് നോട്ടമയച്ചു... "എവിടെ കൊണ്ട് പോയിട്ടായാലും എന്ത് വില കൊടുത്തിട്ടായാലും എന്റെ ലച്ചുവിനെ എനിയ്ക്ക് പൂർണ്ണാരോഗ്യത്തോടെ പൂർവസ്ഥിതിയിലെത്തിയ്ക്കണം. എന്റെ പെണ്ണിനെyoയൊരു മനോരോഗിയായി എന്നും കാണുവാനെനിയ്ക്ക് വയ്യ. എനിക്കറിയില്ല പൂർവസ്ഥിതിയിലായാൽ അവളുടെ എന്നോടുള്ള പെരുമാറ്റം എങ്ങനെയാവുമെന്ന് പക്ഷേ അതെന്ത് തന്നെയായാലും എനിക്കെന്റെ അവസാനം വരെ എന്റെ ലച്ചുവിനെ എന്റെ പെണ്ണായി സ്നേഹിക്കാമല്ലോ.. തിരിച്ചു വേണം എനിക്കെന്റെ പെണ്ണിനെ. മനോരോഗത്തിന്റെ ഇരുട്ടറകളിലേക്ക് എന്റെ പെണ്ണിനെ വിട്ടു കൊടുക്കാനെനിയ്ക്ക് കഴിയില്ല. എന്റെ ആത്മാവും പ്രാണനും നിശ്വാസവുമെല്ലാം അവളാണ്... അവൾ മാത്രം....." എല്ലാം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെയാ പുസ്തകം മടക്കി വച്ചു. അവളറിയുകയായിരുന്നു ദേവദത്തന് തന്നോടുള്ള നിസ്വാർത്ഥ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം. താനൊരിക്കൽ തിരിച്ചറിയാതെ പോയതും അവനെ അവഗണിച്ചതുമെല്ലാമോർത്തപ്പോൾ അവളിൽ നിറഞ്ഞ ആത്മനിന്ദ നേത്രാംബുക്കളായി കപോലങ്ങളിലേക്കൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... പൊടുന്നനെ കരച്ചിലടക്കുവാൻ കഴിയാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് തനിയ്ക്കായൊരുക്കിയിരുന്ന മുറിയിലേക്ക് ഓടി.... ശ്രീലക്ഷ്മി പോകുന്നത് അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി നിന്ന രാമേട്ടൻ അവളുടെ മുറിയ്ക്കടുത്തേക്ക് അടുക്കുമ്പോഴേക്കും വാതിലടഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... തുടരും NB : വർക്ക്‌ ലോഡ് കാരണം എഴുതാനുള്ള ടൈം തീരെ കിട്ടുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് ഈ പാർട്ട്‌ ലേറ്റ് ആണ്.... കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ