ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aaj0d4G?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഋതുനന്ദനം... Part 134 ശ്രീലക്ഷ്മി പൂമുഖമധ്യേ എത്തിച്ചേരുമ്പോഴും അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മിഴികൾ അമ്മ കൈയിൽ പിടിച്ച വസ്തുക്കളിലായിരുന്നു. അതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും മിഴികളിൽ ആനന്ദത്തിന്റെ വെള്ളിവെളിച്ചം നിറഞ്ഞു.. അമ്മയുടെ കൈകളിൽ ചിലങ്ക..വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഉപേക്ഷിച്ച ചിലങ്കകൾ അമ്മ വീണ്ടുമണിയുന്നു...അഭിരാമിയും മിത്രയും ഉള്ളിലുയർന്ന ആഹ്ലാദത്തിൽ മതി മറന്നു കൊണ്ട് ചിന്തിക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ പ്രതികരണങ്ങൾ ഇരുവരുടെയും മുഖത്ത് പ്രകടമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു... തന്നോടുള്ള വെറുപ്പിൽ ഉപേക്ഷിച്ച ചിലങ്കകൾ ലച്ചു വീണ്ടുമണിയുവാൻ പോകുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മി ചിലങ്കകളുമായി വന്നപ്പോൾ ദേവദത്തനാമോദത്തോടെ ചിന്തിച്ചു... പൂമുഖത്തെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി തറയിലേക്ക് ഇരുന്ന് ചിലങ്കകൾ അണിയുവാനൊരുങ്ങി.. "ഇനിയെന്റെ മക്കളുടെ ആഗ്രഹം സാധിച്ചു തരാതെയിരുന്നിട്ട് മക്കൾക്ക് വിഷമം വേണ്ട"...ചിലങ്കയണിയുന്നതിന് ഇടയിൽ അഭിരാമിയേയും മിത്രയേയും നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി മൊഴിഞ്ഞു.. ഉള്ളിൽ ആനന്ദത്തിൻ മേഘനാദനുലാസീ നൃത്തങ്ങൾ അരങ്ങേറവേ അമ്മ ചിലങ്കകൾ ധരിക്കുന്നത് വളരെയേറെ കൗതുകത്തോടെ അഭിരാമിയും മിത്രയും നോക്കി നിന്നു... എന്ന് മുതൽ ലച്ചു തന്റേത് മാത്രമായി മാറിയോ അന്ന് തൊട്ട് അവൾക്ക് ചിലങ്കകൾ അണിഞ്ഞ് കൊടുക്കാറുള്ളത് താനായിരുന്നു. ഇന്ന് തനിക്കങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കാൻ മാത്രമല്ലെ കഴിയൂ... ചിലങ്കകൾ അണിയുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നും കണ്ണുകളെടുക്കാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്ന ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ വ്യഥകളുടെ കാർമേഘങ്ങൾ ഒഴുകി നടന്നു... ചിലങ്ക ധരിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മി പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഉത്സാഹം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി അഭിരാമിയും മിത്രയും ശ്രദ്ധിച്ചു. അമ്മ ചുവട് വയ്ക്കുന്നത് കാണുവാനായി മക്കളിരുവരും കാത്തിരുന്നു... ചിലങ്കയണിഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ ശ്രീലക്ഷ്മി മുന്നോട്ട് നടന്നു. അമ്മയെന്തിനാണ് അങ്ങോട്ട് പോകുന്നതെന്ന് ഒരത്ഭുതത്തോടെ അഭിരാമിയും മിത്രയും ചിന്തിച്ചു... ചിന്തകൾക്കിടയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി മുന്നോട്ട് പോകുന്നതും മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുന്ന പടികൾക്ക് മുമ്പുള്ള ചെറു തിണ്ണയിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവദത്തനെ ലഖ്യമാക്കി നീങ്ങുന്നതും അഭിരാമിയും മിത്രയും അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു... ഇരുവരും പരസ്പരമൊന്ന് നോക്കി... ക്ഷീരപയോദവസനയായി തിളങ്ങുന്ന നീലാംബുജനയനവദനയായി ചിലങ്കകൾ മുഴക്കുന്ന കോകിലനാദത്തിൻ അകമ്പടിയോടെ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ തന്നരികിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട ദേവദത്തന്റെ മനസിലും ജിജ്ഞാസയേറിക്കൊണ്ടിരുന്നു... അപ്പോഴേക്കും ദേവദത്തന്റെ മുന്നിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മി. ഇരുവരുടെയും മിഴികൾ തമ്മിലൊന്ന് കൊരുത്തു... "അതേ.. ചിലങ്കകൾ ഞാൻ കെട്ടിയത് ശരിയായോ എന്നറിയില്ല. എനിക്ക് മുഴുവനായി മുറുക്കുവാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. ഒരുപാട് കാലമായില്ലേ ഇതൊക്കെ അണിഞ്ഞിട്ട്. ചുവടുകൾ വയ്ക്കുമ്പോൾ ഇതഴിഞ്ഞു വീഴാൻ പാടില്ല. നന്നായി മുറുകിയിട്ടുണ്ടോ എന്നൊന്ന് നോക്കാമോ"...ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയൊരു ഗൗരവത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി മൊഴിഞ്ഞു... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് ആമോദമൊരു ശൈവലിനി വീചിയായി നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അതിയായ ആഹ്ലാദത്തോടെ ദേവദത്തൻ തല കുലുക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ പൂമുഖത്തേക്ക് കയറി. ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുന്നിൽ വലത് കാൽമുട്ടിലൂന്നിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനിരുന്നു. തുടർന്ന് വലത് കാൽ നീട്ടുവാനായി ശ്രീലക്ഷ്മിയോടയാൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു... ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ വലത് കാലെടുത്തു ദേവദത്തന്റെ ഇടത് കാൽമുട്ടിലേക്ക് വച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയതിന് ശേഷം ദേവദത്തന്റെ കൈ വിരലുകൾ ചിലങ്കയിൽ പതിഞ്ഞു. അതൊന്ന് കൂടി നന്നായി മുറുക്കിക്കെട്ടി... അഗ്നിശിഖാ വർണ്ണം തൂകിയ ആ പാദാരവിന്ദങ്ങളെ ദേവദത്തനൊന്നു കൂടി നോക്കി... വിവാഹം കഴിഞ്ഞയുടനെ തന്നെ സ്വർണത്തിന്റെ കിലുങ്ങുന്ന മണികളോട് കൂടിയ ഒരു ജോഡി സ്വർണ്ണക്കൊലുസ്സുകൾ താൻ ലച്ചുവിനായ് പണിഞ്ഞിരുന്നു. തന്നെയുപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നത് വരെ ലച്ചുവത് ധരിച്ചിരുന്നു. അതിവളെന്ത് ചെയ്താവോ.. തന്നോടുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ ലച്ചുവത് ഉപേക്ഷിച്ചോ ആവോ.. താൻ കാണുന്ന കാലം തൊട്ട് ലച്ചുവിന്റെ കാലുകളിൽ കൊലുസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കൊലുസ്സുകളില്ലാതെ ഈ പാദങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിലറിയാതെയൊരു തേങ്ങൽ ഉയരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വലത് കാലിലെ ചിലങ്ക മുറിക്കിയതിനു ശേഷം ഇടത് കാലിലെ ചിലങ്ക മുറുക്കവേ ദേവദത്തൻ ചിന്തിച്ചു... രണ്ട് ചിലങ്കകളും മുറുക്കിയ ശേഷം ദേവദത്തൻ തന്റെ ശിരസ്സുയർത്തി ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് കെട്ടിക്കഴിഞ്ഞെന്ന് മുഖം കൊണ്ടാംഗ്യം കാണിച്ചു.... ദേവദത്തനിലേക്കൊരു നോട്ടമെറിഞ്ഞതിനു ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മി പൂമുഖമധ്യത്തിലേക്ക് നടന്നു.... ഈ രംഗങ്ങളെല്ലാം അമ്പരപ്പോടെ തങ്ങളുടെ മിഴികളിലേക്ക് പകർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു അഭിരാമിയും മിത്രയും അത്ര നേരം.. അഭിരാമിയോട് പോർട്ടബിൾ ബ്ലൂ ടൂത്ത് സ്പീക്കർ കൊണ്ട് വരാൻ ശ്രീലക്ഷ്മി നിർദേശിച്ചു... അമ്പരപ്പോടെയത് വരെയുള്ള രംഗങ്ങളെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അഭിരാമിയുടെ കർണ്ണങ്ങളിൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകൾ ധാരയായി പതിഞ്ഞു...അതീവ ഉത്സാഹത്തോടെ തല കുലുക്കി സമ്മതിച്ച അഭിരാമി അതുമായി തിരിച്ചു വന്നു. തുടർന്ന് അഭിരാമിയുടെ ഫോണിൽ സ്‌പീക്കർ കണക്ട് ചെയ്ത ശേഷം യൂട്യൂബ് എടുത്ത് അതിലൊരു പാട്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി തെരെഞ്ഞെടുത്തു... തുടർന്ന് ഫോൺ അഭിരാമിയ്ക്ക് കൈ മാറിയ ശേഷം പാട്ട് തുടങ്ങുവാനായി ശ്രീലക്ഷ്മി കാത്തിരുന്നു. അതിനിടെ അവൾ പൂമുഖമധ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ചുവടുകൾ വയ്ക്കുന്നത് കാണാൻ ദേവദത്തനും തങ്ങളുടെ അമ്മ ചുവടുകൾ വയ്ക്കുന്നത് ആദ്യമായ് കാണുവാൻ അഭിരാമിയും മിത്രയും ഉദ്വേഗത്തോടെ കാത്ത് നിന്നു..... ================================== സ്പീക്കറിൽ നിന്നും കീർത്തനത്തിന്റെ പ്രാരംഭ സംഗീത വീചികൾ പതിയെ ഒഴുകുവാനാരംഭിച്ചപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി ഭൂമിദേവിയ്ക്ക് വന്ദനമർപ്പിച്ചു... അമ്മ ചുവടുകൾ വയ്ക്കുന്നത് ആദ്യമായ് കാണുന്ന അഭിരാമിയിലും മിത്രയിലും അതിശയം ആഴിത്തിരകളായി ഒഴുകി നിറഞ്ഞു... പ്രാരംഭസംഗീതശകലങ്ങൾക്ക് ശേഷം കീർത്തനത്തിന്റെ പല്ലവി സ്പീക്കറിൽ നിന്നുമൊഴുകുവാനാരംഭിച്ചു... "'അലൈ പായുതേ... കണ്ണാ.. എന്‍ മന മിഗ അലൈ പായുതേ..."" പല്ലവിയുടെ ആദ്യവരികൾക്ക് അനുസരിച്ചു ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അംഗങ്ങൾ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മുദ്രയണിയുവാനും കാലുകൾ ചുവടുകൾ വയ്ക്കുവാനുമാരംഭിച്ചു.... അപ്പോഴേക്കും പൂമുഖത്തേക്ക് കയറി തിണ്ണയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ച ദേവദത്തനും കൺ കുളിർക്കെ നോക്കി നിന്നു വർഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ വയ്ക്കുന്ന ചുവടുകളെ... ""ഉന്‍ ആനന്ദ മോഹന വേണു ഗാനമതില്‍‍ അലൈപായുതേ കണ്ണാ എന്‍ മന മിഗ അലൈപായുതേ…"" പിന്നെയുള്ള വരികൾക്ക് അനുസരിച്ചു പതിയെ ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ അംഗോപാംഗവിക്ഷേപങ്ങളും ചുവടുകളും മുറുകുവാൻ തുടങ്ങി. കൈവിരലുകൾ അതിദ്രുതമായ് മുദ്രകളണിഞ്ഞു. ചടുലമായ താളങ്ങളോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി നൃത്തത്തിൽ മുഴുകി. തങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ മെയ്‌വഴക്കത്തിൽ അഭിരാമിയും മിത്രയും അത്ഭുതം കൂറി നിന്നു.... ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും അമ്മയുടെ മെയ്‌വഴക്കത്തിനു ഒരു കോട്ടവും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. അതായത് ജന്മനാ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരിക്കുന്നു അമ്മയിൽ നൃത്തം. ഇങ്ങനെ സ്വന്തം ആത്മാവാവിനെ പോലെ കൊണ്ട് നടന്ന നൃത്തച്ചുവടുകൾ വയ്ക്കാതെ ഇത്രയും കാലമെങ്ങനെ അമ്മ കഴിച്ചു കൂട്ടി...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നൃത്ത പ്രകടനം കണ്ടതിശയം പൂണ്ടിരിക്കെ അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ചടുലതയാർന്ന നൃത്തച്ചുവടുകൾ കണ്മുന്നിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തൻ അതിലേക്ക് മുഴുകി നിന്നു... ആ പൂമുഖത്തിപ്പോൾ താനും തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളും മാത്രമാണ് ഉള്ളതെന്നും തങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായും ദേവദത്തനുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു അപ്പോൾ.... പല്ലവി കടന്നു അനുപല്ലവിയിലേക്കെത്തിച്ചേരവേ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുദ്രകളും ഭാവങ്ങളും കണ്ട ദേവദത്തന്റെ ചിന്തകളിൽ സംശയം നിറഞ്ഞു... കീർത്തനത്തിൽ പറയുന്നത് ശ്രീകൃഷ്ണനെ കുറിച്ചാനെങ്കിലും ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ ഭാവങ്ങളിലൂടെ വെളിപ്പെടുത്താനുദ്ദേശിക്കുന്നത് മറ്റെന്തോ ആണെന്ന് ദേവദത്തന് തോന്നിപ്പോയി. അയാൾ മിഴികൾ തറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പ്രകടനങ്ങളിലേക്ക് നോട്ടമർപ്പിച്ചു നിന്നു.... അനുപല്ലവിയും കടന്ന് ചരണത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരവേ ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ നീർക്കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങി. അയാളുടെ മുഖമാകെ ആനന്ദത്തിൻ അകൂപാരവീചികൾ തത്തിക്കളിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ഒരണുവിട പോലും നോട്ടമെടുക്കാതെ ദേവദത്തൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ നൃത്ത ഗാംഭീര്യത്തെ ദർശിച്ചു സായൂജ്യമടഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... അമ്മയുടെ നൃത്ത പ്രകടനത്തെ അത്ഭുതത്തോടെ വീക്ഷിക്കുമ്പോഴും അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും നോട്ടം ദേവദത്തനിലേക്ക് ഇടയ്ക്ക് പാളി വീണു... ഈ ലോകമേ മറന്ന പോലെ അമ്മയുടെ നൃത്തത്തെ വീക്ഷിക്കുന്ന അച്ഛനെ ഇരുവരും കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ നോക്കി നിന്നു... ""കദിത്ത മനതില്‍ ഉരുത്തി പദത്തൈ എനക്ക് അലൈത്ത് മഗിഴ്ത്തവാ... ഒരു തനിത്ത വനത്തില്‍ അണൈത്ത് എനക്ക് ഉണര്‍ച്ചി കൊടുത്ത് മുഗിഴ്ത്തവാ.. കലിയകടല്‍ അലൈയിനില്‍ കതിരവന്‍ ഒളിയനായ് ഇണൈയിരു കഴലന കളിത്തവാ കതറി മനമുരുകെ നാ‍നഴൈക്കവോ ഇതരമാതരുടെ നീ കളിക്ക‍വോ ഇതുതകുമോ ഇതു‍ മുറൈയോ ഇത് ധര്‍മ്മം താനാ"" പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചരണത്തിലേ വരികൾ ഈണത്തോടെ ഒഴുകുമ്പോൾ അതിനനുസരിച്ചു ശ്രീലക്ഷ്മി നടത്തുന്ന പ്രകടനത്തിലേക്ക് ദേവദത്തൻ നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് നിന്നു... അഭിരാമിയും മിത്രയും അന്താളിപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ ഭാവഭേദങ്ങൾ.... ചരണം അവസാനിച്ചു കീർത്തനം അവസാനിക്കുമ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മി കൈകളിൽ മുദ്രയണിഞ്ഞു ചൊടികളിൽ വിരിഞ്ഞൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ നടരാജരൂപത്തിൽ നിന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നുമത് വരെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിന്ന ദേവദത്തൻ പൊടുന്നനെ അകത്തേക്ക് നടക്കാനാരംഭിച്ചു.... അച്ഛൻ നടക്കുവല്ല അകത്തേക്ക് ഓടുകയാണെന്ന പ്രതീതിയുളവായി അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും... അമ്മയുടെ മുഖത്തൊരു ഗൂഡാനന്ദം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും... ഇരുവരും അച്ഛനെ പിന്തുടർന്നു.... ദേവദത്തന്റെ നീക്കം പണിപ്പുര ലക്ഷ്യമാക്കിയാണെന്ന് അഭിരാമിയും മിത്രയും മനസ്സിലാക്കി... ഞൊടിയിട നേരം കൊണ്ട് പണിപ്പുരയ്ക്ക് അകത്തേക്ക് കയറിയ ദേവദത്തൻ ക്യാൻവാസുകൾക്ക് ഇടയിൽ പരതുവാൻ ആരംഭിച്ചു. എന്തോ ഒരു പരവേശം അച്ഛനനുഭവിയ്ക്കുന്നത് പോലെയുളവായി ഇരുവർക്കും. ക്യാൻവാസുകളുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ഒരെണ്ണമെടുത്ത ദേവദത്തൻ അത് സ്റ്റാൻഡിൽ അതിവേഗം ഉറപ്പിച്ചു... തുടർന്ന് ദേവദത്തൻ ആവേശത്തോടെ ചായക്കൂട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ ട്രേയും ബ്രഷുകളും എടുക്കുന്നതും സ്റ്റാന്റിനടുത്തേക്ക് വരുന്നതും അഭിരാമിയും മിത്രയും അത്ഭുതത്തോടെ അതിലേറെ ഉള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പൊന്തിയ ആമോദത്തോടെ നോക്കി നിന്നു... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അച്ഛൻ ക്യാൻവാസിൽ നിറങ്ങൾ പകരുവാൻ പോകുന്നു... ആനന്ദാശ്രുക്കൾ നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെയാ രംഗങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ഇരുവരും മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു. ആമോദപരതന്ത്രരായിക്കൊണ്ട് ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കികൊണ്ട് മന്ദഹസിച്ചു.... ദേവദത്തൻ ബ്രഷ് കൊണ്ട് ക്യാൻവാസിൽ ചായങ്ങൾ പകർത്തുവാനാരംഭിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ ആനന്ദത്തിന്റെ അലയൊലികൾ നിറഞ്ഞ വദനങ്ങളുമായി പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നു.... പൂമുഖത്ത് ഇരുന്ന് കൊണ്ട് അമ്മ കാലിൽ കെട്ടിയ ചിലങ്കകൾ അഴിക്കുന്നതും അമ്മയുടെ മുഖത്ത് എന്തോ നേടിയതിന്റെ ഗൂഡാനന്ദം നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നിരിക്കുന്നതും അതിശയത്തോടെ അഭിരാമിയും മിത്രയും നോക്കി നിന്നു.... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ