ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aqEDnk4?d=n&ui=v64j8rk&e1=c 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 രതീഷ് കാറിന്റെ ഡോറുകൾ തുറന്നു കൊടുത്ത ശേഷം സീതാലക്ഷ്മിയോടും, ചന്ദ്രഹാസനോടും കാറിലേക്ക് കയറിക്കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞു. ചന്ദ്രഹാസൻ മുന്നിൽ രതീഷിന്റെ അടുത്തായി കയറിയിരുന്നതോടെ സീതാലക്ഷ്മി പിൻ സീറ്റിലേക്ക് കയറി. അപ്പോഴേയ്ക്കും പീതാമ്പര കുറുപ്പ് തന്റെ ബാഗ് എടുത്ത്‌ കൊണ്ട് വന്ന് സീതാ ലക്ഷ്മി ഇരുന്നതിന് അടുത്തായി വച്ചു. "മുത്തശ്ശനും വരുന്നുണ്ടോ അടൂരേക്ക്.. ങാ.. എന്നാൽ കയറിക്കോ.. തിരിച്ചു വരുമ്പോ എനിയ്ക്കെന്തെങ്കിലും മിണ്ടിപ്പറഞ്ഞു പോരാൻ ഒരു കൂട്ടായല്ലോ." രതീഷ് പറഞ്ഞു. രുഗ്മിണി കാറിന് അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് അവരെന്താണ് സംസാരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് സീതാലക്ഷ്മി ജ്യേഷ്ടത്തിയെ നോക്കിയപ്പോൾ അവർ കണ്ണടച്ചു കാട്ടി. ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നടന്നതൊന്നും രതീഷ് അറിയല്ലേ എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ അർത്ഥo. "അച്ഛൻ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം വരുവാ രതീഷേ.. കുറച്ച് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അച്ഛനിങ്ങോട്ട് തിരികെ വന്നോളും.." "മുത്തശ്ശൻ വീണ്ടും തിരികെ ചെറിയമ്മയുടെ കൂടെ പോവാണോ.. മുത്തശ്ശൻ പറഞ്ഞത് അങ്ങനെയല്ലല്ലോ. ഇനി ഒരു മാസം ഇവിടാ നിൽക്കുന്നതെന്നല്ലേ." രതീഷ് കാർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ പിന്നോട്ട് തല തിരിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ വരാം മോനേ.. ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ ആളുണ്ടല്ലോടാ.. ഞാൻ കുറച്ച് ദിവസം കൂടി ഇവൾക്കൊപ്പം നിന്നിട്ട് വരാം.. നിന്നെ വിളിയ്ക്കുമ്പോ നീ വന്ന് എന്നെയൊന്ന് തിരികെ കൊണ്ട് പോന്നാൽ മതി." അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേട്ട് അത്ര രസിയ്ക്കാത്ത മട്ടിൽ സീതാലക്ഷ്മി അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. രതീഷിൽ നിന്നും പിന്നെ ചോദ്യമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. അയാൾ കാറോടിച്ചു റോഡിലേക്ക് ഇറക്കിയ ശേഷം അടൂർ റൂട്ടിലേക്ക് വാഹനം തിരിച്ചു വിട്ടു. ♦️ രതീഷ് തിരികെ എത്തിയപ്പോൾ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു മൂന്ന് മണിയായി. അവൻ കാർ കൊണ്ട് നിർത്തുമ്പോൾ തന്നെ രുഗ്മിണി ഇറങ്ങി അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അവരുടെ ഉത്ക്കണ്ട സീതാ ലക്ഷ്മി, ഇവിടെ നടന്ന സംഭവം വല്ലതും രതീഷിനോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ എന്നായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കവേ അവർക്ക്പകുതി ആശ്വാസമായി. "നീയെന്താ മോനേ താമസിച്ചത്.. അടൂരിൽ നിന്നു വരും വഴി നീ കൂട്ടുകാരുടെ ആരുടെയെങ്കിലും വീട്ടിൽ കയറിയോ.. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്ര താമസിയ്‌ക്കില്ലായിരുന്നല്ലോടാ.ഇവിടൊരാൾ നീ വന്നിട്ടേ കഴിയ്ക്കുന്നുള്ളൂ എന്നും പറഞ്ഞു നിരാഹാരമിയ്ക്കുവാ. പെട്ടന്നിറങ്ങി വാ ഇങ്ങോട്ട്. അതോ മുമ്പേ പോലെ നീ പോയിട്ട് വന്നിടത്തും നിന്ന് കഴിച്ചിട്ടാണോ പോന്നത്." രുഗ്മിണി തിരക്കി. രതീഷ് കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ശേഷംതന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കവർ അമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. "എന്താ ഇത്.." അവർ അത് വാങ്ങി തുറന്ന് നോക്കാതെ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി. "അമ്മയുടെ മരുമോൾക്ക് ഒരു മാസം ദുബൈയിൽ താമസിയ്‌ക്കാനുള്ള വിസയും ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റും..ആദർശ് ഇന്ന്‌ രാവിലെയാണ് വിസ അയച്ചത്.. ആശയുടെ പാസ്സ്പോർട്ട് ആവണീശ്വരത്ത്‌ അവളുടെ വീട്ടിലാണ് ഇരുന്നത്. ഞാൻ അതെടുത്ത്‌ കൊണ്ട് വരാൻ പോയതാ ഇത്ര താമസിച്ചത്." "നീയിപ്പോൾ ആശ മോളുടെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വരുവാണോ മോനേ.. എങ്കിൽ പിന്നെ അവളെ കൂടി കൊണ്ട് പോകാതിരുന്നതെന്താടാ. ആശയ്ക്ക് വീട്ടുകാരെയെല്ലാം ഒന്ന് കാണുകയും ചെയ്യാമായിരുന്നല്ലോ." "ഞാൻ വിളിച്ചതാ അമ്മേ. അപ്പോൾ അവൾക്ക് വീണ്ടും തല വേദന. ഇന്നലെ രാത്രി തുടങ്ങിയ തലവേദന ഇതുവരെ തീർന്നില്ല പോലും." "അപ്പോൾ ഒരു മാസംകഴിഞ്ഞേ ഇനി നിങ്ങളിങ്ങോട്ട് തിരികെ വരുന്നുള്ളോടാ മക്കളെ.." "ഒരുമാസമൊന്നുമില്ല അമ്മേ. കൂടിപ്പോയാൽ ഒരാഴ്ച. അതിനകം ഇങ്ങ് തിരിച്ചെത്തണം.. നാളെ ഒന്ന് രണ്ട് വീടുകളിൽ പോകാനുണ്ട്. അത് കഴിഞ്ഞാലുടൻ മറ്റന്നാൾ ഞങ്ങൾ ദുബൈക്ക് പോകും. മടങ്ങി വന്നിട്ട് മതി ബാക്കി വിരുന്നുകൾ..ഇനി തലവേദന കാരണം അമ്മയുടെ മരുമോൾ ഈ ട്രിപ്പ് ക്യാൻസൽ ചെയ്യുമോ എന്നാ എന്റെ സംശയം.." അവൻ അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് രുഗ്മിണിയുടെ കയ്യിലിരുന്ന കവർ മേടിച്ചു കൊണ്ട് മുകൾ നിലയിലുള്ള തന്റെ റൂമിലേക്ക് പോന്നു. അവൻ പറഞ്ഞത് പിടികിട്ടാഞ്ഞിട്ടോ എന്തോ, മകൻ പോകുന്നതിന്റെ പിന്നാലേ രുഗ്മിണിയുടെ കണ്ണുകളും ഊർന്നു പോയി. ആശാലത ബെഡ്‌റൂമിന്റെ ജനാൽക്കൽ നിന്ന് രതീഷിന്റെ കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു വരുന്നത് കണ്ട് കൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അയാൾ റൂമിലേക്ക് വന്ന ശേഷം തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കവർ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആശാലതയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഒരു സർപ്രൈസ് തരട്ടെ.." അവൻ അവൾക്ക് മുമ്പിൽ വന്നു നിന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് തിരക്കി. "എന്താ.." ആശാലത ജിജ്ഞാസ യോടെ അവന്റെ ഇരു കണ്ണുകളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. "ഊഹിയ്ക്കാവോ എന്താണെന്ന്.." അവൾ ഒരു നിമിഷം എന്തോ ഓർത്തെടുക്കും പോലെ നിന്നിട്ട് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല..' അവൻ ഒരവസരം കൂടി കൊടുത്തെങ്കിലും അവൾക്കത് പിടികിട്ടിയില്ല. അവൻ താൻ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന കവർ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അമ്പരപ്പോടെ, അതിലേറെ അതിശയത്തോടെ അവൾ കവറിലേക്കും അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കും നോക്കി. "എന്താ ഇത്.. കവർ തിരിച്ചു പിടിച്ചിരുന്നതിനാൽ അവൾക്ക് അതിന്റെ അഡ്രെസ്സ് കാണാൻപറ്റുമായിരുന്നില്ല. "ആദ്യം താനിത് കയ്യിൽ വാങ്ങ്. എന്നിട്ട് കവർ തുറന്നു നോക്ക്. അപ്പോൾ തനിയെ മനസിലായിക്കോളും." ആശാലത മടിച്ചു മടിച്ചിട്ടെന്നോണം ആ കവർ കയ്യിൽ വാങ്ങി. "അത് വെറുതേ കയ്യിൽവച്ചിരുന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ എന്താണെന്ന് മനസിലാകില്ല. അത് തുറന്ന് നോക്കണം." ആശാലത കവർ തുറന്ന് അതിനുള്ളിൽ നിന്നും വിസയും, രണ്ട് പേർക്ക് യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള ഫ്ലൈറ്റ് ടിയ്ക്കറ്റുകളും പുറത്തെടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ വീണ്ടും എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടതോടെ അവൾ ഒരു കൈ കൊണ്ട് അതിനുള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന തന്റെ പാസ് പോർട്ട് പുറത്തെടുത്തു നോക്കിയ ശേഷം തിരികെ അതേപോലെ അതിനുള്ളിലേക്ക് തന്നെ വച്ചു. അവളുടെ മുഖo ഇപ്പോൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടരുന്നത് കാണാൻ കാത്ത്‌ നിന്ന രതീഷിന്റെ മുഖം മങ്ങി. ആശാലത തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കവർ തിരികെ അവന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി. "അതെന്താണെന്ന് മനസിലായോ തനിയ്ക്ക്.." അവൻ തിരക്കി. "വിസ.. ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റ്.. പിന്നെ ഒരു പാസ് പോർട്ട്.." ആശാലത മറുപടി പറഞ്ഞു. "അത് എന്തിനാണെന്നും ആർക്കാണെന്നും മനസിലായോ.." "ആർക്കോ, എവിടേയ്‌ക്കോ യാത്ര ചെയ്യാൻ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്..." "ആർക്കോ ഉള്ളതല്ല.. നമ്മൾ രണ്ട് പേർക്കുള്ളതാണ്. നമ്മൾ രണ്ട് പേർക്ക് ദുബൈലേക്ക് പോയിവരാനുള്ള ടിക്കറ്റുകൾ.. ആശയുടെ വീട്ടിൽ വച്ചിരുന്ന പാസ് പോർട്ടാണ് മറ്റൊന്ന്." "എന്റ വീട്ടിൽ വച്ചിരുന്ന പാസ് പോർട്ടോ.. രതീഷേട്ടൻ അപ്പോൾ ആവണീശ്വരത്ത്‌ പോയിട്ട് വരുവാണോ.." "ഉം.. ഞാൻ വിളിച്ചതല്ലേ തന്നെ.. എന്നിട്ട് താൻ വന്നില്ലല്ലോ.." "രതീഷേട്ടൻ പറഞ്ഞത് അടൂരേക്ക്, ചെറിയമ്മയെ കൊണ്ട് വിടാൻ പോകുന്നെന്നല്ലേ. ആവണീശ്വരത്ത്‌ പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.." "അടൂരിൽ അവരെ കൊണ്ട് പോയി വീട്ടിൽ വിടാൻ എന്റെ കൂടെ വരാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ താനെന്താ പറഞ്ഞത്.. രതീഷേട്ടൻ പോയിട്ട് വന്നാൽ മതിയെന്ന് അല്ലേ.. അപ്പോൾ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞാലും അത് തന്നെയായിരിയ്ക്കുമല്ലോ തന്റെ മറുപടി എന്ന് ഞാൻ കരുതി.." ആശാലതയുടെ മുഖം മങ്ങുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. "സാരമില്ല.. നാളെ നമ്മൾ ചെങ്ങന്നൂരുള്ള വിരുന്നിന് പോയിട്ട് വന്നാൽ മറ്റന്നാൾ രാവിലെ ഒരുമിച്ച് ദുബൈലേക്ക് പോവല്ലേ.. അത് കൊണ്ട് ഇപ്പോഴേ പിണക്കം വേണ്ട. കേട്ടോ." അവൻ അവളുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടപ്പോൾ പരിഭവത്തോടെ അവൾ കയ്യെടുത്ത്‌ മാറ്റി. "എന്നാലും അമ്മയെയൊക്കെ കാണാൻ രതീഷേട്ടൻ എന്നെ കൂടി കൊണ്ട് പോയില്ലല്ലോ.. അങ്ങോട്ട് പോണൊണ്ടെന്ന് ഒരു സൂചനയെങ്കിലും തന്നിരുന്നെങ്കിൽ.." "ഹ.. വിട്ടുകളഞ്ഞേക്ക് ആശേ.. എന്നിട്ട് താൻ വാ. നമുക്ക് ചെന്ന് കഴിച്ചിട്ട് വരാം. അമ്മ പറഞ്ഞു താനിവിടെ ഞാൻ വരാത്തത് കൊണ്ട് ജലപാനം നടത്താതിരിയ്ക്കുവാണെന്ന്.." "അങ്ങനിപ്പോ വിട്ടുകളയുന്നില്ല ഇത്. മറ്റന്നാൾ ദുബൈലേക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പോയാൽ മതി.. ഞാൻ വരുന്നില്ല കൂടെ. ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നതാണല്ലോ രതീഷേട്ടനും ഇഷ്ടം." അവളുടെ പരിഭവം കണ്ടപ്പോൾ അവന് ചിരി വന്നു. അതവൾ തമാശയ്ക്ക് പറയുകയാണെന്നാണ് അവൻകരുതിയത്. രാത്രി.. ഒരു തലവേദന നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞ തന്റെ ആദ്യരാത്രിയോടുള്ള പരിഭവം മനസ്സിൽ വച്ചും കൊണ്ടാണ് രതീഷ് റൂമിലേക്ക് വരുന്നത്. ആശാലത കുളി കഴിഞ്ഞു പിങ്ക് കളറിൽ ചിത്രത്തുന്നലുകളുള്ള ഒരു ഹൗസ് കോട്ടാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അവളുടെ നിറത്തിന് ആ വസ്ത്രത്തിന്റെ കളർ നന്നേ യോജിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കിപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക അഴകുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. "നമുക്ക് മറ്റന്നാൾ കൊണ്ട് പോകാനുള്ളത് എന്തൊക്കെയാണെന്ന് വച്ചാൽ സമയം കിട്ടുമ്പോ എല്ലാം പായ്ക്ക് ചെയ്തു വച്ചേക്കണേ ആശേ.. നാളെ പകല് ചെങ്ങന്നൂർക്ക് പോയാൽ തിരിച്ചു വരുമ്പോ ചിലപ്പോൾ രാത്രിയാകും.. വന്ന ക്ഷീണത്തിന് പിന്നെ പായ്ക്കിങ് ഒന്നും നടന്നെന്ന് വരില്ല. അത് കൊണ്ടാ പറഞ്ഞത് നേരത്തെ എല്ലാം റെഡിയാക്കി വച്ചേക്കാൻ.. മറ്റന്നാൾ വെളുപ്പിനെ നെടുമ്പാശ്ശേരിയ്ക്ക് പുറപ്പെടുകയും വേണം..ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ബാഗിലാക്കി വയ്ക്കാൻ ഞാനും സഹായിക്കാം." രതീഷ് അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "രതീഷേട്ടന് കൊണ്ട് പോകാൻ എന്തൊക്കെയാണ് ഉള്ളതെന്ന് വച്ചാൽ അത് രതീഷേട്ടന് എല്ലാ അറിയൂ.. പറഞ്ഞു തന്നാൽ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് വച്ചാൽ ഞാൻ പായ്ക്ക് ചെയ്തു വച്ചേക്കാം." "എനിയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോകാനുള്ളതോ... ഞാൻ പറഞ്ഞത് തനിയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള സാധനങ്ങളുടെ കാര്യമാ. അല്ലാതെ എനിയ്ക്ക് എന്തെടുക്കാൻ. എനിയ്ക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം അവിടെ നമ്മുടെ വില്ലയിൽ ഉണ്ട്." "എനിയ്ക്ക് എന്ത് സാധനം കൊണ്ട് പോകാനാ. ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്കേ രതീഷേട്ടനോട് പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ വരുന്നില്ലെന്ന്." "വരുന്നില്ലെന്നോ.. നീ അത് ഉച്ചയ്ക്ക് നിന്നെ അടൂരേക്ക് കൊണ്ട് പോകാത്തതിന്റെ പരിഭവത്തിന് പറഞ്ഞതല്ലേ... വെറുതേ കളിയ്ക്കല്ലേ ആശേ.." "ഞാനില്ല രതീഷേട്ടാ.. രതീഷേട്ടൻ ബിസിനസ് ആവശ്യങ്ങൾക്ക് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോ കൂടെ പോരാൻ എന്നെ നിർബന്ധിയ്ക്കരുത്.. എനിയ്ക്ക് താൽപ്പര്യമില്ല" "ബിസിനസ് ആവശ്യമോ.. നിന്നോട് ആരാ ആശേ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്.. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു നാലിന്റെ അന്ന് ആരാ ആശേ ബിസിനസ് യാത്രയ്ക്ക് ഒരുങ്ങുന്നത്.. ഇത് കല്യാണം കഴിഞ്ഞ പുതുമോടികളായ നമ്മൾക്ക് താമസിയ്‌ക്കാൻ വേണ്ടി ആദർശ് അവിടെ വില്ലയിൽ സർവ്വ സൗകര്യങ്ങളും ഒരുക്കി യിട്ട് കാത്തിരിയ്ക്കുവാ.. ആദർശ് മാത്രമല്ല അവിടെ നമ്മളെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നത്.. നമ്മുടെ കല്യാണത്തിന് വരാൻ പറ്റാത്ത നിരവധി സുഹൃത്തുക്കളും അവരുടെ ഫാമിലിയുമൊക്കെ അവിടെ നമ്മൾ ചെല്ലുന്നതും കാത്തിരിയ്ക്കുവാ.. അറിയോ നിനക്ക്. നാളത്തെ ടിക്കറ്റ് എടുക്കാൻ വേണ്ടിയാ അവരെല്ലാം നിർദേശിച്ചിരുന്നത്.. അവർക്കൊക്കെ തന്നെ കാണാൻ കൊതിയായി.. തന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലേ ആശേ അത്.." "എനിയ്ക്ക് വയ്യ രതീഷേട്ടാ.. അവരെയൊക്കെ നാട്ടിൽ വരുമ്പോ നമുക്ക് പോയി കാണാം.. ഫ്ലൈറ്റിലൊക്കെ കയറി യാത്രചെയ്യുമ്പോ എനിയ്ക്ക് തല ചുറ്റും.. ഓർക്കുമ്പോ തന്നെ പേടിയാകുന്നു. പേടികൊണ്ട് എന്റെകയ്യും കാലും വിറയ്ക്കും." "ആദ്യത്തെ പോക്കിൽ എനിയ്ക്കും ഇങ്ങനൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു ആശേ തോന്നിയത്. അത് പക്‌ഷേ ഫ്ലൈറ്റിനു അടുത്തെത്തും വരെ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളോ. അതിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയതോടെഎല്ലാ പേടിയും പമ്പ കടന്നു. തനിയ്ക്കൊപ്പം പിന്നെ ഞാനില്ലേ..." "എന്നാലും എനിയ്ക്ക് വയ്യ. ഞാൻ വരുന്നില്ല.. രതീഷേട്ടൻ വല്ല ഊട്ടിയിലേക്കോ, കൊടൈക്കനാലിലേക്കോ ഉള്ള ടിക്കറ്റെടുക്ക്. നമുക്ക് അവിടേയ്ക്ക് പോകാം. അല്ലാതെ... അതും ഇത്ര ദൂരെ.." രതീഷിന് കരയണോ, ചിരിയ്ക്കണോ എന്ന് അറിയാത്ത ഒരവസ്ഥയായി. അവൻ ചെന്ന് ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റ് വച്ചിരുന്ന കവർ എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന ശേഷം അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് രണ്ട് ടിക്കറ്റുകൾ പുറത്തെടുത്തു അവളെ കാണിച്ചു. "ഇത് കണ്ടല്ലോ.. രണ്ട് ടിക്കറ്റാണ്. നമുക്ക് രണ്ട് പേർക്കുള്ളത്. നമ്മൾ രണ്ട് പേരും ദുബൈക്ക് തന്നെ പോയിരിയ്ക്കും.." "മതി രതീഷേട്ടാ. രതീഷേട്ടന്റെ ഈ ദുബൈ കേട്ട് കേട്ട് എനിയ്ക്ക് തല വേദനിയ്ക്കുന്നു.. അതൊന്ന് നിർത്തിയിട്ട് വേറെന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ പറയ്‌ രതീഷേട്ടൻ. ഒന്ന് കുറഞ്ഞിരുന്നതാ തല വേദന. അത് വീണ്ടും തുടങ്ങി രതീഷേട്ടന്റെ ദുബൈ കേട്ട് കേട്ട്." അവൾ ഇരു ചെന്നിയിലും വിരലുകൾ കൊണ്ട് അമർത്തിയ ശേഷം നെറ്റിയിൽ തടവി. രതീഷ് ടിക്കറ്റ് രണ്ടും ഭദ്രമായി വാർഡ്രോബിൽ കൊണ്ട് വച്ചിട്ട് തിരികെ ബാം എടുത്ത്‌ കൊണ്ട് വന്ന് ആശയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "ഇത് നിന്റെ കയ്യിൽ വച്ചോ.. എത്ര വർഷമെടുക്കുവോ തന്റെ തലവേദന മാറാൻ അത് കഴിഞ്ഞിട്ട് തിരികെ തന്നാൽ മതി. എന്നും രാത്രിയിൽ ഭാര്യക്ക് തലവേദന വരുമ്പോ ബാം തപ്പി നടക്കാൻ എനിയ്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്." അവൻ ആ ബാം അവളുടെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിപ്പിച്ച ശേഷം വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി. അവൻ ഇറങ്ങി പോയതിനു പിന്നാലേ വാതിൽ തനിയേ അടയുന്നത് ആശാലതയ്ക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. (തുടരും.) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ