അതിജീവനം.... Part 31 "മഞ്ജൂ"....ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകി ഇരുന്ന ശ്വേതയെ ഇന്ദ്രജിത്ത് പതിയെ വിളിച്ചു... ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ വിളി കേട്ട ശ്വേത തന്റെ മുഖമൊന്നുയർത്തി അയാളുടെ നേരെ നോക്കി. അവളുടെ ചൊടിയിലൊരു ചെറു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞിരുന്നു... തുടർന്ന് എന്താണെന്ന് മുഖഭാവങ്ങളാൽ അവൾ തിരക്കി.... "എടോ...പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു"...? ഇന്ദ്രജിത്തൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്വേതയോട് തിരക്കി... "സാമുവൽ സാറിനെ ആദ്യമായി കണ്ട ആ ദിവസമാണ് ഞാൻ മനഃസമാധാനത്തോടെയൊന്ന് കിടന്നുറങ്ങിയത്. ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത ഒരന്യരാജ്യത്ത് എനിയ്ക്ക് രക്ഷകനായ് ഒരാളുണ്ടെന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു അന്ന് ഞാൻ"...ഒരാത്മസംതൃപ്തി നിറഞ്ഞ സ്വരത്തോടെ ശ്വേതയിൽ നിന്നും മറുപടി ഉയർന്നു.... "സാമുവൽ സാർ പറഞ്ഞ വാക്കു പാലിച്ചു. രണ്ടാം ദിവസം അദ്ദേഹം വണ്ടിയും കൊണ്ടെന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുവാനായി വന്നു. ഒന്നര വർഷത്തോളമുള്ള നരക ജീവിതത്തിന് അതോടെ തിരശീല വീണു"...അത് പറയുമ്പോൾ ശ്വേതയുടെ മിഴികളിൽ സാമുവലിനോടുള്ള ബഹുമാനം നിറഞ്ഞു നിന്നു.... "രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് അച്ചായൻ തന്നെയവിടെ നിന്നും മാറ്റിയെന്നോ"...? "അപ്പോൾ സ്പോൺസർഷിപ്പ് സംബന്ധിച്ച് പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ലേ"...? ശ്വേത പറഞ്ഞത് കേട്ടൊരു സംശയത്തോടെ ഇന്ദ്രജിത്ത് തിരക്കി... "ഞാനത് വരെ ജോലി ചെയ്ത ഏജൻസിയ്ക്ക് അവര് പറഞ്ഞ കാശ് കൊടുത്ത ശേഷമാണ് സാമുവൽ സാറെന്നെയും കൊണ്ടവിടെ നിന്നും പോയത്. പിന്നെ സാറിനു ആ രാജ്യത്തുള്ള പിടിപാടിനെ കുറിച്ച് ഞാൻ പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. അദ്ദേഹത്തെ പോലെ കുവൈറ്റിൽ നല്ല നിലയും വിലയുമുള്ളൊരാളുടെ അപ്രീതി സമ്പാദിച്ചിട്ട് ആ രാജ്യത്ത് നിലനിൽക്കുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കുമെന്ന് ഏജൻസിയും ചിന്തിച്ചു കാണും"....ശ്വേത മറുപടി നൽകി... അതും ശരിയാണെന്ന് അർത്ഥത്തിൽ ഇന്ദ്രജിത്ത് തലയാട്ടി.... "അവിടെ നിന്നും അച്ചായൻ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നോ കൊണ്ട് പോയത്"...? ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ചോദ്യം ശ്വേതയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി... ശ്വേത അതേയെന്ന് തലയാട്ടി.... "അന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ റേച്ചൽ അമ്മച്ചിയ്ക്ക് വയ്യാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മച്ചിയെ നോക്കാൻ വേണ്ടിയാണു സാമുവൽ സാറെന്നെയും കൊണ്ടങ്ങോട്ട് പോയത്"...ശ്വേതയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... "അമ്മച്ചിയെന്നായിരുന്നോ താനാദ്യം മുതൽക്കേ അവരെ വിളിക്കുന്നത്"...? ശ്വേത പറഞ്ഞു നിർത്തിയ ഉടനെത്തന്നെ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ചോദ്യം വന്നു.... "ഞാൻ മാഡമെന്നായിരുന്നു ആദ്യമൊക്കെ വിളിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ അങ്ങനെ വിളിക്കേണ്ട അമ്മേയെന്ന് വിളിച്ചാൽ മതിയെന്ന് നിർബന്ധിച്ചതിനാൽ ഞാൻ അമ്മച്ചിയെന്നാണ് വിളിച്ചത്. സാറിനെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നതിൽ നിന്നും പല വട്ടം ഇപ്പോൾ പോലും വിലക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ ആദ്യമായ് കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ സാർ എന്ന് വിളിച്ചത് കൊണ്ടാകാം അദ്ദേഹത്തെ മറ്റൊരു പേരിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യുവാനെനിക്ക് മനസ്സ് വന്നില്ല"...ശ്വേതയൊരു ചെറു ചിരിയോടെ ഇന്ദ്രജിത്തിന് മറുപടി നൽകി... "ജിത്തേട്ടാ....ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒത്തിരി സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞത് സാമുവൽ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴായിരുന്നു. സാറിനും അമ്മച്ചിക്കും ഞാൻ മകൾ തന്നെയായിരുന്നു"...ശ്വേതയൊന്ന് തുടർന്നു കൊണ്ട് നിർത്തി... "അച്ചായന്റെ മക്കളൊക്കെ യു എസിലും മറ്റുമല്ലേ. ആ പ്രായത്തിലവർ അവരുടെ മക്കളുടെ സ്നേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരിക്കാം. പിന്നെ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുവാൻ ആർക്ക് കഴിയുമെടോ"...ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ഇന്ദ്രജിത്ത് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ ചുണ്ടിലൊരു കുസൃതിച്ചിരി നിറഞ്ഞു... ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ശ്വേത അയാളെ നോക്കിയൊന്ന് മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചു... "ജിത്തേട്ടൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരിക്കാം...എന്തായാലും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ നാളുകൾ ആയിരുന്നു അത്. ഏകദേശം ഒന്നര വർഷത്തോളമെടുത്തു അമ്മച്ചിയ്ക്ക് പൂർണ്ണമായും ഭേദമാവാൻ എന്നാൽ അതിന് ശേഷവും രണ്ടര വർഷത്തോളം ഞാനാ വീട്ടിൽ തന്നെയായിരുന്നു. പുറത്തെവിടെയെങ്കിലും മറ്റെന്തെങ്കിലും ജോലി നോക്കാമെന്ന് പറയുമ്പോഴൊക്കെ സാമുവൽ സാറും അമ്മച്ചിയും നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു പതിവ്"...ശ്വേതയുടെ വാക്കുകളിൽ അവരോടൊക്കെയുള്ള സ്നേഹവും നന്ദിയും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... "സാമുവലച്ചായന്റെ മക്കളെ താൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ അക്കാലത്ത്"...? ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയോട് തിരക്കി.... "ഞാനവിടെ ജോലി നോക്കുമ്പോൾ ഒരു തവണയെങ്ങാനും വന്നപ്പോൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നെ വലിയ കാര്യമായിരുന്നു അവർക്കൊക്കെ. പലപ്പോഴും അമ്മച്ചി വീഡിയോ കോൾ ചെയുമ്പോഴൊക്കെ അവരോട് സംസാരിച്ചിട്ടൊക്കെയുണ്ട്"...ശ്വേത മറുപടി നൽകി... "എടോ...താനവിടെ നിന്നപ്പോഴുള്ള പല കാര്യങ്ങളും അച്ചായനെന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. താനാണ് അച്ചായന്റെ സിഗരറ്റ് വലി നിർത്തിച്ചതെന്നും മറ്റുമൊക്കെ"...ഇന്ദ്രജിത്തൊരു ചെറു ചിരിയോടെ ശ്വേതയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "അത് ശരിയാണ്....സാറിനെ ഞാനാദ്യമായി കാണുമ്പോഴൊക്കെ അദ്ദേഹം ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായിട്ട് വലിച്ചു കൂട്ടുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിൽ ജോലിയ്ക്ക് നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാനായിട്ട് ഇടപെട്ട് നിർത്തിച്ചതാണ്. അക്കാര്യത്തിൽ അമ്മച്ചിയുടെ പരിപൂർണ്ണ പിന്തുണയും ഉണ്ടായിരുന്നു"...ചിരിയോടെ ശ്വേത മറുപടി നൽകി.... ഒന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തിയ ശ്വേത ചെറു ചിരിയണിഞ്ഞു കൊണ്ട് മൗനം പൂണ്ടൽപ്പനേരമിരുന്നു... അവളപ്പോഴാ കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മയിലായിരിക്കുമെന്നൂഹിച്ച ഇന്ദ്രജിത്തുമൊരു ചിരിയോടെ അവളെയും നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരുന്നു... "ഈ ജോലി മാറിയതും മറ്റും തന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നോ"....? അല്പനിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തങ്ങൾക്കിടയിലെ മൗനത്തിനു ഇടവേളയിട്ട് കൊണ്ട് ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയോട് തിരക്കി... "ഉവ്വ് പറഞ്ഞിരുന്നു...സാമുവൽ സാറിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയ ദിവസം വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്നു. അപ്പോഴും അമ്മയ്ക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് ബാധ്യതയുടെ കണക്കുകളായിരുന്നു. സാറിന്റെ അടുത്ത് ജോലി ചെയ്തതിൽ മുഖ്യമായ പങ്കും അമ്മയ്ക്ക് അയച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. പിന്നെ ആങ്ങളയ്ക്കും അയച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു ഞാൻ സമ്പാദിച്ച പണത്തിലൊരു ഭാഗം"....ശ്വേതയത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ സ്വരത്തിലൊരു താല്പര്യമില്ലായ്മ ഇന്ദ്രജിത്തിന് അനുഭവപ്പെട്ടു.... "എടോ... താനമ്മയ്ക്ക് കാശയച്ചു കൊടുക്കുന്നത് മനസ്സിലാക്കാം. പക്ഷേ താൻ വീട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ കണക്ക് പറഞ്ഞ ആങ്ങളയ്ക്ക് താനെന്തിനു കാശ് കൊടുക്കണം"...? ഇന്ദ്രജിത്ത് അത്ഭുതത്തോടെ ശ്വേതയോട് തിരക്കി... "ആദ്യമേ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ നിന്നു മാറിയൊരു വീട് വയ്ക്കണമെന്നായിരുന്നു അവന്റെയുള്ളിൽ. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ശേഷം നാത്തൂന്റെ സമ്മർദ്ദം കൂടിയായപ്പോൾ വേറെ വീട് വച്ച് മാറി താമസിക്കുവാൻ അവനും തിടുക്കമായി. കാശ് എന്നോട് കടമായിട്ട് ചോദിച്ചാണ് വാങ്ങിയത്. അതവൻ തിരിച്ചു തരുവാൻ പോണില്ലെന്ന് എനിക്കന്നേ തോന്നിയെങ്കിലും എന്റെ വകയായി എന്തെങ്കിലും അവന് കൊടുക്കണമല്ലോ എന്നോർത്തു ഞാൻ വഴങ്ങുകയായിരുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ അവന് വേണ്ടി വാദിക്കാൻ അമ്മയും"...ശ്വേത നിർവികാരഭാവം മുഖത്തണിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇന്ദ്രജിത്തിനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "താനെന്താ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത്...? തന്റെ അമ്മ ആങ്ങളയ്ക്ക് സപ്പോർട്ട് ആയിരുന്നെന്നോ"...? ശ്വേതയോടാ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ അന്താളിപ്പ് നിറഞ്ഞു.. "അതെ ജിത്തേട്ടാ... അമ്മ പലപ്പോഴും ഞാനയച്ചു കൊടുക്കുന്ന കാശ് അവന് കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ കാര്യത്തിന് വീട് പണയം വയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ അമ്മ അവന്റെ വീട് പണിയ്ക്ക് വേണ്ടി അങ്ങനെ ചെയ്‌തെന്നതാണ് ഹൈലൈറ്റ്"...ആത്മനിന്ദ കലർന്നൊരു ചിരിയോടെ ശ്വേത ഇന്ദ്രജിത്തിനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "തനിയ്ക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവരൊക്കെ തന്നെയെന്നും ചതിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ. അക്കൂട്ടത്തിൽ തന്റെ അമ്മയും ആ വഴിയ്ക്ക് നീങ്ങിയല്ലേ"...? സഹതാപഭരിതമായ ഭാവത്തോടെ ഇന്ദ്രജിത്ത് ചോദിച്ചു.... ശ്വേത നെടുവീർപ്പ് നിറഞ്ഞ ഭാവത്തോടെ ഇന്ദ്രജിത്ത് പറഞ്ഞതിനെ ശരി വയ്ക്കുന്ന രീതിയിൽ തലയാട്ടി.... "അമ്മയ്ക്ക് മരുന്ന് വാങ്ങിക്കാനും ചികിത്സയ്ക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെന്നോട് വാങ്ങിയ കാശിൽ ഭൂരിഭാഗവും ആങ്ങളയുടെ കൈയിലെത്തി"...നിരാശയണിഞ്ഞ സ്വരത്തോടെ ശ്വേത മറുപടി നൽകി... "അതിനിടെ സാമുവൽ സാറിനോട്‌ എനിയ്ക്ക് വേറെ എവിടെയെങ്കിലും ജോലി ശരിയാക്കിത്തരാനും ഞാനാവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു"...ശ്വേതയൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി.. "അച്ചായന് തന്നെ വിടാൻ ഉദ്ദേശ്യമില്ലായിരുന്നിട്ടും താനെന്തിനാ പിന്നെയവിടെ നിന്നും പോകാനായി നിർബന്ധം പിടിച്ചത്"....? സംശയഭാവത്തോടെ ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയോട് തിരക്കി... "ജിത്തേട്ടാ... അതിന് കാരണം അമ്മച്ചിയ്ക്ക് സുഖമായ ശേഷവും എന്നെ വിടാൻ സാറിനും അമ്മച്ചിക്കും താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. എനിക്കവിടെ ചെയ്യാൻ പണികൾ ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതുമൊരു വാസ്തവമായിരുന്നു. വീട്ടിലെ പണിക്കൊക്കെ ജോലിക്കാർ വേറെയുണ്ട്. അമ്മച്ചിയെ പരിചരിക്കുന്നതായിരുന്നു എനിക്കുള്ള ജോലി. പരസഹായം കൂടാതെ അമ്മച്ചിയ്ക്ക് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്യാമെന്ന സ്ഥിതി ആയപ്പോൾ ജോലിയൊന്നും ചെയ്യാതെ വെറുതെ ശമ്പളം വാങ്ങുന്നത് പോലെയൊരു ചിന്തയെനിക്ക് ഉളവാകുവാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെ ഇടയ്ക്ക് അവരുടെ മക്കൾ വന്നപ്പോൾ ഇക്കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചെങ്കിലും സാറും അമ്മച്ചിയും കൂടി എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചു മക്കളുടെ വായടപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ പേരിൽ അവരുടെയിടയിൽ എന്തെങ്കിലും അപ്രിയമായ സംഭാഷണങ്ങൾ നടക്കുന്നത് എനിക്കും സഹിക്കില്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ സാറിനോട് വേറെ എവിടെയെങ്കിലും ജോലി ശരിയാക്കിത്തരുവാൻ ഞാൻ നിർബന്ധം പിടിച്ചു"....ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്വേത തന്റെ സംഭാഷണമൊന്ന് നിർത്തി.... തുടർന്ന് അവളൊരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് മൗനം പൂണ്ട് ഇരുന്നു നിമിഷങ്ങളോളം... "എടോ....താനിപ്പോൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന മാളിലെ ജോലി സാമുവൽ അച്ചായൻ ശരിയാക്കി തന്നതാണോ"...? തങ്ങൾക്കിടയിലെ മൗനത്തെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയോട് തിരക്കി.... "അതെ.... ആദ്യമെനിക്കൊരു ഡേയ് കെയറിലായിരുന്നു സാറെനിക്ക് ജോലി ഏർപ്പാടാക്കിത്തന്നത്. എന്നാൽ ഇടയ്ക്കിടെ അപസ്മാരം വരുന്നതൊരു പ്രശ്നമായി. ഒന്ന് രണ്ട് തവണ കൊച്ചു കുട്ടികളെ എടുക്കുമ്പോഴൊക്കെ ബോധം മറഞ്ഞു വീഴാൻ പോയപ്പോൾ അവിടെ ജോലി ചെയ്യാൻ എനിക്കും ഭയമായിരുന്നു. എന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് മനസ്സിലാക്കിയ സാമുവൽ സാർ പിന്നെയെനിക്ക് ഏർപ്പാടാക്കിത്തന്നതാണാ മാളിലെ ജോലി".... ശ്വേത മറുപടി നൽകി... "മഞ്ജൂ...തന്നോടൊരു കാര്യം ചോദിക്കുവാൻ മറന്നു"...ഇന്ദ്രജിത്ത് എന്തോ പൊടുന്നനെ ആലോചിച്ചു കണ്ടു പിടിച്ചെന്ന ഭാവത്തിൽ ശ്വേതയോട് മൊഴിഞ്ഞു... ശ്വേത എന്താണെന്ന് മുഖഭാവങ്ങളാൽ ഇന്ദ്രജിത്തിനോട് തിരക്കി.... "എടോ... താനമ്മയ്ക്ക് അയച്ചു കൊടുക്കുന്ന കാശൊക്കെ ആങ്ങളയ്ക്ക് എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്ന കാര്യം തനിയ്ക്കെങ്ങനെ അറിയുവാൻ കഴിഞ്ഞു"...? ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയോട് ചോദിച്ചു.... "അക്കാര്യത്തിൽ പലപ്പോഴും എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും എന്റെ മക്കളാണ് ഈ വിവരമെനിക്ക് സ്ഥിതീകരിച്ചു തന്നത്"...ശ്വേതയൊരു നിർവികാര ഭാവത്തോടെ ഇന്ദ്രജിത്തിന് മറുപടി നൽകി... "തന്റെ മക്കൾ പറഞ്ഞെന്നോ"...? "അതിനിടയിൽ താനവരെ കണ്ടെത്തിയോ"...? ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ ആനന്ദത്തിൻ അലകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെയുളവായ് ശ്വേതയ്ക്ക് അപ്പോൾ.... മറുപടിയായി അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ശ്വേതയൊരു ചെറുചിരിയോടെ തല കുലുക്കി.... തുടരും #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ