മടക്കം... Part 3 ക്യാഷ് കൗണ്ടറിൽ ക്രെഡിറ്റ്‌ കാർഡ് ബില്ല് അടച്ച രശീതുമായി ചെന്ന എന്നോട് മുനീറ അത് വാങ്ങി എന്നോട് വെയിറ്റ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു. രശീതും ഫോമും കൊണ്ട് അവൾ മാനേജറുടെ കേബിനിലേക്ക് പോയി… അൽപ്പസമയത്തിനുള്ളിൽ മാനേജർ എന്നെ കേബിനിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. അയാൾ സിസ്റ്റത്തിൽ എല്ലാം അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അതിനിടയിലൂടെ അയാൾ എന്നോട് എന്തായിരുന്നു വർക്ക്‌, എന്തായിരുന്നു പഠിച്ചത് എന്നൊക്കെ കുശലങ്ങൾ തിരക്കിയപ്പോൾ അലക്ഷ്യമായി അതിനൊക്കെ ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു് കൊണ്ടിരുന്നു… നിമിഷങ്ങൾ കഴിയവേ സിസ്റ്റത്തിൽ നിന്നും മുഖം മാറ്റിയ മാനേജർ എന്നോട് പറഞ്ഞു… “നിന്റെ റിപ്പോർട്ട്‌ എല്ലാം മേലേക്ക് ഇപ്പോൾ മെയിൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ കാര്യം പ്രയോരിറ്റി ബേസിസിൽ മൂവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. അതിന്റെ റിപ്ലൈ വരാൻ ഒരു മണിക്കൂറോളം സമയമെടുക്കും. അതു വരെ നീ പുറത്ത് വെയിറ്റ് ചെയ്യ്. ഞാൻ വിളിക്കാം” മാനേജറുടെ മുഖത്തേക്ക് പ്രതീക്ഷയോടെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി സീറ്റിൽ ആകാംഷയോടെ ഇരുന്നു… ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾക്ക് മണിക്കൂറുകളുടെ ദൈർഘ്യമുള്ളത് പോലെയുലവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു എനിയ്ക്കപ്പോൾ… മൂന്ന് മണിയ്‌ക്കെടുക്കുന്ന ഫ്ലൈറ്റ് ന് ഒന്നര ആവുമ്പോഴെങ്കിലും ചെക്ക് ഇൻ ചെയ്യവണ്ടതുണ്ട്. ഇപ്പോൾ തന്നെ സമയം പത്തര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…എന്റെ യാത്ര എന്താവുമെന്ന ചിന്തകളുടെ നൂൽപ്പാലത്തിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് സമയവും കാത്ത് ഞാൻ ഇരുന്നു… മിനിറ്റുകൾ മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും എനിയ്ക്ക് ആധിയും എറിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. ഇതിനിടയിൽ മുനീറ ഇടയ്ക്കിടെ മാനേജർ കേബിനിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളോരോ തവണ മാനേജറുടെ കേബിനിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ അർണ്ണവ കല്ലോലങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കുമെങ്കിലും അവൾ പോയേക്കുന്നത് എന്റെ കാര്യത്തിനല്ല എന്നറിയുമ്പോൾ ആ കല്ലോലങ്ങളെല്ലാം തീയുണ്ടകളായി എന്നിൽ പതിക്കുന്നത് പോലൊരു പ്രതീതിയിൽ ഞാനവിടെ സമയമെണ്ണി കാത്തിരുന്നു… ഏകദേശം പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുനീറ മാനേജറുടെ കേബിനിലേക്ക് പോകുന്നതും ഇരുവരും എന്തോ സംസാരിക്കുന്നതും മുനീറ എന്നെ നോക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കൊരു നേരിയ പ്രതീക്ഷയനുഭവപ്പെട്ടു… തുടർന്ന് ഇരുവരും ക്യാബിന് വെളിയിലേക്ക് വരുന്നതും അവരെന്റെ അടുത്തേക്കാണ് വരുന്നതെന്നും എനിക്കുളവായപ്പോൾ സ്വയമേവ ഞാനെഴുന്നേറ്റു… പുറത്തെത്തിയ മാനേജർ എന്നെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ആകാംഷയോടെ ഞാനയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ചുവടുകൾ വച്ചു… “യുവർ പ്രോബ്ലെം ഗോട്ട് സോൾവ്ഡ്. നൗ യു കാൻ ഗോ…ഹാപ്പി ജേർന്നി”…ഒരു നിറപുഞ്ചിരിയോടെ എന്റെ നേരെ കൈകൾ നീട്ടിക്കൊണ്ട് മാനേജർ എന്നോട് മൊഴിഞ്ഞു… അയാളുടെയാ വാക്കുകൾ എന്നെ ആനന്ദത്തിൻ അനന്തസാഗരത്തിലേക്കെടുത്തെറിഞ്ഞു. അതിരുകൾ ഇല്ലാത്ത എന്റെ ആഹ്ലാദത്തിൽ അയാളുടെ കൈ ഞാനെന്റെ രണ്ട് കൈ കൊണ്ടും പിടിച്ചു കുലുക്കി…. എന്റെ കുലുക്കലിൽ അയാളുടെ തോൾപ്പലക ഇളകിയോ ആവോ… “എല്ലാ ഡോക്യുമെന്റസും സബ്‌മിറ്റ് ചെയ്താലും സാധാരണ ഒരാൾക്ക് ട്രാവൽ ബാൻ മാറണമെങ്കിൽ ഇരുപത്തിനാല് തൊട്ട് നൽപ്പാത്തെട്ട് മണിക്കൂർ വരെ എടുക്കാറുണ്ട്. നിനക്കെന്തോ ഭാഗ്യമുണ്ട്. നിന്റെ ട്രാവൽ ബാൻ മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നാൽ അക്കൗണ്ടിൽ ഫ്രീസ് ചെയ്ത എമൗണ്ട് നിനക്കിപ്പോൾ വിത്‌ഡ്രോ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. അതിനൊരു ഇരുപത് ദിവസം കൂടിയെടുക്കും. നീ നിന്റെ എടിഎം കാർഡ് ഇവിടെ ആർക്കെങ്കിലും കൊടുത്തിട്ട് പൊയ്ക്കോ. എന്നിട്ട് ഇരുപത് ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ അവരോട് വിത്‌ഡ്രോ ചെയ്തിട്ട് നിനക്ക് അയച്ചു തരാൻ പറ”...കൈ കുലുക്കികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മാനേജർ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.. അയാൾ പറഞ്ഞതിനെ സന്തോഷപൂർവം സമ്മതത്തോടെ ഞാൻ തല കുലുക്കി.. ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം മുതൽ അനുഭവിച്ച മാനസിക സംഘർഷങ്ങളിൽ നിന്നുമൊരു മോചനം. നന്ദി പറയാനുള്ളത് പേരറിയാത്ത ആ മാനേജ്‌റോടും മുനീറയോടും മാത്രം… മാനേജ്‌റോട് നന്ദി പറഞ്ഞതിന് ശേഷം ഞാൻ മുനീറയോടും നന്ദി പറഞ്ഞു… കീലാലവർണ്ണം തൂകിയ അധരങ്ങളിൽ മുല്ലമൊട്ടുകൾ വിരിയിച്ചു മുനീറ തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട് യാത്രാ മംഗളങ്ങൾ ആശംസിച്ചു… വിശ്വ വിജേതാവിനെ പോലെ ബാങ്കിന് വെളിയിൽ ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും മണി പന്ത്രണ്ട് കഴിഞ്ഞു. ഒട്ടും അമാന്തിക്കാതെ പുറത്ത് കണ്ടൊരു ടാക്സിയിൽ ഞാൻ കയറി… ടാക്സി എന്നെയും കൊണ്ട് മെഹ്ബുള്ള ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു… തുടരും #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ