മസാല ദോശയുടെ രുചി അത്താഴപ്പൂജ കഴിഞ്ഞിരുന്നു… ശ്രീകോവിലിന്റെ വാതിൽ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. പുറത്തെ ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നു വീതം അകലുമ്പോൾ — അകത്ത് ദീപത്തിന്റെ തെളിച്ചവും ചന്ദനത്തിന്റെ മണം മാത്രം. മേൽശാന്തി നമസ്കരിച്ചു തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഒരു ചെറു ചിരി പിന്നിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയെത്തിയത്… “ശാന്തിയേ…” അവൻ നിന്നു. ഇത് അവൻ നൂറുകണക്കിന് രാത്രികളിൽ കേട്ട ശബ്ദം. പക്ഷേ ഓരോ തവണയും ഹൃദയം പുതുതായി വിറയ്ക്കും. മേൽശാന്തി: “എന്താ പൊന്നുണ്ണീ… ഇന്നും ഉറങ്ങില്ലേ?” കണ്ണൻ ചിരിച്ചു: “ആദ്യം ഒരു കാര്യം പറയൂ… ഇന്നത്തെ ഉണ്ണിയപ്പം ആരാ ഉണ്ടാക്കിയത്?” മേൽശാന്തി: “എന്താ? രുചി കുറവായോ?” കണ്ണൻ: “കുറവോ? ഞാൻ എണ്ണി നോക്കി… പതിനേഴെണ്ണം കഴിച്ചു… അതിനുശേഷം പാലടയും കുടിച്ചു… ഇപ്പൊ അല്പം മത് പിടിച്ചു…” ദീപപ്രകാശത്തിൽ കവിളിൽ പാനകം തിളങ്ങുന്ന കുഞ്ഞ്. നിൽക്കുമ്പോഴും അല്പം തെന്നുന്നു. മേൽശാന്തിയുടെ അധരങ്ങളിൽ അറിയാതെ ചിരി വന്നു. ദേവനെ നോക്കുമ്പോൾ അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും… ദൈവമല്ല. ഒരു വീട്ടിലെ കുഞ്ഞ്. മേൽശാന്തി: “നാളെ ഉഷപ്പൂജക്ക് എങ്ങനെ എഴുന്നേൽക്കും?” കണ്ണൻ: “ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കും… പക്ഷേ ആദ്യം നീ ഇരിക്കണം…” ശ്രീകോവിലിന്റെ തണുത്ത നിലത്തിൽ മേൽശാന്തി പതുക്കെ ഇരുന്നു. ആ നിമിഷം പൂജാരിയും ഭഗവാനും ഇല്ലായിരുന്നു — രണ്ടു പേർ മാത്രം. കണ്ണൻ മൃദുവായി: “എല്ലാവരും എനിക്ക് നൈവേദ്യം കൊണ്ടുവരുന്നു… പക്ഷേ ആരെങ്കിലും കൂടെ ഇരുന്നു കഴിക്കാറുണ്ടോ …?” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മേൽശാന്തിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മേൽശാന്തി: “ഞാൻ കൂടെ ഇരിക്കും പൊന്നുണ്ണീ…” നിശ്ശബ്ദം നീണ്ടു. പുറത്ത് രാത്രി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ് വീണ്ടും ശബ്ദം. “ശാന്തിയേ…” “എന്താ?” കണ്ണൻ അല്പം മടിച്ച് ചോദിച്ചു — “ഒരു കാര്യം ചോദിക്കണം… കോപിക്കരുതേ…” “ഇവിടെ വരുന്ന ഭക്തന്മാർ എല്ലാം ഒരേ കാര്യം പറയുന്നു… ‘ഗുരുവായൂരിലെ നെയ് ദോശ കഴിച്ചോ?’ന്ന്…” “അത് എന്താ ശാന്തിയേ…?” മേൽശാന്തി മിണ്ടാതെ നിന്നു… പിന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ക്ഷേത്രത്തിന് പുറത്തുള്ള പീടികകളിൽ കിട്ടുന്ന ദോശ… നെയ്യിന്റെ മണമുള്ള …” കണ്ണന്റെ കണ്ണുകൾ വലുതായി. “ഉണ്ണിയപ്പത്തേക്കാൾ രുചിയാണോ?” “വേറെ രുചിയാണ്…” കണ്ണൻ ദീപത്തെ നോക്കി നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ — “എല്ലാവരും അതിനെക്കുറിച്ച് എത്ര സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു… ഞാൻ മാത്രം കേൾക്കുന്നു…” ചെറുതായി അടുക്കി ചോദിച്ചു — “എനിക്ക്… ഒരിക്കൽ രുചി നോക്കാമോ…?” ആ ചോദ്യം ആജ്ഞയല്ല. വരം ചോദിക്കൽ അല്ല. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ മോഹം. മേൽശാന്തിയുടെ ശ്വാസം നിശ്ചലമായി. “കണ്ണാ… അവിടെത്തേക്ക് നൈവേദ്യം മാത്രമേ…” കണ്ണൻ: “ഞാൻ പുറത്തേക്ക് വരില്ല… നീ കൊണ്ടുവന്നാൽ മതി… നൈവേദ്യമല്ല… ഒരു കുഞ്ഞ് ചോദിക്കുന്നതുപോലെ ചോദിച്ചതാണ്…” പുറത്ത് തവയിൽ നെയ്യ് വീഴുന്ന ശബ്ദം. മസാലയുടെ മണവാസന കാറ്റിൽ കയറി ശ്രീകോവിലിൽ തട്ടി. കണ്ണൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു — “എല്ലാവരുടെയും സന്തോഷം ഞാൻ കൊടുക്കുന്നു… ഒരു ദിവസം അവരുടെ സന്തോഷം ഞാൻ രുചിക്കട്ടെ…” മേൽശാന്തിയുടെ തല കുനിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം അവൻ പൂജാരി ആയിരുന്നില്ല… അമ്മ ആയിരുന്നു. കണ്ണൻ വീണ്ടും ചിരിച്ചു — “നാളെ രണ്ടു ഉണ്ണിയപ്പം വേറെ വെക്കണം… ഒന്ന് എനിക്കും… ഒന്ന് നിനക്കും…” “അതോടൊപ്പം… ചെറിയൊരു നെയ് ദോശയും…” ആ രാത്രി ഗുരുവായൂരിൽ ദീപം കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു… വാതിൽ അടഞ്ഞിരുന്നു… പക്ഷേ ഒരു ഹൃദയം തുറന്നിരുന്നു. വിശ്വം പൂജിക്കുന്ന ഭഗവാൻ ആദ്യമായി ഭക്തരുടെ സന്തോഷം രുചിക്കാൻ കാത്തിരുന്ന രാത്രി… 👍 #🌃 ഗുഡ് നൈറ്റ് #🙏 കൃഷ്ണ ഭക്തി #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാൻ #ഹൈന്ദവ ദൈവങ്ങൾ #🙏 ഭക്തി Status