പുനർജ്ജന്മം 4.. ജെറിയും ജോയലും മുറിയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ മാത്യു കണ്ണുകൾ തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ലിസമ്മ മാത്യുവിനരികിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ജെറിയെ കണ്ടതും ആരാണെന്ന ഭാവത്തിൽ രണ്ടാളും ജോയലിനെ നോക്കി. ​ജോയൽ: "ഇത് എൻ്റെ ഓഫീസിലെ ബോസ്സാണ്. ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ജസ്റ്റ് കാണാൻ വന്നതാ." ​ജെറി നന്ദി സൂചകമായി അവനെ നോക്കി. ​മാത്യുവിൻ്റെ കണ്ണുകൾ ജെറിയുടെ മുഖത്തുറച്ചു. "മോനെ... ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, ഒരുപാട് മുൻപ്... പക്ഷേ, എവിടെവെച്ചെന്ന് ഓർമ കിട്ടുന്നില്ല." ആ വാക്കുകൾ അയാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി നിന്നു. ​ജെറി: "അങ്ങനെ വരാൻ വഴിയില്ല സാർ. ഞാൻ അബ്രോഡ് ആയിരുന്നു. നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് കുറച്ചേ ആയിട്ടുള്ളൂ." ​ലിസമ്മ ജെറിയെത്തന്നെ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി. അവരുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു നൊമ്പരം അലകടൽ പോലെ ഉയർന്നു. പണ്ട് തൻ്റെ കൈകളിൽ കിടന്ന പിഞ്ചു കുഞ്ഞിൻ്റെ മുഖം അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. അവനിലെ രൂപസാദൃശ്യം അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടി. അത് മനസ്സിലാക്കിയതുപോലെ മാത്യു അവരുടെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ പിടിയിൽ വർഷങ്ങളുടെ വേദനയുടെ ഭാരം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. ​മാത്യു: "ഓഹ്. മോൻ്റെ കമ്പനി ഏതാണ്?" ​ജെറി: "സാൻ ജെ കോൺസൾട്ടൻസ്." ആ മറുപടി മാത്യുവിൽ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ആഞ്ഞടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മുഖഭാവം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് മാറി. ദേഷ്യം, വേദന, പക - എല്ലാ വികാരങ്ങളും സിരകളിൽ ഇരച്ചുകയറി ​ അപ്പോൾത്തന്നെ സാൻവി അങ്ങോട്ടേക്ക് കടന്നു വന്നു. മെഡിസിനും ബില്ലും ടേബിളിൽ വെച്ച് അവരോട് നമസ്കാരം പറഞ്ഞു. ​ജോയൽ: "ഇത് എൻ്റെ മേഡമാണ്. സാൻ ജെ ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ ഒരു സി.ഇ.ഒ." (സാൻവിയെ ചൂണ്ടി). ​മാത്യു: "സാം വിൽസൻ്റെ മക്കളാണോ?" ​സാൻവി: "അച്ഛനെ അറിയുമോ?" ​മാത്യു: "ആ, അറിയാം. നമ്മൾ പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ ആയിരുന്നു. അപ്പോൾ നിങ്ങൾ സഹോദരങ്ങൾ ആണോ." ​ജെറി: "അല്ല. ഞാൻ സാം വിൽസൻ്റെ സഹോദരി തെരേസയുടെ മകനാണ്." ​തെരേസ എന്ന പേര് അയാളെ ഒരു തീജ്വാല പോലെ പൊള്ളിച്ചു. മാത്യുവിൻ്റെ നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു പിടച്ചിൽ ഉണ്ടായി. ​മാത്യു: "നിൻ്റെ അച്ഛൻ്റെ പേര്..." ​ജെറി: "ജോൺ എബ്രഹാം." ​മാത്യു: "ജോൺ..." അയാൾ പതിയെ മന്ത്രിച്ചു. അയാളുടെ ഓർമ്മകളിൽ , ചതിയുടെയും നഷ്ടത്തിൻ്റെയും ഒര ഭൂതക്കാലം കടന്നുവന്നു. പല മുഖങ്ങളും തെളിഞ്ഞു..ഹാർട്ട് ബീറ്റ് കൂടാൻ തുടങ്ങി. നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു, വേദനയിൽ പുളഞ്ഞു. ​ലിസമ്മ: "അയ്യോ എന്തുപറ്റി മാത്യൂ!" അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ​മാത്യു: "ഹേയ്, ചെറുതായി ഒരു വേദന." അയാൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ​ജെറി: "സാർ ഞാൻ ഡോക്ടറെ വിളിക്കാം...." ​മാത്യു കൈകൾ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു. "വേണ്ട, കുറച്ചു നേരം കിടന്നാൽ ഒക്കെ ആവും." ​ജെറിയും സാൻവിയും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും,എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത അവരിലും പടർന്നു.. നിമിഷനേരം അവിടെ നിശബ്ദത തളം കെട്ടി..മാത്യുവിൻ്റെ ഭാവമാറ്റം അവരുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നം അവശേഷിപ്പിച്ചു.. ​ജെറി (ജോയലിനോടായി): "എന്നാൽ ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങുവാണെ. എന്തേലും ആവശ്യം ഉണ്ടേൽ വിളിക്കാൻ മറക്കരുത്." മാത്യു വിനോടും ലിസമ്മയോടും അവർ യാത്ര പറഞ്ഞു.. അവരെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ ലിസമ്മയും മാത്യു വും നന്നായി പ്രയാസപ്പെട്ടു.. ജെറിയും സാൻവിയും അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി. " ​ ജെറിയും സാൻവിയും പോയ ഉടനെ, ജോയലിൻ്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു. അവൻ റൂമിൻ്റെ വെളിയിൽ വന്നു. ​ജോയൽ: "ഹലോ, പപ്പാ." ​അപ്പച്ചൻ: "ഡാ മോനെ, നീ എവിടെയാ? ഒരുപാട് വൈകിയല്ലോ. വേഗം വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ നോക്ക്." ​ജോയൽ: "അപ്പച്ചാ, ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ്. ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ഒരു ആക്സിഡൻ്റ് കണ്ടു. അവരുമായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നതാണ്... അയാൾക്ക് ഭാര്യ അല്ലാതെ വേറെ ആരും ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. തനിച്ചാക്കി വരാൻ തോന്നിയില്ല..." ​അപ്പച്ചൻ: "ഓഹ്... അവർക്ക് എങ്ങനെ ഉണ്ട് ഇപ്പോൾ?" ​ജോയൽ: "ഇപ്പൊ ഓക്കേയാണ്. പേടിക്കാനില്ല. ബില്ലൊക്കെ അടച്ച് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ കൂടി ചെയ്തിട്ടേ പോവാൻ പറ്റൂ." ​അപ്പച്ചൻ: "അതിനുള്ള ക്യാഷ് എവിടുന്നാ?" ​ജോയൽ: "അത് പിന്നെ... ഞാൻ ജോയിൻ്റ് ചെയ്ത ഓഫീസിലെ കാരാണ് അവരെ ഇടിച്ചത്. അവർ ബില്ല് സെറ്റിൽമെൻ്റ് ചെയ്തു." ​അപ്പച്ചൻ: "എന്നാൽ ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് വരാം. ഞാൻ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ടൗൺ വരെ വന്നിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിനടുത്താണ് നിൽക്കുന്നത്." ​ജോയൽ: "ഓഹ്, എന്നാൽ പപ്പാ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരേണ്ട. സാധനങ്ങൾ ഉള്ളതല്ലേ. അവിടെ നിൽക്ക്. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വന്ന് പിക്ക് ചെയ്യാം." ​അപ്പച്ചൻ: "ഓക്കേ മോനെ. വേഗം വാ." ​അവൻ ഫോൺ വെച്ചു. അടുത്തുള്ള കഫറ്റീരിയയിൽ നിന്ന് രാത്രിയിലേക്കുള്ള ഭക്ഷണം വാങ്ങി മാത്യുവിൻ്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. ​ ​.... ​ജോയൽ മുറിയിൽ പ്രവേശിച്ച് മാത്യുവിനരികിലേക്ക് ചെന്നു. ​ജോയൽ: "ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ട് സാർ? വേദന കുറവുണ്ടോ?" ​മാത്യു: "ആ... കുറവുണ്ട് മോനേ." ​ജോയൽ (ഭക്ഷണം ടേബിളിൽ വെച്ചുകൊണ്ട്): "ഇതാ, ഫുഡ്‌ വാങ്ങി. എന്നാ ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് പോവുകയാണ്. പപ്പ ടൗണിൽ വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. നാളെ വരാം." ​മാത്യു: "ഹേയ്, കുഴപ്പമില്ല. മോൻ ബുദ്ധിമുട്ടവേണ്ട. ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്തല്ലോ." ​ജോയൽ: "ഹേയ്, ഇതൊക്കെ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടാണോ, സാർ? "ഹോട്ടൽ ഫുഡ്‌ ഇഷ്‌ടമല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നാളെ ഫുഡ്‌ വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവരാം...പപ്പയുടെ ഫുഡ്‌ സൂപ്പർ ആണ്... നാട്ടിൽ എല്ലാർക്കും ഭയങ്കര ഇഷ്‌ടമാണ്.. അവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.. "മോന്റെ പപ്പക്ക് ഹോട്ടൽ ആണോ. "ഹേ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള തട്ടുകടയാണ്... ആ തട്ട് കടയും അനിയൻ ആൽഫി, പപ്പാ അമ്മച്ചി ഇതാണ് എന്റെ ലോകം.. അവൻ പറയുന്നത് കേട്ട് അവരിൽ ഒരു ചിരി പടർന്നു.. നിങ്ങളുടെ നാട് ഇവിടെ തന്നെയാണോ.. അവൻ സമുദായത്തിൽ ചോദിച്ചു.... "ഹേ, നമ്മൾ വയനാട് ആയിരുന്നു.. ഇപ്പൊ ഒരുപാട് കാലമായി അവിടെന്ന് പോയിട്ട്... ചെറു നോവോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു.. "Ohh പപ്പ പണ്ട് വയനാടിൽ ആയിരുന്നു ജോലി ചെയ്തത്.. ഒരു എസ്റ്റേറ്റിൽ.. അത് കേട്ടതും അവർ രണ്ടുപേരും ഞെട്ടി.. പരസ്പരം നോക്കി.. മോന്റെ പപ്പയുടെ പേര്.. അവൻ പറയാൻ വന്നതും പെട്ടന്ന് ഫോൺ ring ചെയ്തു.. Ohh പപ്പായ.. എന്നാ ശരി, ഞാൻ പോവാണേ. റെസ്റ്റ് എടുക്കൂ." ​അവൻ അതും പറഞ്ഞ് റൂം വിട്ടുപോയി. ​മാത്യുവും റോസമ്മയും ജോയൽ പോകുന്നതും നോക്കി കുറച്ചുനേരം നിന്നു. ​റോസമ്മ ആരായോ ഓർത്തത് പോലെ...., പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ): "അവനെ കാണുമ്പോൾ... ജോണിൻ്റെ ഒരു ഛായ ഉണ്ടല്ലേ, മാത്യൂ?" ​മാത്യു (കണ്ണുകൾ അടച്ചു): "എനിക്കും തോന്നി, റോസമ്മാ." ​അയാൾ കണ്ണുകൾ അമർത്തി അടച്ചു. പഴയെ ഓർമ്മകളുടെ അടയാളം പോലെ, ആ കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒളിച്ച് ഒഴുകിയിറങ്ങി....അപ്പോഴും മായാതെ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖം തെളിഞ്ഞു നിന്നു..... ........ ​അപ്പച്ചൻ: "എടാ മോനെ, നിൻ്റെ അമ്മച്ചി വിളിച്ചിട്ട് ഒരേ ബഹളം ആയിരുന്നു, നീ സമയം ഒരുപാട് ആയിട്ടും വീട്ടിൽ എത്തിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ്."ബൈക്ക് യാത്രയ്ക്കിടയിൽ അപ്പച്ചൻ പറഞ്ഞു. ​ജോയൽ: "ഞാൻ ആ ടെൻഷൻ്റെ ഇടയിൽ മറന്നുപോയതാ." ​അപ്പച്ചൻ: "സാരമില്ലെടാ മോനെ. നിനക്ക് നിൻ്റെ അമ്മച്ചിയെ അറിയില്ലേ. ചെറിയ കാര്യം മതി. എന്നിട്ട് അവർക്ക് ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ട്?" ​ജോയൽ: "വലിയ പരുക്കൊന്നുമില്ല. നാളെ ചിലപ്പോൾ ഡിസ്ചാർജ് ആകും. ഈ നാട്ടുകാർ അല്ല പപ്പാ. അവർ ഒരുപാട് കാലം ഇവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നാട്ടിൽ വന്നതാ. അതും ഇങ്ങനെ ആയി." ​അപ്പച്ചൻ: "ബന്ധുക്കൾ ആരുമില്ലേ?" ​ജോയൽ: "ഹേയ്, ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. മാത്യുച്ചായന് സ്വന്തമായി ലിസമ്മാ മാത്രമേ ഉള്ളെന്ന് തോന്നുന്നു. എൻ്റെ പപ്പാ, അവരുടെ കേറിങ് ഒന്ന് കാണണം. എന്താ സ്നേഹം... നിങ്ങളെ പോലെ തന്നെ.." ​ആ പേരുകൾ (മാത്യു, ലിസമ്മാ) അപ്പച്ചൻ്റെ നെഞ്ചിൽ ഇടിവെട്ടിയതുപോലെ നടുക്കമുണ്ടാക്കി. ഭയം അയാളുടെ സിരകളെ മരവിപ്പിച്ചു. കൈയ്യിലിരുന്ന സാധനങ്ങൾ റോഡിൽ ചിതറി. ​ജോയൽ (ബൈക്ക് ഒതുക്കി, പരിഭ്രമത്തോടെ): "അയ്യോ പപ്പാ എന്താ പറ്റിയെ! സാധനം ഒക്കെ പോയല്ലോ!" ​അപ്പച്ചൻ (വിറയലോടെ, നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച്): "അത്... അത് എൻ്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് പോയതാ മോനേ..." അയാളുടെ ശബ്ദം ഇടറി. ​ജോയൽ: "എന്താ പപ്പാ... എന്താ പറ്റിയെ? വല്ലാതെ വിയർക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണോ?" ​അപ്പച്ചൻ (കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ്, ഭയം മറച്ചുപിടിച്ച്): "വേണ്ട, മോനേ. നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാം. പെട്ടെന്ന് വീട്ടിൽ പോകാം." ​ജോയൽ നിലത്തു വീണ സാധനങ്ങൾ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അപ്പച്ചനിലായിരുന്നു... അപ്പച്ചന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റം... അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.. .... ​ഗേറ്റ് കടന്ന് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ച ജെറിയുടെ കാറിന് പിന്നാലെ സാൻവിയും എത്തി. അവൾ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ലോക്ക് ചെയ്ത് അവനെ നോക്കാതെ നടന്നു. ജെറി പെട്ടെന്ന് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി അവളുടെ പിന്നാലെ ഓടി. അവൻ അവളുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് നിർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: ​ജെറി: "ഡീ, താങ്ക്സ്." ​സാൻവി (ഭാവമില്ലാതെ): "എന്തിന്?" ​ജെറി: "അല്ല, ഇന്ന് നീ കാരണമാ ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വന്നത്. സത്യം പറയാലോ... എനിക്കൊന്ന് ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു ഡീ. നീ വന്നതുകൊണ്ട് എനിക്കൊരു ആശ്വാസമായി. ഇല്ലെങ്കിൽ ആ കുറ്റബോധം എന്നെ കൊന്നേനെ." ​സാൻവി: "ഓഹ്... വരവ് വെച്ചു." അതും പറഞ്ഞ് അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ​ജെറി (ഉച്ചത്തിൽ): "ഡീ, ഒന്ന് ചിരിക്ക് ഡീ!" ​അവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. എങ്കിലും, അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേരിയ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ഈ രംഗം മുകളിലത്തെ കർട്ടൻ്റെ മറവിലൂടെ തെരേസയും സാം വിൽസണും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... ജെറിയും സാൻവിയും അകത്തേക്ക് കയറിയതും തെരേസ ദേഷ്യത്തോടെ ജെറി ഒപ്പിട്ട ഡോക്യുമെൻ്റ് ടേബിളിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ​തെരേസ: "എത്രനാൾ അവൻ്റെ ഔദാര്യത്തിൽ നമ്മൾ ജീവിക്കും! ഈ ബിൽപാത്രം കൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ല! അയാളുടെ സമ്പാദ്യം ഒക്കെയും അയാളുടെ മകന് മാത്രമാണ്! നമ്മൾ വെറും കാവൽക്കാർ മാത്രം. അയാൾ എല്ലാം മുൻകൂട്ടി കണ്ടു ചെയ്തതാണോ ഇതൊക്കെ?" ​സാം വിൽസൺ (ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെട്ട്): "അത് കൊണ്ടാണ് അവൻ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ആ അഗ്നിയിൽ അവനും ഇല്ലാതായേനെ, അവൻ്റെ അമ്മയെപ്പോലെ!" ​തെരേസ: "നീ ഒന്നു അടങ്ങ്, സാം. സാൻവിയുമായുള്ള കല്യാണം കഴിഞ്ഞോട്ടെ... എല്ലാം നമ്മുടെ കയ്യിൽത്തന്നെ വന്നുചേരും." ​സാം വിൽസൺ: "ആ ഒരു ദിവസത്തിനുവേണ്ടിയാണ് നമ്മൾ കാത്തിരിക്കുന്നത്. നീ ശാന്തമായി കിടക്ക്." അയാൾ ഫയലുമായി റൂം വിട്ടുപോയി. ​തെരേസ (ജനലിനരികിൽ ചെന്ന്, കൈകൾ കോർത്ത് ആത്മഗതം പോലെ): "ജെറി എബ്രഹാം, എനിക്ക് നിന്നോട് യാതൊരു ദേഷ്യവും ഇല്ല. പക്ഷേ, നിൻ്റെ അമ്മ ഞാൻ മോഹിച്ചതൊക്കെയും തട്ടിയെടുത്തവളാണ്. പക്ഷേ, ജീവിക്കാൻ അവൾക്ക് ഭാഗ്യം കിട്ടില്ല!" അതും പറഞ്ഞ് അവർ ഭ്രാന്തമായ ചിരിയോടെ അട്ടഹാസിച്ചു... . #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ