​അവളൊരു തുറക്കാത്ത പുസ്തകമായിരുന്നു. ​അതിലെ താളുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ മഷിയേക്കാൾ കൂടുതൽ വിരഹത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ പടർന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ആവേശത്തോടെ ആ പുസ്തകം വായിക്കാൻ വന്നവർ, അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാതെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. ഇപ്പോൾ ആ പുസ്തകം പൊടിപിടിച്ചു കിടക്കുന്നു; ആരും മറിച്ചു നോക്കാത്ത, ആരും അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ചില നിഗൂഢതകളുമായി. ​അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു ശ്മശാനം പോലെയാണ്. അവിടെ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടത് അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും, ആരോ എറിഞ്ഞുടച്ച വാഗ്ദാനങ്ങളുമാണ്. എല്ലാവരും തിരയുന്നത് അവളുടെ ചിരിയെയാണ്, പക്ഷേ ആരും തിരയാത്തത് ആ ചിരിയുടെ അറ്റത്ത് തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന വിഷാദത്തെയാണ്. ​കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും അവൾ ഒരു തുരുത്തായി മാറുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ​ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ബഹളങ്ങൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ പതിക്കുന്നില്ല. കാരണം, അവളുടെ ഉള്ളിൽ പഴയൊരു പ്രണയത്തിന്റെ കടൽ ഇന്നും ഇരമ്പുന്നുണ്ട്. ആ തിരമാലകളിൽ അവൾ തനിയെ ഒലിച്ചു പോവുകയാണ്. മറ്റാർക്കും പിടിച്ചു മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത വിധം, അവൾ അവളിൽ തന്നെ ഒളിച്ചു വെച്ച ആ നിഗൂഢത—അതൊരുപക്ഷേ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത അവളുടെ തന്നെ പഴയ 'ഞാൻ' ആയിരിക്കാം. ​മറ്റൊരു കൈകൾക്കും ഇനി അവളെ തൊടാൻ കഴിയില്ല. കാരണം, ആ മുറിവുകൾ അത്രമേൽ ആഴത്തിലുള്ളതാണ്. വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായ, കണ്ണീരിന് വഴങ്ങാത്ത ഒരു മൗനം അവൾ ഇന്ന് സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ