ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/618Wp3x?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബ്ലൂ ഐസ് (പാർട്ട് 42) തങ്കച്ചായി സാവധാനം ഒറ്റക്കാലിൽ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. വേദനയില്ല. കാലിലെ മുറിപ്പാടിനു ചുറ്റും ഒരു നേർത്ത നീറ്റൽ മാത്രം. അയാൾ, കൈകൾ ഭിത്തിയിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ച് ഞൊണ്ടിക്കൊണ്ട് ആ കസേര നിവർത്തിവെച്ച് അതിലേക്കിരുന്നു. ‘ഡോക്ടറുടെ’ കുറിപ്പ് പറന്നു പോകാതെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു അയാൾ. മറ്റു വഴികളില്ല, തനിക്കു സംഭവിച്ച നഷ്ടം സ്ഥിരമാണെന്നും, ഇനി അതിനെക്കുറിച്ചോർത്തു വിഷമിച്ചിട്ട് പ്രയോജനമൊന്നുമില്ലെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അയാൾ. ഇനിയുള്ള കാലം ഒരു ക്രച്ചസ്, അല്ലെങ്കിൽ പൊയ്ക്കാൽ കൂടാതെ ജീവിക്കാൻ സാധ്യമല്ല. പക്ഷേ- അതിനേക്കാൾ വലിയൊരപകടമുണ്ട്. രണ്ടാഴ്ച്ചയ്ക്കുള്ളിൽ അവർ തിരികെ വരുമ്പോഴേക്കും, കാശുണ്ടാക്കണം. താൻ വാങ്ങിയ ഇരുന്നൂറു ലിറ്റർ ഓയിലിന്റെ വില ഈടാക്കിത്തീരുന്നതുവരെ അവർ തന്റെ ഓരോ അവയവങ്ങളായി മുറിച്ചെടുക്കുമെന്നുറപ്പാണ്. വെറും ഭീഷണിയല്ല. ഒരു മനുഷ്യന്റെ കാൽ മുറിച്ചെടുക്കുന്ന സമയത്തെ ‘ഡോക്ടറുടെ’ മുഖത്തെ ഭാവം താൻ ശ്രദ്ധിച്ചതാണ്. ഒരു മരക്കഷ്ണം മുറിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ ലാഘവത്തിലാണയാളത് ചെയ്തത്. അയാൾ ഒരു വിധത്തിൽ ആ കസേര നിവർത്തിയിട്ട് അതിൽ കയറിയിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണത് സംഭവിച്ചത്! കാതടപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു! ഷെഡ്ഡിന്റെ ലോഹ വാതിൽ ചവിട്ടിത്തുറന്നുകൊണ്ട് ഒരുപറ്റമാളുകൾ ഇരച്ചുകയറി വന്നത് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിലായിരുന്നു! മുൻപിൽത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരുത്തൻ തന്റെ ഷർട്ടിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു നീണ്ട വടിവാൾ വലിച്ചൂരിയെടുത്തുകൊണ്ട് തങ്കച്ചായിക്കു മുൻപിൽ കുനിഞ്ഞു. പാൻ പരാഗ് പോലുള്ള എന്തോ ഒന്നിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം നിറഞ്ഞു അവിടെ. “ആ...ആരാ ?” തങ്കച്ചായിയുടെ ശബ്ദം വെളിയിലേക്ക് വന്നില്ല. “തങ്കച്ചനല്ലേടാ ?” ആ മനുഷ്യന്റെ ചോദ്യം. തങ്കച്ചായി തലയാട്ടി. കയറി വന്നവർ അമ്പരപ്പോടെ ചുറ്റും നോക്കുകയാണ്. ആ പ്രദേശമാകെ രക്തം ചിതറിത്തെറിച്ച്, ഭയാനകമായൊരവസ്ഥയിലായിരുന്നു. “നിനക്കെന്നെ മനസ്സിലായോ ?” അടുത്ത ചോദ്യം. തങ്കച്ചായി തലവെട്ടിച്ചു. “ഞാൻ സോളമൻ... തൃശ്ശൂര്ന്നാ. കേട്ടട്ട്ണ്ടാ നീ ?” തങ്കച്ചായിയുടെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി വന്നു. ചാടിയെഴുന്നേല്ക്കാനാഞ്ഞ അയാളെ സോളമൻ കസേരയിലേക്കു തന്നെ പിടിച്ചിരുത്തി. “പേടിക്കണ്ട! എനിക്ക് കൊറച്ചു കാര്യങ്ങളറിയണം. അതുകഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങളങ്ങ്ട് പൊക്കോളാം. മനസ്ലായാ ?” സോളമന്റെ നോട്ടം, തങ്കച്ചന്റെ കാലിലെ കെട്ടിലേക്കായി. അതിൽ ചെറുതായി രക്തം കിനിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇതാരടെയാണ്ടാ ഇങ്ങനെയൊരു പണി ?” പുറകിൽ തമ്പിയുടെ ചിരി മുഴങ്ങി. ഇത്ര മനോഹരമായൊരു കൊട്ടേഷൻ വർക്ക് അവർ ആദ്യമായി കാണുകയായിരിക്കണം. “ആർത്തി കൂടിപ്പോയി...പൊറുക്കണം.” തങ്കച്ചായി കൈകൾ കൂപ്പി. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. “ആദ്യൊക്കെ എന്റെ കയ്യീന്നു വാങ്ങിയവന്മാരൊക്കെ കൃത്യായിട്ട് കാശു തന്നു. പക്ഷേ, മൊതലിലേക്ക് കൂട്ടി നോക്കീപ്പൊ വല്യ ലാഭൊന്നുമൊണ്ടായില്ല. അതാ, ഞാൻ ഇരുന്നൂറ് ലിറ്ററ് കൊണ്ടരാൻ പറഞ്ഞെ. എല്ലാരും വന്ന് വല്യ ആഘോഷായിട്ട് വാങ്ങീട്ടു പോയി. പക്ഷേ കാശ് തരണ്ടേ... എന്റെ ജീവിതം പോയി...“ തങ്കച്ചായി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരച്ചിലാരംഭിച്ചു. ”നീ ഈ ഉരുട്ടിക്കൊടുക്കണ സാധനം തിന്നണോരടെയൊക്കെ ജീവിതം പിന്നെ അങ്ങു പച്ചപിടിക്കുവാണല്ലോ! പന്ന കഴുവേറി!“ തങ്കച്ചായി തല താഴ്ത്തി. ”നീ ഒറ്റക്കേ ഒള്ളോടാ ?“ ”എന്റെ കൂടെ ഒണ്ടാർന്ന [BLEEP]കള് കാരണാ ഇപ്പ കാലൊരെണ്ണം പോയിക്കിട്ടിയെ.“ തങ്കച്ചായി പല്ലു ഞെരിച്ചു. ”ശരി! ഒക്കെ നിക്കട്ടെ. ഇതാരാ നിനക്കീ സാമാനം എത്തിച്ചു തരണെ ?“ സോളമൻ ഗൗരവത്തിലായി. ”ആരെത്തിച്ചുതരണു ? ഇവന്മാര് ഓരോ [BLEEP] ല് കൊണ്ടെ വെക്കും. നമ്മളു ചെന്ന് എടുക്കുവല്ലേ. ലൊക്കേഷൻ മെസേജയക്കും. ആരാ എന്താന്നൊന്നും ഒരു പിടീമില്ല.“ ”അതെനിക്കറിയാം, എന്നാലും, ഇങ്ങനൊരു ഏർപ്പാടൊണ്ട്ന്ന് നീ എങ്ങനാ അറിഞ്ഞേ ? ചുമ്മാ ഒരു ദിവസം പോയി എവിടുന്നേലും കുഴിച്ചെടുത്തോണ്ടു വരാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. നിന്നെ യാതോരു പരിചയോമില്ലാത്ത ആൾക്കാരാന്നു പറഞ്ഞാ ഞാൻ വിശ്വസിക്കില്ല **രേ!“ ”വിശ്വസിക്കണ്ട!“ തങ്കച്ചായി ഇടത്തേ കാൽ നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. ”നിങ്ങളും വെട്ടിക്കൊണ്ടുപൊക്കോ ഒരു കാല്! അല്ലാണ്ട് ഞാനിപ്പ എന്നാ പറയണ്ടേ ?“ ”[BLEEP] മോനേ! നിനക്ക് വേണെങ്കി മതി. ഞാൻ അവരെ കണ്ടുപിടിച്ചാ അത് നിനക്കും നല്ലതാ. ഇനി വരുമ്പൊ അവന്മാര് ചെലപ്പൊ നിന്റെ സാമാനാരിക്കും വെട്ടിക്കൊണ്ടു പോണെ!“ സോളമൻ ക്രുദ്ധനായി. “സത്യായിട്ടും എനിക്കറിയില്ല സോളമേട്ടാ...” തങ്കച്ചായി നിസ്സഹായതയോടെ തുടർന്നു. “ എനിക്കീ സിനിമാക്കാരടെ കൂടെ ചെറിയ വർക്കൊണ്ടാർന്നു. അങ്ങനെ വല്ലോം വന്നതാവാനേ വഴിയൊള്ളൂ.” “സിനിമാക്കാരടെ കൂടെ എന്ത് ? ബോഡി ഗാർഡായിട്ടാ ?” “അതൊന്നല്ല, ഇപ്പഴ്ത്തെ ഈ പുതിയ പിള്ളേരില്ലേ, അവറ്റങ്ങളെ ഒക്കെ ഡീലു ചെയ്തു കൊണ്ടു നടക്കാൻ... ” താൻ പറയുന്നത് സോളമന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല എന്നു കണ്ട തങ്കച്ചായി കുറച്ചുകൂടി വിശദമാക്കി. “ഇവറ്റങ്ങള്, രാത്രി രണ്ടു മണി മൂന്നു മണി വരെയൊക്കെ ഷൂട്ടും കഴിഞ്ഞ് പിന്നെ, റൂമിൽ ചെന്ന് കണ്ണിക്കണ്ട [BLEEP]എല്ലാം വലിച്ചു കേറ്റും. പിന്നെ, ബോധം വരണത് പിറ്റേ ദിവസം വൈകിട്ടാരിക്കും. രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം ഇങ്ങനെ ആയാ, പ്രൊഡ്യൂസറ് കലിപ്പാവും. വല്യ പടമൊക്കെ ആണെങ്കി, ഡൈലി അഞ്ചും എട്ടും ലക്ഷം രൂപ പൊട്ടും... അതിന്റെടയ്ക്കാണ് ഇവന്മാരടെ ഈ കലാപരിപാടി. അപ്പൊ, പ്രൊഡക്ഷൻ കണ്ട്രോളർമാര് എന്നെ വിളിക്കും. ഞാനും പിള്ളേരും ചെന്ന് സെറ്റില് നിക്കും. ജസ്റ്റ് നിന്നാ മതി. മ്മക്കിപ്പൊ എന്തായാലും, ഇവന്മാരെ കൈ വെക്കാനൊന്നും പറ്റില്ല. പക്ഷേ മ്മളെ കാണുമ്പൊ ഒള്ള ഒരു പേടി. അത്രേയുള്ളൂ. അതുപോലെ, ഈ കഞ്ചാവും [BLEEP] ഉം ഒക്കെ വലിച്ച് ഇവന്മാര് ഒരേ സമയം മൂന്നും നാലും പടത്തിനൊക്കെ കമ്മിറ്റ് ചെയ്യും. നമ്മടെ ഷൂട്ട് നടക്കണ നേരത്ത് വേറേ സെറ്റീന്ന് വണ്ടി വരും. അങ്ങനെയെങ്ങാൻ ഒണ്ടായാ അപ്പൊ നമ്മളു കേറി എടപെടണം. കലിപ്പായാ, അടിച്ചു പൊറം പൊളിച്ചു വിടും.“ ” ഉം...അപ്പൊ ഏതോ പ്രൊഡക്ഷൻ കണ്ട്രോളറാണ് പൊറകിൽ.“ ” ആരിക്കും. പക്ഷേ അതന്വേഷിച്ചു പോകുന്നവന്മാർക്കൊക്കെ പണി കിട്ടീട്ടൊണ്ട്. ഇതുമാതിരി വന്നേച്ച് കയ്യും കാലുമൊക്കെ വെട്ടിക്കൊണ്ടു പോകും.“ തങ്കച്ചായി താടിക്കു കൈ കൊടുത്തു. “ആ അതു പറഞ്ഞപ്പഴാ...”സോളമന് പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർമ്മ വന്നു. “നിന്റെ ഈ കാലു വെട്ടിയത് രണ്ട് മൊട്ടത്തലയന്മാരാണോ ? ബനിയനൊക്കെ ഇട്ടട്ട് ?” “അതേ!” തങ്കച്ചായി അമ്പരപ്പോടെ തലയുയർത്തി അയാളെ നോക്കി. “അതിലൊരു ഡോക്ടറില്ലേ ? റോബി ?” “പേരറിയില്ല. ഡോക്ടറാന്ന് മറ്റവൻ പറയണ കേട്ടു. ശരിക്കും ഡോക്ടറാരിക്കോ ? എനിക്കു തോന്നണില്ല. ഡോക്ടറമ്മാരൊക്കെ കൊട്ടേഷൻ പണിക്കെറങ്ങോ ?” “ഏത് ? നമ്മടെ റോബിയാണോ?” വെട്ടുകാലൻ തമ്പി സംശയത്തൊടെ സോളമനെ നോക്കി. “പിന്നേ! നമ്മടെ റോബി.” സോളമൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “മ്മടെ റോബിക്ക് ഒരു കോഴീനെ കൊല്ലാനൊള്ള ധൈര്യമില്ല. പിന്നെയാ. ഇവന്മാര് ബാംഗ്ലൂര്ന്നൊള്ള ടീമാ. ബെസ്റ്റ് വർക്കാ! പക്ഷേ തലക്ക് ഇരുപത് രൂപ മേടിക്കും. ബഡാ ടീമുകളെ ഒക്കെ തീർക്കണോങ്കി ഇവന്മാരെ കഴിഞ്ഞട്ടേ ഒള്ളൂ. എ കെ 47 ഒക്കെ ഒണ്ട് കയ്യിൽ.” “നമ്പറൊണ്ടോ ?” “നമ്പററിയാവുന്ന ഒരു ടീമിനെ നമ്മക്ക് പരിചയൊണ്ട്. പക്ഷേ സഹകരിക്കുവോന്നറിയില്ല.” സോളമൻ അർത്ഥം വെച്ച് തമ്പിയെ ഒന്നു നോക്കി. “നമ്മടെ രവ്യേട്ടന്റെ സോൾ ഗഡികളാ. അവരടെ വർക്ക് സ്ഥിരമായിട്ട് സബ്ബെടുക്കുന്നത് രവ്യേട്ടനാ.” “ആ ബെസ്റ്റ്!” തമ്പിക്ക് കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പുവശം മനസ്സിലായി. “ചെലപ്പൊ അവന്മാരടെ പണിയാരിക്കും, രവ്യേട്ടൻ സബ്ബെടുത്ത് സോളമേട്ടനു വെച്ചു തന്നെ.” “ഉം...” ആലോചനയോടെ ഒന്നു മൂളിക്കൊണ്ട് സോളമൻ തമ്പിയുടെ ഫോൺ വാങ്ങി, അതിൽ ബോംബേ രവിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. ഒറ്റ ബെല്ലിനു തന്നെ അപ്പുറത്ത് ഫോണെടുത്തു. “രവ്യേട്ടാ... ഞാനാ സോളമനാ.” “ഉം മനസ്സിലായി. പറയടാ.” “രവ്യേട്ടാ, ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഒരു കാര്യം ചോയ്ക്കും. ഒരൊറ്റ പ്രാവശ്യേ ചോയ്ക്കൊള്ളൂ. പറ്റൂങ്കി പറ്റൂന്നു പറയ, ഇല്ലെങ്കി ഇല്ല. അത്രേ ഒള്ളൂ.” “കാര്യം പറയടാ **രേ!” രവിക്ക് ആ സംഭാഷണം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. “നിങ്ങടെ ആ ബാംഗ്ലൂര് ടീമില്ലേ ? ഒരു ഡോക്ടറ് ?” “മതി!” ബാക്കി പറയാൻ രവി സമ്മതിച്ചില്ല. “കളിച്ചു കളിച്ച് അവടെ വരെ എത്തീല്ലേ. നിർത്തിക്കോ നീ. ഇനി എന്നെ ഒരു കാര്യത്തിനും വിളിക്കണ്ട.” അപ്പുറത്തു നിന്നും ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം മുഴങ്ങി. “പരസ്പരമൊള്ള ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ പൊറത്താ സോളമാ ഇവിടെ കാര്യങ്ങളു നടക്കണെ. നിനക്കറിയാല്ലോ. അതിന്റെയകത്ത് നമ്മള് സ്വൊന്തോം ബന്ധോം കൂട്ടുകെട്ടും ഒന്നും കൂട്ടിക്കൊഴക്കാറില്ല.” “അത്രേം കേട്ടാ മതി. നിങ്ങക്ക് പറഞ്ഞുതരാൻ സൗകര്യമില്ലെങ്കി പറയണ്ട! ഇത്രേം ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ച സ്ഥിതിക്ക്, ബാക്കീങ്കടെ പറ്റുവോന്ന് നോക്കട്ടെ.” നിസ്സാരഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സോളമൻ ഫോൺ കട്ടുചെയ്തു. “ആ മൻഷൻ ആരോടും സഹകരിക്കണ ടൈപ്പല്ല. നിങ്ങക്കറിയണ കാര്യല്ലേ ?” തമ്പി തങ്കച്ചായിയുടെ കാലിലെ മുറിവു പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “വേറേ കളിയൊണ്ട് മോനേ! ബാ മ്മക്കെറങ്ങാം.” സോളമൻ കൂട്ടാളികളെ നോക്കി ആംഗ്യം കാട്ടി. അവരിപ്പോൾ പതിനാലു പേരടങ്ങുന്ന ഒരൊത്ത സംഘമായിരിക്കുന്നു! രണ്ടു ജീപ്പുകളിലായാണ് സഞ്ചാരം. ചെല്ലി മത്തായി ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തിൽ തലക്കിട്ട് കൂടത്തിനടിയേറ്റു മരിച്ചപ്പോൾ അനാഥരായ നാലുപേരെക്കൂടി സോളമൻ തന്റെ കൂടെ കൂട്ടി. ഒപ്പം അയാളുടെ മഹീന്ദ്ര ഡി ഐ ജീപ്പും. സംഘം പുറത്തിറങ്ങിയതും ആ വാതിലിനു തൊട്ടു മുൻപിൽ വിലങ്ങനെ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള കാർ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. സോളമനാണ് ആദ്യമിറങ്ങി വന്നത്. അയാളെത്തന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് കാറിൽ ചാരി നിന്നിരുന്ന പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥയുടെ മുഖത്ത് സംശയം നിഴലിച്ചിരുന്നു. സോളമൻ, ഒന്നും മിണ്ടാതെ തങ്ങളുടെ വാഹനത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കാനൊരുങ്ങി. അപ്പോഴാണ് “എന്തടാ ഇവിടെ ?” “ഒന്നൂല്യ സാറേ. ഒരു ചികിൽസേടെ കാര്യന്വേഷിക്കാൻ...പ്രകൃതി ചികിൽസേടെ...” സോളമന് അശേഷം പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നില്ല. “അറിയാടാ! നിനക്കൊക്കെ ചികിൽസേടെ നല്ല കൊറവൊണ്ട്.” “അതെന്തൂട്ടാ ചേച്ച്യേ അങ്ങനെയൊരു വർത്താനം!” “ആരടാ [BLEEP] നിന്റെ ചേച്ചി ?” പൊലീസുകാരി കലിപ്പിലായി. “അയ്യോ, സോറി സോറി... പോട്ടെ സാറേ.” സോളമൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈകൂപ്പി. പൊലീസുകാരി തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് തന്റെ വാഹനത്തിനുള്ളിലേക്കു കയറി ഇരുന്നുകൊണ്ടു തുടർന്നു. “നിന്നെ ഞങ്ങക്ക് മനസ്സിലായില്ലന്ന് തോന്നണൊണ്ടോ ?“ “അതിപ്പ, വല്യ വല്യ ആൾക്കാരാവുമ്പൊ...” സോളമൻ ചിരിച്ചു. “വിട്ടുകള സാറേ, ചുമ്മാ പബ്ലിക്കായിട്ട് പ്രശ്നൊന്നുമൊണ്ടാക്കല്ലേ. നിങ്ങള് പെണ്ണുങ്ങളല്ലേ.” സോളമന്റെ വക ഉപദേശം. പൊലീസുകാരി തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് അവനോട് നടന്നോളാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി. ഒപ്പം, കൺസോളിൽ നിന്നും വയർലെസ്സിന്റെ മൈക്രോഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു. ഈ സമയം ഓപ്പറേഷൻ ബ്ലൂ ഐസിന് വളരെ സന്തോഷകരമായൊരു സംഭവം നടക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് എടപ്പിള്ളി സ്റ്റേഷനിലെ ‘ഷാഡോ’ വിങ്ങിനു വേണ്ടി വാങ്ങിയതും, ഇപ്പോൾ തുരുമ്പു തിന്നു തീർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ ഒരു സുസുക്കി സ്വിഫ്റ്റ് കാർ! ഏ സീ പി വക ഔദാര്യമാണ്. പോത്തന് ചോദിക്കേണ്ടി പോലും വന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ആവശ്യം മനസ്സിലാക്കി അതിനുവേണ്ടത് ചെയ്തു കൊടുത്തു മരിയ. അടുത്ത യാത്ര എവിടേയ്ക്കാണെന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനവുമുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും പോത്തനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തൊളം അതൊരു വിഷയമായിരുന്നില്ല. അടുത്ത വഴി ദൈവം തുറക്കും എന്ന മട്ടിലാണയാൾ കാറോടിച്ചത്. പഴയതാണെങ്കിലും, കേരളാ പൊലീസിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു വേണ്ട മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയതായിരുന്നു ആ കാർ. പൂർണ്ണമായും പ്രവർത്തനസജ്ജമായ ഒരു വയർലെസ്സ് സെറ്റും, പുറകിൽ കുറ്റവാളികളെ കയറ്റിയാൽ, ഉയർത്താനാകുന്ന തരം മെറ്റൽ ഗ്രില്ലും സീലിങ്ങിൽ ഹാൻഡ് കഫ്സ് കൊളുത്തിയിടാനുള്ള സംവിധാനവുമെല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. വാഹനം ഏതാണ്ട് രണ്ടു കിലോമീറ്റർ എത്തിയപ്പോൾ വയർലെസ്സ് സ്പീക്കറിൽ നിന്നും ഇരപ്പു കേട്ടു തുടങ്ങി. പാസഞ്ചർ സീറ്റിലിരുന്ന രൂപേഷ് അതിന്റെ ഫ്രീക്വൻസി കറക്റ്റ് ചെയ്തു. “അങ്കമാലി സ്റ്റേഷൻ മൊബൈൽ കെ പി എക്സ് 029ൽ നിന്നും ഒരു മെസേജുണ്ട്. അല്പ്പം മുൻപ് അവരുടെ റുട്ടീൻ പട്രോളിൽ ഗുണ്ടാ ലിസ്റ്റിലുള്ള ഏതാനും ഇൻഡിവിജ്വൽസിനെ സ്പോട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. തൃശ്ശൂർ സ്വദേശികളായ ‘വെട്ടുകാലൻ തമ്പി’ ‘പോർക്ക് സോളമൻ’ എന്നിവരെ തിരിച്ചറിയാനായിട്ടുണ്ട്. അവർ എളവൂരുള്ള ഒരു നോൺ ഒഫെൻഡർ വൺ മിസ്റ്റർ തങ്കച്ചനുമായി എന്തോ മീറ്റിങ്ങിനെത്തിയതായിട്ടാണ് കരുതുന്നത്. എല്ലാവരും ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുക. ജില്ലയിൽ പലയിടത്തുമായി നടക്കുന്ന ഡ്രഗ് ബസ്റ്റുകളുമായി ഇതിന് കണക്ഷനുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്!“ \\There is a message from Angamali station mobile KPX 029. A while before, in their routine patrol, they have located some individuals who are in the Gunda list. Out of which, ‘Vettukalan Thambi’ and ‘Pork Solomon’ have been identified. It is believed that they were in a meeting with one mr. Thankachan who is a known offender Residing in Elavoor. Stay alert! This could be connected to the recent drug busts around the district.\\ പോത്തന്റെ കാൽ ബ്രേക്കിലമർന്നു. ”സോളമൻ!“ രൂപേഷ് മന്ത്രിച്ചു. ” ആ നായിന്റെ മോൻ!!“ പോത്തൻ പല്ലു ഞെരിച്ചു. ”അവനും ഈ [BLEEP]കളുടെ കൂടെ കൂടീന്നോർക്കുമ്പൊഴാ എനിക്ക്!“ ദേഷ്യം കാരണം അയാളുടെ ശരീരം വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഒരു മിനിറ്റ്! വണ്ടിയെടുക്കല്ലേ.” പുറകിൽ നിന്നും ആൽബിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. “ഒരു ചെറിയ ഇഷ്യൂ ഉണ്ട്.” ആൽബി തിടുക്കത്തിൽ ഡോർ തുറന്ന് വെളിയിലിറങ്ങി. അവന്റെ നോട്ടം, തന്റെ ഫോണിലെ വാട്ട്സാപ്പ് സ്ക്രീനിൽ ഉറച്ചിരുന്നു. മുഖം ഭയന്ന് വിറങ്ങലിച്ചിരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ... മെലിൻഡ മോളുടെ ചിത്രമാണ്. അവളുടെ തോളിൽ ചുറ്റിയ നിലയിൽ ബലിഷ്ഠമായ ഒരു കൈത്തണ്ട കാണാം. കുഞ്ഞ് ഭയന്ന് ആ കൈയിന്റെ ഉടമയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്! ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖം ഫോട്ടോയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല! താഴെയായി ഒരു മെസേജ്. “മെലിൻഡമോളെയോ, ആൻസിയെയോ ഉപദ്രവിക്കില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് ആൽബിയോടു മാത്രമായി ഒന്നു സംസാരിക്കാനുണ്ട്. ഒറ്റയ്ക്ക്! ദാ, ഈ ലൊക്കേഷനിലെത്തൂ...” താഴെ ഒരു ഗൂഗിൾ മാപ്സ് ലൊക്കേഷൻ ലിങ്കുമുണ്ടായിരുന്നു. ആൽബി മുഖമുയർത്തി പോത്തനെ നോക്കിയതും അടുത്ത മെസേജ് നോട്ടിഫിക്കേഷൻ മുഴങ്ങി. “ഒറ്റയ്ക്ക്! മറക്കരുത്! വീ ആർ വാച്ചിങ്ങ് യൂ!” തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ