അന്നൊരു മഴയുള്ള രാത്രിയായിരുന്നു. ഐ.സി.യുവിന് പുറത്തെ കസേരയിൽ ഉറക്കം വരാതെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്ത ബെഡിലെ രോഗിയുടെ കൂട്ടിരിപ്പുകാരൻ പുറത്തേക്ക് വന്നത്. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
"ഇതൊന്ന് പിടിക്കാമോ? എനിക്കൊന്ന് മുഖം കഴുകണം," അയാൾ അത് എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു.
കവറിനുള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ജോഡി ചപ്പലുകൾ ആയിരുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിന്റെ മണം മാറാത്ത, ഒരിക്കൽ പോലും മണ്ണിൽ തൊടാത്ത ചപ്പലുകൾ. അയാൾ തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു, "ആർക്കാണിത്?"
അയാൾ ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ കണ്ണ് നിറഞ്ഞതേയുള്ളൂ. "മകൾക്ക് വാങ്ങിയതാണ്. അവൾക്ക് നടക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. സർജറി കഴിഞ്ഞാൽ അവൾ ഇത് ഇട്ട് നടക്കുമെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ ആദ്യത്തെ ചപ്പലാണ്."
അന്ന് രാത്രി വൈകി, ആ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു. നഴ്സുമാർ തിരക്കിട്ട് ഓടുന്നത് കണ്ടു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ അച്ഛൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ആ കവർ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് അവിടെ ആ ബെഡിന് താഴെ അനാഥമായി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
പുതിയ ചപ്പലുകൾ ഇട്ട് നടക്കാൻ ആ കുഞ്ഞു കാൽപാദങ്ങൾ കാത്തുനിന്നില്ല. തറയിൽ വെറുതെ കിടക്കുന്ന ആ ചപ്പലുകൾ എന്നെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ജീവിതം നമ്മൾ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നത് പോലെയല്ല, അത് വിധി എഴുതി വെച്ച തിരക്കഥ പോലെയാണ്. ഒരു പുതിയ തുടക്കം സ്വപ്നം കണ്ടിടത്ത് ഒരു വലിയ വിരാമചിഹ്നം വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ആശുപത്രിയിലെ മണം പോലെ ആ പുതിയ ചപ്പലുകളുടെ മണം ഇന്നും എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്. ഒരു യാത്ര തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപേ അവസാനിച്ചവളുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ പോലെ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ