ഋതുനന്ദനം.... Part 124 ഏകദേശം മുക്കാൽ മണിക്കൂറോളം നീണ്ട ഡ്രൈവിന് ശേഷം മൂവരും നെടുമ്പാശ്ശേരി എയർപോർട്ടിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.... യാത്ര പറയുമ്പോൾ ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും സ്നേഹചുംബനങ്ങൾ പകർന്നു. ഇരുവരും തിരിച്ചു ദേദത്തനും... മൂവരുടെയും മുഖത്ത് ആനന്ദലബ്ധിയുടെ ശൈവലിനി വീചികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.... "അച്ഛാ.... അച്ഛനൊരുപാട് സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ"... മിത്ര ചിരിയോടെ ദേവദത്തനോട് തിരക്കി.. "അതെ മോളെ...ഇന്നീ പോകുന്ന യാത്ര അച്ഛനൊരുപാട് സന്തോഷം പകർന്നിരിക്കുന്നു. മുമ്പ് പലപ്പോഴും യാത്രയ്ക്കായി ഒരുങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ മരവിപ്പ് മാത്രമായിരുന്നു. എനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവർ ആരുമടുത്തില്ലല്ലോ യാത്ര പറയാൻ എന്നൊക്കെയോർത്ത്. എന്നാൽ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം എന്റെയെല്ലാ സങ്കടങ്ങളും അകന്നിരിക്കുന്നു കാരണം എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ എന്റെ അടുത്ത് ഉള്ളത് തന്നെ"... ദേവദത്തൻ മിത്രയ്ക്കായി മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് ആനന്ദാനുഭൂതി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായ് അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും ഉളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോഴും അച്ഛന്റെ മനസ്സീ ലോകത്തൊന്നുമല്ലെന്ന് ചിന്തിച്ചു പോയി ഇരുവരും... മക്കളിരുവരോടും ഒരിക്കൽ കൂടി യാത്ര പറഞ്ഞതിന് ശേഷം ദേവദത്തൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു... ദേവദത്തൻ കണ്ണിൽ നിന്നും മറഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമിയും മിത്രയും അവിടെ നിന്നും കാറിൽ മടങ്ങി.... എയർപോർട്ട് ഏരിയ കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു ദൂരത്തോളം എത്തുന്നത് വരെ അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കുമിടയിൽ മൗനം കളിയാടി നിന്നു... "ചേച്ചി"... അല്പനേരത്തെ മൗനത്തെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് മിത്ര അഭിരാമിയെ വിളിച്ചു.. അഭിരാമിയൊരു മൂളലോടെ വിളി കേട്ട് കൊണ്ട് മിത്രയുടെ നേരെ നോട്ടമയച്ചു... "ചേച്ചി... അച്ഛൻ യാത്ര തിരിച്ചത് ഒരുപാട് സന്തോഷത്തോടെയാണ്. അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു ആ മനസ്സനുഭവിയ്ക്കുന്ന ആനന്ദമെത്രയാണെന്ന്"... അഭിരാമിയോട് പറയുമ്പോൾ മിത്രയുടെ മുഖത്ത് തന്റെ അച്ഛനെ കുറിച്ച് അഭിമാനം നിറഞ്ഞു... അഭിരാമി മറുപടിയൊന്നും പറയാതെയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തല കുലുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... "ചേച്ചി.... അച്ഛനിറങ്ങാൻ നേരത്ത് അമ്മ പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നത് എന്നെ അമ്പരപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല ആശയക്കുഴപ്പത്തിലുമാക്കി"... മിത്ര ആശയക്കുഴത്തിൽ പെട്ട ഭാവഭേദങ്ങൾ മുഖത്തണിഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "നിനക്ക് മാത്രമല്ല എനിക്കും ഉണ്ടായി ആ ആശയക്കുഴപ്പം. അച്ഛന്റെ നേർക്കൊന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത അമ്മയാ സമയത്ത് വന്നപ്പോൾ ശരിക്കും അമ്പരന്ന് പോയി ഞാൻ. എന്നാൽ അച്ഛന്റെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നുമെനിയ്ക്ക് മനസ്സിലായത് അമ്മയാ സമയമങ്ങോട്ട് വരുമെന്ന് അച്ഛനേതാണ്ട് ഉറപ്പുള്ള പോലെയായിരുന്നു"... മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തുമതേ ഭാവങ്ങൾ നിറഞ്ഞു... "ചേച്ചി... എനിക്കൊരു സംശയം"...? അഭിരാമി പറഞ്ഞു നിർത്തിയ ഉടനെ തന്നെ മിത്രയുടെ ചോദ്യം വന്നു... അഭിരാമി എന്താണെന്ന് ഒരു മൂളലോടെ മിത്രയോട് തിരക്കി... "അച്ഛനും രാമശ്ശനും പറയുന്നത് പോലെ അമ്മയിപ്പോഴും അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ"..? മിത്ര തന്റെ സംശയം അഭിരാമിയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിരത്തി.... "അമ്മയ്ക്കിപ്പോഴും അച്ഛനോട് പഴയ പോലെ സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നില്ല. അതിന്റേതായ യാതൊരു അടയാളങ്ങളും അമ്മയുടെ മുഖത്ത് കണ്ടിട്ടില്ല എന്തിന് പറയുന്നു അച്ഛൻ ചുംബിക്കുമ്പോൾ പോലും അമ്മയ്ക്ക് നിർവികാര ഭാവമാണ്. അച്ഛനെ പരിചയമുള്ളതായി പോലും അമ്മ നടിക്കാറില്ല"... അഭിരാമിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "അച്ഛനമ്മയെ ചുംബിച്ചെന്നോ"...? "അല്ല നീയിത് എങ്ങനെ കണ്ടു"..? "എന്നിട്ട് അമ്മ എതിർപ്പൊന്നും കാണിച്ചില്ലെന്നോ"..? അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ട് അത്ഭുതപരതന്ത്രയായ മിത്രയിൽ നിന്നും സംശയം നിറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു ശരപ്രവാഹം തന്നെ അഭിരാമിയിലേക്കൊഴുകി... "അതെ"... അഭിരാമിയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ മൊഴിഞ്ഞു.. "എടീ ചേച്ചി... മോശമായിപ്പോയി. ഇപ്പോൾ പിണങ്ങിയാണ് കഴിയുന്നതെങ്കിലും നമ്മടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് കണ്ണിട്ടത് ഒട്ടും ശരിയായില്ല"... മിത്രയതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിരാമിയെ നോക്കി കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു... "ഒന്ന് പോയെടീ.... ഞാൻ മനഃപൂർവം ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയതൊന്നുമല്ല. ഹൈദരാബാദ് വച്ചു അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയ അച്ഛനോട് നമുക്കന്നു പുറത്ത് പോകാനായി വിളിക്കുവാൻ പോയപ്പോൾ അബദ്ധത്തിൽ കണ്ടതാ..അല്ലെങ്കിലും അച്ഛൻ അമ്മയെ ചുംബിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടെന്നു വച്ചു എന്താ പ്രശ്നം"... അഭിരാമി തന്റെ ഭാഗം ന്യായീകരിച്ചു കൊണ്ട് മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.. മിത്ര അത് കേട്ട് അഭിരാമിയെ നോക്കിയൊന്നാക്കി ചിരിച്ചു.... മിത്രയുടെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയവളെ നോക്കിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് ഡ്രൈവിങ്ങിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു... മിത്ര ഡോർ ഗ്ലാസ്സ് താഴ്ത്തി വെളിയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ അച്ഛനമ്മമാരെ കുറിച്ചുള്ള രംഗങ്ങളായിരുന്നു. അമ്മയോട് വെറുപ്പുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഓർമയിൽ ആ രംഗം സങ്കൽപ്പിച്ചപ്പോൾ അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു. അത് തന്റെ അച്ഛനാ നിമിഷം അനുഭവിച്ച ആനന്ദമോർത്തായിരുന്നു... "ചേച്ചി...അച്ഛന്റെ സ്നേഹപ്രകടനത്തെ അമ്മയെന്താവും എതിർക്കാൻ നിൽക്കാഞ്ഞത്"...? നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ നേരെ നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് മിത്ര തിരക്കി.. "മിത്തൂ... ഇക്കാര്യത്തിൽ എനിക്കുത്തരം തരുവാൻ കഴിയില്ല. ഉത്തരമില്ലെന്നതാണ് സത്യം. ഉത്തരമില്ലാത്ത കടംകഥകളാണ് നമ്മുടെ അച്ഛനമ്മമാർ. അമ്മയെന്ത് കൊണ്ടാണ് എതിർപ്പ് കാണിക്കാതെ നിന്നതെന്ന് അമ്മയോട് തന്നെ ചോദിക്കേണ്ടി വരും".... അഭിരാമി ഡ്രൈവിംഗിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധ തിരിക്കാതെ ആരോടെന്നില്ലാതെ മൊഴിഞ്ഞു... പിന്നീടൊന്നും ചോദിക്കാൻ നിൽക്കാതെ മിത്ര പുറത്തെ കാഴ്ചകളും കണ്ടുകൊണ്ട് ഇരുന്നു... ================================== ദേവദത്തൻ പോയതിന്റെ അടുത്ത ദിവസം തൊട്ട് അഭിരാമി ഓഫീസിൽ ജോയിൻ ചെയ്തു. പോകുമ്പോൾ അവൾ കാറുമെടുത്താണ് പോയത്. നീണ്ട അവധി കഴിഞ്ഞു ജോയിൻ ചെയ്യാനായി ഓഫീസിലെത്തിയ അവൾ എഡിറ്റർ മനു ശ്രീനിവാസന്റെ കേബിനിൽ എത്തി. മനു അവളെയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ സ്വീകരിച്ചു... വീട്ടിലെ പല കാര്യങ്ങളും മനു അവളോട് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ എല്ലാറ്റിനും മറുപടി കൊടുത്തു... "അഭിരാമി... ഈ സ്ഥാപനവും അന്നത്തെ ആ അഭിമുഖവും കാരണം തനിയ്ക്കും ദത്തൻ സാറിനും സ്വന്തം കുടുംബത്തെ തിരിച്ചു കിട്ടിയല്ലേ"...? "അതിന് നിമിത്തമാകുവാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നുന്നെടോ"... മനു മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് തിരക്കി.. അഭിരാമി പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി... "അഭിരാമി.. താനന്ന് ദത്തൻ സാറിനെ ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്യുമ്പോൾ എനിയ്ക്കും പഞ്ഞിക്കാരനും നിങ്ങൾ തമ്മിലൊരു അച്ഛനും മകളും കെമിസ്ട്രി ഫീൽ ചെയ്തിരുന്നു. ഈ ഓഫീസിൽ പലരുമത് പറയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തന്നോട് ആരുമത് വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല എന്നെ ഉള്ളൂ. ഇതാണെടോ പറയുന്നത് ദൈവം എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെന്ന്"... മനു ആനന്ദം കലർന്ന വാക്കുകളോടെ അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമി പ്രത്യേകിച്ച് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ മനു പറഞ്ഞതിനെ ശരി വയ്ക്കുന്നു എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "പിന്നെ അഭിരാമി.. സാധാരണ തന്നെപ്പോലെ ഒരു വർഷം തികയ്ക്കാത്തവർക്ക് ഇത്രയും നീണ്ട ലീവൊന്നും നമ്മുടെ കമ്പനി കൊടുക്കാറില്ല പിന്നെ തന്റെ കാര്യത്തിൽ എന്റെയും പഞ്ഞിക്കാരന്റെയും പൂർണ്ണ പിന്തുണ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം തന്നെപ്പോലൊരാളുടെ സേവനം ഈ സ്ഥാപനത്തിന് ആവശ്യമാണെടോ"... മനു അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു... "സാർ... ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട് സാർ എന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്തതിനും അന്നത്തെ അഭിമുഖത്തിനായി എന്നെത്തന്നെ തെരെഞ്ഞെടുത്തതിനും"... അഭിരാമി തന്റെ നന്ദി മനുവിനെ അറിയിച്ചു... "അഭിരാമി... തന്റെ സന്തോഷത്തിന് നിമിത്തമാകുവാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷമേ ഉള്ളൂ"...മനു മറുപടി നൽകി.. മനുവിനോടുള്ള സംഭാഷണമവസാനിപ്പിച്ച അഭിരാമി തന്റെ സെക്ഷനിലേക്ക് പോകുവാനായി എഴുന്നേറ്റു... "അഭിരാമി.. ഒരു കാര്യം കൂടി"... അഭിരാമി പോകാനൊരുങ്ങവേ മനു അവളെ വിളിച്ചു... "സാർ"... വിളി കേട്ട അഭിരാമി എന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ മനുവിനെ ഒന്ന് നോക്കി... "അഭിരാമി... തന്റെ ഫാമിലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുള്ള കാര്യവും മറ്റും എനിയ്ക്കും പഞ്ഞിക്കാരനും ഒക്കെ മനസിലാകും. എല്ലാവർക്കും അതൊന്നും മനസിലായ്ക്കൊള്ളണമെന്നില്ല. പലരും പലതും തന്നോട് ചോദിച്ചേക്കും അതിലൊന്നും പെട്ട് തന്റെ മനസ്സ് വിഷമിക്കരുത് കേട്ടോ"... മനുവൊരു വാത്സല്യത്തോടെ അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു.. അഭിരാമി പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി... തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് പോയ അഭിരാമിയെ കാണുവാനും കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ നടത്തുവാനും മിക്കവരും വന്നു. പലരും പലതും ചോദിച്ചെങ്കിലും അഭിരാമി എല്ലാവർക്കും കൃത്യമായ രീതിയിൽ ഉത്തരം കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു... അവസാനം പ്രിയയും ബേസിലും അനൂപും അഭിരാമിയും മാത്രമായി... "എടോ അഭി... ഹൈദരാബാദ് ജനിച്ചു വളർന്ന താനിടയ്ക്ക് സാഹിത്യം നിറഞ്ഞ വാചകങ്ങൾ എങ്ങനെയാണു പറയുന്നതെന്ന് എനിക്കൊരു സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ള ഉത്തരം എന്തായാലും കിട്ടി"... ബേസിൽ അഭിരാമിയെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടവളോട് പറഞ്ഞു... മറുപടിയായി അഭിരാമി ബേസിലിനെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു... "അത് പിന്നെ ചേട്ടാ... വിത്ത് ഗുണം പത്ത് ഗുണം എന്നൊക്കെ പറയില്ലേ"... അഭിരാമി ചിരിയോടെ ബേസിലിനോട് പറഞ്ഞു... "അഭി... തന്നോട് ഞാൻ മുമ്പും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നെ ചേട്ടാ എന്ന് വിളിക്കരുതെന്ന്"...ബേസിൽ ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "അഭി... മര്യാദക്ക് ഞങ്ങൾക്കുള്ള ചെലവ് തന്നോണം തന്റെ കുടുംബത്തെ കണ്ടെത്തിയത് പ്രമാണിച്ച്"... അനൂപ് അഭിരാമിയോട് പറഞ്ഞു.... "അതൊക്കെ നോക്കാം.. ആദ്യം ഇന്നത്തെ ഡ്യൂട്ടി ഞാനൊന്ന് പൂർത്തിയാക്കിക്കോട്ടെ. എന്നിട്ട് പോരെ"... അഭിരാമി അനൂപിനോട് കൈ കൂപ്പിക്കൊണ്ടെന്ന പോലെ മൊഴിഞ്ഞു.. "അത് മതി അത് മതി.. ഇന്ന് അഭിമോളെ മുടിപ്പിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ ബാക്കി"... അനൂപ് ഉറക്കെച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... അല്പ സമയത്തെ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് ശേഷം എല്ലാവരും അവരവരുടെ ഇടങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങി... ================================== മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞൊരു വൈകുന്നേരം ദേവദത്തൻ തിരിച്ചെത്തി. അന്നവധി ദിനമായതിനാൽ എയർപോർട്ടിൽ നിന്നും അച്ഛനെ പിക്ക് ചെയ്യാൻ അഭിരാമി മിത്രയേയും കൊണ്ട് കാറിൽ യാത്രയായി.... ദേവദത്തനെ കൂടാതെ അഭിരാമി കൂടി രാവിലെ കൂടെ ഇല്ലാത്തതിന്റെ മനംമടുപ്പിനെ ഒരു പരിധി വരെ രാമേട്ടനോടൊപ്പം അടുക്കളയിൽ കയറിയും പറമ്പിൽ രാമേട്ടന്റെ കൂടെ നടന്നുമൊക്കെ അതിജീവിച്ചുവെങ്കിലും പലപ്പോഴും മിത്രയ്ക്ക് ബോറടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഈ ദിവസങ്ങളിലും പതിവ് പോലെ ഇരുവരും ശ്രീലക്ഷ്മിയെ വക വയ്ക്കുക കൂടി ചെയ്തില്ല. അങ്ങനെയൊരു വ്യക്തി ആ വീട്ടിൽ ഉണ്ടോ എന്ന് പോലും സംശയമുണർത്തുന്ന പ്രതീതിയായിരുന്നു. കഴിക്കുവാനല്ലാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയതേ ഇല്ല.... അമ്മയുടെയും മക്കളുടെയും അകൽച്ച രാമേട്ടന്റെ ഉള്ളിലും വേദനയുണർത്തി... ദേവദത്തൻ തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി പലതും വാങ്ങിച്ചിരുന്നു. ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കുള്ളത് ദേവദത്തൻ അവൾക്ക് സമ്മാനിക്കുമ്പോൾ അവൾ പതിവ് പോലെ നിർവികാരത പ്രകടിപ്പിച്ചതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... അച്ഛനിതിന്റെയൊക്കെ വല്ല കാര്യവുമുണ്ടായിരുന്നോ എന്നുള്ള പുച്ഛഭാവത്തോടെയുള്ള മക്കളുടെ പ്രതികരണത്തെ ദേവദത്തൻ പുഞ്ചിരിയോടെ വക വയ്ക്കാതെ വിട്ടു... അന്ന് രാത്രി ദേവദത്തനെ തന്റെ മുറിയിൽ കിടത്തുവാൻ മക്കളിരുവരും സമ്മതിച്ചില്ല. അന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേവദത്തൻ തന്റെ വീട്ടിൽ ആദ്യമായ് തന്റെ മക്കളോടൊപ്പം അവരെ വാത്സല്യപൂർവ്വം താരാട്ട് പാടിയുറക്കി... പിറ്റേന്ന് ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയെ ഓഫീസിൽ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്തു. തുടർന്നയാൾ മിത്രയേയും കൊണ്ട് പലയിടത്തും കറങ്ങി.... മിത്രയുടെ ആനന്ദത്തിന് അതിരുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെ. അച്ഛനോടൊപ്പം നാട്ടിൽ വച്ചു പലയിടത്തും പോകുന്നതും മറ്റും അവളെ ആനന്ദത്തിന്റെ നഗശൃംഗത്തിലേറ്റി. അഭിരാമി മുമ്പ് ഫോട്ടോകൾ ഇട്ടപ്പോൾ അവളും കൊതിച്ചിരുന്നു എപ്പോഴൊക്കെയോ അച്ഛനോടൊത്തുള്ള അതു പോലെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ. ഇന്നത് സാധിക്കുന്നതിൽ അവൾക്കുണ്ടായ ആഹ്ലാദമവൾ മറച്ചു വച്ചില്ല.... ദേവദത്തനും തന്റെ മകളോടൊപ്പമുള്ള നിമിഷങ്ങളെ മറയേതുമില്ലാതെ ആസ്വദിച്ചു.... മിത്രയുടെ നിർത്താതേയുള്ള സംസാരങ്ങൾ ദേവദത്തനെ ആനന്ദത്തിന്റെ പരകോടിയിൽ എത്തിച്ചു പലപ്പോഴും.... വൈകുന്നേരം അഭിരാമി വന്നപ്പോൾ അവളോടന്നത്തെ സംഭവങ്ങൾ വിവരിക്കുവാൻ മിത്രയൊരുപാട് ഉത്സ്സാഹം കാണിച്ചു. അഭിരാമിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ അതെല്ലാം ശ്രവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെയും മക്കളെയും കൊണ്ട് നാട്ടിൽ വന്നിട്ടിപ്പോൾ ഒരാഴ്ചയോട് അടുക്കുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച അവരെയും കാത്ത് ഒരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ദിവസവും ഒരു ദുഃഖം നിറഞ്ഞ ദിവസവും വരാനുണ്ടായിരുന്നു.... മിത്രയുടെ വരാനിരിക്കുന്ന ജന്മദിനമായിരുന്നു സന്തോഷത്തിന് ഹേതുവെങ്കിൽ രാമേട്ടനൊരു തീർത്ഥാടനത്തിനായി പോകാനൊരുങ്ങുന്നതായിരുന്നു ദുഃഖകരമായ വാർത്ത... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ