എനിക്കായി വീണ്ടും. പാർട്ട്‌ 1 "ക്യാ ബാത്ത് ഹൈ ആജ് കീ ചാന്ദ്‌നീ മേം... കെ ഹം ഖോ ഗയേ ഹൈൻ തേരി രാഗനീ മേം... യേ ബാഹോം മേം ബാഹേൻ, യേ ബെഹകി നിഗാഹേൻ ലോ ആനേ ലഗാ സിന്ദഗി കാ മസാ..." ​ജെറി തന്റെ ഗിറ്റാറിൽ വിരലോടിച്ചു പാടുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ മൈതാനത്തെ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖമായിരുന്നു. ​"ജെറി, ഇന്നും ആ അഡ്രസ്സിലേക്ക് ഓർഡർ വന്നോ...?" പെട്ടെന്നുള്ള മേരിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ജെറി ഞെട്ടി. "ശോ! ഫ്ലോ നശിപ്പിച്ചു! ആ വരികൾ ഒന്ന് ഫീൽ ചെയ്തു വരുവായിരുന്നു," അവൻ ഗിറ്റാർ അരികിലേക്ക് വെച്ച് പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​"ആ, നീയിങ്ങനെ പാട്ടും പാടി ഇരുന്നോ! ഇതൊന്നും കറക്ട് ടൈമിൽ ഓർഡർ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ചേട്ടന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് നല്ലത് കിട്ടുമ്പോൾ മോങ്ങി എന്റെ അടുത്ത് വരരുത്!" മേരിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ഗൗരവം കലർന്നു. ​"എന്റെ പൊന്നു തമ്പുരാട്ടി, ഞാനിത് ചെയ്തോളാം!" ജെറി ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റ് ഡെലിവറി ലിസ്റ്റ് തപ്പിയെടുത്തു... ​"ഡാ, ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ... ഇന്നും ഈ അഡ്രസ്സിലേക്ക് ഓർഡർ വന്നോ?" മേരി വീണ്ടും തിരക്കി. ​"വന്നല്ലോ... കൃത്യം നാലുമണിക്ക്, മുടങ്ങാതെ!" ജെറി കൗണ്ടറിനടിയിൽ നിന്ന് ഒരു തുമ്പച്ചെണ്ട് പുറത്തെടുത്തു. ​"എന്നാലും ആരായിരിക്കും.. എന്നും ഇങ്ങനെ പൂക്കൾ അയക്കുന്നത്..?" മേരി വിലാസത്തിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. ​"എന്റെ പൊന്നുകൊച്ചേ, ഞാനെങ്ങനെ അറിയാനാ? ചിലപ്പോൾ അവൾ അവന്റെ കാമുകന് വേണ്ടി അയക്കുന്നതായിരിക്കും. പ്രണയത്തിന്റെ പൂക്കാലമല്ലേ!" ജെറി കണ്ണിറുക്കി. ​"എന്റെ! ജെറി, നിനക്ക് അക്ഷരജ്ഞാനം ഇല്ലേ? ഇതിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്, 'റോസി, അന്നയ്ക്ക് അയക്കുന്നത്' എന്ന്." മേരി ലിസ്റ്റിൽ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു. ​"ഓഹ്, ആണല്ലേ... നന്നായി!" ജെറി തലയാട്ടി. ​"ഡാ ജെറി, നമുക്ക് വേണ്ടി നമ്മെ ഓർക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടാകുന്നത് ഒരു ഭാഗ്യമല്ലേ? എന്നും, മുടങ്ങാതെ... അതൊരു വലിയ കാര്യമാ." മേരിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു നേർത്ത വിഷാദം നിഴലിച്ചു. ​"അയ്യോ! എനിക്കതൊന്നും അറിയത്തില്ല. എന്റെ കൊച്ചു സെന്റി അടി നിർത്തി വർക്ക് ചെയ്യാൻ നോക്ക്. ഞാൻ വേഗം പോയി ഓർഡർ കൊടുത്തിട്ട് വരാം," ജെറി അവളുടെ തലയിൽ ഒന്ന് തട്ടി വിഷയം മാറ്റി സ്കൂട്ടറിൽ കയറി. ​ബാംഗ്ലൂരിലെ ഉപരിപഠനത്തിനിടയിൽ ഒരു പൂക്കടയിലെ ഡെലിവറി ബോയ് ആയി ജോലി ചെയ്യുകയാണ് ജെറി. വീട്ടിൽ അച്ഛൻ ടോമും അമ്മ ജെൻസിയും അനിയൻ ആൽവിയുമുള്ള അവന്റെ കുടുംബം വളരെ കൂളായിരുന്നു. എന്തിനും ഏതിനും തുറന്ന് സംസാരിക്കാവുന്ന ഒരു സൗഹൃദ അന്തരീക്ഷം ആ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ്റെ അച്ഛന് ബീച്ചിനടുത്ത് ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടിലായിരുന്നപ്പോൾ, ജെറി എന്നും വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ട് അവിടെ ഫുഡ് ഡെലിവറി ചെയ്യാൻ പോകുമായിരുന്നു. ബീച്ചിൻ്റെ രണ്ട് വളവ് കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു മൈതാനം പോലെയുള്ള ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലമുണ്ട്. അവിടെ എപ്പോഴും ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അവൻ കാണുമായിരുന്നു. അവളറിയാതെ അവളെ അവൻ കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിൽക്കും. അപ്പോൾ എന്തെന്നറിയാത്തൊരു സമാധാനം അവനനുഭവപ്പെട്ടു. അറിയാതെ അവൻ്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടരും. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പെട്ടന്നൊരു ദിവസം അവളെ അവിടെ കാണാതെയായി. അന്ന് അവനിൽ വല്ലാത്തൊരു നിരാശ പടർന്നു. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിലും അവളെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാലും, ഒരു പ്രതീക്ഷയോടെ അവൻ എന്നും കുറച്ചുനേരം അവിടെ പോയി നില്ക്കും. പൂക്കടയിലെ മേരിയാണ് അവൻ്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും തുറന്നു പറയാൻ പറ്റിയ നല്ല സുഹൃത്ത്.  ഒരു കൂട്ടുകാരിയെപ്പോലെ അവൾ എന്നും ജെറിയോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.. ​ ​അന്ന് വൈകുന്നേരം ഡെലിവറിക്ക് കൊണ്ടുപോയ പൂക്കളുമായി നിരാശയോടെ ഇരിക്കുന്ന ജെറിയുടെ അരികിൽ മേരി വന്ന് ചോദിച്ചു: "ഡാ എന്തുപറ്റി... എന്താ നീ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത്..." ​"ഡീ, കുറച്ചു ദിവസമായി എപ്പോഴും ഒരേ അഡ്രസ്സിലേക്ക് ഫ്ലവർ ഓർഡർ വരാറില്ലേ... അവിടെ ഡെലിവറി കൊടുക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ആരും ഉണ്ടാവാറില്ല. അടുത്ത വീട്ടിലെ ഒരു വൃദ്ധനായിരുന്നു എന്നും അത് വാങ്ങിയിരുന്നത്. ഇന്ന് ഞാൻ ആ ഫ്ലവർ കൊടുത്തപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു, 'ഇനി ഇവിടേക്ക് ഇത് കൊണ്ടുവരേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല' എന്ന്." ​ജെറി നെറ്റി ചുളിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അയാൾ സങ്കടത്തോടെ തുടർന്നു: "അവളുടെ ഹാർട്ടിന് ചെറിയ ഒരു പ്രോബ്ലം ഉണ്ടായിരുന്നു... ഇപ്പോൾ അവളുടെ അവസ്ഥ വളരെ മോശമാണ്. ഒരു ഡോണറെ കിട്ടിയതായിരുന്നു, പക്ഷേ അവസാന നിമിഷം അത് ക്യാൻസൽ ആയി. ഓപ്പറേഷന് വേണ്ടി ആ വീട് വിൽക്കുകയാണ്. ഇനി ചികിത്സിക്കാൻ വേറെ വഴിയൊന്നുമില്ല..." ​അത് കേട്ടപ്പോൾ ജെറിയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു വേദന പാളി. അയാൾക്ക് മറുപടി പറയാനാവാതെ അവൻ ഇറങ്ങി നടന്നു. പിന്നെ എന്തോ ആലോചിച്ച പോലെ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അയാളോട് ചോദിച്ചു: "ഏത് ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്...?" ​"സെന്റ് മേരീസ് ഹോസ്പിറ്റൽ," അയാൾ പറഞ്ഞു. ജെറി ഒന്നും പറയാതെ ആ റോസാപ്പൂക്കളുമായി തിരിച്ചു വന്നു. ​"നിനക്ക് ആ ഫ്ലവർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി അന്നയ്ക്ക് കൊടുത്തുകൂടായിരുന്നോ?" മേരിയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് അവൻ അവളെ നോക്കി. ​"അവളെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്ന സുഹൃത്തായിരിക്കും എന്നും ആ ഫ്ലവർ അയക്കുന്നത്. അത് അറിയുമ്പോൾ അന്നയും ഒരുപാട് സന്തോഷിക്കും. ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തുക്കൾ പിരിയുമ്പോഴുള്ള വേദന വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയാനാവില്ല." ​അവൾ തന്റെ ഒരു കാൽ നിലത്ത് പതുക്കെ തട്ടി ഒന്ന് നിവർന്നു. ജന്മനാ ഒരു കാലിന് സ്വാധീനക്കുറവുള്ള മേരി തന്റെ ഊന്നുവടി തറയിൽ അമർത്തി എഴുന്നേറ്റു. ഒരു കാലിൽ ഭാരം കൊടുത്തുകൊണ്ട് വേച്ചു വേച്ചു നടന്നു.. കുറച്ചു ദൂരം എത്തിയതും അവനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​"നിനക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നത് ചെയ്യുക." അതും പറഞ്ഞ് ഊന്നുവടിയുടെ താളത്തിൽ അവൾ പതിയെ നടന്നകന്നു. അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്ന ജെറിക്ക്, മേരിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് സങ്കടങ്ങൾ തിളച്ചു മറിയുന്നതായി തോന്നി. ​ജോലി കഴിഞ്ഞ് ജെറി നേരെ സെന്റ് മേരീസ് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി. റിസപ്ഷനിൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അന്നയുടെ മുറി നമ്പർ 324 ആണെന്ന് അറിഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ പടികൾ കയറി ആ മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തി വാതിലിൽ തട്ടി. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഡോർ തുറന്നു. ​അന്നേരം തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് ജെറിയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല... #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ