പ്രായത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പു കൊണ്ടാവണം പണ്ട് എനിക്ക് ടീച്ചറോട് അങ്ങനെ ഒരു ക്രഷ് അടിച്ചതും അങ്ങനെയൊക്കെ കാണിക്കാൻ തോന്നിയതും . ഇന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ അതിൽ എനിക്ക് വലിയ മനപ്രയാസം ഉണ്ട് . എൻറെ ഒമ്പതാം ക്ലാസ് കാലം . അന്ന് ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിൽ ട്രെയിനിങ്ങിന് വന്ന ടീച്ചർമാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നയൻതാരയെ പോലെയുള്ള ഒരു ടീച്ചർ ഉണ്ടായിരുന്നു . ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ നയൻതാര ആണെന്ന് ആരും പറയും . അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ആ മിസ്സിന് നയൻതാര മിസ്സ് എന്ന പേരിടുകയും ചെയ്തു . വെണ്ണക്കല്ലിൽ കൊത്തിവച്ചത് എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടേയുള്ളൂ . ശരിക്കും ടീച്ചർക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ലുക്ക് ആണ് . ബയോളജിയായിരുന്നു അവരുടെ വിഷയം . ഞങ്ങൾ ആൺകുട്ടികൾക്ക് ടീച്ചറോട് വല്ലാത്ത പ്രണയം . തമാശകൾ പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളെപ്പോഴും ടീച്ചറുടെ പിന്നാലെ തന്നെ കൂടും . ട്രെയിനിങ് ടീച്ചർ ആയതുകൊണ്ട് അവരെ ആർക്കും വലിയ പേടി ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . അതുകൊണ്ട് ചിലരുടെയെങ്കിലും തമാശക്ക് ബെല്ലും ബ്രേക്കും ഇല്ലായിരുന്നു . നായകന്മാർ തിയേറ്ററിൽ കയ്യടി വാങ്ങിയ ഡയലോഗുകൾ ഞങ്ങളിൽ ചിലർ ടീച്ചറോട് പറയാൻ തുടങ്ങി . സിനിമ ഡയലോഗും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നടന്നാൽ പരീക്ഷയ്ക്ക് കൊട്ട കണക്കിന് മുട്ടകളും വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞു മിസ്സ് ഞങ്ങളെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു . ചില പെൺകുട്ടികൾ , ആൺകുട്ടികൾ ടീച്ചറോട് ഒട്ടും മര്യാദ ഇല്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു അധ്യാപകരുടെ അടുത്ത് കമ്പ്ലൈന്റ് ചെയ്തു . അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ് അധ്യാപകൻ ഇതിന്റെ പേരിൽ വാണിംഗ് തരുകയും ചെയ്തു . അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഈ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ആൺകുട്ടികളോട് വല്ലാത്ത കുശുമ്പാണ് . അവർക്ക് കിട്ടാത്ത എല്ലാ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട് തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനുമൊക്കെ അവർ ഞങ്ങളെ കുറ്റം പറയും . എത്ര സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയിട്ട് എന്താ ? ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരൊഴിക്കണമെങ്കിൽ കക്കൂസിലോ കുളിമുറിയിലോ കയറി ഒച്ച ഉണ്ടാക്കാതെ കരയണം . സങ്കടം വന്നാൽ ഒന്ന് ഉറക്കെ കരയാൻ പാടില്ലാത്തവന്റെ കാലടി ചുവട്ടിൽ ആകാശം കൊണ്ടുവെച്ചിട്ട് എന്ത് കാര്യം . പെൺകുട്ടികൾക്കൊക്കെ എന്തോരം സുഖമാണ് . ഏത് ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും ഒന്ന് കണ്ണുനിറഞ്ഞാൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പരിഗണിക്കാൻ ചുറ്റിലും എത്ര പേരാണ് . പെൺകുട്ടികൾ ആൺ സമൂഹത്തെ കുറിച്ച് അധ്യാപകരുടെ അടുത്ത് പരാതി പറഞ്ഞതിനുശേഷം അങ്ങനെ വലിയ രീതിയിൽ ഒന്നും ഞങ്ങൾ ബയോളജി ടീച്ചറോട് തമാശയ്ക്ക് നിൽക്കാതെയായി . ഈ സമയത്താണ് എനിക്ക് അവരോടുള്ള പ്രണയം തലയ്ക്ക് പിടിച്ചു ഭ്രാന്ത് ആവുന്നത് . എന്തിനും കട്ടക്ക് കൂടെ നിൽക്കുന്ന ചങ്കിന്റെ അടുത്ത് ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞു . അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ഒരേ ചിരി . ഇതേ കാര്യം അവന്റെ അടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിലെ തന്നെ പലരും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു . അവനും ചെറുതായി ഒരു സൂക്കേട് നയൻതാര മിസ്സിനോട് ഇല്ലാതില്ല . ക്ലാസ് ടെസ്റ്റ് നടത്തിയതിന്റെ പേപ്പർ വാങ്ങിക്കാൻ ഞാൻ ടീച്ചറുടെ അടുത്ത് ചെന്നപ്പോൾ ചുവന്ന സാരിയിലെ മഞ്ഞപ്പൊട്ടുകൾക്കിടയിൽ അവരുടെ മേനി അഴക് കണ്ടപ്പോൾ ഒരാവേശത്തിന് എനിക്ക് അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഉമ്മ വയ്ക്കാൻ തോന്നി . പക്ഷേ ഞാൻ അത് ചെയ്തില്ല . പകരം ഈ കാര്യം അവരുടെ മുഖത്തുനോക്കി പറഞ്ഞു . " എനിക്ക് ടീച്ചറെ കണ്ടിട്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഉമ്മ വയ്ക്കാൻ തോന്നുന്നു " കേട്ടപാടെ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു അവർ എന്നെ ഒരു നോട്ടം . നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ മഷി കലങ്ങിയ മിഴിനീർത്തുള്ളികൾ അവരുടെ വെളുത്ത കവിളിലൂടെ ഒഴുകി . കാര്യം അറിയാതെ ക്ലാസ് മുറി ആകെ എന്നെയും ടീച്ചറെയും മാറിമാറി നോക്കി . പിന്നെ അവർ അവിടെ നിന്നില്ല . സാരി തുമ്പ് കൊണ്ട് കണ്ണ് തുടച്ച് ക്ലാസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി . മരണ സഞ്ചാരം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ആ സമയം ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണെന്ന് അക്ഷരം തെറ്റാതെ പറയാം . ആകപ്പാടെ എരുപ്പൊരി സഞ്ചാരത്തിൽ ഞാനിപ്പോൾ മരിക്കും എന്നുപോലും തോന്നിപ്പോയി . ഇനി ഉണ്ടാക്കാൻ പോകുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകളെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് നിലയില്ലാതെയായി . വീട്ടുകാർ അധ്യാപകർ നാട്ടുകാർ സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾ അങ്ങനെ എല്ലാവരുടെ ഇടയിലും ഞാനൊരു ക്രിമിനലിനെ പോലെ പൊതു മധ്യത്തിൽ വസ്ത്രം ഇല്ലാതെ നിൽക്കുന്ന കൊടും ക്രിമിനലിനെ പോലെ പരിഹസിക്കപ്പെടുന്ന രംഗം ഓർത്തപ്പോൾ , കല്ലേറുകളുടെയും ചീത്തവിളികളുടെയും കാഠിന്യത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്തപ്പോൾ പിന്നെ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല . അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് സ്കൂളിൽനിന്ന് പോന്നു . വീട്ടിലേക്ക് പോകും വഴി റോഡിലൂടെ ചീറിപ്പായുന്ന നോൺ സ്റ്റോപ്പ് ബസുകളുടെ മുന്നിലേക്ക് ചാടാൻ പദ്ധതിയിട്ടു . ധൈര്യമുണ്ടായില്ല . കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം മീൻ പിടിക്കാൻ പോകുന്ന കുളക്കടവിൽ ഞാൻ ചെന്നിരുന്നു . ജീവരക്തം ഒഴുകുന്ന വഴികളിലെ ജീവൽ താളം വരച്ചുവച്ച ബയോളജി നോട്ടുപുസ്തകം എടുത്ത് പുതിയൊരു ഹൃദയത്തിൻറെ ചിത്രത്തിനായി കാത്തുനിൽക്കുന്ന വെളുത്ത പേപ്പർ കീറിയെടുത്ത് ഞാനതിൽ മരണക്കുറിപ്പ് എഴുതിച്ചേർത്തു . മരണത്തിൻറെ രുചി അറിയാൻ ഞാൻ യാത്രയാകുന്നു എൻറെ മരണത്തിന് ആർക്കും ഉത്തരവാദിത്വമില്ല . കൂടെ ബയോളജി ടീച്ചർ പഠിപ്പിച്ച രക്തപര്യയന വ്യവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചിത്രവും വരച്ചു ചേർത്തു . എൻറെ പാന്റിന്റെ കീശയിൽ നാലു മടക്ക് മടക്കി ആത്മഹത്യ കുറിപ്പ് വച്ച് കുളക്കടവിലേക്ക് ചാടാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്ന എന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ പിടിച്ചു വലിച്ചു . ക്ലാസിലെ പെൺകുട്ടികൾ എന്നെ ജീവനോടെ തൂക്കിക്കൊല്ലാൻ വേണ്ടി മരിക്കാൻ പോലും അനുവദിക്കാതെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ വന്നതാണെന്ന് കരുതി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ , ബയോളജി ടീച്ചറും പിന്നെ അവർക്കൊപ്പം ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിൽ ട്രെയിനിങ്ങിന് വന്ന മറ്റു അധ്യാപകരും നിന്ന് കിതക്കുന്നു . പണ്ട് എൽ പി ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭൂതപ്പാട്ടിലെ അമ്മയുടെ മുഖമായിരുന്നു ആ സമയം ബയോളജി ടീച്ചർക്ക് . തൻറെ ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ വാസനയുള്ള കുഞ്ഞിനെ തിരികെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ നങ്ങേലി ഭൂതത്തോട് കൈ കുപ്പി നന്ദി പറയുന്നതുപോലെ ബയോളജി ടീച്ചർ സകല ദൈവങ്ങളോടും നന്ദി പറയുന്നു . " പ്രായത്തിന്റെ അവിവേകം കൊണ്ട് വന്ന തെറ്റ് ഇങ്ങനെയല്ല തിരുത്തേണ്ടത് , പശ്ചാത്തപമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രായശ്ചിത്തം എന്ന് പഠിച്ചിട്ടില്ലേ " എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു ഞങ്ങൾ നയൻതാര മിസ്സ് എന്ന് ഇരട്ട പേരിട്ട ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചർ എന്നെ ഉപദേശിക്കാൻ തുടങ്ങി . ചെങ്കൽ പടവുകളിലേക്ക് ഓളം തള്ളി കളിക്കുന്ന ജലകന്യകമാരെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ പകച്ചു നിന്നു . ഇനി ഇങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല എന്ന് ഞാൻ അവർക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തു . വർഷങ്ങൾ എത്ര കഴിഞ്ഞു , എത്ര ഭംഗിയായിട്ടാണ് അവർ എൻറെ തെറ്റിനെ തിരുത്തിയത് . ഇതേക്കുറിച്ച് സ്കൂളിലെ മറ്റ് അധ്യാപകരോടോ എന്റെ രക്ഷിതാക്കളോട് അവർ ഒരു പരാതിയും പറയാൻ പോയില്ല . എന്തോ അന്നത്തെ സ്കൂൾ കാലവും അധ്യാപകരും എല്ലാം നല്ലതായിരുന്നു . ഒരു കുറ്റവാളിയെ കിട്ടിയാൽ പൊതുസമൂഹത്തിന് ഇട്ടുകൊടുത്ത റീച്ച് ഉണ്ടാക്കണം എന്ന ചിന്തയോ , സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഇട്ട് നാറ്റിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു കുട്ടികളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തണമെന്ന് മനോവൈകല്യമോ അന്നത്തെ അധ്യാപകർക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു . ഇന്നും അന്നത്തെ കാലത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ചുരുക്കം ചില അധ്യാപകർ നമുക്കിടയിലുണ്ട് . #📔 കഥ