മിഷൻ part 17 തുടർച്ച ആദ്യ. ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aKNOkM6?d=n&ui=v64j8rk&e1=c"ഹി ഹി.." കൂട്ടുകാരികളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി അശ്വിനി ഇളിഭ്യമായി ചിരിച്ചു. കരൺ വേഗം തന്നെ കാറിന്റെ നിയന്ത്രണം കയ്യിലെടുത്തു. പിന്നെ താമസിച്ചില്ല ഹൈവേയിലെ നിരത്തില്‍ അവന്റെ സാഹസിക പ്രകടനം. കുറേ ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയതും സ്റ്റിയറ്റിംഗ് ശക്തിയായി ഒന്നു കറക്കി കാർ തല തിരിച്ചു നിർത്തി കരൺ. ഇപ്പോൾ ഇരു കാറുകളും മുഖാമുഖം എന്നപോലെയാണ് പായുന്നത്. കരൺ റിവേഴ്സ് ഓടിക്കുമ്പോൾ ശത്രുക്കൾ മുന്നോട്ട് വരുന്നു. അധികം താമസിക്കാതെ തന്നെ കരൺ ഗണ്ണിൽ നിന്നും നിറയൊഴിച്ചു ; ഠേ!! ഠേ!! ഠേ!! ഒരു വിധത്തിലും പിടി കൊടുക്കാതെ കരണ്‍ ഹൈവേയിൽ മിന്നിപാഞ്ഞു. "എടീ പോത്തേ നിന്നെ രക്ഷിക്കാനാ ഞാനീ പാടൊക്കെ പെടണേ..." അശ്വിനിയുടെ മടിയിലിരുന്നുകൊണ്ട് കരണ്‍ അവളോടു തന്നെ പറഞ്ഞു . "സോറി കരണ്‍ .." "അവളുടെ ഒരു സോറി ." ഠേ!! അടുത്ത വെടിയുതിര്‍ന്നതും ഗിയര്‍ ചേഞ്ച് ചെയ്ത് കരണ്‍ അവരെ കുരങ്ങ് കളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവന്റെ മുന്നില്‍ സബ് റോഡിലെ വലിയ കല്ല് ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. താമസിച്ചില്ല ആ റോഡിലേക്ക് കരണ്‍ കാര്‍ ഡ്രിഫ്റ്റ് ചെയ്ത് കറക്കി കയറ്റി. വല്ലാത്ത മുരൾച്ചയോടെ അന്തരീക്ഷം പൊടി പറത്തി അവൻ പാഞ്ഞു. പിന്നാലെ ആ മുഖം മൂടികളും. അവര്‍ക്ക് കാണാന്‍ പറ്റാത്ത പാകത്തില്‍ കരണ്‍ അമിത വേഗതയില്‍ പാഞ്ഞു. ഏകദേശം ആ വലിയ കല്ല് എത്താറായതും സ്റ്റിയറിംഗ് വെട്ടിച്ച് കരണ്‍ മാറി കൊടുത്തു . പെട്ടെന്ന് കണ്‍മുന്നില്‍ വലിയ കല്ല് കണ്ടതും മുഖം മൂടികളുടെ നിയന്ത്രണം തെറ്റി. കല്ലില്‍ ശക്തിയായി ഇടിച്ച് അവരുടെ വണ്ടി വായുവിലുയരുന്ന കാഴ്ച്ച കണ്ട് അശ്വിനിയും ദീപ്തിയും അനാമികയും വാ പൊളിച്ചു. ആ കാർ റോഡിലേക്ക് നിലം പതിച്ച് തരിപ്പണമായി. ഒപ്പം അതിനകത്തു നിന്നും കൂട്ടക്കരച്ചിലുകളും നിലവിളികളും ഉയർന്നു. കരണ്‍ തന്‍റെ കാര്‍ കുറച്ച് മാറ്റി നിര്‍ത്തിയ ശേഷം നന്നായി ഒന്നു ശ്വാസം വിട്ടു. അശ്വിനിയുടെ കൂട്ടുകാരികള്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പോഴും ജീവനുണ്ടോ എന്ന മട്ടില്‍ വിറങ്ങലിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അശ്വിനിയുടെ അവസ്ഥയും അതു തന്നെ. പതിയെ അവളുടെ മടിയില്‍ നിന്നും കരണ്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി : "ഇനി ഇവിടെ നില്‍ക്കുന്നത് പന്തിയല്ല അശ്വിനി.. ആളുകൾ കൂടുന്നുണ്ട്.. താന്‍ ഇറങ്ങി അപ്പുറം ഇരിക്ക്. ഞാന്‍ ഡ്രൈവ് ചെയ്തോളാം..." കരണിന്‍റെ നിര്‍ദേശമനുസരിച്ച് ഇരുവരും മാറിയിരുന്നു. കരണ്‍ കാറുമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അനാമികയേയും ദീപ്തിയേയും അവരവരുടെ വീടുകളിൽ ഇറക്കി ഇരുവരും മേലെടത്ത് തറവാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു . "ആരായിരുന്നു കരണ്‍ അത് ??" ഞെട്ടൽ മാറാതെ അശ്വിനി ചോദിച്ചു . ചോദ്യം കേട്ട് കരണ്‍ ഒന്നു നെടുവീര്‍പ്പിട്ട് അശ്വിനിയുടെ മുഖത്തു നോക്കി : "അന്ന് ശ്യാമിനെ വകവരുത്തിയ അതേ മുഖം മൂടികള്‍ തന്നെയാണിത്.." "ദൈവമേ..!! ഇതെന്തൊക്കെയാ ഈ നടക്കുന്നേ ?? ഓടിയോടി എനിക്ക് മതിയായി . ഇതിലും ഭേദം ഞാനങ്ങ് തീരുന്നതാണ്..." അശ്വിനി കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തി. "ഏയ് അശ്വിനി അങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ. നമ്മള്‍ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ വരെ ആയില്ലേ . ഇനി കുറച്ചു നാളുകള്‍. അതിനുള്ളില്‍ ഈ പ്രശ്നത്തിന് ഒരു പരിഹാരം നമ്മള്‍ കണ്ടെത്തിയിരിക്കും..." അശ്വിനിയുടെ തോളിൽ തട്ടി കരണ്‍ പ്രോമിസ് ചെയ്തു. കുറേ നേരത്തേക്ക് ഇരുവരും ഒന്നും തന്നെ മിണ്ടിയില്ല. അശ്വിനി കരണിനെയൊന്നു നോക്കി. അൽപ്പം മുൻപ് താൻ കണ്ടത് കരണിലെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന സിംഹമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോഴവൻ തീർത്തും ശാന്തമാണ്. റോഡിൽ നോക്കി വളരെ സൂക്ഷിച്ചു വണ്ടിയൊടിക്കുന്ന കരണിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളിൽ ചെറുതായി ചിരി പൊട്ടി. അൽപ്പം മുൻപ് റോഡിൽ അഭ്യാസം കാണിച്ച മനുഷ്യൻ തന്നെയാണോ ഇതെന്ന് കുസൃതിയോടെ അവൾ ചിന്തിച്ചു. ശേഷം ചോദിച്ചു : "ശരിക്കും കരണിന്‍റെ മാതാപിതാക്കള്‍ എവിടെയാണ്..? അവരെ കുറിച്ച് എന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.." അതിനുത്തരമായി കരണ്‍ ഒന്നു ചെറുതായി ചുണ്ടില്‍ പുഞ്ചിരി വരുത്തി. "അല്ലാ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇത്രയും അടുത്തിട്ടും അതേ കുറിച്ച് കരണ്‍ എന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല...." അശ്വിനി പറഞ്ഞു. "അങ്ങനെ പറയാന്‍ മാത്രം എനിക്കൊരു കുടുംബം ഇല്ല അശ്വിനി . കോട്ടയത്തെ ഏതോ വലിയ വീട്ടിലാണ് ജനിച്ചതെന്ന് എനിക്കറിയാം. എനിക്ക് അഞ്ച് വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് എന്‍റെയമ്മ മരിച്ചത്..." "അച്ഛന്‍ ??" "അച്ഛന്‍ ഈ സാമൂഹ്യ സേവനവും മറ്റുമായി നാട് ചുറ്റലാണ് പ്രധാന പണി. മുരളിയെന്നാണ് അദ്ധേഹത്തിന്‍റെ പേര്. കാഷായ ജുബ്ബയും പാന്‍റും ഒറ്റ തോളില്‍ ഒരു ബാഗും അതാണ് അച്ഛന്‍റെ സ്ഥിര വേഷം. ഈ സാമൂഹിക സേവനം തലയ്ക്ക് പിടിച്ച് സ്വത്തുക്കളെല്ലാം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടി മുടിച്ചു കളഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ധേഹം സ്വന്തം മകന്‍റെ കാര്യം ഓര്‍ത്തില്ല.... ഒരിക്കല്‍ മകന്‍റെ കാര്യം ഓര്‍മ്മ വന്നപ്പോള്‍ മകനെ അടുത്തുള്ള അനാഥാലയത്തിലേക്ക് കൊണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു ആ പിതാവ്. അന്ന് ആ മകന് പത്തു വയസ്സേയുള്ളൂ.. ആദ്യമൊക്കെ ആഴ്ച കൂടുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ എന്നെ കാണാന്‍ വരുമായിരുന്നു . പിന്നെ അത് മാസത്തവണയായി . ശേഷം കൊല്ലക്കണക്കായി . ഇപ്പോൾ ഞാന്‍ അച്ഛനെ നേരില്‍ കണ്ടിട്ട് ഏകദേശം എട്ട് വര്‍ഷമായി കാണും..." റോഡിൽ നോക്കിയും അശ്വിനിയെ നോക്കിയുമൊക്കെ കരൺ പറഞ്ഞു. "അപ്പോൾ അച്ഛന്‍ എവിടെയാണെന്ന് കരണ്‍ അന്വേഷിച്ചില്ലേ...??!" അശ്വിനി മുഖം ചുരുക്കി. "എന്തിന് ?? നിസ്സാര ലാഘവത്തോടെ മകനെ അനാഥാലയത്തില്‍ തള്ളിയ ഒരാളെ ഞാന്‍ എന്തിന് അന്വേഷിച്ച് ചെല്ലണം അശ്വിനി..?! വാശിയായിരുന്നു എനിക്ക്. എല്ലാത്തിനോടും വാശി. ഒരു പോലീസ് ഓഫീസര്‍ ആവണമെന്നായിരുന്നു എന്‍റെ ആഗ്രഹം . അതിനു വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ട് ഞാന്‍ പഠിച്ചു . പക്ഷേ വിധിയെന്ന ഒഴുക്കില്‍ പെട്ട് ഞാന്‍ അടിഞ്ഞത് ഈ കമാന്‍ഡിങ്ങ് രംഗത്തേക്കായിരുന്നു. ബട്ട് ഐ ലവ് മൈ ജോബ്.. മറ്റെന്തിനേക്കാളേറെ.. അച്ഛനെ കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ എനിക്ക് നിസ്സാര സമയം മതി . പക്ഷേ ഞാന്‍ അതിനൊന്നും ശ്രമിച്ചില്ല . എന്നെങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊരു മകനുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിവ് വന്നാല്‍ തിരികെ അദ്ദേഹം വരുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് ഞാന്‍..." "കരണിന് അപ്പോൾ മറ്റു ബന്ധുക്കളൊന്നുമില്ലേ...??!" "ഏയ് ഇല്ല . അമ്മയുടെ മരണ ശേഷം അമ്മയുടെ ബന്ധുക്കളില്‍ ചിലര്‍ എന്‍റെയൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് എന്‍റെ ഓര്‍മ്മ . പക്ഷേ തല തിരിഞ്ഞ അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി . അവര്‍ക്കൊക്കെ ആവശ്യം അച്ഛന്‍റെ പേരിലുള്ള ചെറിയ ചെറിയ സ്വത്തുക്കളായിരുന്നു . അതൊക്കെ അനാഥ മന്ദിരങ്ങള്‍ക്കും സാമൂഹിക സേവനത്തിനുമൊക്കെ പകുത്തു കൊടുക്കുന്നത് കണ്ട് ബന്ധുക്കള്‍ വന്ന വഴി വിട്ടു . അമ്മയുടെ പേരില്‍ ഒരു പിടി ഭൂമിയില്ലാത്തതും അവരുടെ തിരിച്ചു പോക്കിന് ഒരു കാരണമായിരുന്നു. കാല്‍ക്കാശിന് വിലയില്ലാത്ത എന്നെ കൂടെ കൂട്ടിയിട്ട് അവര്‍ക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ഗുണമില്ലല്ലോ. അതാണ് അശ്വിനി ഈ ലോകം.. അതാണ് പണത്തിന്‍റെ പവര്‍ . അതുണ്ടേല്‍ എല്ലാമുണ്ട് . അതില്ലേല്‍ ഒന്നുമില്ല..." ഒന്നു നെടുവീര്‍പ്പിട്ട് കരണ്‍ പറഞ്ഞു. "ഒരു കണക്കിന് ബന്ധുക്കളൊന്നും ഇല്ലാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് കരണ്‍. ഇപ്പോൾ എന്‍റെ അവസ്ഥ ഒന്നു നോക്കിയേ. എല്ലാവരുമുണ്ട്, എല്ലാമുണ്ട് . പക്ഷേ ആരുമില്ല , ഒന്നുമില്ല . പണമുണ്ടേല്‍ എല്ലാമായി എന്നൊക്കെ വെറും തോന്നലാണ് കരണ്‍ , അതിന്‍റെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു തെളിവാണല്ലോ ഈ ഞാന്‍..." പതിയെ കരണിന്‍റെ തോളില്‍ അവള്‍ തല ചായ്ച്ച് വെച്ചു . കുറച്ചു നേരം അവള്‍ അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു . വല്ലാത്തൊരു സുരക്ഷിതത്വം അവൾക്ക് തോന്നി. പിന്നീട് ഇരുവരും ഒന്നും ഉരിയാടിയില്ല . കരണ്‍ വണ്ടിയുമായി മുന്നോട്ട് തന്നെ പോയി . ഏതാനും മിനുറ്റുകള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇരുവരും മേലെടത്ത് തറവാട്ടിലെത്തി. അതറിയാതെ അശ്വിനി അപ്പോഴും കരണിന്‍റെ തോളില്‍ തല ചായ്ച്ച് കണ്ണടച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു . പതിയെ കരണ്‍ അവളുടെ മുടിയില്‍ തഴുകി : "അശ്വിനി വീടെത്തി..." കരണ്‍ വിളിച്ചതും അവള്‍ മെല്ലെ തല ഉയര്‍ത്തി ചുറ്റും നോക്കി : "സോറി കരണ്‍ ഞാന്‍ അല്പം മയങ്ങി പോയി.." മറുപടിയായി കരണ്‍ ഒന്നു മന്ദഹസിച്ചു. ഡോര്‍ തുറന്നിറങ്ങി കാറിന്റെ മുന്നിലൂടെ ഇപ്പുറം വന്ന് കരണിന് സൈഡിലായി അവള്‍ നിന്നു. എന്തെന്നർത്ഥത്തിൽ അവൻ കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി നോക്കി. "എനിക്കറിയാം കരണ്‍.. നിങ്ങൾ എന്‍റെ കൂടെയുള്ളപ്പോള്‍ ഒരു ദുരാത്മാവിനും ഒരു ശക്തിക്കും എന്നെയൊന്നു തൊടാന്‍ പോലും കഴിയില്ലെന്ന് . അത്രയ്ക്ക് കെയര്‍ ചെയ്താണ് കരണ്‍ എന്നെ നോക്കുന്നത് . ആ കെയറിങ് , ആ സംരക്ഷണം അതാണ് ഏത് പെണ്ണും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ജീവിതത്തിലുടനീളം തന്നെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ ആണൊരുത്തന്‍ ഉണ്ടെന്നുള്ളതാണ് ഒരു പെണ്ണിനെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും വലിയ സ്വത്ത്. അല്ലാതെ പണമൊന്നുമല്ല.." അത്രയും പറഞ്ഞ് അശ്വിനി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി. ശേഷം അകത്തേക്ക് നടന്നു. പോകും വഴി ഒരിക്കല്‍ കൂടി കരണിനെ അവള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി വീണ്ടും ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ച ശേഷം അകത്തേക്ക് കയറി പോയി . അപ്പോഴും അവള്‍ പറഞ്ഞതിന്‍റെ പൊരുൾ മനസ്സിലാവാതെ പഴം വിഴുങ്ങിയ പോലെ കാറില്‍ തന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു നമ്മുടെ റോ ഇന്‍റലിജന്‍റ് മഹാന്‍!! അശ്വിനിയില്‍ കരണിനോടുള്ള പ്രണയം ആ നിമിഷം പൂത്തുലയുകയായിരുന്നു. അടിവയറിൽ എവിടെയോ സുഖമുള്ള തണുത്ത അനുഭൂതി. മുറിയില്‍ കയറി കതകടച്ച് അവള്‍ നഖം കടിച്ച് ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു . തന്‍റെ മനസ്സ് കൈ വിട്ടു പോവുകയാണെന്ന് അവള്‍ മനസ്സിലാക്കി . കരണില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരാന്‍ അവളുടെ ഉള്ളം തുടിക്കുകയായിരുന്നു. ********************************************************************************** വണ്ടിയൊതുക്കി തറവാട്ടിലേക്ക് കരണ്‍ കാല് വെക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞതും പെട്ടെന്ന് ഒരു അജ്ഞാത ശക്തി കരണിനെ ഇടിച്ച് തെറുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ഒന്നു അടിപതറി വീണു പോയ കരൺ ശിരസ്സുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് ഇരുണ്ട രൂപം മറയുന്ന കാഴ്ചയാണ്. ആ രൂപം തറവാടിന് പിന്നിലെ തൊടിയിലേക്ക് പായുന്നത് കണ്ട കരണ്‍ മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ അങ്ങോട്ട് കുതിച്ചു. അത്ര നേരം കരണിനെ മാത്രം ചിന്തിച്ചു നിന്ന അശ്വിനി ജനലിലൂടെ പുറത്തെ തൊടിയിലേക്ക് വെറുതേ ഒന്നു നോക്കി. സർവ്വ ശക്തിയിൽ കരൺ കുതിച്ചോടുന്ന കാഴ്ചയാണ് അവൾ കണ്ടത് : "ദൈവമേ..!! കരണെന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഓടുന്നത്...??!!" സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവളും തറവാട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി തൊടിയിലേക്ക് വേഗം പാഞ്ഞു. "കരണ്‍... കരണ്‍ ഇതെങ്ങോട്ടാ ഈ ഓടുന്നത്...??!!" ഓടുന്നതിനിടയിൽ അവൾ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. അതിനൊന്നും മറുപടി കൊടുക്കാതെ കരണ്‍ മുന്നോട്ട് തന്നെ കുതിച്ചു. എന്തോ വല്ലാത്ത തരം വാശി അവന്റെ മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു. നിലാവിന്‍റെ നേര്‍ത്ത വെട്ടത്തില്‍ ഇരുവരും ഓടുകയാണ്. തറവാട്ടില്‍ നിന്നും കുറേ ദൂരമായിരിക്കുന്നു ഇപ്പോള്‍ . "എന്റെ ദൈവമേ.. കരണ്‍ ഈ ഓട്ടമൊന്നു നിര്‍ത്തൂ കരണ്‍..." കിതച്ചുകൊണ്ട് അശ്വിനി വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ കരണ്‍ തന്‍റെ ഓട്ടം നിര്‍ത്തി ചുറ്റും നോക്കി. എങ്ങും നിലാവിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചവും കൂമന്റെ കുറുകലും മാത്രം.. കാലാകാലങ്ങളായി ഉപയോഗമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു കുളത്തിനു മുന്നിലായിരുന്നു അവനെത്തിയത് . "എന്തിനാ.. എന്തിനാ എന്നെ അടിച്ചിട്ടത്...??" എവിടേക്കെന്നില്ലാതെ നോക്കി കരണ്‍ ഉച്ചത്തിൽ ചോദിച്ചു. "എന്താ കരണ്‍ ഇത് ?? കരണ്‍ എന്തിനാ ഓടിയത് ?? വാ നമുക്ക് പോകാം..." കിതച്ചു കൊണ്ട് കരണിന്‍റെ കൈ പിടിച്ച് അവള്‍ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. "ഒന്നു ചുമ്മാതിരി അശ്വിനി ." അവളോട് കയര്‍ത്ത് ആ കൈ കരണ്‍ തട്ടിമാറ്റി . വീണ്ടും അവൻ എവിടെയൊക്കെയോ നോക്കി ചോദിച്ചു : "എന്താണ് എന്നോട് പറയാനുള്ളത് ?? അതെന്താണേലും ഇപ്പോൾ ഈ നിമിഷം പറയണം.." അശ്വിനി കരണിനെ പകച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്കൊന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല. കരണ്‍ ചോദിച്ച് തീര്‍ന്നതും വീണ്ടും ഒരു അജ്ഞാത ശക്തി കരണിനെ ആ കുളത്തിലേക്ക് ഇടിച്ചിടുകയായിരുന്നു. അടി തെറ്റിയ കരണ്‍ കുളത്തിലേക്ക് ഉരുണ്ടു വീണു. "𝗞𝗔𝗥𝗔𝗡............????!!!!" അലറി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അശ്വിനി കുളത്തിലെ പടവുകള്‍ വേഗത്തിലിറങ്ങി . ആ കുളത്തിലെ അഴുക്കു വെള്ളത്തില്‍ നില കിട്ടാതെ മുങ്ങി താഴുകയായിരുന്നു കരണ്‍ . ആരോ കഴുത്തിന് പിടിച്ച് മുക്കുന്നതു പോലെയായിരുന്നു കരണിന് അനുഭവപ്പെട്ടത് . അവൻ കൈ കാല്‍ ഇട്ടടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കുളത്തിലെ ജലം ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. "കരണ്‍.. കരണ്‍.. എന്‍റീശ്വരാ.." അശ്വിനി പരിഭ്രമിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സഹായത്തിനായി ചുറ്റും നോക്കി . ആ ഭയാനക പ്രദേശത്ത് ആരും തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നു. ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുന്ന അവസ്ഥയിലും കരണ്‍ ഏതോ മായാലോകത്ത് എത്തിപ്പെടുകയായിരുന്നു. ആദ്യം അവൻ കണ്ടത് ഫ്ലോറിഡയിലെ കെട്ടിടങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു . പിന്നെ അശ്വിനിയുടെ അച്ഛനെ കണ്ടു . തറവാട്ടിലിരിക്കുന്ന രവീന്ദ്രനെ കണ്ടു . അശ്വിനിയുടെ അച്ഛന്‍ ഫ്ലോറിഡയില്‍ ഒരാളുമായി സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടു . ഏതാനും ഗുണ്ടകള്‍ പാഞ്ഞ് വന്ന് അദ്ധേഹത്തെ വെടിവെച്ച് തകര്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു . ഇതൊക്കെ സ്വപ്നം പോലെ കാണുമ്പോള്‍ കരണ്‍ വെപ്രാളത്തില്‍ കൈകാലിട്ടടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ഒടുവിൽ പടവുകളിലേക്ക് അവനെത്തിയതും അശ്വിനി അവന്റെ കൈകളില്‍ ബലമായി പിടിത്തമിട്ടു. സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അവള്‍ പിന്നോട്ട് വലിച്ച് കരണിനെ പടിയിലേക്ക് കയറ്റി കിടത്തി. ബോധം പോയ അവന്റെ നെഞ്ചിലമര്‍ത്തിയും കൃത്രിമ ശ്വാസം കൊടുത്തും അശ്വിനി കരയുകയായിരുന്നു. "എഴുന്നേൽക്ക് കരൺ.. പ്ലീസ് കരണ്‍.. എന്നെ വിട്ട് പോവല്ലേ കരണ്‍ .." എന്നൊക്കെ അവള്‍ കരഞ്ഞു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ഏറെ നേരത്തെ ശ്രമത്തിനൊടുവില്‍ കരണ്‍ വായില്‍ നിന്നും വെള്ളം തുപ്പി ചാടിയെണീറ്റു . ഖ്ഹോ...!! ഖ്ഹോ...!! അത് കണ്ടതും അശ്വിനി അവനെ ഇറുകി കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു : "വേണ്ട കരണ്‍ . ഇതൊന്നും നമുക്ക് വേണ്ട .." കരണിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവള്‍ കുറച്ചു നേരം കരഞ്ഞിരുന്നു. അശ്വിനിയെ സമാധാനിപ്പിച്ച് കുളത്തില്‍ നിന്നും കയറി അടുത്തു കണ്ട മരത്തടിയില്‍ ഇരുവരും ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. "ഇതെന്തൊക്കയാ കരണ്‍..?? നമുക്ക് ചുറ്റും എന്തൊക്കയാ ഈ സംഭവിക്കുന്നത്..??!! എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല..!!!" കരണിന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ തടവി അശ്വിനി ചോദിച്ചു. "അശ്വിനി...??" അവളുടെ കവിളിൽ തൊട്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി കരണ്‍ വിളിച്ചു. ആ വിളി കേട്ടതും അശ്വിനി കരണിനെ ചോദ്യഭാവത്തോടെ നോക്കി . "അശ്വിനി., എന്നെയും നിന്നെയും ഒരുപോലെ വേട്ടയാടുന്ന ആ ഗോസ്റ്റിനെ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി...!!" ഒരല്പം കിതപ്പോടെ കരണ്‍ പറഞ്ഞു. "ആ... ആരാണ്.. ആരാണ് ആ ഗോസ്റ്റ് ??" ആകാംക്ഷയോടെയും പരിഭ്രമത്തോടെയും അതിലുപരി ഭീതിയോടെയും അവള്‍ ചോദിച്ചു. "അത്.. അത്.. മറ്റാരുമല്ല അശ്വിനി.. എ.. എ.. എന്‍റെയച്ഛന്‍ മുരളിയാണ് നമ്മളെ വേട്ടയാടുന്ന ഈ ഗോസ്റ്റ്.........!!!!!!" "𝗪𝗛𝗔𝗧.......????!!!!" കരണില്‍ നിന്നും ആ നാമം കേട്ട് ഇടിമിന്നല്‍ കണക്കെ അശ്വിനി നടുങ്ങുകയായിരുന്നു. ((തുടരും)) കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ