#📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ https://pratilipi.app.link/vwY8HVNLZ0b ലിഫ്റ്റിൽ കേറാൻ നിൽക്കുമ്പോഴും, ലിഫ്റ്റിൽ കയറി മൂന്നാം നിലയിലേക്ക് കയറുമ്പോഴുo അവളുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ പിടച്ചു. കൈകൾ ഐസ് പോലെ തണുത്തു. തൊണ്ട ഉണങ്ങുന്നതും പേടി കൂടുന്നതും അവൾ അറിഞ്ഞു. ജീവിതം മറ്റൊരു അധ്യയത്തിലേക്ക്... ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. ഒരു നിമിഷം തന്റെ അടുത്ത് നിന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ അപർണ തല മെല്ലെ ഉയർത്തി നോക്കി... സുമുഖനായ ചെറുപ്പകാരൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "പേടിയുണ്ടോ "അവൻ പതിയെ ചോദിച്ചു... അവൾ വേദനയോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചതല്ലാതെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.. "എവിടെയെങ്കിലും പോയി ഒന്ന് രക്ഷപെട് മോളെ..." എന്ന അമ്മയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കാതുകളിൽ.... ലിഫ്റ്റ് തുറന്നു അവർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി... വലിയ പാസ്സേജിന്റെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളിലും റൂം നമ്പരുകൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു... വൃത്തിയുള്ള അന്തരീക്ഷം.... ഈ നാടിനെക്കുറിച്ച് വലിയ പരിചയം ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട്തന്നെ പഴയതോ പുതിയതോ പണക്കാരോ പാവപെട്ടവരുടെയോ താമസ സ്ഥലം ആണോ എന്നൊന്നും അവൾക്ക് മനസിലായില്ല.. കോളിങ് ബെൽ അടിച്ചു കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴേക്കും പേടിയേക്കാളുപരി ആകാംഷ നിറഞ്ഞു അവളുടെ മനസ്സിൽ.... വാതിൽ തുറന്നപ്പോഴേക്കും baby പൌഡറിന്റെയും baby ഓയിലിന്റെയും ഒരു നനുത്ത ഗന്ധം അവളുടെ മുഖത്തടിച്ചു... മൊത്തത്തിൽ ഒരു വാവ മണം ❤️❤️ വാതിൽ തുറന്നു തന്നയാളെ അവളപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്... ക്രീം കളർ ടി ഷർട്ടും ബർമുഡയുമാണ് വേഷം.. വൃത്തിയിൽ ചീകി മിനുക്കിയ മുടിയും ഡ്രിം ചെയ്ത് set ആക്കിയ താടിയും...നന്നായി വെളുത്തിട്ട് ദൃഢമായ ശരീരം... എന്നാൽ വിഷാദം തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകൾ... മടുത്തു പോയ ജീവിതത്തെ പ്രാകി നീക്കുന്ന ദിവസത്തെയും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു... ഇത് സച്ചിൻ.. ബഹ്‌റൈനിലെ ഏറ്റവും ഫേമസ് ആയ IT കമ്പനിയുടെ മാനേജർ... 6വർഷമായിട്ട് ബഹ്‌റൈനിൽ താമസം... പ്ലീസ്‌ കം.. അവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു.. അവർ രണ്ടുപേരും അകത്തു കയറി... സച്ചിൻ ഡോർ അടച്ചു... പ്ലീസ്.. സച്ചിൻ സോഫയിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.. അവർ രണ്ടാളും സോഫയുടെ രണ്ടറ്റത്തായി ഇരുന്നു... "മോൻ....."? അജിത് ചോദിച്ചു... ഉറങ്ങുന്നു.. ഇപ്പൊ കരച്ചിലൊന്ന് നിർത്തിയതേയുള്ളു.. കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു പകുതിയായി എന്റെമോൻ.... സച്ചിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചുവപ്പ് പടർന്നു... ഉം.. അജിത് മൂളി... സച്ചിന്റെ കമ്പനിയിൽ തന്നെയാണ് അജിത്തും ജോലി ചെയ്യുന്നത്... ബഹ്‌റൈനിൽ വന്ന നാൾ മുതൽ ഉള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ... എല്ലാം പരസ്പരം അറിയുന്നവർ... അജിത്തിന്റെ ഭാര്യയും ഒരു മോളും ബഹറിനിൽ തന്നെയാണ്.. ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും ഒരു ബോട്ടിൽ എടുത്ത് അതിൽ നിന്നും ജ്യൂസ്‌ പകർന്നു കൊടുത്തു സച്ചിൻ രണ്ടാൾക്കും.. അപർണയെ കൂട്ടികൊണ്ട് വരാൻ എയർപോർട്ടിലേക്ക് പോയത് അജിത് ആയിരുന്നു... മോനെ ഞാ... ഞാനൊന്ന്.... അപർണ്ണ വിക്കികൊണ്ട് സച്ചിനെ നോക്കി... "അതിന് ചോദിക്കണോ.... അതിന് തന്നെയല്ലേ അപർണ്ണ ഇവിടെ വന്നത് " അജിത് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... അപർണ്ണ സച്ചിനെ നോക്കിയതേയില്ല... അവിടെ.....സച്ചിൻ കൈ ചൂണ്ടിയിടത്തേക്ക് അവൾ നടന്നു... തുറന്നു കിടന്ന റൂമിലേക്ക് പതിയെ മടിച്ച് മടിച്ചു കയറി... വലിയ ഒരു ഫാമിലികോട്ട് കട്ടിലും വലിയ കബോടും ആയിട്ടൊരു റൂം.. ആവിശ്യത്തിലേറെ വലുപ്പമുണ്ട് അതിന്... ഒരു ബേബി ബ്ലാങ്കറ്റിൽ ഇളം നീല ബനിയനും ഇട്ട് മറ്റൊരു ബ്ലാങ്കറ്റ് കൊണ്ട് പുതച്ചു കിടക്കുന്നു ഒരു 9മാസക്കാരൻ... കൈവിരൽ വായിലിട്ടു ഏതോ ഓർമയിൽ ചിരിക്കുകയും അതേസമയം വിതുമ്പുകയും ചെയ്യുന്നു... അവൾ മെല്ലെ കവിളിലൊന്ന് തൊട്ടു... നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു... മെല്ലെ അപർണ്ണ ഹാളിലേക്ക് വന്നു... അതാ തന്റെ റൂം... സച്ചിന്റെ റൂമിന്റെ നേരെ എതിർവശത്തേക്ക് കാണിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു... അജിത് അവളുടെ bag റൂമിലേക്ക് എടുത്ത് വെച്ചു... "അപർണ്ണ... ഞങ്ങളെ അന്യരായികാണണ്ട... നമ്മുക്ക് ഒരു കുടുംബം പോലെ കഴിയാം ഇവിടെ.. വൈകുന്നേരം ഞാൻ ഫാമിലിയോടൊപ്പം വരാം... പോയിട്ട് കുറച്ചു തിരക്കുണ്ട്... ഒറ്റക്കാണെന്ന് തോന്നൽ വേണ്ട... ഒന്നിനും പേടിക്കുകയും വേണ്ട... എനിക്ക് എന്നേക്കാൾ വിശ്വാസം ഇവനെയാ... അജിത് പറഞ്ഞു നിർത്തി " ഇറങ്ങട്ടെടാ.. പിന്നെ വരാം... സച്ചിനോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്... അജിത് ഇറങ്ങി... പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തപോലെ തിരികെ വന്ന് ടാ.. അപ്പൊ food?? അത് ഞാൻ ഓർഡർ കൊടുത്തിരുന്നു.. അവർ ഇപ്പൊ കൊണ്ട് വരും... ഇന്ന് ഇങ്ങനെ പോട്ടെ... ഓക്കേ. അജിത് ഇറങ്ങി വാതിൽ അടച്ചു.. സച്ചിൻ ഡോർ ലോക് ചെയ്തിട്ട് അകത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ എന്തോപോലെ നിൽക്കുന്ന അപര്ണയെ കണ്ടു.... രാത്രി ഇറങ്ങിയതല്ലേ.. ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വാ.. Food കഴിച്ചിട്ട് കുറച്ചു കിടന്നോളു... ഇന്ന് ഒന്നും ചെയ്യണ്ട... ഒരാഴ്ച കൂടെ എനിക്ക് ലീവ് ഉണ്ട്... അപ്പോഴേക്കും മോനോട് നല്ല അടുപ്പം വേണം.... ഇയാളുടെ അടുത്ത് മോനെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് വേണം എനിക്ക് ജോലിക്ക് പോകാൻ... അത്രയും പറഞ്ഞു സച്ചിൻ മോന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ പോയപ്പോൾ അവളും പതിയെ റൂമിലേക്ക് പോയി... അത്യാവശ്യം വലുപ്പമുള്ള ഒരു റൂം.. ഡബിൾകോട്ട് കട്ടിൽ, ഒരു ഷെൽഫും, ഒരു ടേബിൾ.... സിംഗിൾ ഒരു സോഫ.. അവൾ ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.... ജനലിലൂടെ ബിൽഡിങ്ങുകളുടെ ഒരു കൂട്ടം തന്നെ കാണാം.. അറ്റാച്ഡ് ബാത്റൂം ഉണ്ട്... അപർണ്ണ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു ബാഗിൽ നിന്നും കുളിച്ചു മാറാനുള്ള dress എടുത്തു... ബാത്‌റൂമിൽ കയറി കുളിച്ചിറങ്ങി.... വീട്ടിലെ കാര്യം തന്നെയാണ് എപ്പോഴും ഓർമ്മ.... ഇങ്ങനെ ഒരു മാറ്റം അതിപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ ആകുന്നില്ല... ഒരു ഡാർക്ക്‌ പച്ച ടോപ്പും മഞ്ഞ ലെഗ്ഗിൻസും ആയിരുന്നു അവളുടെ വേഷം.. നനഞ്ഞ മുടി തോർത്ത്‌ ചുറ്റി കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്നു നൂലുപോലെയുള്ള രു സ്വർണ്ണ മാല കഴുത്തിൽ, കുഞ്ഞു ജിമിക്കി കാതിൽ... മറ്റൊന്നും തന്നെ അവൾക്ക് ആഭരണങ്ങളായില്ല... ചമയക്കൂട്ട് ഇല്ലാത്ത മുഖം... നന്നായി വെളുത്ത നിറം.. അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന തടിയും ഉണ്ട്.... ഇടുപ്പോളം കിടക്കുന്ന കട്ടിയുള്ള മുടി... (ഇതാണ് എന്റെ അപർണ്ണ 😘) അവൾ ഡോർ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി... സച്ചിൻ പതിയെ സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കാം.... അവൾ എന്ത്‌ ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ പരുങ്ങി... ഹാളിൽ നിന്നും കിച്ചണിലേക്ക് പോയി... പാചകം ചെയ്ത ഒരു ലക്ഷണവും ഇല്ലാത്ത അടുക്കള.. പാർസൽ ഫുഡിന്റെ പാക്കറ്റുകളും അലൂമിനിയം പേപ്പറും വേസ്റ്റ് ബാസ്കറ്റ്റിൽ കണ്ടു.. പെട്ടെന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു.. അപർണ്ണ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു സച്ചിൻ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട് കുഞ്ഞിനോട്... അവൻ നിർത്താതെ കരയാൻ തുടങ്ങി... അവൾ ഒന്ന് പകച്ചു നിന്നെങ്കിലും അവന്റെ അടുത്ത് പോയി കുഞ്ഞിന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടി... കുഞ്ഞ് സച്ചിന്റെ തോളിൽ ചുട്ടിപിടിച്ചു ഉറക്കെ കരഞ്ഞു... കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും മൂക്കിൽ നിന്നും വന്നതൊക്കെകൂടെ തുടച്ച് കവിളിലും കൺപീലിയിലും വരെ ആയി.. വീണ്ടും കണ്ണ് തിരുമി കൊണ്ട് കരഞ്ഞു... നിർത്താതെ അപർണ്ണ വേഗം സച്ചിന്റെ റൂമിൽ പോയി ഒരു ബേബി വെറ്റ് ടിഷ്യൂ എടുത്ത് കുഞ്ഞിന്റെ കവിളും മൂക്കും മുഖവും നന്നായി തോർത്തി... ഈ നേരമത്രയും സച്ചിൻ ശ്വാസം എടുക്കാതെ അനങ്ങാതെ നിന്നു... കുഞ്ഞിനെ വൃത്തിയാക്കി എടുത്തിട്ട് അവൾ വേഗം അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഇത്തിരി ബലമായി തന്നെ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു... കരഞ്ഞു നിർത്തിയിടത്തു നിന്നും വീണ്ടും അവൻ കരഞ്ഞു തുടങ്ങി അപർണ്ണ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി... അവിടെഎത്തിയപ്പോൾ കുഞ്ഞിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു സ്പൂണും ചെറിയ ഒരു ടിന്നിൽ ഒരു കുപ്പിയുടെ അടപ്പും ഇട്ട് കുഞ്ഞിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു... ടിന്നിലെ അടപ്പ് അനങ്ങുമ്പോൾ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ കുഞ്ഞു കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.... സ്പൂണും ടിന്നും കൊണ്ട് അവൻ കളിച്ചു തുടങ്ങി... രണ്ടാളുടെയും ശബ്ദം കേൾക്കാതെ വന്നപ്പോൾ സച്ചിൻ മെല്ലെ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നു... പതിയേ അകത്തേക്ക് നോക്കി.... അടുക്കളയിൽ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ടേബിളിൽ കുഞ്ഞിനെ ഭിത്തിയുടെ മൂലക്ക് ചാരി ഇരുത്തി... അവനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു അപർണ്ണ ഇരിക്കുന്നു... പതിയെ എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.....കുഞ്ഞ് കളിക്കുന്ന തിരക്കിലും.... സച്ചിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു... കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അപർണ്ണ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് വന്നു.. മോന്റെ പേരെന്താ??? അവൾ പതിഞ്ഞ സൗണ്ടിൽ സച്ചിനോട് ചോദിച്ചു... ഇഷാൻ... വീട്ടിൽ കണ്ണൻ ന്നാ എല്ലാവരും വിളിക്കുന്നെ.... അവൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.... അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു നിന്നു... ഊണ് മേടിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.. താൻ കഴിച്ചോ... സച്ചിൻ പറഞ്ഞു അപ്പൊ സർ.... അപർണ്ണ മടിയോടെ ചോദിച്ചു... കണ്ണൻ എഴുന്നേറ്റതല്ലേയുള്ളു... അവന് എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കണം... എന്നിട്ട് ഞാൻ കഴിച്ചോളാം.. അത് ഞാൻ കൊടുത്തോളാം... സർ കഴിച്ചോ... എന്നിട്ട് ഞാൻ കഴിക്കാം അവൻ കരയാൻ തുടങ്ങിയാൽ സമ്മതിക്കില്ല... ഞാൻ പാതിവഴിക്കു ഊണ് നിർത്തി പോകേണ്ടി വരും... സർ കഴിക്കുന്നത് വരെ ഞാൻ കരയാതെ നോക്കാം... അപർണ്ണയുടെ ഉറപ്പിന്മേൽ സച്ചിൻ food കഴിക്കാനിരുന്നു... ഇതേ സമയം കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത് അപർണ്ണ ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു... പാലെടുത്തു സ്റ്റവ് ൽ തീകത്തിച്ചു.. തിളപ്പിച്ച്‌ ആറിച്ചു ഫീഡിങ് ബോട്ടിലിൽ നിറച്ചു കുഞ്ഞിന് നൽകി... ആദ്യം തലതിരിച്ചും കുടഞ്ഞുമൊക്കെ പ്രതിഷേധിച്ചെങ്കിലും അപർണ്ണയുടെ കഥയുടെയും കൊഞ്ചിക്കലിന്റെയും മുമ്പിൽ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കണ്ണൻ കീഴടങ്ങി... സച്ചിൻ കഴിച്ചിട്ട് കൈ കഴുകി പ്ലേറ്റും ഗ്ലാസുമെടുത്ത് കിച്ചണിൽ ചെന്നപ്പോൾ കണ്ണനെ കളിപ്പിച്ചോണ്ട് പാല് കൊടുക്കുന്ന അപർണ്ണയെ ആണ് കണ്ടത്... ഒരു നിമിഷം അവൻ അവരെ നോക്കി നിന്നു.. അപർണ്ണ വന്നിട്ട് രണ്ട് മണിക്കൂറുകൾ തികച്ചയില്ല... എന്നാൽ കണ്ണനെ, അവന്റെ ഇഷ്ടത്തിനൊത്തു പെരുമാറാൻ അവൾക്ക് കഴിയുന്നുണ്ട്.. ലീവ് കഴിഞ്ഞാൽ തനിക്ക് സമാധാനത്തോടെ ജോലിക്ക് കയറാം... ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് സച്ചിൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.... ഇനി താൻ കഴിക്ക്... മോനെ ഞാൻ എടുക്കാം ഉം... അവൾ മൂളിക്കൊണ്ട് കുഞ്ഞിന്റെ വായും മുഖവും തുടച്ച് സച്ചിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.... അവളെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ സച്ചിന് കഴിഞ്ഞില്ല അവൾക്ക് അറിയേണ്ടതെല്ലാം അവൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.... ചോദിക്കുന്നതിനെല്ലാം കൃത്യമായ മറുപടി പറയുന്നുമുണ്ട്... മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കുന്നുപോലുമില്ല... എന്നാൽ മോന്റെ കാര്യം ഒരു അമ്മയേക്കാൾ നന്നായി ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്... പാത്രത്തിലേക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പുമ്പോൾ അതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു... നിറയെ പീലികളുള്ള കണ്ണിന്റെ ചലനം അവളുടെ മുഖസൗന്ദര്യത്തെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.... സച്ചിൻ കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത് അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോഴാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും ശ്യാമ വിളിക്കുന്നത്... സച്ചിന്റെ അയൽവാസിയാണ് ശ്യാമ.. ഭർത്താവ് പവിത്രൻ... രണ്ട് മക്കൾ... ശ്യാമയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയാണ് അപർണ്ണയുടെ അമ്മ... ശ്യാമ വഴിയാണ് അപർണ്ണ ഇപ്പോൾ ബഹറിനിൽ എത്തിയതും... ഹെലോ... സച്ചിൻ ഫോൺ എടുത്തു... മോനെ.... ശ്യാമ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു.. അപർണ്ണ എത്തിയില്ലേ അവിടെ?? ആ.. ആന്റി.. ഇവിടെ എത്തി..കുറച്ചു സമയമായി എത്തിയിട്ട് .....ഫുഡ്‌ കഴിക്കുവാ..... മോനെ.... അപർണ്ണയുടെ വിവരം അറിയാഞ്ഞിട്ട് അവളുടെ അമ്മ വിളിച്ചിരുന്നു.. ഒന്നവളോട് തിരിച്ചു വിളിക്കാൻ പറ.. ഞാൻ നിന്റെ നമ്പർ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.. അവർക്ക് വിളിക്കാൻ ഒരു മടി പോലെ... അതിനെന്താ ആന്റി.. ഇപ്പൊ തന്നെ വിളിക്കാം.. ശരി മോനെ Ok... അവൻ ഫോൺ വെച്ചതിനു ശേഷം നേരെ അപർണ്ണയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു.. തനിക്ക് വീട്ടിൽ വിളിക്കണ്ടേ... തന്റെ അമ്മ ശ്യാമാന്റിയെ വിളിച്ചിരുന്നു...ഇതാ വിളിക്ക്.. എത്തിയെന്നു പറ.... അതുവരെ മുഖത്തേക്ക് ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന അപർണ്ണ പെട്ടെന്ന് സച്ചിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.... തന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞപോലെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... ഫോൺ ലോക്ക് എടുത്ത് സച്ചിൻ അപർണയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു... അവൾ അമ്മയുടെ നമ്പർ ചെയ്തു... ഫോണെടുത്ത ഉടനെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം കൊണ്ട് തൊണ്ട വിങ്ങുന്നതായി തോന്നി..... അമ്മേ..... അവൾ പതിയെ വിളിച്ചു.... അപ്പൂ... മറുഭാഗത്ത് നിന്നും അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾഅവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു വന്നു.... അപർണ്ണയുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചു നിന്ന സച്ചിന് ഫോണിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കേൾക്കുന്ന അമ്മയുടെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.... അപ്പു... സച്ചിൻ ആ പേര് ഒരുവട്ടം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു... "കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ മോളെ നിനക്ക്? ഇല്ല അമ്മേ ഞാൻ ഓക്കേയാ.... കുഞ്ഞിനെ കണ്ടോ നീ? കണ്ടു.. എങ്ങനെയുണ്ട് മിടുക്കനായിട്ടിരിക്കുന്നോ? ക്ഷീണമാണ്.... വാശിയൊന്നുമില്ല.... എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചോ നീയ്? ഞാൻ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോഴാ ഫോൺ കിട്ടിയത് അപ്പോ തന്നെ അമ്മയേ വിളിക്കുകയും ചെയ്തു.... അമ്മേ... ആദിയും നന്ദുവും.....? സ്കൂളിൽ നിന്ന് എത്തിയിട്ടില്ല മോളെ.... ഇടയ്ക്ക് വിളിക്കാൻ പറ്റുമ്പോ വിളിക്കണേ മോളെ.... ശരിയമ്മേ... ഞാൻ വെക്കട്ടെ... ശരി... ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തതിനുശേഷം സച്ചിന്റെ കയ്യിലേക്ക് തിരികെ കൊടുത്തു അപർണ... കുഴച്ച് ഇളക്കി വച്ച ചോറ് പകുതിയും അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു... അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി... ഡൈനിങ് ടേബിളും അടുക്കളയും വൃത്തിയാക്കിയതിനു ശേഷം അവൾ ഹാളിൽ എത്തിയപ്പോൾസച്ചിൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു... താൻ കുറച്ച് സമയം റസ്റ്റ് എടുത്തോ.... മോൻ ഇപ്പോൾ ഉറങ്ങി.... ഇനി എണീക്കണമെങ്കിൽ രണ്ടു മണിക്കൂർ എങ്കിലും കഴിയും..... അവൾ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് റൂമിലേക്ക് നടന്നു.... അപർണ്ണയുടെ മനസ്സിൽ നിറയെ വീടും അനിയത്തിമാരും അമ്മയും... തന്റെ നിവർത്തികേട് കൊണ്ടാണ് ഇന്നിപ്പോൾ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്..... പിന്നെ കുറെ പ്രശ്നങ്ങളും..... അപർണയുടെ അനിയത്തിമാരാണ് ആദിത്യയും നന്ദനയും... ആദിയും നന്ദുവും... അമ്മ സുഭദ്ര... അമ്മ കൂലിപ്പണിക്ക് പോകുന്നുണ്ട്... അപർണ്ണ പ്ലസ്ടുവിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛന്റെ മരണം..... അച്ഛനും അമ്മയും കൂലിപ്പണി എടുത്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു കുടുംബം... പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഉള്ള അച്ഛന്റെ മരണം.... എല്ലാം ആ കുടുംബത്തെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ഉലച്ചു കളഞ്ഞത്.... അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം നാലുമണിക്ക് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ തൊട്ടടുത്തുള്ള സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ ബില്ല് അടിക്കാൻ പോകുമായിരുന്നു അപർണ്ണ... രാത്രി എട്ടു മണി ആകുമ്പോഴേക്കും കഴിയും.... 5 മിനിറ്റ് നടന്നാൽ വീട്ടിലേക്ക് എത്താം.... മിക്കവാറും നടന്ന പകുതി വഴി എത്തുമ്പോഴേക്കും അമ്മ വന്നിട്ടുണ്ടാവും..... സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര കഷ്ടപ്പാട് ആണെങ്കിലും അമ്മയെയും അനിയത്തിമാരെയും വിട്ട് മറ്റെവിടേക്കുംഅവൾ പോകില്ലായിരുന്നു..... എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ച് കിടന്നുറങ്ങിപ്പോയി.... അപർണ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അഞ്ചരയായിരുന്നു.... മോന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടാണ് അവൾ എഴുന്നേറ്റത്.... ചാരിയിട്ടിരുന്നവാതിൽ പതിയെ തുറന്നു അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.... കുഞ്ഞ് നിർത്താതെ കരയുന്നുണ്ട്... സച്ചിൻ അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഫീഡിങ് ബോട്ടിലേക്ക് ചെറു ചൂട് പാല് ഒഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.... അപർണ വേഗം ചെന്ന് ബോട്ടിലിൽ പാൽ നിറച്ചു... ഞാൻ കൊടുക്കാം സർ... അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.... കുഞ്ഞിന് നേരെ കൈനീട്ടിയപ്പോൾ അവൻ സച്ചുവിനെ ചുട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നു... സാരമില്ല ഞാൻ കൊടുത്തോളം... സച്ചിൻ മോനെയും എടുത്തു ഹാളിലേക്ക് പോയി... അപർണ്ണയും അവരുടെ പുറകെ പോയി.... കരഞ്ഞും തല ഇട്ടു ഉരുട്ടിയും കണ്ണൻ കുറച്ചു പാല് കുടിച്ചെന്നു വരുത്തി... ജീവൻ നിൽക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം കഴിക്കുന്നതുപോലെയും കൊടുക്കുന്നതുപോലെയും അപർണ്ണയ്ക്ക് തോന്നി... ആ അപർണ്ണ.... തനിക്ക് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഈവെനിംഗ് ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങാം... അയ്യോ ....... വേണ്ട സർ...എനിക്കെല്ലാം ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്... എന്നാലും നാട്ടിൽ നിന്ന് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരുന്നതിന് ഒരു പരിധിയില്ലെടോ... വേണ്ട സർ... അത്യാവശ്യം എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം... പിന്നെ എനിക്കിവിടെ വേറെ ആരോടും..... ആ.. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാ ചോദിച്ചത്... ഇപ്പൊ വേണ്ട സർ.... Ok... "സർ.. മോന് മോന് ഈ ഫീഡിങ് ബോട്ടിലിലൂടെ കൊടുക്കുന്നതല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും കഴിക്കാനായിട്ട് കൊടുക്കുന്നില്ലേ...? "ഇത് തന്നെ കൊടുക്കുന്നത് എത്ര കഷ്ട്ടപെട്ടിട്ടാന്ന് താനും കണ്ടതല്ലേ...? "ഒന്നും കഴിക്കില്ല.... അവന് ഒരു തരം വാശിയാ... അയാൾ വേദനയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.... ആവേദന അവൾക്കും മനസ്സിലായി... "ബേബി ഫുഡ്‌ എന്തെങ്കിലും കുറച്ചു മേടിക്കാരുന്നു....ഇനി കുറച്ചു കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെയാ... ഞാൻ എങ്ങനെ യെങ്കിലും കൊടുത്തോളാം.... ഞാൻ മേടിക്കാം.. എന്താവേണ്ടതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി... സർ. ഇവിടെ എന്തൊക്കെ കിട്ടുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല.... എന്നാലൊരു കാര്യം ചെയ്യാം.. താനും പോരെ... മോന് വേണ്ടുന്നതെന്താന്ന് വെച്ചാൽ നോക്കി എടുക്കാലോ... ഈ കാര്യത്തിൽ ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ അപർണ്ണയ്ക്കും തോന്നിയില്ല... വരാം.... അവൾ പറഞ്ഞു... (തുടരും )