ദേവോദയം🧡💛 Part-42 രാവിലെ എന്നത്തേയും പോലെ അഞ്ചു പേരും ഒരുമിച്ചു സ്കൂളിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്... ദേവും രുദ്രയും ദക്ഷിനോട് സംസാരിച്ചു ആണ് നടക്കുന്നത്... തേജസ്‌ മൗനം പാലിച്ചു നടന്നു... പല്ലവി എങ്ങനെ എങ്കിലും അവനോട് സംസാരിച്ചു നോക്കാനുള്ള ശ്രമം ആണ്... തേജസ്‌ കുറച്ചു പിന്നിലാണ് നടക്കുന്നത്... മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം മനസ്സ് ഇവിടൊന്നും അല്ലെന്ന്.... പല്ലവിയും നടത്തതിന്റെ സ്പീഡ് ഒന്ന് കുറച്ചിട്ട് അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി.. പെട്ടെന്ന് അടുത്ത് അവളുടെ സാന്നിധ്യം അറിഞ്ഞതും കണ്ണും മിഴിച്ചവൻ അവളെ നോക്കി.... "എന്ത്‌ പറ്റി?" "എ.. എന്ത്‌?" അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് ഒരു മറുചോദ്യം ആയിരുന്നു മറുപടി... "തേജസേട്ടാ... ഏട്ടന് എന്ത്‌ പറ്റിയെന്ന ഞാൻ ചോദിച്ചേ" "എനിക്ക് എന്ത്‌ പറ്റാൻ?" "അല്ല... ആളിവിടെ ഒന്നും അല്ലെന്ന് തോന്നി... അതാ ചോദിച്ചെ..." "ഞാൻ.. ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെയാ.. " "ആളിവിടെ കാണും.. പക്ഷെ മനസ്സ് ഇവിടെ അല്ലാലോ" "ഏയ്‌.. നിനക്ക് വെറുതെ ഓരോന്നു തോന്നുന്നത് ആവും.... " "ആവുല്ലേ? എനിക്കും തോന്നി...." എന്തോ അർത്ഥം വെച്ച പോലെ പറഞ്ഞിട്ട് മുന്നിലേക്ക് നടക്കുന്നവളെ അവനൊരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.. ആഴ്ചകൾ കടന്നു പോയി... മാസങ്ങളും... പല്ലവി +1 ഇലേക്ക് പോയി... തേജസിന്റെയും രുദ്രയുടെയും ദേവിന്റെയും +2 പഠനവും അവസാനിച്ചു... അവന്മാർ ഡിഗ്രി ചെയ്യാൻ സെയിം കോളേജ് തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു...നാലാളും അവരുടേതായ തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു... പല്ലവി അവരെയൊക്കെ കാണുന്നത് തന്നെ വല്ലപ്പോഴും ആയി... പ്രേത്യേകിച്ചു തേജസിനെ....അവൻ അതിന് ശ്രമിക്കാറില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് വാസ്തവം... അവന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് താൻ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ അവഗണന പല്ലവിയെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്... അത് ദേവിന് മനസ്സിലായി എങ്കിലും തേജസ്‌ അത് തിരിച്ചറിയുന്നില്ല... അങ്ങനെ തന്നെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.. വളരെ പെട്ടെന്ന് കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ പല്ലവി +2 വിലേക്കും അവന്മാർ 2nd ഇയറിലേക്കും കടന്നു.... പല്ലവിയ്ക്ക് അത്യാവശ്യം ഫ്രണ്ട്‌സ് ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും അവന്മാരുടെ കൂടെ ചിലവഴിച്ച നിമിഷങ്ങൾ അവൾ മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.... അവരുടെ ആരുടെയെങ്കിലും പിറന്നാൾ ദിവസോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും പ്രേത്യേകത ഉള്ള ദിവസമോ അവർ എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു കൂടും.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എടാ..നാളെ ഞാൻ കോളേജിൽ വരില്ല... " രുദ്ര പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേവും തേജസും അവനെ നോക്കി...മൂന്നാളും ഒരു കോഫി ഷോപ്പിൽ ഉണ്ട്... വൈകുന്നേരം സമയം ഏതാണ്ട് 4:30 കഴിഞ്ഞു കാണും.. കോളേജിന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുള്ള ഒരു കടയാണത്.... ചുമ്മ ചായ കുടിക്കാൻ പോയതാണ് അവർ... അപ്പോഴാണ് രുദ്രയ്ക്ക് ഒരു കാൾ വന്നതും അവൻ സംസാരിക്കാൻ പോയതും... "അതെന്താടാ...?" "അച്ഛന് ചെറിയ നെഞ്ച് വേദന പോലൊക്കെ വരുന്നുണ്ട് ഇടയ്ക്ക്.. നാളെ ഒന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണം.. എപ്പോഴും അങ്ങ് ക്ഷീണവും ആണ്..." "ഞങ്ങളും വരണോ??" "ഏയ്‌... വേണ്ടടാ.... ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോയിക്കൊള്ളാം...." "ആഹ്... ശെരി... എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചാൽ മതി... ഞങ്ങൾ നേരെ അങ്ങ് വന്നേക്കാം...." "ശെരിടാ.. ഞാൻ എന്തായാലും പോവാ... പല്ലവിയെ ഗിറ്റാറിന്റെ ക്ലാസിനു കൊണ്ടാക്കണം..." എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ പോയി... ദേവ് അവൻ ഇരുന്നിടത്തു നിന്ന് എണീറ്റ് തേജസിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു... ഈയിടെയായി തേജസ്‌ അങ്ങനെ ചിരിക്കാറില്ല... ചിരി മുഖത്ത് വരുത്താൻ ശ്രെമിക്കുമെങ്കിലും പരാജയപ്പെടാറാണ് പതിവ്.... "ഡാ.. നീ ഓക്കേ അല്ലെ??" തേജസിന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ച് ദേവ് അത് ചോദിച്ചതും എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ മുഖത്ത് നിരാശ നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.... "ആഹ്ടാ..." മറുപടി അതിൽ ഒതുക്കി... "തേജു...." അവന്റെ മറുപടിയിൽ തൃപ്തി തോന്നാത്തത് കൊണ്ടാവാം അങ്ങനെ ഒരു വിളി വന്നത്... "മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരം... ഓർമകൾ കുത്തി നോവിക്കുന്ന പോലെ... പഴയ തേജസ്‌ ആവാൻ ഇനിയൊരിക്കലും കഴിയില്ല എന്ന് മനസ്സിൽ തോന്നി പോവാടാ... ഈ തേജസിനെ ഞാൻ മനസ്സ് കൊണ്ട് ഉൾക്കൊണ്ടു.... ഇനി പഴയ എന്നിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക് ഉണ്ടാവില്ല... അത് എന്നെയും വേദനിപ്പിക്കും.. അവളെയും വേദനിപ്പിക്കും... അതിലേറെ രുദ്രയെയും....!" "എടാ... ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയാതെ.. നിനക്ക്.. നിനക്ക് തോന്നുന്നതാ ഇതൊക്കെ.. നിന്നെ അംഗീകരിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ പ്രേത്യേകിച്ചു കാരണം ഒന്നുല്ല... പക്ഷെ അവൾ നിനക്ക് രുദ്രയുടെ അതെ സ്ഥാനം തന്നെയാണ് തന്നതെങ്കിൽ നീ ചെയ്യുന്നത് തീർത്തും നീച്ഛം ആവും... അത്രേ ഉള്ളു..." "ഞാൻ.. ഞാൻ  എന്റെ പ്രണയം അവളോട് തുറന്നു പറയണോ?" "പറയണം... ഇപ്പോഴല്ല... കുറച്ചു കൂടി കഴിയട്ടെ.. നീയും അതിനൊന്ന് പ്രിപേർ ആവണം..." "മ്മ്..." 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ രുദ്ര അച്ഛന്റെ കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി.. തേജസും ദേവും കോളേജിലേക്കും.... ക്ലാസ്സ്‌ ഒക്കെ നന്നായി നടന്നു പോന്നു... ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്‌ ഒക്കെ ആയപ്പോൾ രണ്ടാളും കാന്റീനിലേക്ക് പോയി...ഏറോപ്ലെയിൻ മോഡ് ഓൺ ആക്കിയിട്ട ഫോൺ എടുത്തു അത് ഓഫ്‌ ആക്കി.... അപ്പോഴാണ് കുറച്ചു മിസ്സ്ഡ് കാൾസ് രണ്ടാളുടെയും ഫോണിൽ.. രുദ്രയുടെ വകയുണ്ട്.. തേജസിന്റെ അമ്മയുടെ വക... ദത്തന്റെ വക... വേറെ അൺനോൺ നമ്പർസിൽ നിന്നൊക്കെ.... "എടാ.... ദേ എന്റെ ഫോണിൽ കുറെ മിസ്സ്ഡ് കാൾസ്..." തേജസ്‌ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവിനെ നോക്കി.. "എന്റെയും... ഇനിയിപ്പോ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം കാണോ??" തേജസ്‌ രുദ്രയുടെ നമ്പറിലേക്ക് തിരിച്ചു കാൾ ചെയ്തു... ഏതാണ്ട് 2,3 റിങ് കഴിഞ്ഞതും കാൾ അറ്റൻഡ് ആയി... "ഹലോ.." തേജസ്‌ ഹലോ പറഞ്ഞിട്ടും തിരിച്ചു മറുപടി ഒന്നുല്ല.. ദേവും എന്താണ് കാര്യമെന്ന് അറിയാൻ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. "ഹലോ.. രുദ്ര?" "😭😭😭" തേജസ്‌ വീണ്ടും വിളിച്ചപ്പോൾ എതിർവശത്തു നിന്ന് ഒരു കരച്ചിൽ ആണ് കേട്ടതു... അതും ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ.... അത് പല്ലവി ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവനധികം സമയം ഒന്നും വേണ്ടി വന്നില്ല... "പ.. പല്ലവി...?" "😭😭" "നീ എന്തിനാ കരയുന്നെ? എന്ത്‌ പറ്റി? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ?? രുദ്ര എവിടെ?? " അവൻ അവളാണ് തന്നോട് ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന ഞെട്ടൽ മാറ്റി വെച്ചു ടെൻഷനോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു.. ദേവും ടെൻഷനിൽ അവനെ നോക്കി... "😭😭😭" അവൾ ഒരു വാക്ക് മിണ്ടുന്നില്ല... കരച്ചിലിന്റെ ഏങ്ങലടി ശബ്ദം മാത്രം.... ആ കരച്ചിൽ അവന്റെ ഉള്ള് പൊള്ളിക്കുന്നത് പോലെ അവനു തോന്നി.... "പറയെടി...രുദ്ര എവിടെ??" ഈ തവണ അതൊരു അലർച്ച ആയിരുന്നു.. എതിർവശത്തുള്ള പല്ലവി ആ അലർച്ചയിൽ കിടുങ്ങി പോയി... അവളുടെ ഏങ്ങലടിച്ചുള്ള കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കൂടി.... "അവനെവിടെ?????" അവളുടെ കരച്ചിൽ അവനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അതത്ര കാര്യമാക്കാതെ അവൻ വീണ്ടും അലറി... ഈ തവണ അവൾ വിങ്ങി വിങ്ങി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.... "എടാ.. ഞാനാ ദത്തൻ..." അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടാവാം ദത്തൻ ഫോൺ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു വാങ്ങി അവനോട് സംസാരിച്ചത്... "ആഹ്.. ഏ.. ഏട്ടാ... അവളെന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നെ? രുദ്ര എവിടെ?" "അവൻ.. അവൻ ഇവിടുണ്ട്.. നിങ്ങള് രണ്ടാളും പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങ് വരണം...." "പെട്ടെന്നൊ? എന്ത്‌ പറ്റി?? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ?" "ആഹ്.. അത് രുദ്രയുടെ അച്ഛൻ...." "അച്ഛൻ??" "മരിച്ചു..." "ഏഹ്.. 😳" "രാവിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്ന വഴിയ്ക്ക് ഒരു നെഞ്ച് വേദന പോലെ പെട്ടെന്ന് വന്നു...ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചതാ... പക്ഷെ... പക്ഷെ വൈകി പോയിന്ന്....."🥲 "ആ.. ആഹ് ഞങ്ങള്... ഞങ്ങള് വരാം..." തേജസ്‌ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ വെച്ചു... വിഷമത്തോടെ ദേവിനെ നോക്കി... "എന്താടാ..? എന്ത്‌ പറ്റി? എന്താ നിന്റെ മുഖം വല്ലാതെ?? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ??" ദേവും ടെൻഷനിൽ നിർത്താതെ ഓരോന്ന് ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി... "രുദ്ര.. രുദ്രയുടെ അച്ഛൻ... പോയിന്ന്..."😭 അവനും കരഞ്ഞു പോയി... കേട്ട് നിന്ന ദേവും വേദനയോടെ അവനെ നോക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളും ഈറനണിഞ്ഞു... തുടരും... 🌜❤️🌛 3 new parts ഇട്ടിട്ടുണ്ട്.. ഇനിയും ഇതുപോലെ ഇടാം ഒരുമിച്ചു... സോ സപ്പോർട്ട്..❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്