ശാപജന്മം.. 😪😪 ധരിത്രിയൊരു ജാതവേദസ്സിൻ ഗോളമായിരിക്കെ ഞാനെത്തിയവളിൽ പാവകനെയകറ്റുവാൻ… ഗ്രീഷ്മമവളെ ഊഷരമാക്കവേ ഞാനവളിൽ പെയ്തവളെയൊരു നന്ദനോദ്ധ്യാനമാക്കവേ മാലോകർ പുകഴ്ത്തിയവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെയാവോളമെന്നാൽ എന്നെയോർത്തില്ലയീ ക്ഷിതിയിലാരുമേ…. വിളളലാർന്ന കേദാരങ്ങളെൻ തൂവൽസ്പർശത്താൽ നൂറ് മേനി വിളവേകുമ്പോഴും നന്ദിവാക്കുകൾ ചൊല്ലിയില്ലെനിക്കാരുമേ… ഞാൻ ചൊരിഞ്ഞയെൻ വരപ്രസാദം ജലപ്രവാഹമായി മനുജന്റെ ചെയ്തിയ്ക്കതവനിൽ തിരിച്ചടിയായി മാറവേ ശാപങ്ങൾ വഹ്നിസായകങ്ങളായി പതിച്ചതെൻ ശിരസ്സിൽ… ഞാനില്ലയെന്നാൽ പ്രകൃതിയില്ലെന്നാകിലും മധുരമാം വാണികൾ ചൊൽവതില്ലാരുമേ നിസ്വാർത്ഥസേവനം പരമപുണ്യമെന്നറിവിലും ചോദിച്ചു ഞാനാദ്യജനോടൊരിക്കൽ എന്തിനീ ശാപജന്മമേകിയെനിയ്ക്ക് പൊളിവാക്കുകൾ കേൾക്കുവാൻ മാത്രമായി കൃത്യതയെന്നും പുലർത്തിയാലുമില്ലെങ്കിലും കുറ്റങ്ങൾ മാത്രം മിച്ചമെപ്പോഴും… അറിയാതെയെൻ മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞശ്രുകണങ്ങളുമായി വിഷണ്ണയായിരിക്കവേ ധരയിൽ നിന്നാരോ ചൊല്ലിയ പ്രണയകാവ്യമെൻ കർണ്ണപുടങ്ങളിൽ പതിച്ചപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞു കവിഭാവനകളിലെനിക്കുള്ള മഹത്തായ സ്ഥാനത്തെ… ശാപവാക്കുകൾക്കിടയിലും ധന്യയായി ഞാനെൻ മിഴികളുയർത്തവേ ദർശിച്ചു ഞാനെൻ സ്രഷ്ടാവാം ബ്രഹ്മദേവനെയും ആശ്വാസമേകുന്നൊരാ മന്ദസ്മിതത്തെയും…. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ