നിന്നെപ്പോലെ ഒരാളെ ഞാൻ എൻറെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കും എന്ന് നി വിചാരിച്ചല്ലോ നിനക്ക് ശരിക്കും ബുദ്ധിയില്ല അല്ലേ ? ഇതാണ് എൻറെ ഭാര്യയാകാൻ പോകുന്നവൾ. എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസ്ന് ചേരുന്നവളാണ്." ആ മുഖത്തും സ്വരത്തിലും തന്നോടുള്ള പുച്ഛവും പരിഹാസവും. പെട്ടെന്ന് അനു ഞെട്ടി ഉണർന്നു. മറന്നു എന്ന് കരുതിയതാണ്. വീണ്ടും അതേ സ്വപ്നം, അനുവിന് വല്ലാത്ത ദാഹം തോന്നി. മൂന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ആ ശബ്ദവും അന്നത്തെ കാഴ്ചയും തന്നെ ഇപ്പോഴും അസ്വസ്ഥ പെടുത്തുന്നുവോ എന്ന് അവൾ കിതപ്പടക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ ചിന്തിച്ചു. താനിപ്പോൾ വേറെ നാട്ടിലാണ് പുതിയ ജീവിതമാണ് എന്നൊക്കെ അവൾ മറന്നു. വിയർത്ത് കുളിച്ചാണ് തൻ്റെ ഇരുപ്പ് എന്ന് ഓർത്തു. അൽപ്പമെങ്കിലും മനസ്സറിഞ്ഞ് ഉറങ്ങി തുടങ്ങിയിട്ട് വളരെ കുറച്ചു കാലമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ശരിക്കും പറഞാൽ കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി ആണ് ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിച്ചത്. അതുവരെ വലിയ ഒരു ഇരുട്ടിൽ ആയിരുന്നു അതിൽ പ്രകാശ കിരണവുമായി സരസ്വതിയമ്മ വന്നില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ താൻ ഇന്ന് ഇല്ല. ഈ ജീവിതം ഇപ്പൊൾ അവരുടെ ദാനം ആണ്. അവരാണ് ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൈ പിടിച്ച് നടത്തിയത്. നാളെ അമ്മയെ കാണാൻ ധരംശാലയിൽ പോണം. അവിടത്തെ ആശ്രമത്തിൽ ആണ് അമ്മയുള്ളത്, യോഗിനി സരസ്വതി ദേവി. ഒരിക്കൽ ഇതുപോലെ അങ്ങോട്ട് പോയത് ഓർത്തു. അന്ന് ആ ആശ്രമത്തിൻ്റെ വാതിൽപ്പടി വരെ എങ്ങനെ എത്തി എന്ന് അവൾക്ക് ഇന്നും നേരെ ഓർത്തെടുക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അന്ന് ചുറ്റും അന്ധകാരം മാത്രം ആയിരുന്നു. എത്ര കാലം ബുദ്ധിയിലും പ്രജ്ഞയിലും ഇരുൾ മൂടി ജീവിച്ചു എന്ന് ഇന്നും അറിയില്ല. അതൊന്നും ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ട എന്നാണ് അമ്മ പറഞ്ഞത്. ഒരു കണക്കിന് അതൊരു അനുഗ്രഹമാണ്. ഒന്നും നേരെ ഫീൽ ചെയ്യാൻ പറ്റാത്തത്. ചുറ്റും എന്തൊക്കെയോ നടക്കുന്നു നമ്മൾ അതിങ്ങനെ കണ്ടൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു. ഒന്നിലും ഇടപെടുന്നില്ല, ഒന്നും ബാധിക്കുന്നുമില്ല. മൊബൈൽ എടുത്ത് സമയം നോക്കിയപ്പോൾ മൂന്ന് മണി ആയിട്ടേ ഉള്ളൂ. പക്ഷേ ഇനി ഉറങ്ങാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. വല്ലാതെ വിയർത്തു പോയത് കൊണ്ട് കുളിച്ചിട്ടാവാം ഇനി എന്തും എന്നവൾ ഓർത്തു. അനസൂയ എന്ന അനു, തന്നെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിന് ശിശു ഭവനിലെ ഡയറക്ടർ ഇട്ട പേരാണത്രേ. അതിനു ഒരു മാസം മുമ്പ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അമ്മ മരിച്ചു. അവർക്ക് ഒരു മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അതിനു ആ അമ്മ ഇടാൻ വച്ചിരുന്ന പേരാണെന്ന്. അനാഥാലയത്തിൽ വളർന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാം മറ്റുള്ളവരുടെ കാരുണ്യത്തിൽ ആയിരുന്നു. ഭക്ഷണവും വസ്ത്രങ്ങളും പഠിപ്പും എല്ലാം. 18 വയസ്സ് വരെ അവിടെ തന്നെ ആയിരുന്നു. പിന്നെ അത്യാവശ്യം പഠിക്കുന്നത് കൊണ്ടും സ്‌പോൺസറിനെ കിട്ടിയത് കൊണ്ടും ഡിഗ്രിക്ക് ചേരാൻ പറ്റി. അന്ന് മുതൽ ഹോസ്റ്റലിൽ ആയിരുന്നു. എന്നാലും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് താൻ ജീവിച്ചിരുന്ന മന്ദിരത്തിലെ ഫണ്ട് നേടാൻ വേണ്ടി നടത്തുന്ന പരിപാടികൾക്ക് സഹായിക്കാൻ താനും കൂടുമായിരുന്നു. അവിടെ തനിക്കങ്ങനെ കൂട്ടുകാർ ഇല്ലായിരുന്നു. തൻ്റെ പ്രായത്തിൽ ഉള്ള കുട്ടികൾ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടായിരുന്നു അത്. ചേച്ചിമാരോക്കെ തനിക്ക് 16ആയപ്പോഴേ അവിടുന്ന് പോയി. പിന്നെ അനിയത്തി കുട്ടികൾ ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോഴൊക്കെ സ്നേഹത്തിൽ പുറകെ നടക്കും. പ്ലസ്ടു വരെ അടുത്തുള്ള ഗവൺമെൻ്റ് സ്കൂളുകളിൽ ആണ് പഠിച്ചത്. അനാഥമന്ദിരത്തിലെ കുട്ടി എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും തന്നോട് കൂടാൻ ഒരു മടിയാണ്. അതു ചെറുതിലേ തന്നെ മനസ്സിലായ സ്ഥിതിക്ക് ആരുടെയും പിറകെ സൗഹൃദം നീട്ടി നടന്നിട്ടില്ല. പ്ലസ്ടു കഴിഞ്ഞ് കോളജിൽ ചെന്നപ്പോൾ ആണ് മൂന്ന് കൂട്ടുകാരികളെ കിട്ടിയത്, ആതിരയും പ്രിയങ്കയും ലക്ഷ്മിയും. ഇതിൽ ലക്ഷ്മി എന്ന ലച്ചു തൻ്റെ ഹോസ്റ്റൽ റൂം മേറ്റ് കൂടെ ആയിരുന്നു. പ്ലസ്ടു കഴിഞ്ഞ് ബികോംനു ചേരുമ്പോൾ എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഒരു ജോലി, അതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം കാരണം ഇനി സ്വന്തം കാലിൽ നിന്നില്ലെങ്കിൽ പഴയ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകാൻ ആവില്ല. മഹിളാ മന്ദിരത്തിലേക്ക് ആകും പോകേണ്ടി വരിക. അപ്പോഴേക്കും ഔദാര്യം കൈപ്പറ്റി ജീവിച്ച് തളർന്ന് പോയിരുന്നു. തൻ്റെ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ അറിഞ്ഞിട്ടും തന്നെ പൊന്ന് പോലെ ചേർത്ത് പിടിച്ച തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരികൾ. അവർക്ക് താൻ ആരുമില്ലാത്തവൾ ആണ് എന്നത് ഒരു പ്രശ്നമേ അല്ലായിരുന്നു. ഓർമകൾ പിന്നോട്ട് ചിറകടിച്ചു ഉയരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആലി വിളിച്ചത്. "നീ ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിൽ കേറിയോ?" പല്ലുപോലും തേക്കാതെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ടപ്പോൾ വാൽസല്യം തോന്നി. കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി തൻ്റെ കൂടെ ഉള്ളവളാണ്, അലീന. തൻ്റെ കമ്പനിയിൽ തന്നെയാണ് അവളും. പോക്കും വരവും താമസവും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് തന്നെ. "ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഉറക്കം വരാത്തത് കൊണ്ട് നേരത്തെ കുളിച്ച് വന്നതാ. നിനക്ക് ഇപ്പൊ കോഫീ ഉണ്ടാക്കി തരാം." അലീന കിച്ചൺ ടോപ്പിൽ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ച്, അനു കോഫീ ഉണ്ടാക്കുന്നത് നോക്കി ഇരുന്നു. "ഇനിയിപ്പോൾ 4 ദിവസങ്ങൾ അടുപ്പിച്ച് അവധിയല്ലേ. ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് നിന്നെ കൂടെ വിളിച്ചാൽ വരില്ലല്ലോ. ധരംശാല പോയെ തീരൂ എന്നുണ്ടോ മോളെ നിനക്ക്?" "പോകണം ആലി. അമ്മയെ ഒന്ന് കാണണം." "എൻ്റെ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും നിന്നെ പരിചയപ്പെടാൻ കാത്തിരിക്കുക ആയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മാസം ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോഴും നീ വന്നില്ല." "ഞാൻ വന്നാൽ ശരിയാവില്ല. എനിക്ക് അങ്ങനെ വീട്ടിലൊക്കെ വരാൻ.... ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലൊക്കെ വരാൻ പറ്റിയ ആളല്ല...." "അതു നി ആണോ തീരുമാനിക്കുന്നത്?! ദേ പെണ്ണേ രാവിലെ തന്നെ എന്നെ വെറുതെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കരുത് നീ." "നീ ദേഷ്യം പിടിക്കണ്ട ഈ കോഫീ പിടിച്ചോ." അതും പറഞ്ഞു അനു അവൾക്ക് കോഫി മഗ് കൈയിൽ കൊടുത്തു. "ഇനിയുള്ള 4 ദിവസം ഞാൻ നിൻ്റെ ഈ കോഫീ മിസ്സ് ചെയ്യും മോളെ. ഞാൻ തലകുത്തി നിന്നാൽ ഇങ്ങനെ ഒരു കോഫി ഉണ്ടാക്കാൻ പറ്റില്ല." രണ്ടു പേരും ചേർന്നാണ് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ശേഷം ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങി. ഹൈദരാബാദ് ആണ് ഇപ്പൊൾ കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി അവളുടെ നാട്. ഈ നഗരത്തിൻ്റെ തിരക്കിൽ അവൾ അവളെത്തന്നെ അങ്ങ് അലിയിച്ചു എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി. അവരുടേത് ഒരു ഫിനാൻഷ്യൽ സർവീസ് കമ്പനി ആണ്. ഇന്ത്യയിൽ നാല് സിറ്റികളിൽ അവർക്ക് ബ്രാഞ്ച് ഉണ്ട്. ബാംഗളൂർ, മുംബൈ, ചെന്നൈ എന്നിവിടങ്ങളിൽ ആണ് വേറെ ബ്രാഞ്ചുകൾ. അവളുടേത് ഫിനാൻഷ്യൽ ഹെഡിനെ അസിസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന ജോലി ആണ്. അതിനു മാത്രം ആ ഓഫീസിൽ 4 പേരുണ്ട്. അലീന എംബിഎ കാരി ആയത് കൊണ്ട് അവൾക്ക് ഫിനാൻഷ്യൽ അനലിസ്റ്റ് ആയിട്ടാണ് ജോലി. ആദ്യം ഈ നഗരത്തെ കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയാതെ അമ്മയുടെ ആശ്രമത്തിൽ സ്ഥിരം വന്നിരുന്ന ഗൗരവ് ഗുപ്തയുടെ recommendation ൽ ഇവിടെ ജോലിക്ക് വരുമ്പോൾ പകച്ചു നിന്ന തനിക്ക് താത്കാലികമായി ആണ് അലീനയുടെ അപാർട്ട്മെൻ്റിൽ അഭയം കിട്ടുന്നത്. പിന്നെ വേറെ താമസ സൗകര്യം ഉണ്ടായിട്ടും തന്നെ അവൾ വിട്ടില്ല. എറണാകുളത്തെ ഒരു സമ്പന്ന കുടുംബത്തിൽ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളോടും കൂടി ജനിച്ച് ജീവിച്ച അവൾ തന്നിൽ എന്താണ് പ്രത്യേകതയായി കണ്ടതെന്ന് അവൾക്ക് ഇന്നും അറിയില്ല. അനുവിന് അവൾ ഇപ്പൊ തനിക്ക് ജനിക്കാതെ പോയ കൂടപ്പിറപ്പാണ്. ഓഫീസിൽ മറ്റുള്ളവർക്കും അവരുടെ സൗഹൃദത്തിൽ അമ്പരപ്പാണ്. അനു ആണെങ്കിൽ ആരോടും അധികം മിണ്ടാത്ത സ്വന്തം ജോലി മാത്രം ചെയ്തു ജീവിക്കുന്നു ഒരു പാവം കുട്ടിയാണെങ്കിൽ അലീന വളരെ ബോൾഡ് ആയിട്ടുള്ള ആരോടും തട്ടിക്കയറാൻ പോലും മടിയില്ലാത്ത പെൺപുലി. അനുവിനും ഒരു വർഷം മുമ്പ് അലീന ഈ കമ്പനിയിൽ എത്തിയതാണ് അന്നുമുതൽ അവൾ അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണ് പലരും ആ നഗരത്തിൽ താമസസൗകര്യം കിട്ടാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് കൊണ്ട് അവളോടൊപ്പം താമസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവൾ ആരെയും അടുപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. അനുവിന്റെ കാര്യവും അവളുടെ ഹെഡ് ആയ ശ്രീനിവാസ് മടിച്ചു മടിച്ചാണ് അലീനയോട് തിരക്കിയത് പക്ഷേ അനുവിനെ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ അലീനയ്ക്ക് ബോധിച്ചു എന്ന പോലെയാണ് പിന്നെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടന്നത്. അലീനയുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ ഒരു മുറി അനുവിന് കിട്ടി അവളുടെ അടുക്കള അനുവിന്റെതുമായി. വാടക കൊടുക്കാൻ നേരം അവളോട് ഹോസ്റ്റലിൽ കൊടുക്കേണ്ട കാശ് മാത്രമേ അലീന വാങ്ങിയുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ ഒക്കെ അനു വാങ്ങിത്തുടങ്ങി. പാചകവും കൂടുതലും അനുവിന്റെ വകയാണ്. അവർ രണ്ടാൾക്കും ഇന്നലെകളിൽ എന്തൊക്കെയോ മുറിവ് പറ്റിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാം പക്ഷേ ഇന്നേവരെ അവരത് തുറന്നു ചോദിക്കുകയോ പറയുകയോ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അങ്ങനെ ഒന്നും തുറന്നു പറയാതെ തന്നെ പരസ്പരം അവർ സാന്ത്വനമായിരുന്നു. അന്ന് ഓഫീസിൽ എത്തി അവളുടെ ക്യൂബിക്കിളിലേക്ക് കടന്ന് സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നപ്പോൾ തന്നെ എല്ലാവർക്കും ഓഫീസിലെ ജോലികൾ തീർക്കാൻ പ്രത്യേക തിടുക്കം ഉള്ളത് പോലെ അനുവിന് മനസ്സിലായി. നീണ്ട അവധിക്കാലം അല്ലേ വരുന്നത്. പൂജ അവധികൾക്കാണ് ഇത്രയും ദിവസം കിട്ടുന്നത്. എല്ലാവർക്കും ഇന്നത്തെ വർക്ക് കൂടെ കഴിഞ്ഞ് വേണം അവരവരുടെ നാടുകളിലേക്ക് പോകാൻ. ഇന്ന് തന്നെ നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നവരുണ്ട്. നീണ്ട അവധികൾ ആയത് കൊണ്ട് പലരും ഒരു മാസം മുൻപേ തന്നെ ടിക്കറ്റ് ഒക്കെ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇല്ലെങ്കിൽ അവസാന നിമിഷം കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാവും. തനിക്ക് അങ്ങനെ പോകാൻ നാടൊന്നും ഇല്ല എന്ന് അവൾ വന്നപ്പോൾ തന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നത് കൊണ്ട് ആരും പ്ലാൻസ് ചോദിച്ച് തന്നെ മാത്രം ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരുകണക്കിന് നന്നായി ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അമ്മയെ കുറിച്ചും ആശ്രമത്തിനെ കുറിച്ചും ഒക്കെ പറയേണ്ടി വന്നേനെ. അനാഥാലയത്തിൽ ആണ് വളർന്നത് എന്ന് തന്നെ പരിചയപ്പെടാൻ വരുന്നവർ ഫാമിലിയെ കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഒരു മടിയും കൂടാതെ താൻ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഇനി ആരും അതറിയുമ്പോൾ മാറി പോകേണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചു ഇപ്പൊൾ ആര് പരിചയപ്പെടാൻ വന്നാലും അത് അവൾ തുറന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ സ്കൂളിലും കോളേജിലും ഒന്നും നേരിടേണ്ടി വന്ന വിവേചനം ഇവിടെ ഉണ്ടായില്ല. പിന്നെ താനായി അധികം ആരോടും ഒരു പരിധിയിൽ കവിഞ്ഞ കൂട്ടിനും പോയിട്ടില്ല. ഇവരാരും അങ്ങനെ അടുപ്പിക്കാത്തവർ ആയത് കൊണ്ടല്ല തനിക്ക് അടുക്കാൻ മടിയുള്ളത് കൊണ്ടാണ്. അതും താനൊരു introvert ആണെന്ന നിലയ്ക്കേ ഇവിടെയുള്ളവർ എടുത്തുള്ളൂ. ഒരു കണക്കിന് ഈ ചുറ്റുപാട് ഒരു അനുഗ്രഹം ആണ്. എല്ലാവരും വരുന്നു അവരവരുടെ ജോലി ചെയ്യുന്നു പോകുന്നു. എല്ലാവരും അത്യാവശ്യം ഫ്രൻഡ്ലിയും ആണ്. തൻ്റെ വിങ്ങിൽ ഉള്ള അർജുൻ, ഹിമ, നതാഷ, ലാവണ്യ, രോഹൻ എന്നിവരെല്ലാം നല്ലവരാണ്. ഹെഡ് ആയ ശ്രീനിവാസൻ സറും അതേ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ ജോലിയും കമ്പനിയും ഒക്കെ താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. അവൾക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിൻ്റെ പോക്ക് ഇഷ്ടാണ്. എപ്പോഴും ചെയ്യാൻ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ഉണ്ടാവും. പിന്നെ മനസ്സ് അതിപ്പോൾ പൂർണമായും ശൂന്യമാണ്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആലിയും അനുവും ഒരുമിച്ചാണ് ഇറങ്ങിയത്. ആലി എറണാകുളത്തേക്കും അനു ഡെൽഹിയിലേക്കും ആണ് പോകുന്നത്. ആലി ട്രെയിനിൽ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അനു ഫ്ലൈറ്റിൽ ആണ്. അതാവുമ്പോൾ യാത്ര സമയം കുറയും. ഡൽഹിയിൽനിന്ന് ബസിൽ വേണം ധരംശാലയിലേക്ക് പോകാൻ. അതിനു മാത്രം 12 മണിക്കൂർ എങ്കിലും എടുക്കും. ഇതിപ്പോൾ ഇവിടെ ജോലി കിട്ടി വന്നിട്ട് രണ്ടാമത്തെ തവണയാണ് ഇവിടുന്ന് അമ്മയെ കാണാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് പോകുന്നത്. ആദ്യം ചെന്നപ്പോൾ ആശ്രമത്തിലേക്ക് ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ചു പൈസ ഡൊണേഷൻ കൊടുക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷെ അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല .അവിടെ ഡൊണേഷൻ കൊടുക്കാൻ വേറെ ഒരുപാട് ആളുകളുണ്ട് എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു താൻ അവിടെ ചെല്ലുന്ന സമയം വേറെ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പണികൾ ചെയ്താൽ മതി എന്നു പറഞ്ഞു. ആരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടാവണമെങ്കിൽ സ്വന്തം പേരിൽ അത്യാവശ്യം പൈസ വേണം എന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ അഭിപ്രായം. ഈ ലോകത്തിൽ ഒന്നും സ്ഥിരമല്ലത്രെ അപ്പോൾ താൻ ഇനിയും ഒന്നും ഇല്ലാത്തവൾ ആയി നിക്കാൻ പാടില്ല എന്ന്. രണ്ടു വർഷത്തോളം അഭയസ്ഥാനം ആയിരുന്ന ഇടമാണ് അവിടെത്തേക്ക് വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്താലും പകരമാകില്ല എന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ പൈസ കൊടുത്തിട്ടുള്ള കടം വീട്ടൽ വേണ്ട എന്ന് അമ്മയും പറഞ്ഞു. നാളെ ഇതുപോലെ നിസ്സഹായ അവസ്ഥയിൽ ആരെയെങ്കിലും കണ്ടാൽ സഹായിച്ച് പകരം വീട്ടിയാൽ മതി എന്നായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക് പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ബാക്കിയുള്ള ദിവസങ്ങൾ താൻ അന്നത്തെ വരവിൽ അവിടുത്തെ അഭയാർത്ഥികളായ സ്ത്രീകളോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ചു ആശ്രമത്തിലെ ശുചീകരണത്തിലും പാചകത്തിലും ഒക്കെ പങ്കാളി ആയി. അങ്ങനെ ആ മൂന്ന് ദിവസം പെട്ടെന്ന് പോയി. ഇത്തവണയും മൂന്ന് ദിവസം കിട്ടും. അമ്മയെ കാണാൻ പോകുന്നതിൻ്റെ സമാധാനവും ആനന്ദവും അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. ഡൽഹി എയർപോർട്ടിൽ ചെന്ന് ഇറങ്ങിയ സമയം ഉച്ചയായിരുന്നു. പുറത്തിറങ്ങി എയർപോർട്ട് ടാക്സി ബുക്ക് ചെയ്യുന്ന സമയം അവൾക്ക് തന്നെ ആരോ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. പെട്ടെന്ന് ചുറ്റും നോക്കി എങ്കിലും ആരെയും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ തൻ്റെ ചെറിയ ബാഗും എടുത്ത് ഡൽഹി കശ്മീരി ഗേറ്റ് ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് ആണ് ചെന്നത്. അവിടെ ഹിമാചൽ പ്രദേശിലേക്ക് പോകുന്ന ഒരുപാട് ബസുകൾ ഉണ്ട്. ഇപ്പോൾ നീണ്ട അവധി ആയത് കൊണ്ട് സീറ്റ് കിട്ടുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ട് ആയിരിക്കും എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ നേരത്തെ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നു. തൻ്റെ ബസ് നമ്പർ അവൾ ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കിയിട്ട് കണ്ടുപിടിച്ചു. ബസ് പുറപ്പെടാൻ ഇനിയും ഒരു മണിക്കൂർ കൂടെ സമയം ഉള്ളതിനാൽ അവൾ എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ച് അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ കടയിൽ കയറി രണ്ട് പൂരിയും മസാല കറിയും വാങ്ങി കഴിച്ചു. ഒരു കോഫിയും കൂടെ കുടിച്ചപ്പോൾ ഉന്മേഷം ഒക്കെ വന്നു. പിന്നെ ചെന്ന് ബസിൽ കയറി സ്വന്തം സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. സെമി സ്ലീപ്പർ സീറ്റ് ആണ്. നീണ്ട യാത്ര ആയത് കൊണ്ട് വിശ്രമിക്കാൻ പറ്റിയ തരം സീറ്റ് ആയിരുന്നു. വിൻഡോ സീറ്റ് ആണ് ബുക്ക് ചെയ്തത്. കാഴ്ചകൾ ഒക്കെ കാണാം. അൽപ്പ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ അടുത്ത് മറ്റൊരു പെൺകുട്ടി വന്ന് ഇരുന്നു. അതു ഹിമാചലിലെ നാട്ടുകാരി ആണെന്ന് അവൾക്ക് മുഖം കണ്ടപ്പോൾ തോന്നി. ആ കുട്ടി അവളോട് സംഭാഷണത്തിന് ഒന്നും താൽപര്യമില്ലാത്തത് പോലെ ഹെഡ്സെറ്റ് എടുത്ത് ചെവിയിൽ വച്ച് കണ്ണടച്ച് കിടന്നു. അനുവിന് അപ്പോൾ ഒരു ആശ്വാസം തോന്നി. അവൾക്ക് തൻ്റെ അടുത്ത് വന്നിരിക്കുന്ന ആൾ എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ കൂടുമോ എന്ന് പേടിയായിരുന്നു. അവൾ ആ ആശ്വാസത്തോടെ തൻറെ ഹാൻഡ് ബാഗ് തുറന്നു ഒരു ജപമാല കയ്യിൽ എടുത്തു കണ്ണുകൾ അടച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ചാരി കിടന്നു മാലയിലെ മുത്തുകൾ ഉരുട്ടി തുടങ്ങി. അൽപ്പ സമയത്തിനകം തന്നെ, തന്നെ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം വന്ന് പൊതിയുന്നത്ത് അവൾ അറിഞ്ഞു. മുൻപ് മനസ്സ് കൈവിട്ട് പോയതിനു ശേഷം അത് തിരിച്ചു പിടിച്ചപ്പോൾ അമ്മ കൈയിലേക്ക് വച്ചു തന്നതാണ് ഈ മാല. അന്ന് തൊട്ട് ഇന്ന് വരെയും മനസ്സ് ചെറുതായൊന്ന് പാളുന്നു എന്ന് തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ ഈ മാല എടുത്ത് കുറച്ചു നേരം ധ്യാനിക്കും. അപ്പോൾ മനസ്സ് സ്വസ്ഥമാകും. നീണ്ട ബസ് യാത്ര അവസാനിക്കുന്നത് വരെ അവൾ അങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചും ഉറങ്ങിയും കാഴ്ചകൾ കണ്ടും സമയം ചിലവഴിച്ചു. മനസിനെ ഇപ്പൊൾ വരുതിയിൽ നിർത്താൻ പറ്റുന്നുണ്ട് എന്നവൾക്ക് തോന്നി. ഇടക്കിടക്ക് കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ ഒഴിച്ചാൽ ഇപ്പൊൾ എല്ലാം ശാന്തമാണ്. കഴിഞ്ഞ് പോയത് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഉണ്ടായിരുന്ന വേദന ഇപ്പൊൾ ഇല്ല. ഒരു മരവിപ്പ് ആണ്. അതു ഇപ്പൊൾ ഒരു അനുഗ്രഹമായി ആണ് അവൾ കാണുന്നത്. ബസ് നിർത്തിയപ്പോൾ അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നേരം വെളുത്ത് വരുന്നതേ ഉള്ളൂ. ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് ആശ്രമത്തിലെ അഡ്രസ് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. വീണ്ടും ആ ആശ്രമ മുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ആദ്യമായി ഇവിടെ വന്ന് നിന്നത് അവൾ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ ഓർമ്മകൾ ഒക്കെ വല്ലാതെ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു അവൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു പ്രധാന വാതിലിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മണി അടിച്ചു. രാഗിണി ദീദീയാണ് വാതിൽ തുറന്നു തന്നത്. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവർക്ക് വലിയ സന്തോഷം. അവർ തമ്മിൽ ഭാഷ പരിമിതി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവരുടെ സ്നേഹം അവളെ കെട്ടിപിടിച്ച് പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവര് അവൾക്ക് വേണ്ടി കാപ്പി എടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ അവൾ ബാഗിൽ നിന്ന് മാറാനുള്ള ഡ്രെസ്സും ബ്രഷും പേസ്റ്റും കുളിക്കാനുള്ള സോപ്പും ടവലും ഒക്കെ എടുത്ത് പുറക് വശത്തെ കുളിമുറി ലക്ഷ്യമാക്കി പോയി. ഇത് ജീവിതത്തിൽ വഴിമുട്ടി പോയ പെൺകുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി നടത്തുന്ന ഒരു ആശയമാണ് ഇവിടെ അവരെ പുറത്ത് ജീവിക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കി തൊഴിൽ കണ്ടെത്തി കൊടുക്കാറുണ്ട് അതുകൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാ പ്രായത്തിലും ഉള്ള സ്ത്രീകൾ ഇവിടെയുണ്ട് 18 മുതൽ 50 വയസ്സ് വരെയുള്ളവർ അങ്ങനെ എപ്പോഴും ഒരു 50 പേരിൽ കുറയാതെ ഇവിടെ ഉണ്ടാകും. 40 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ് ആരോരുമില്ലാത്തവർ സാധാരണ ഇവിടെ തന്നെ സന്യാസികളായി കൂടും ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ളവരെ അവർ തൊഴിൽ കണ്ടെത്തി വിടുന്നത് കൊണ്ട് പിന്നീടുള്ള ജീവിതം നന്നായി ജീവിക്കും. പഴയ ഒരു വീടാണിത് വലിയ 10-12 മുറികൾ ഉണ്ട് അതിൽ നിലത്തു പായ വിരിച്ച് 3-4 പേർ വീതമാണ് കിടക്കുന്നത്. സരസ്വതിയമ്മ ആണ് ഇവിടുത്തെ അധികാരി. ഒരു സന്യാസ ട്രസ്റ്റിന് കീഴിൽ ഉള്ള സ്ഥാപനം ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ സ്ഥാപനത്തിന് ഒരുപാട് പേരുടെ സഹായം ലഭിക്കാറുണ്ട്. പണമായും പിന്നീട് ഇവിടത്തെ സ്ത്രീകളെ പുനരധിവസിപ്പിക്കാനും ഒക്കെ സമൂഹത്തിലെ ഉന്നതർ സഹായിക്കാറുണ്ട്. തനിക്ക് ഇപ്പോഴുള്ള ജോലി കിട്ടിയതും അങ്ങനെ തന്നെ ആണ്. ഈ കെട്ടിടം ഇരിക്കുന്ന തെരുവിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്ത് ഒരു ബുദ്ധിസ്റ്റ് മോണസ്‌ട്രി ഉണ്ട്. ഇവിടെ വരുമ്പോഴൊക്കെ അവിടെയും പോകാറുണ്ട്. ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടാമത്തെ വർഷം എന്നും അവിടെ പോകുമായിരുന്നു. കുളിച്ചിറങ്ങി അവൾ അവിടെ വരുമ്പോൾ ചുറ്റാറുള്ള വെളുത്ത കോട്ടൺ സാരി എടുത്ത് ചുറ്റി. അവൾക്കും ഇവിടുത്തെ സ്ഥിരം അന്തേവാസി ആയി കൂടാൻ ആയിരുന്നു താൽപര്യം. പക്ഷേ അതിനുള്ള സമയം ആയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു അമ്മ തള്ളി വിട്ടതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിലേക്ക്. കുളികഴിഞ്ഞ് അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് ദീദീ കൊടുത്ത ചൂട് കാപ്പി കുടിച്ചിട്ട് അമ്മയെ തിരക്കി. അമ്മ ധ്യാനതിലാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ആകെ 30പേരെ ഉള്ളൂ എന്ന് ദീദീ പറഞ്ഞു. സ്ഥിരമായി നിൽക്കുന്ന 6 യോഗിനികൾക്ക് പുറമെയാണ്. അവൾ കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പുത്തിയതായുള്ള അവൾക്ക് പരിചയം ഇല്ലാത്ത പെൺകുട്ടികൾ ഒക്കെ അവളെ വന്ന് കണ്ട് പരിചയപെട്ടു. അവൾ എന്നിട്ട് രാഗിണിയെ അടുക്കളയിൽ പ്രാതൽ ഉണ്ടാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ ഒരു കുട്ടി വന്ന് അവളെ അമ്മ വിളിക്കുന്നുണ്ടെന് പറഞ്ഞത്. അവൾ ചെല്ലുമ്പോൾ അമ്മ ഓഫീസ് മുറിയിൽ ഉണ്ട്. അവളെ കണ്ടതും കൈകൾ വിടർത്തി. അവൾ ഓടി ചെന്ന് ആ മാറിലേക്ക് ചേർന്നു. "മോൾക്ക് സുഖമല്ലേ? ജോലിയൊക്കെ നന്നായി പോകുന്നില്ലേ?" "ഉവ്വ് നന്നായി പോകുന്നുണ്ട്." "ഇപ്പോൾ കുട്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടോ?" "ഇല്ല അമ്മേ ഇപ്പോൾ എല്ലാം ശാന്തമാണ്." "ചിലപ്പോൾ ഉടനെ ആ ശാന്തതയെ ഉലയ്ക്കുന്ന ചിലത് ഉണ്ടായേക്കും. കുട്ടി അതിൽ അടിപതറരുത്. ഇനിയും പരീക്ഷണകാലം വരും. ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം വരും എല്ലാം ധൈര്യ പൂർവ്വം നേരിടണം." അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവളിൽ ആശങ്കയുണ്ടാക്കി. അവൾ അവർ പറയുന്നത് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ആകാതെ അവരെ പകച്ചു നോക്കി. "ഭയപ്പെടേണ്ടാ. അന്ന് ഇവിടെ ചേരാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴേ ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ മോളുടെ നിയോഗം വേറെ ആണെന്ന്. അതിലേക്ക് ഉടനെ എത്തിച്ചേരും എന്ന് കരുതിയാൽ മതി. പക്ഷേ അത് എളുപ്പമാകില്ല. മാർഗ്ഗം കഠിനമാണ്." "ഇനിയും പരീക്ഷണങ്ങൾ ആണോ അമ്മേ?" "കുട്ടി പരിഭ്രമിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല. ആദ്യമായി നിന്നെ കാണുമ്പോഴേ എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു നിന്നെ വീണ്ടും കാണുമെന്ന്. നിനക്കായി കഠിനവഴികൾ കാത്തിരിപ്പ് ഉണ്ടെന്ന്. അതിൽ പകുതിയും കുട്ടി നീന്തി കടന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി മനസ്സ് കൈവിടാതെ മുന്നോട്ട് പോകണം. എപ്പോഴും അമ്മ ഇവിടെയുണ്ട് എന്ന് ഓർമയുണ്ടയാൽ മതി." അപ്പോഴേക്കും ഭക്ഷണ സമയം ആയെന്ന് പറയാൻ അവിടുത്തെ കുട്ടികളിൽ ഒരാൾ വന്നു. അവരെല്ലാവരും കൂടെ അവിടത്തെ ഊട്ടുപുരയിൽ നിലത്തിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അവിടെയുള്ള കുട്ടികൾ കൂടുതലും ആ നാട്ടുകാർ ആണ്. താനും അമ്മയും മാത്രമേ മലയാളികൾ ആയിട്ടുള്ളൂ. അമ്മയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത് കൊച്ചിയിൽ വച്ചാണ്. താൻ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ പതിനെട്ട് വർഷങ്ങൾ ചിലവഴിച്ച ആ അനാഥമന്ദിരത്തിൽ വച്ച്. അവിടെ ഒരു പരിപാടിക്ക് ഗസ്റ്റ് ആയി വന്നതാണ്. അന്ന് അമ്മ അവിടത്തെ പെൺകുട്ടികളോട് ഒക്കെ സ്വയം പര്യാപ്തർ ആകേണ്ടത്തിൻ്റെ ആവശ്യകതയെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. പഠനവും തൊഴിലും ഒന്നിച്ചു കൊണ്ട് പോയി സ്വന്തമായി തല ഉയർത്തി പിടിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടത്തിനെ പറ്റി പറഞ്ഞു. 50ാം വയസ്സിൽ യോഗിനി ആകുന്നതിന് മുൻപ് അവർ ഒരു കോളജ് അധ്യാപികയായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/49113/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ