ദേവോദയം🧡💛 Part-46 "ആഹാ.. ഇന്നെന്താ മൂന്നാളും കൂടി...?" പുറത്ത് നിന്ന് പരസ്പരം എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി വരുന്ന രുദ്രയെയും തേജസിനെയും ദേവിനെയും നോക്കി രുദ്രയുടെ അമ്മ ചോദിച്ചു... "ചുമ്മ വന്നതാ... പിന്നെ പനികാരിയേം കൂടി കാണാന്ന് കരുതി...." ദേവ് ആണ് പറഞ്ഞത്... "പനി ആണെങ്കിൽ എന്താ? റെസ്റ്റ് എടുക്കണ്ടേ? ഉച്ച വരെ റെസ്റ്റ് എടുത്തു... പിന്നെ ഗിറ്റാർ എടുത്തു പ്രാക്ടീസ് എന്ന് പറഞ്ഞു ഒരു ഇരുപ്പ് ഇരുന്നു... ഇപ്പോൾ കാളിന്ദി നോട്സ് എന്തോ അയച്ചു കൊടുത്തുന്നു പറഞ്ഞു അത് ഇരുന്നു എഴുതുവാ...." "ആഹാ... എന്ന ഞങ്ങൾ പോയി ഒന്ന് കാണട്ടെ...." മൂന്നും കൂടി അവളുടെ റൂമിലേക്ക് പോയി... ചെന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ബെഡിന്റെ നടുക്ക് ചമ്രം പിണഞ്ഞു പല്ലവി ഇരിക്കുന്നു... മുന്നിലും സൈഡിലും ആയി മൂന്നു ബുക്സ് നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു.... ഒരെണ്ണം മടിയിൽ പില്ലോയുടെ മുകളിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്.. ഇടത് കയ്യിൽ ഫോണും... കത്തിച്ചു വെച്ചു നോട്സ് എഴുത്താണ്... ഇടയ്ക്ക് ഫോണിലെ ഫോട്ടോ സൂം ചെയ്തും സൂം ഔട്ട്‌ ചെയ്തും നോക്കുന്നുണ്ട്.... അവന്മാർ വന്നു അവളുടെ കൂടെ ബെഡിൽ ഇരുന്നു... പല്ലവി എഴുതുന്ന കൂട്ടത്തിൽ തല ഒന്ന് പൊക്കി അവർക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു... വീണ്ടും ബുക്കിലേക്ക് തന്നെ തല താഴ്ത്തി.... "ഡീ.. വേണോങ്കി പറ... കുറച്ചു എഴുതി സഹായിക്കാം...." രുദ്ര അവള് ഇങ്ങോട്ട് സഹായം ചോദിക്കാൻ ആണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്... "എഴുതി തരോ?" സന്തോഷത്തിൽ ചോദിച്ചു.. "വേണോ?" "വേണം!!!"🤩 "മ്മ് " അവനിൽ നിന്ന് ആ മൂളൽ കേൾക്കേണ്ട താമസം.., അവള് മൂന്നു ബുക്കും മൂന്നു പേർക്കും ആയി അങ്ങ് കൊടുത്തു.. ദേവും തേജസും ഞങ്ങളും എഴുതണോ എന്ന ഭാവത്തിൽ പെട്ടല്ലോ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവളെ നോക്കി.... "വേഗം തുടങ്ങിക്കോ... മൂന്നാൾക്കും എഴുതാൻ ഉള്ളത് മൂന്നാളുടേം ഫോണിലേക്കു ഞാൻ അയച്ചേക്കാം...." സന്തോഷത്തിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവള് അവർക്ക് നോട്ട് അയച്ചു കൊടുത്തു.. പിന്നെ നാലാളും കൂടി ഇരുന്നു എഴുതാൻ തുടങ്ങി... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 പിന്നീട് അങ്ങോട്ടുള്ള ദിവസങ്ങളും അങ്ങനെ തന്നെ മുന്നോട്ടു പോയി... കാളിന്ദി രുദ്രയെ മൈൻഡ് പോലും ചെയ്യുന്നില്ല... അവനു വിഷമത്തേക്കാൾ ഏറെ വാശി ആണ്... അവനും അങ്ങോട്ട് പോയി മിണ്ടുന്നതിന് ഒക്കെ ഒരു ലിമിറ്റ് ഉണ്ട് എന്നൊക്കെ അവന്മാരോട് പറയും.. എങ്കിലും എല്ലാ ദിവസവും അവളോട് മിണ്ടാൻ അവൻ ഒരു ട്രൈ നടത്തും... അവള് പക്ഷെ അവന്റെ നിഴൽ കണ്ടാലേ പെട്ടെന്ന് പോകും..... തേജസിനും പ്രേത്യേകിച്ചു മാറ്റം ഒന്നുല്ല... പക്ഷെ അവൻ ഇപ്പോൾ പല്ലവിയോട് കുറച്ചു കുറച്ചായി സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്... അച്ഛൻ മരിച്ച സങ്കടം മുഴുവൻ ആയി ഓവർക്കം ചെയ്യാൻ അവൾക്ക് ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല... താനും കൂടി അവോയ്ഡ് ചെയ്താൽ അത് അവളുടെ മനസ്സിനെ ബാധിക്കും എന്നവന് മനസിലായി.... പിന്നീട് എല്ലാം പെട്ടെന്ന് ആയിരുന്നു.. പല്ലവിയും കാളിന്ദിയും ഫസ്റ്റ് ഇയറിൽ നിന്ന് സെക്കന്റ്‌ ഇയറിലേക്കും പിന്നീട് തേർഡ് ഇയറിലേക്കും കടന്നു.... 2 വർഷം പെട്ടെന്ന് പോയി....അവന്മാരുടെ മൂന്നാളുടെയും കോളേജ് കാലഘട്ടവും അവസാനിച്ചു... എങ്കിലും രുദ്ര തന്നെ പല്ലവിയെ കൊണ്ടാക്കാനും കൂട്ടാനും പോയി... അവള് ഇതിനിടയിൽ ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസൻസ് ഒക്കെ എടുത്തിരുന്നു.. എങ്കിലും അവൻ കാളിന്ദിയെ കാണാനുള്ള അവസരം നഷ്ടപ്പെടണ്ട എന്ന് കരുതി അവൻ തന്നെ പോകും... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 പല്ലവിയുടെ കോളേജ് ടൈം നല്ല വേഗത്തിൽ തന്നെ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഉറക്കം ഉളച്ച രാത്രികളും സ്‌ട്രെസ്സും കഷ്ടപ്പാടുകളും ഒക്കെ ആയി അവളും കാളിന്ദിയും ഫൈനൽ ഇയറിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ച്... ഇനി ഒരു വർഷം... ഒരു വർഷം കൂടി അവർ ആ കോളേജിൽ...... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ഒരു ഞായറാഴ്ച ദിവസം... ഇന്ന് ദേവിന്റെ പിറന്നാൾ ആണ്...അവനു 23 വയസ്സ് ആവുകയാണ്...അവന്മാർ മൂന്നും കൂടി രാവിലെ അമ്പലത്തിൽ പോയപ്പോ പല്ലവിയെ കൂടി കൂടെ കൂട്ടി... കുറച്ചു ദൂരെയുള്ള അമ്പലത്തിൽ ആണ്.. അതുകൊണ്ട് അവർ കാറിൽ ആണ് പോയത്... തേജസ്‌ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു... അമ്പലത്തിൽ എത്തിയപ്പോ സമയം 8:45 ആയിരുന്നു... അത്യാവശ്യം തിരക്കുള്ള അമ്പലം ആയിരുന്നു അത്..പ്രാർത്ഥന ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ലേറ്റ് ആയി... അമ്പലത്തിനു പുറത്തു ഇറങ്ങിയപ്പോൾ പല്ലവി കണ്ടത് കാറിന്റെ ഡോറിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന ദേവിനെ ആണ്.. അവന്മാർ രണ്ടും അമ്പലത്തിനു അകത്താണ്.. പുറത്ത് ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല... അവൾ നടന്നു അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.. അവൻ അവളെ കണ്ടതും ഒന്ന് ചിരിച്ചു... "ഹാപ്പി ബർത്ത്ഡേ ദേവേട്ടാ "❤️ അവൾ പറഞ്ഞതും അവൻ അവൾക്കൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു... "താങ്ക്യു "🥺❤️ അവൾ തിരിഞ്ഞു അമ്പലത്തിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.. അവന്മാർ എന്തോ വഴിപാടിന്റെ പ്രസാദം വാങ്ങാൻ നിൽക്കുവാ.. തിരക്ക് ഉള്ളത് കൊണ്ട് ക്യു നിൽക്കണം.... അവൾ മനസ്സിൽ എന്തോ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.. ഇത് തന്നെയാണ് അവസരമെന്ന് ഓർത്തു ദേവിനെ നോക്കി..... "നീ ഇതെന്താ ആലോചിക്കുന്നേ??" "ഏയ്‌.. ഒ.. ഒന്നുല്ല.." അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു അത് നോക്കാൻ തുടങ്ങി.. പല്ലവിയ്ക്ക് നല്ല ടെൻഷൻ ആയി എങ്ങനെ എങ്കിലും മനസ്സിൽ ഉള്ളത് പറയാമെന്നു കരുതുന്നു... "ദേവേട്ടാ...." "ആഹ്മ്.. എന്താടി?" "എനിക്ക്.. എനിക്കൊരു കാര്യം സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.." "പറഞ്ഞോ.. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ??" "പ്രശ്നം ഒ... ഒന്നുല്ല..." "പിന്നെ?" "അത്...." എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു അമ്പലത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോഴേ അവൾ കണ്ട് പ്രസാദം വാങ്ങി നടന്നു വരുന്ന രുദ്രയെയും തേജസിനെയും... അവൾ പെട്ടെന്ന് പറയാൻ വന്നത് വിഴുങ്ങി.. പെട്ടെന്ന് കാറിന്റെ പുറകിലെ ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറി ഡോർ അടച്ചു... ഇവൾക്കിത് എന്ത്‌ പറ്റി എന്നാലോചിച്ചു ദേവ് നിന്നു.... അപ്പോഴേക്കും അവന്മാർ അടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു... ഉടനെ തന്നെ അവന്മാർ കാറിൽ കേറി അവർ അവിടെ നിന്നും പുറപ്പെട്ടു.... ഈ കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് തന്നെ പല്ലവി നന്നായി വെട്ടി വിയർത്തു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നീ എന്താ അവിടെ വെച്ചു എന്നോട് പറയാൻ വന്നത്??" വീട്ടിൽ എത്തി ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ ദേവ് പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന പല്ലവിയോട് ചോദിച്ചു... "ഏഹ്.. അ.. അത്... ദേവേട്ടാ..." "പറഞ്ഞോ " അവൻ അവളുടെ അടുത്തിരുന്നു... "ഞ്.. ഞാൻ... ഞാൻ പറയുന്ന കാര്യം ദേവേട്ടൻ അവർ രണ്ടാളോടും പറയരുത്... നമ്മുടെ രണ്ടാളുടെയും ഇടയിൽ ഒതുക്കി നിർത്തണം...." "അതെന്താ അങ്ങനെ? " "അത്... അങ്ങന... ഈ കാര്യം അവതരിപ്പിക്കാൻ ഇന്നത്തെ ദിവസം തന്നെയാ അനുയോജ്യമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു....അതുകൊണ്ട ഇന്ന് തന്നെ പറയാമെന്നു വിചാരിച്ചേ...." "നീ പറഞ്ഞോ " അവൻ പറഞ്ഞതും പല്ലവി ഡ്രെസ്സിൽ കൈകൾ രണ്ടും മുറുക്കി പിടിച്ചു... കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു.... "എ.. എനിക്ക് ദേവേട്ടനെ... ഇഷ്ട്ടമാ...." അവന്റെ അനക്കം ഒന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു നോക്കി... അതിശയം നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ അവൻ അവളെ നോക്കുന്നുണ്ട്.... അവളും പെട്ടെന്ന് അവനിൽ നിന്ന് മിഴികൾ മാറ്റി... ദൂരേക്ക് കണ്ണുകളെ പായിച്ചു... "പല്ലവി...." അവൻ തോളിൽ കൈ വെച്ചു വിളിച്ചതും അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. "നിന്റെ അടുത്ത് എന്നെ അങ്ങനെ കാണരുത് എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല... പക്ഷെ എനിക്ക് നിന്നെ ഒരിക്കലും... ഒരിക്കലും അങ്ങനെ കാണാൻ കഴിയില്ല..." "എ.. എനിക്കറിയാം ദേവേട്ടൻ ഇങ്ങനെ ഒക്കെയേ പറയു എന്ന്... പണ്ടേ.. പണ്ടേ ഞാൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്നതാ... പക്ഷെ.. ധൈര്യം ഇല്ലാരുന്നു... പറയാൻ... പറയാൻ.... കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ് ഞാനിതു പറഞ്ഞത് എങ്കിൽ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ ഞാനൊരു കുട്ടി ആണെന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയുമായിരുന്നു അല്ലെ.. ഇപ്പോൾ ആണെങ്കിൽ അത് പറ്റില്ലാലോ.. അല്ലെ? 🥺 അത്രയും ചോദിക്കുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു... അവൾ ഏങ്ങി കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു.... "പല്ലവി.. നീ... നീ കരയാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ല... എനിക്ക് നിന്നോട് അങ്ങനെ ഒരു താല്പര്യം ഇല്ല... നീ എന്റെ അനിയത്തിയാ....." അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം അവൻ പറഞ്ഞു... "പല്ലവി.. നീ നിന്റെ ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്ക്... നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്തോരം ആളുകൾ ഉണ്ടെന്ന്.. അവരെയൊക്കെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കു...." അവസാന വാചകം തേജസിനെ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്... അത്രമാത്രം അവളോട് പറഞ്ഞു അവൻ ആ പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു മാറ്റാതെ അവളവനെ നോക്കി നിന്നു... തുടരും... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്