ദേവോദയം🧡💛 Part-52 "ഡോക്ടർ.. ഡോക്ടർ ഒന്ന് ചോയിക്കോ? പ്ലീസ്.. എനിക്കൊന്ന് കണ്ട മതി... ഞ്.. ഞാൻ കണ്ടിട്ട് പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങിക്കോളാം... ഒരു 5 മിനിറ്റ് അവിടെ അടുത്ത്.. അടുത്തൊന്നു ഇരിക്കാൻ അനുവാദം തന്നാൽ മാത്രം മതി..." അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് പോലെ പറയുന്നത് കണ്ടതും വിവേകിനു ആകെ വല്ലാതെ ആയി.. അവനു മാത്രം അല്ല കെവിനും രുദ്രയ്ക്കും... "വെയിറ്റ് " വിവേക് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു മാറി നിന്ന് ആരെയോ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു.. 2 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞതും അവരുടെ അടുത്ത് എത്തി... "ദയ.. താൻ കയറി കണ്ടോ.. പക്ഷെ 5 മിനിറ്റ് അതിൽ കൂടുതൽ എടുക്കണ്ട.... നാളെ സർജറി കഴിഞ്ഞു റൂമിലേക്ക് മാറ്റിയാൽ തനിക്ക് അവിടെ തന്നെ ഇരിക്കാലോ..." വിവേക് പറഞ്ഞത് കേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ അവൾ രുദ്രയെയും കെവിനെയും നോക്കി.. വിവേക് അവിടുന്ന് നടന്നു പോയി.... "ഞ്.. ഞാൻ... ഞാൻ പോയി കണ്ടിട്ട് വരാം..." കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് അവൾ വേഗം ഐ.സി.യൂവിന്റെ ഡോർ തുറന്നു അകത്തു കയറി... അവൻ ബെഡിൽ മലർന്ന് കിടപ്പുണ്ട്... വയറിന്റെ അല്പം താഴെ വരെ വൈറ്റ് നിറത്തിലെ ഷീറ്റ് പുതച്ചിട്ടുണ്ട്... വയറിന്റെ സൈഡിൽ ഉള്ള മുറിവ് കാണാൻ പറ്റും...നെഞ്ചിൽ കുറെ വയറുകളും ഓക്സിജൻ മാസ്കും പല യന്ത്രങ്ങളുമൊക്കെ ഉണ്ട്... അകത്തു യന്ത്രങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ ജീവൻ നിലനിർത്തി പോകുന്ന ദേവിനെ കണ്ടതും അവൾ കരഞ്ഞു പോയി.. വാ പൊത്തി ഏങ്ങി കരഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു... കണ്ണുകൾ അടച്ചു മലർന്ന് കിടക്കുന്നവനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ വയറിന്റെ സൈഡിലായുള്ള മുറിവിലേക്ക് പാഞ്ഞു... പതിയെ വലതു കയ്യാലേ അതിൽ മെല്ലെ ഒന്ന് തൊട്ടു... കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്നത് കൊണ്ടാണല്ലോ എന്നോർത്തു.. പക്ഷെ രുദ്രയെ രക്ഷിക്കാൻ ആണ് അവൻ കത്തിയ്ക്ക് ഇടയിലേക്ക് ചെന്നു കയറി കൊടുത്തത് എന്നവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.... "ഞ്... ഞാൻ... എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് ദേവേട്ടാ.. ഞ്.. ഞാൻ ഒരുപാട് തെറ്റുകൾ ഏട്ടനോട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്... തെറ്റിദ്ധരിച്ചു... കുറ്റപ്പെടുത്തി... അതും കാര്യം അറിയാതെ... ഇപ്പോൾ... ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കാനോ ഈ ക്ഷമാപണം നടത്താനോ ഉള്ള യോഗ്യത പോലും ഇല്ലാത്തവൾ ആണ് ഞാൻ...." ബെഡിൽ ഇരിക്കുന്ന അവന്റെ വലതു കൈ അവളുടെ രണ്ട് കൈകളിൽ ആയി പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു അവൾ പറഞ്ഞു.... കണ്ണുകൾ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.... വീണ്ടും കരഞ്ഞു കൊണ്ട് മനസ്സിലെ സങ്കടം മുഴുവൻ അവന്റെ അടുത്ത് ഇറക്കി വെച്ചു.. അവനത് കേൾക്കുന്നില്ല എങ്കിലും.... "ഡോക്ടർ... സമയം കഴിഞ്ഞു..." നേഴ്സ് വന്നു പറഞ്ഞതും അവൾ വീണ്ടും കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനെ നോക്കി... കുറച്ചു കൂടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.... വലതു കൈ അവന്റെ കവിളിൽ വെച്ച്... ഇടത് ഉള്ളം കൈയാലേ അവന്റെ വലതു കൈ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു അവൾ.. അവളുടെ മുഖം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടുപ്പിച്ചു ആ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി..... ശേഷം തിരിഞ്ഞു നടന്നു ഐ.സി. യൂവിന്റെ പുറത്തേക്ക്.... ഹൃദയം വിങ്ങി പൊട്ടുക ആണെന്ന് പറയാം...! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എന്തായി?കണ്ടോ?" പുറത്തേക്ക് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വരുന്ന ദയയെ നോക്കി കെവിൻ ചോദിച്ചു... "ക്.. കണ്ടു...." "പിന്നെ നീയെന്തിനാ കരയുന്നെ?" രുദ്ര ആണത് ചോദിച്ചത്... "ക്.. കണ്ടിട്ട് സഹിക്കുന്നില്ല.. ആ കിടപ്പ്..." "നീ കരയാതെ... എല്ലാം ശെരി ആവും... നാളത്തെ സർജറി ഒന്ന് കഴിഞ്ഞോട്ടെ..." കെവിൻ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു... അവൾ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു ഒന്ന് ശ്വാസം വലിച്ചു വിട്ടു.... "എനിക്കൊരു ഹെല്പ് ചെയ്യോ... എന്റെ ഫോൺ കളഞ്ഞു പോയി.. തേജസിന്റെ കൈയ്യിലോ ആ ഗുണ്ടകളുടെ കൈയ്യിലോ ആവും...എനിക്ക്... എനിക്ക് നന്ദുനെ ഒന്ന് വിളിച്ചു തരോ?? " കെവിനെ നോക്കിയാണ് അവസാന ചോദ്യം.. അവൻ സമയം നോക്കി... ഇപ്പോൾ അർദ്ധരാത്രി 3 :00 മണി സമയം... "ഇപ്പൊ വിളിച്ചാൽ അവൾ എടുക്കോ... ഉറക്കം ആയിരിക്കില്ലേ?? " കെവിൻ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.... "എനിക്ക് ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയി ഡ്രസ്സ്‌ ചേഞ്ച്‌ ചെയ്യാനാ... അവളുടെ ഹെല്പ് കൂടിയേ തീരു..." "കെവിൻ... നീ അവളെ വിളിച്ചു പറ.. ദയ വരുന്നുണ്ട് എന്ന്... ഞാൻ ഇവളെ കൂട്ടി അങ്ങോട്ട് പോകാം... അവളോട് ഡോർ തുറന്നു തരണമെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്.." കെവിനോട് പറഞ്ഞിട്ട് രുദ്ര അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു... "ഞാൻ പാർക്കിങ്ങിൽ കാണും..." അവൾ തലയാട്ടിയതും രുദ്ര പോയി... അവൾ തല തിരിച്ചു കെവിനെ നോക്കി.... "ഞാൻ പോയി ഫ്രഷ് ആയിട്ട് എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടൊക്കെ വരാം... ഒന്നും കഴിച്ചില്ല...." "വരാൻ നിക്കണ്ട... ഞാൻ ഇവിടെ കാണും.. നീ നന്നായി റെസ്റ്റ് എടുക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട്.... അതിന് മുൻപ് ഈ മുറിവ് ക്ലീൻ ചെയ്..." "അത് സാരമില്ല.. നന്ദുവിനെ കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കാം... രുദ്ര ചേട്ടനും മുറിവ് ക്ലീൻ ചെയ്യണ്ടേ...! പിന്നെ റെസ്റ്റ് ഒന്നും എടുക്കാൻ ഞാൻ നിക്കുന്നില്ല... " അവളൊന്ന് ഐ.സി.യൂവിലേക്ക് നോക്കി... "എനിക്ക്... എനിക്ക് അവിടെ ഇരിപ്പൊറക്കില്ല... സർജറി സമയം ഞ്.. ഞാൻ ഇവിടെ വേണം...." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു..... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നീ പോയി ഫ്രഷ് ആയി റെസ്റ്റ് എടുക്ക്.. മോർണിംഗ് ഞാൻ വന്നു കൂട്ടാം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ...." "അത് വേണ്ട.. ചേട്ടനും വാ... മുറിവ് ഡ്രസ്സ് ചെയ്യണം... ഫ്രഷ് ആയി എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട് നമുക്ക് ഉടനെ ഇറങ്ങാം.. വെളുപ്പിനെ 6 മണിയ്ക്ക് ot യിൽ കയറ്റും ദേവേട്ടനെ... ഇപ്പോൾ തന്നെ 3:45 ആയി...." അവളുടെ നിർബന്ധം കാരണം അവനും ഇറങ്ങി ബൈക്കിൽ നിന്ന്...അപ്പോൾ തന്നെയാണ് വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ പതിയെ തുറന്നു വന്നത്... നന്ദു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ പതിയെ ഇറങ്ങി വന്നു.. ദയയെ കണ്ടതും വേഗത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി... ദയയും വേഗം അവളെ പോയി കെട്ടിപിടിച്ചു.. അത്ര നേരം അനുഭവിച്ച വേദന കാരണമാവാം രണ്ടാളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു..... രുദ്ര ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് നോക്കി നിന്നു... കുറച്ചു നാൾ ദയയെ ഫോളോ ചെയ്തു നടന്നത് കൊണ്ട് ഇവർ രണ്ടാളും തമ്മിൽ ഉള്ള സൗഹൃദം എത്ര മാത്രമാണെന്ന് അവനും അറിയാം.... പരസ്പരം അടർന്നു മാറിയ നിമിഷം ദയയുടെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന രുദ്രയിലേക്ക് നന്ദുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പാറി വീണു... "ഇത്?" അവൾ അവനു നേർക്ക് കൈ ചൂണ്ടി സംശയത്തിൽ ദയയെ നോക്കി ചോദിച്ചു... "ഇത് ദേവേട്ടന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണ്..." ആ പേര് കേട്ടപ്പോ നന്ദുവിന്റെ മുഖത്തു എന്തോ നീരസം പ്രകടമായി... അതിന്റെ കാരണം എന്തെന്ന് അറിയാവുന്ന ദയയും രുദ്രയും പരസ്പരം നോക്കിയെന്നല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... ദേവ് കാരണം ദയയ്ക്ക് ഒത്തിരി വേദനിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നുള്ളത് തന്നെയാണ് അവളുടെ നീരസത്തിന്റെ കാരണം.... നന്ദു രണ്ടാളെയും കൂട്ടി അകത്തേക്ക് നടന്നു... പതിയെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ അടച്ചു.... അവരെയും കൂട്ടി അവളുടെ റൂമിലേക്ക് പോയി.... "ഞാൻ ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വരാം... നീ ചേട്ടന് കൂടി മുറിവ് ഡ്രസ്സ് ചെയ്ത് കൊടുക്ക്..." നെറ്റിയിലെ മുറിവിൽ ഡ്രസ്സ് ചെയ്തു എണീറ്റ ദയ നന്ദുവിനോട് ആയി പറഞ്ഞു... "നിക്ക്.. ഞാൻ നിനക്ക് ഡ്രസ്സ്‌ എടുത്തു തരാം.. എന്നിട്ട് ചെയ്യാം...." എന്നും പറഞ്ഞു നന്ദു ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് ദയയെ കൂട്ടി കപ്പ്‌ ബോര്ഡിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി... ബെഡിന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു ചുമ്മ ഒരു ബുക്ക്‌ മറിച്ചു നോക്കികൊണ്ടിരുന്ന രുദ്രയ്ക്ക് നന്ദുവിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്തെന്ന് മനസ്സിലായത് കൊണ്ടാവാം ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞത്.... അവനറിയാം ദയയുടെ കാര്യത്തിൽ അവൾ എന്ത്‌ മാത്രം സെൽഫിഷ് ആണെന്ന്.....! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എടി..നീ എന്തിനാ ഇയാളുടെ കൂടെ വന്നേ? ഇയാളെ കണ്ടിട്ട് എനിക്കെന്തോ വശപിശക് പോലെ... അല്ല നീ ഈ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ശെരിക്കും എവിടെ ആയിരുന്നു...? ഇയാൾ ആണോ തട്ടി കൊണ്ട് പോയത്??" "എടി നിർത്തി നിർത്തി ചോദിക്ക്..." "നീ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി താ.." "തട്ടി കൊണ്ട് പോയി എന്ന് നിന്നോട് ആരാ പറഞ്ഞെ?" "അത് ആരേലും പറയണോ? നിന്നെ കാണാതെ ആയത് തട്ടി കൊണ്ട് പോയി അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഇതൊക്കെ എന്താ?" അവളുടെ നെറ്റിയിലെ മുറിവിലേക്ക് ചൂണ്ടിയാണവൾ ചോദിച്ചത്.... "ശെരിയാ.. എന്നെ തട്ടി കൊണ്ട് പോയതാ.. പക്ഷെ തേജസ്‌ ആണെന്ന് മാത്രം...." "ഏഹ്.. അയാളോ??"👀 "എന്നെ കൊണ്ടിട്ട കാട്ടിൽ അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ നിന്റെ സെയിം എക്സ്പ്രഷൻ തന്നെയായിരുന്നു എനിക്കും... പക്ഷെ എനിക്ക് ഒരിക്കലും അയാളെ വെറുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല... എത്രയൊക്കെ ദേഷ്യം തോന്നുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാലും ഒരിക്കൽ ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തായി, കൂട്ടുകാരനായി മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ട മുഖം ആയത് കൊണ്ടാവാം വെറുക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല..." "അയാൾ എന്തിനാ നിന്നെ?" "അതൊക്കെ ഞാൻ പതിയെ പറയാം... എനിക്ക് വേഗം റെഡി ആയി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകണം...." "അത് വേണ്ട.. വന്നതല്ലേ ഉള്ളു... റസ്റ്റ്‌ എടുത്തിട്ട് ജോലിയ്ക്ക് വന്ന മതി..." "ജോലിയ്ക്കല്ല... ദേവേട്ടൻ അവിടെ ഉണ്ട്... ക്.. കുത്ത് കിട്ടി.. ഐ.സി. യൂവിൽ ആണ്..." "ഏഹ്... എങ്ങനെ കുത്ത് കിട്ടി?" "അത് എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ഉള്ള ശ്രമത്തിൽ... ന്.. നാളെ സർജറി ആണ്.. എന്നെ കുറെ വേദനിപ്പിച്ചു എന്ന കാരണം കൊണ്ട് നിനക്ക് ആളോട് എത്രയൊക്കെ ദേഷ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും ഈ സർജറി വിജയിക്കാൻ നീ പ്രാർത്ഥിക്കണം.... എനിക്ക് വേണ്ടി.....!" "നീ എന്തിനാടി എന്നോട് ഇങ്ങനെ ഒക്കേ പറയുന്നേ...? ആ സർജറി നൂറു ശതമാനം വിജയം തന്നെ ആയിരിക്കും... അത് ഒരു ഡോക്ടർ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ പറയാം... പക്ഷെ നിന്റെ ഫ്രണ്ട് ആയി ചിന്തിച്ചാൽ എനിക്ക് അയാളോട് ക്ഷമിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്.....നിനക്ക് വേണ്ടി... നിനക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാം... അത് പോരെ....." നന്ദുവിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് തലയാട്ടി എന്നല്ലാതെ ദയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.... നന്ദു അവൾക്ക് ഒരു കുർത്തി എടുത്തു കൊടുത്തിട്ട് രുദ്രയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി... ദയ ഫ്രഷ് ആയി ഇറങ്ങുന്ന ഗ്യാപ്പിൽ അവന്റെ മുറിവ് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്തു കൊടുത്തു... എന്നിട്ട് താഴെ കിച്ചണിലേക്ക് അവർക്ക് രണ്ടാൾക്കും ഫുഡ്‌ എടുക്കാൻ പോയി... സമയം 4:20.. അവൾ ചെന്നു ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ തലേന്നത്തെ എന്തൊക്കെയോ കറിയും ഇരിപ്പുണ്ട്.. ദോശ മാവും ഇരിപ്പുണ്ട്.. പിന്നെ കുറച്ചു ഫ്രൂട്ട്സും.. അവൾ ദോശ മാവ് പുറത്തേക്ക് എടുത്തു.. പതിയെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ പാത്രവും ഒക്കെ എടുത്തു ദോശ ചുടാൻ തുടങ്ങി... അമ്മയോ അച്ഛനോ ഉണർന്നാൽ പണി കിട്ടാൻ ചാൻസ് ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് ശബ്ദം ഉണ്ടാവാതെ അവൾ ഓരോന്നും ചെയ്യാൻ ശ്രെമിക്കുന്നത്... ദയ മിസ്സിംഗ്‌ ആയിരുന്നു എന്ന് ദയയുടെ വീട്ടിലോ നന്ദുവിന്റെ വീട്ടിലോ അറിയില്ലായിരുന്നു.... ദയയുടെ വീട്ടുകാരോട് നന്ദു ദയ അവളുടെ കൂടെ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു... നന്ദുവിന്റെ വീട്ടിൽ ആണെങ്കിൽ ഇതൊന്നും അറിയുന്നുമില്ല.... അവളങ്ങനെ 6 ദോശ ചുട്ടു സ്റ്റവ് ഓഫ്‌ ആക്കി..അവൾ വളരെ വലുതായി പരത്തി തിൻ ആയിട്ടാണ് ദോശ ഉണ്ടാക്കിയത്...ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു കറി നോക്കിയപ്പോൾ സാമ്പാർ ഉണ്ട്... അതെടുത്തു ഒരു പാത്രത്തിലേക്ക് ആവിശ്യത്തിന് കുറച്ചു എടുത്തിട്ട് ബാക്കി തിരികെ വെച്ചു.... എടുത്ത കറി ഒന്ന് ചൂടാക്കുകയും ചെയ്ത്.. പിന്നെ 2 ആപ്പിൾ കൂടി എക്സ്ട്രാ എടുത്തിട്ട് അവൾ അതെല്ലാമായി മുകളിലേക്ക് പോയി.... 2 പ്ലേറ്റ് എടുക്കാനും മറന്നില്ല.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ഇത് എന്തൊക്കെയാ നന്ദു...? എല്ലാം കൂടി എന്തിനാ?" കുളിച്ചിറങ്ങി തല തുവർത്തികൊണ്ട് നിന്ന ദയ ഡോർ പതിയെ തള്ളി അകത്തേക്ക് കയറി വന്ന നന്ദുവിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു പോയി... നേവി ബ്ലു & വൈറ്റ് ഒരു കുർത്തി ആണ് ദയയുടെ വേഷം....സമയം 4:50... "എടി.. കൂടുതൽ ഒന്നുല്ല... 6 ദോശയും കുറച്ചു സാമ്പാറും... പിന്നെ എക്സ്ട്രാ രണ്ട് ആപ്പിൾ കൂടി എടുത്തു എന്നെ ഉള്ളു..." "ആ എക്സ്ട്രാ ആണ് കുഴപ്പം... അത് അനാവശ്യം ആയിരുന്നു..." "ഓഹ്.. നീ തിന്നണ്ട അത്.. ഞാൻ തിന്നോളാം പോരെ...." നന്ദു എല്ലാം ടേബിളിന്റെ മുകളിലേക്ക് നിരത്തി വെച്ചിട്ട് 2 പ്ലേറ്റും നിരത്തി വെച്ചു... 3 ദോശ വീതം രണ്ടിലും ഇട്ടു...പുറത്തു തന്നെ സാമ്പാറും ഒഴിച്ച്... ഒരു പ്ലേറ്റ് ദയയ്ക്കും ഒരെണ്ണം രുദ്രയ്ക്കും നൽകി.... "നിങ്ങള് കഴിക്ക്.. ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം.." പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തത് പോലെ അവൾ ഡോറിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി.... "നീ ഇതെവിടെ പോവ..?" "ഇപ്പോ വരാടി...." അവൾ ഡോറും ചാരി വേഗം സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങി താഴെ എത്തി... കിച്ചണിൽ ചെന്നു ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു അതിൽ നിന്ന് പാലെടുത്തു... വേഗം തന്നെ പാത്രം എടുത്തു വെള്ളം വെച്ചു.. പാല് തിളപ്പിച്ചു... അതിലേക്ക് വേഗം തന്നെ തെയില ഇട്ടു... എല്ലാം പറ്റാവുന്ന അത്ര വേഗത്തിൽ ആക്കാൻ അവൾ ശ്രെമിച്ചു... അമ്മ ഉണർന്ന് വന്നാൽ എല്ലാം തീരും എന്നവൾക്ക് അറിയാം.... അങ്ങനെ ചായ ഇട്ടിട്ട് അത് മൂന്നു കപ്പിൽ ആയി പകർന്നു അവൾ മുകളിലേക്ക് പോയി... ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് വരുന്നവളെ കണ്ട് ദയയും രുദ്രയും പരസ്പരം നോക്കി... "നന്ദു.. നീ എന്ത്‌ പണിയ കാണിക്കുന്നേ? ആന്റി ഉണർന്നാലോ കിച്ചണിൽ നിന്ന് ശബ്ദം കേട്ട്..." "അങ്ങനെ ഒന്നുല്ല... അതൊക്കെ ഞാൻ ഡീൽ ചെയ്തോളാം.... നീ ഇത് കുടി..." ഒരു കപ്പ്‌ ദയയ്ക്കും ഒരെണ്ണം രുദ്രയ്ക്കും നൽകി ഒരെണ്ണം അവളും എടുത്തു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 സമയം 5:10 ആയി...6 മണിയ്ക്ക് മുന്നേ അവർക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തുകയും വേണം നന്ദുവിന്റെ അമ്മ എണീറ്റ് വരുന്നതിന് മുൻപ് ഇവിടെ നിന്ന് ഓടുകയും വേണം... നന്ദു പതിയെ രണ്ടാളെയും കൂട്ടി വീടിന്റെ മെയിൻ വാതിലിന് മുന്നിൽ എത്തി... പതിയെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ തുറന്നു... പുറത്തു ഇറങ്ങി അവളും ദയയും ഒന്ന് പരസ്പരം നോക്കി... രുദ്ര പുറത്ത് ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... ബൈക്ക് എടുക്കാൻ.... "പോട്ടെടി..." മനസ്സിൽ പൊന്തി വന്ന സങ്കടത്തിൽ ആണ് ദയ അത് ചോദിച്ചത്... "നീ എന്തുവ സെന്റി അടിക്കാൻ നോക്കുന്നെ? ഞാൻ അങ്ങോട്ട് തന്നെ അല്ലെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വരുന്നേ? ഡ്യൂട്ടിക്ക്.. എന്തായാലും കാണാലോ... പിന്നെന്താ? പിന്നേ ദേവിന്റെ സർജറി ആണ് നിന്റെ പ്രശ്നം എങ്കിൽ... ദേ എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ നീ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടോ.. പുള്ളി ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാതെ ഹെൽത്തി ആയിട്ട് സർജറി സക്സസ്സ് ആയി നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കും... നിങ്ങളൊരു ന്യൂ ലൈഫ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യും...." നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവളുടെ കണ്ണുനീർ ഒപ്പി കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു.... തുടരും... 🌜❤️🌛 #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ