ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aaOjbd4?d=n&ui=v64j8rk&e1=c 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ട്രെയിനിൽ പോകാൻ പറ്റാത്ത ചില ദിവസങ്ങളിൽ ബസിൽ പോകുമ്പോൾ ബസിൽ ഇരുന്ന് കണ്ട് കരിക്കോട് ജംഗ്ഷനും,ടി കെ എം കോളേജുമെല്ലാം ആശാലതയ്ക്ക് സുപരിചിതമായിരുന്നു. കരിക്കോട് നിന്നും കുറ്റിച്ചിറയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ടി കെ എം കോളേജ് കാമ്പസിന്റെ അവസാനഭാഗത്തായിട്ടാണ് വിൻസന്റ് തങ്ങൾക്ക് താമസിയ്‌ക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള വാടക വീട് കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്. മുൻപ് കൊട്ടിയത്ത്‌ ഒരു വീട് വാടകയ്ക്ക് കിട്ടി എന്ന് അറിയിയ്ക്കുകയും സമയമായപ്പോൾ അത് കൈമറിഞ്ഞു പോയി എന്ന് പറഞ്ഞുമാണ് വിൻസന്റ് മറ്റൊരു വീട് കരിക്കോട് തരപ്പെടുത്തിയത്. ഇവിടെ വീട് ശരിയായി എന്ന് പറഞ്ഞ ശേഷം ഇനിയും ഒരാഴ്ച കൂടി കഴിയും വീട് കാലിയായി കിട്ടാൻ എന്ന് വിൻസന്റ് പറഞ്ഞപ്പോൾ തനിയ്ക്ക് തോന്നിയ ആ സംശയം ശരിയോ തെറ്റോ എന്ന് അറിയുകയേ വേണ്ടൂ.. ഇവിടെ അങ്ങിനെയൊരു വീടുണ്ടോ, അത് വാടകയ്ക്ക് കിട്ടാൻ വേണ്ടി വിൻസന്റ് അവരെ സമീപിച്ചിട്ടുണ്ടോ, ഉണ്ടെങ്കിൽ വിൻസന്റ് പറഞ്ഞ പ്രകാരം ഉടമയ്ക്ക് അഡ്വാൻസ് നൽകിയിട്ടുണ്ടോ എന്നും അറിഞ്ഞാൽ തനിയ്ക്കുള്ള പകുതി സംശയം തീർന്നു. ആശാലത നടന്ന് ഒരു ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് അതിന്റെ ഡ്രൈവറോട് കോളേജിന്റെ പിന്നിലായി കരിക്കോട് ഹൈ സ്കൂളിലെ ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ വാടകയ്ക്ക് താമസമുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. ആദ്യം ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ ആശാലതയെ അടിമുടിയൊന്നു നോക്കി. അമ്പതു വയസിന് മേൽ പ്രായമുള്ള മുടി മുക്കാലും നരച്ച ഒരാളായിരുന്നു ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ. "അങ്ങേര് ഇവിടുന്ന് പോയെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇടയ്ക്കാരോ പറയുന്ന കേട്ടു ഹൈ സ്കൂളിലെ ജോൺസൺ മാഷിന് സ്ഥലം മാറ്റം ആണെന്ന്.. എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കിൽ പോയിട്ട് രണ്ടോ മൂന്നോ ആഴ്ചയാകുന്നു.." അയാൾ പറഞ്ഞു. അവർ സംസാരിച്ച് നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് തൊട്ടുപിന്നിൽ കിടന്ന ഓട്ടോയുടെ ഡ്രൈവർ അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് കാര്യം തിരക്കി. "നമ്മുടെ ജോൺസൺ മാഷ് താമസിച്ചിരുന്ന വീട് ചോദിച്ചു വന്നതാ... അദ്ദേഹം അങ്ങ് വടക്കോട്ടെങ്ങാണ്ട് ട്രാൻസ്ഫർ ആയി പോയില്ലേടാ ഉണ്ണീ.." "സാറ് തിരുവല്ലയ്ക്ക് പോയി. ഒരാഴ്ച മുമ്പാണ് വന്ന് ഫർണിച്ചർ എല്ലാം വണ്ടിയിൽ കയറ്റി വീടൊഴിഞ്ഞു പോയത്." ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ എന്ന ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ വിശദമാക്കി. വിൻസന്റ് പറഞ്ഞതിൽ ആദ്യ വാചകം സത്യമായിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന് ആശാലത ഓർത്തു. 'വാടകക്കാരൻ പോയെങ്കിലും അയാളുടെ വീട്ടുപകരണങ്ങളൊക്കെ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞേ കൊണ്ടു പോകൂ. അതുകഴിഞ്ഞേ നമുക്ക് കരാർ എഴുതാൻ പറ്റൂ 'എന്നാണ് വിൻസന്റ് തന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്. "സാറിനെ കാണാൻ വന്നതാണോ. എവിടുന്നു വരുവാ.." ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ആശാലതയോട് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ പത്തനാപുരത്തിന് അടുത്ത്‌ നിന്ന് വരുവാ.. എനിയ്ക്ക് ആ മാഷിനെയല്ല കാണേണ്ടത്.. എനിയ്ക്ക് കൊല്ലത്തേക്ക് ജോലി ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ താമസിയ്‌ക്കാൻ ഒരു വീടന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ഓഫീസിലെ പ്യുണ് ആണ് പറഞ്ഞത് ഇവിടെ ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ താമസിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന വീടുണ്ടെന്നും ഇപ്പോൾ അത് കാലിയായി കിടക്കയാണെന്നും.. എങ്കിൽ അതിന്റെ ഓണറെ ഒന്ന് കാണാമെന്ന് കരുതി വന്നതാ... സ്കൂൾ മാഷിന്റെ വീടാകുമ്പോ നിങ്ങൾക്ക് അറിയാതെ വരില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ടാ നിങ്ങളോട് ചോദിച്ചത്.." "അത് വേറേ ആരോ വാടകയ്ക്ക് എടുത്ത ലക്ഷണം ഉണ്ടല്ലോ. ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ഞാൻ അതുവഴി ഓട്ടം പോകുമ്പോ അവിടുത്തെ മുറ്റത്തുള്ള കാടെല്ലാം ചെത്തി വൃത്തിയാക്കുന്നത് കണ്ടു." "അതിന്റെ ഓണറുടെ വീടറിയുവോ നിങ്ങൾക്ക്.." ആശാലത രണ്ട് പേരെയും മാറി മാറി നോക്കി. "അറിയാം.. അവിടെ നിന്ന് ഒരു അരകിലോമീറ്റർ ദൂരമുണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്. ഞാൻ ഒരുപാട് തവണ ഓട്ടം പോയിട്ടുള്ളതാ.." "എന്നേ ആ വീട് വരെയൊന്നു കൊണ്ട് വിടുവോ.." ആശാലത താൻ ആദ്യം സംസാരിച്ച പ്രായമുള്ള മനുഷ്യനോട് ചോദിച്ചു. "ഉണ്ണീ, ഇവരെ ഒന്ന് അവിടെ എത്തിച്ചേരെടാ. എനിയ്ക്ക് വീട് നല്ല തിട്ടം പോരാ." അയാൾ പറയുന്നത്കേട്ടതും ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ഓട്ടോ ലൈനിൽ നിന്നിറക്കി ആശാലതയുടെ മുമ്പിൽ കൊണ്ട് നിർത്തി. അവൾ കയറിയതും ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ കുറ്റിച്ചിറ റോഡിലേക്ക് ഓട്ടോ ഓടിച്ചു കൊണ്ട് പോയി. ഒരുമിനിറ്റ് ഓട്ടോ ഓടിയതുംഅയാൾ അടഞ്ഞു കിടന്ന ഒരു ഗേറ്റിന്റെ മുമ്പിൽ ഓട്ടോ നിർത്തി. "ഇതാ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ വീട്. അത് അടഞ്ഞു കിടക്കുവാ. പുതിയ വാടകക്കാർ വന്നിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. ഗേറ്റ് ദാണ്ടേ താഴിട്ട് പൂട്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു. ചേച്ചിയ്ക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വീട് കിട്ടും.." അയാൾ മുൻപ് ഹൈസ്കൂൾ അദ്ധ്യാപകൻ താമസിച്ചിരുന്ന വീട്അവൾക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ''ഞാൻ ഒന്ന് പുറത്ത് നിന്ന് കണ്ടോട്ടെ. ഇപ്പോൾ വന്നേക്കാം.. " "അതിനെന്താ ചേച്ചീ പോയിട്ട് വാ." ഡ്രൈവറുടെ സമ്മതം കിട്ടിയതും ആശാലത ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി ചെന്ന് ഗേറ്റിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് നിന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. അവൾക്ക് തന്റെ നെഞ്ച് പിടയുന്ന ഒരു വേദന തോന്നി. തനിയ്ക്കും വിൻസന്റിനും വേണ്ടി വിൻസന്റ് കണ്ടെത്തിയ വാടക വീട്.. ഇവിടെയായിരുന്നു തങ്ങൾ ജീവിതം തുടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത്. വിൻസന്റ് ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ താനിപ്പോൾ ഈ വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ നിന്നേനെ... വിൻസന്റ് പറഞ്ഞ ചെറിയ പൂന്തോട്ടം. ജമന്തിയും, വാടാമല്ലിയും, വിവിധ തരം റോസ് ചെടികളും...പിന്നെസിറ്റൗട്ടിന്റെ ഒരു തൂണിന്റെഓരം പറ്റി വളർന്നു പന്തലിച്ചു പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അരിമുല്ലയും.. ആശാലത ഗേറ്റിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ട ശേഷം തിരികെ വന്ന് ഓട്ടോയിൽ കയറിയിരുന്നു. ഓട്ടോ മെല്ലെ ചലിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഷാളിന്റെ തുമ്പുയർത്തി കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. ഒരു കിലോമീറ്ററൊന്നുംഓടേണ്ടി വന്നില്ല. അതിനും മുൻപേ മെയിൻ റോഡ് സൈഡിൽ തന്നെയുള്ള ഒരു ഭംഗിയാർന്ന ഇരുനില വീടിന് മുൻപിലെ ഗേറ്റിനടുത്ത്‌ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ഓട്ടോ നിർത്തി. "ടി കെ എമ്മിലെ സാറാ..രാധാകൃഷ്ണൻ സാർ. സാറിന്റെ വീടാ ചേച്ചി വാടകയ്ക്ക് ചോദിച്ചു വന്നത്." വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ നിന്ന് ചെടികൾക്ക് നനച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നാൽപ്പത് വയസ്സ് പ്രായമുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ, തന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു ഓട്ടോ വന്ന് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "സാറേ, കോളേജിന്റെ പിന്നിലുള്ള നമ്മുടെ വീട് വാടകയ്ക്ക് ചോദിച്ചു വന്നതാ.. അത് ആരെങ്കിലും എടുത്തോ സാറേ." ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ഗേറ്റിന് അടുത്ത്‌ നിന്ന് രാധാകൃഷ്ണൻ സാറിനെ നോക്കിസുപരിചിതനെ പോലെ സംസാരിച്ചു. പക്‌ഷേ ഗൗരവം മുറ്റിയ മുഖവുമായി നിന്ന അയാൾ ഉണ്ണികൃഷ്ണനോട് മറുപടി പറയാൻ നിൽക്കാതെ,കയ്യിലിരുന്ന ഹോസ് താഴേയ്ക്ക് ഇട്ട ശേഷം ഗേറ്റിനടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് അയാൾ കട്ടി കണ്ണടയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ ആശാലതയെ നോക്കവേ അവളിറങ്ങി പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ആശാലത യെകണ്ടപ്പോൾ അയാൾ വിക്കറ്റ് ഗേറ്റ് തുറന്നു കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് ശിരസ്സ് കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് പോന്നോളാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ആശാലത, ഡ്രൈവറോട് ഇപ്പോൾ വരാമെന്നു പറഞ്ഞ ശേഷം ഗേറ്റ് കടന്നു ചെന്നു. ആശാലത അകത്തേയ്ക്ക് കയറുമ്പോൾ രാധാകൃഷ്ണൻ വിക്കറ്റ് ഗേറ്റ് അടച്ചു ഓടാമ്പൽ ഇടുകയും ചെയ്തു. ആശാലതയെ സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരുത്തിയ ശേഷം അയാൾ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. "വീട് വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കാനുള്ളതാ. പക്‌ഷേ അതിനൊരു ചെറിയ താമസം വരും. താമസമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരാഴ്ച... കാരണം അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ ട്രാൻസ്ഫർ ആയി പോയതോടെ മറ്റൊരാൾ വീടിന് വാടകക്കരാർ എഴുതി തുകനൽകിയതാണ്... എന്നാൽ വാടകയ്ക്ക് വീട് എടുക്കാൻ വന്നയാൾക്ക് ഒരു ആക്സിഡന്റ് ഉണ്ടാവുകയും അതോടെ അവരുടെ താമസത്തിന് ഡിലേ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു. അവർക്കിപ്പോൾ കരാർ റദ് ചെയ്തു തുക മടക്കി നൽകാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ് ഞാൻ. അത് കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ മറ്റൊരു കരാർ എഴുതാൻ പറ്റൂ.. അത്രയും സമയം എനിയ്ക്ക് നൽകാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ആ വീട് വാടകയ്ക്ക് കിട്ടും. ഇനി മറ്റെവിടെയെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് വേറേ കിട്ടുമെങ്കിൽ അത് നോക്കാം.." "സാർ.. ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ..." ആശാലത അനുവാദം കേൾക്കും മട്ടിൽ അയാളോട് ചോദിച്ചു. മുഖഭാവം കാണും പോലെ അല്ല അയാളെന്ന് ആശാലതയ്ക്ക് മനസിലായി. വളരെ സൗമ്യനും, ശാന്ത ശീലനും ആണ് ആൾ. "പറയൂ." അയാൾ ഒന്നിളകി ഇരുന്നു. "അവിടെ വാടകയ്ക്ക് വരാനിരുന്നവർ കുടുംബമായാണോ സാർ താമസത്തിന് എത്താനിരുന്നത്." "അല്ലാതെ ബാചിലേഴ്‌സിനു ഞാനെന്റെ വീട് വാടകയ്ക്ക് നൽകാറില്ല. ഞാനെന്നല്ല ഇവിടെ മിക്കവരും." "അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് വിൻസന്റ് എന്നായിരുന്നോ സാർ.. കരാർ എഴുതുമ്പോ സാർ പേര് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ." "അതേ വിൻസന്റ്. അയാളുടെ വീട് മയ്യനാട് ആണെന്നും മിശ്രവിവാഹിതരായ ദമ്പതികളാണെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഒരൽപ്പം വൈമനസ്യം കാട്ടിയതാണ്. അതിന്റെ പേരിലൊന്നും ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് വിൻസന്റ് ഉറപ്പ് തന്നിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ ഭാര്യയ്ക്ക് വാട്ടർ അതോർട്ടി യിൽ ജോലിയാണെന്നും അവരുടെ വീട്പുനലൂരോ മറ്റോ ആണെന്നാ പറഞ്ഞതെന്നുമാണ് എന്റെ ഓർമ.. നിങ്ങൾക്ക് അവരെ പരിചയമുണ്ടോ.." അയാൾ ചോദിച്ചത് ആശാലതയുടെ കാതിലേക്ക് വീണില്ല. വിൻസന്റായിരുന്നു ശരിയെന്ന സത്യത്തിനു മുൻപിൽ ആശാലത അൽപ്പ നേരത്തേക്ക് പകച്ചു പോയി. പറഞ്ഞത് പോലെ എല്ലാം വിൻസന്റ് തയ്യാറാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നതാണ്... രജിസ്റ്റർ വിവാഹം നടത്താൻ.. അതിന് ശേഷം തങ്ങൾക്ക് താമസിയ്‌ക്കാൻ... എല്ലാം എല്ലാം ഒരുക്കി വച്ചിട്ട് അവസാനം... "നിങ്ങൾക്ക് അവരെ പരിചയമുണ്ടോ.. എന്താ നിങ്ങളുടെ പേര്.." ആശാലത മറുപടി പറയാതെ ഇരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. "അറിയില്ല സാർ.. എന്റെ പേര് ദിവ്യ. വീട് കായംകുളത്താണ്.. ഞാൻ വരട്ടെ സാർ.." താൻ ഇനിയും അവിടെ ഇരുന്നാൽ തന്റെ വായിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും വീണു പോകുമോ എന്നൊരു ഭയം തോന്നി ആശാലതയ്ക്ക്. അവൾ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റെങ്കിലും അവൾക്ക് മുമ്പോട്ട് നടക്കാൻ ഒരടി വയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആശാലത സിറ്റൗട്ടിന്റെ തൂണിൽ പിടിച്ച് ഒരു നിമിഷം നിന്നു.. നീരാവി തട്ടിയത് പോലെ അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് പുകച്ചിലുണ്ടായി. കണ്ണിൽ നീർ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നതിനാൽ പുറത്തെ കാഴ്ചകളൊക്കെ ഓളം വെട്ടും പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ആശാലത മെല്ലെ നടന്നു പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നത് സിറ്റൗട്ടിൽ വീട്ടുടമ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹതകൾ ഉള്ളത് പോലെ അയാൾക്ക് മനസിലായെങ്കിലും താൻ അതെന്തിനാ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നത് എന്ന ചിന്തയോടെ അയാൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ജോലി തുടർന്നു ചെയ്യാനായിപ്പോയി. ആശാലത ഗേറ്റ് തുറന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. "എന്നത്തേക്കാ ചേച്ചീ എഗ്രിമെന്റ്." ഓട്ടോ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു കൊണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു. അവനെന്തോ ചോദിച്ചെന്നല്ലാതെ എന്താണ് തന്റെ കാതിൽ വീണതെന്ന് അവൾക്ക് തിരിഞ്ഞില്ല. അവൻ ഓട്ടോ ഓടിച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആശാലത എന്താണെന്ന് തിരക്കി. "വീട് കിട്ടുമോ എന്ന് ചോദിച്ചതാ." അവൻ ഇത്തിരി താൽപ്പര്യക്കുറവോടെ പറഞ്ഞു. "ഇല്ല അത് മാറ്റാരോ എടുത്തു." ആശാലത ഒറ്റവാക്കിൽ മറുപടി കൊടുത്തു. "വേറേ വീട് ഇവിടെങ്ങാനും അന്വേഷിയ്ക്കണോ ചേച്ചീ.. ചിലപ്പോ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ പറയുന്ന കേൾക്കാം അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെ വീട് ഒഴിവുണ്ടെന്ന്. അങ്ങനെയുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ വിളിച്ചറിയിയ്ക്കാം.. നമ്പർ തന്നാൽ മതി." "ഇവിടെ കിട്ടുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ടാ ഉണ്ണികൃഷ്ണാ ഞാനിങ്ങോട്ട് വന്നത്. ഇവിടെ തന്നെ വേണമെന്നൊന്നും ഇല്ല. കൂടെ ജോലിചെയ്യുന്നവർ വേറേ നോക്കുന്നുണ്ട്." അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ഓട്ടോ കരിക്കോട് ജങ്ഷനിൽ തിരികെ എത്തിയിരുന്നു. ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ഓട്ടോ കൊട്ടാരക്കര ഭാഗത്തേയ്ക്കുള്ള ബസുകൾ നിർത്തുന്ന സ്റ്റോപ്പിൽ കൊണ്ട് നിർത്തി കൊടുത്തു. ഓട്ടോ കൂലി കൊടുത്ത ശേഷം അയാൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞിട്ട് ആശാലത അവിടെ ബസ് കാത്ത്‌ നിന്നവരിൽ ഒരാളായി. പത്തനാപുരം വഴി പോകുന്ന ഒരു പത്തനം തിട്ട ബസാണ് അവൾക്ക് കിട്ടിയത്. ആൾക്കാർ തുലോം കുറവായ ആ ബസിൽ ധാരാളം സീറ്റുകൾ ഒഴിവുണ്ടായിരുന്നു. ആശാലതയ്ക്ക് എവിടെങ്കിലും ഒന്ന് ഇരുന്നാൽ മതിയെന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അത്രയ്ക്ക് അവളുടെ മനസും ശരീരവും തളർന്നു പോയിരുന്നു. ബസിന്റെ സൈഡ് സീറ്റിലേക്കിരുന്നു പകുതി പിന്നിലേക്ക് നീക്കിയ ഗ്ലാസ് വിന്റോയിലേക്ക് അവൾ മുഖം ചേർത്തു വച്ചു. പന്ത്രണ്ടിന്റെ മധുര പുനലൂർ പാസഞ്ചർ ട്രെയിൻ,റോഡിന് സമാന്തരമായുള്ള തൊട്ടടുത്ത റെയിൽ പാതയിലൂടെ പാഞ്ഞു പോകുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ട്രെയിനും ബസിനും ഒരേ വേഗതയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഒരിയ്ക്കൽ ട്രെയിനിൽ താൻ എന്തെന്ത് ആവേശത്തോടെയാണ് കൊല്ലത്തേക്ക് പോന്നിരുന്നതെന്ന് അവൾ ഓർത്തു.. വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ ആവേശം.. സ്റ്റേഷനിലെത്തിയാൽ വണ്ടിയുടെ ചൂളം വിളി കേൾക്കാനുള്ള കൊതി. എത്രയും പെട്ടന്ന് കൊല്ലത്തേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നാൽ മതി.. പിന്നെ ആശ്വാസമാണ്. കണ്ടില്ലെങ്കിലും താൻ നിൽക്കുന്ന നഗരത്തിന്റെ പരിധിയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ വിൻസന്റും ഉണ്ടല്ലോ എന്നുള്ള ആശ്വാസം. കൊല്ലത്തെത്തിയാൽ വൈകിട്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ രാവിലെ താൻ റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങുമ്പോഴോ വിൻസന്റിനെ കാണാം.. അത് സ്നേഹത്തിന്റെ ആവേശമായിരുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ അധികാരമായിരുന്നു... വിൻസന്റിനെ കാണുമ്പോൾ, അവന്റെ ചാരെ നിൽക്കുമ്പോൾ ഉള്ള മനസിന്റെ നിറവ്... ജീവിതത്തിൽ താൻ എന്തൊക്കെയോ നേടിയെന്ന സംതൃപ്തി... എല്ലാം എവിടെയാണ് പിഴച്ചു പോയത്.. എവിടെവച്ചാണ് ജീവിതത്തിന്റെ കണക്ക് കൂട്ടലുകൾ തെറ്റിപ്പോയത്.. എതിർക്കേണ്ട സമയത്ത്‌ എതിർക്കാതിരുന്നതാണോ തങ്ങൾക്ക് പറ്റിപ്പോയ പരാജയം...ആയിരിയ്ക്കാം.. ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ, ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി വിൻസന്റ് പിന്നോട്ട് മാറും തോറും താനും അതിന് ഒത്തു നിന്നു.. ഒരിയ്ക്കലും തിരിച്ച് കയറാൻ പറ്റാത്തത്ര അഗാധതയിലേക്കാണ്തങ്ങളുടെ ജീവിതം കൂപ്പുകുത്തി പോകുന്നത് മനസിലാക്കാൻ വൈകിപ്പോയി. അതോ കൂടെ നിന്നവരുടെയെല്ലാം ചതിവായിരുന്നോ വീഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞത്.... എല്ലാം തിരിച്ചറിയാൻആരുടെയൊക്കെയോ കുതന്ത്രങ്ങളിൽ പെട്ട് ഒരു പ്രാണൻ ഹോമിയ്ക്കേണ്ടി വന്നു. താൻ ജീവന്റെ ജീവനായി കരുതിയ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം കണക്ക് പറഞ്ഞു വിലയ്ക്കെടുക്കാൻ വന്നവനാണോ ചതിച്ചത്.. അതോ ജന്മം കൊണ്ട് തോളോട് തോൾ ചേർന്ന് നിന്ന കൂടപ്പിറപ്പോ... എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും ആശാലതയ്ക്ക് അതിനുത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ