ধৰ্মীয় পৰিচয়েৰে ক্ৰমান্বয়ে বিভক্ত হৈ থকা পৃথিৱীত বিশ্বাসৰ দ্বাৰা মানুহক একত্ৰিত কৰাৰ পৰিৱৰ্তে বিভাজন কৰাৰহে প্ৰয়াস কৰা হয়। তেনে ক্ষেত্ৰত আমি এইটো সহজ পাহৰি যাওঁ যে, বৈষম্যক প্ৰোৎসাহিত কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰা একেবোৰ ধৰ্মই মানৱতাৰ কিছুমান গভীৰতম সাধাৰণ প্ৰথাক অনুসৰণ কৰি আহিছে। ইয়াৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে উপবাস। যি প্ৰায় সকলোৰে প্ৰধান ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত এক নীৰৱ প্ৰথা, যদিও ই এক শক্তিশালী যোগসূত্ৰ। উপবাস কোনো এক প্ৰান্তীয় ৰীতি-নীতিৰ পৰা বহু দূৰৈত, কিয়নো ই এটা সাধাৰণ নৈতিক শব্দভাণ্ডাৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, যিয়ে আত্ম-সংযম, কৰুণা, নম্ৰতা আৰু অৰ্থৰ গভীৰ অনুসন্ধানৰ কথা শিকায়। যি সময়ত ধৰ্মীয় পাৰ্থক্যই প্ৰাধান্য লাভ কৰি আহিছে, সেই সময়তে এই প্ৰাচীন পৰম্পৰাই ঐক্যৰ বাবে এক বাধ্যতামূলক ভিত্তি প্ৰদান কৰি আহিছে।