ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6r9mpAx?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 12 പുലർച്ചെ നാല് മണി. മൈസൂരിൽ നിന്നും ഗുണ്ടൽപേട്ട് വഴി ബന്തിപ്പൂർ ഫോറെസ്റ്റിലെത്തിയ ആ കറുത്ത താർ, ദേശിയപാതയുടെ ഒത്ത നടുക്കായി ചെന്ന് നിന്നു.! അതിനുള്ളിൽ, ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് കണ്ണുകൾ തുറിച്ച് കൊണ്ട് രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാർ! "അണ്ണാ.. " പതുക്കെ, ചോട്ടു എന്തോ പറയാനായി തുടങ്ങിയതും. "ശ്.." തരുൺ ചുണ്ടിന് മീതെ ചൂണ്ടു വിരൽ വെച്ചു. അലസമായി റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കുകയായിരുന്ന ഗജരാജൻ പെടുന്നനെ ആ താറിനെ വന്നൊന്ന് തലോടി. ഇരുവരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് നിശ്ചലമായ നിമിഷം! അടുത്ത സെക്കന്റിൽ തന്നെ, വന്ന പോലെ ആ ആന തിരികെ മടങ്ങിയതും തരുൺ ഒന്ന് ദീർഘനിശ്വസിച്ചു. "ഹ്മ്മ്… നമ്മുടെ നാടാരുന്നെങ്കിൽ... കൈയ്യിൽ തോക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ..." പുച്ഛത്തോടെ ചോട്ടു പിറുപിറുത്തപ്പോൾ തരുൺ അവനെ ഒന്ന് ദഹിപ്പിച്ച് നോക്കി. അല്പനേരത്തിനകം ആ താർ മുൻപോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. കോട മൂടിയ ഇരുട്ടിലും റോഡിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലൂടെയും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ട് തരുൺ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു. Wayanad 100 km. റോഡരികിലെ ബോർഡിലേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വായിച്ചു കൊണ്ട് ചോട്ടു തരുണിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. “അണ്ണാ... ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ ? ചൂടാവരുത്.” “എന്തോ തല്ലുകൊള്ളിത്തരമാണ്‌... നന്നായിട്ട് ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞാ മതി.” തരുൺ ഗൗരവത്തിൽ മുരണ്ടു. “അതേ... വേറൊന്നുമല്ല അണ്ണാ...നമ്മളീ പോകുന്നത് എന്തോ ഒരു നിസാര ഇടപാടിന് വേണ്ടിയിട്ടാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല അണ്ണാ. ചുമ്മാ വണ്ടി നന്നാക്കാനായിട്ട് വയനാട് വരേ പോകുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ." "മ്മ്മ് " തരുൺ മൂളി. "അണ്ണന്റെ അമ്മാവൻ ആണെങ്കിൽ നമ്മളെ എന്തോ അന്യരെ പോലെയാ കാണുന്നെ." ചോട്ടു പറഞ്ഞപ്പോൾ തരുൺ അവനെ പുരികം വളച്ചൊന്ന് നോക്കി. "അ. അല്ല… നമ്മളെയല്ല എന്നെ " "മ്മ് " "അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ കാര്യമങ്ങ് വിവരിച്ചു പറഞ്ഞാൽ എന്താ.? അത് ചെയ്തില്ലല്ലോ പുള്ളി. അണ്ണൻ വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും സംശയം ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഉറപ്പായിട്ടും അങ്ങേര് പറഞ്ഞേനെ നിങ്ങൾ പോണ്ട എന്ന്. അതുപോലെ, ഇന്നലെ കണ്ണും പകലും ഉള്ളപ്പൊ പോരാന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ, വേണ്ടാ ഈ പാതിരാത്രി പോയാ മതീന്നു പറഞ്ഞതെന്തിനാ ?" തരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ വിരൽ ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ചിന്താധീധനായി. “എന്തോ ഉഡായിപ്പാണണ്ണാ... നമ്മളെ വെച്ച് എന്തോ കളി കളിക്കുകയാണ്‌ അണ്ണന്റെ അമ്മാവൻ.” മണിക്കൂറുകൾ കടന്നു പോയി. വൈകാതെ തന്നെ ഉദയ സൂര്യന്റെ ചുവന്ന രശ്മികൾ അവരെ തേടി എത്തി. ഗൂഗിൾ മാപ്പ് ലൊക്കേഷൻ വയനാട് ചുരമിറങ്ങി, താഴെ അടിവാരത്ത് ഒരു സ്ഥലമാണ്‌ കാണിക്കുന്നത്. ഹെയർ പിൻ വളവുകൾ പിന്നിട്ടുകൊണ്ട്, താഴേക്കുള്ള ആ മനോഹരയാത്ര തരുൺ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു. വാഹനത്തിന്റെ ഗ്ലാസ്സുകൾ താഴ്ത്തി, ആ തണുപ്പ് ഉള്ളിലേക്കാവാഹിച്ചുകൊണ്ട്, സാവധാനം ആ കറുത്ത വാഹനം ഒടുവിൽ ഒൻപതാമത്തെ വളവും പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ- “യൂ ഹാവ് അറൈവ്ഡ്!” ഗൂഗിൾ മാപ്സ് അറിയിച്ചു. “ങ്ഹേ ?” തരുൺ ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി. “ഇതെന്ത് ? ആരുമില്ലല്ലോ അണ്ണാ ഇവിടെ ?” ചോട്ടുവും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അടുത്ത നിമിഷം! ഇരുട്ടിൽ നിന്നും, അപ്പോൾ മുളച്ചു വന്നതുപോലെ ഒരു മനുഷ്യൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടായിരുന്നു. പാസഞ്ചർ സൈഡിലെ ഡോർ അധികാര ഭാവത്തിൽ തുറന്ന അയാൾ ചോട്ടുവിനോട് ഇറങ്ങി പുറകിലേക്കിരിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. “ആരാടാ നീ ?!” ചോട്ടു കലിപ്പായതും തരുൺ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി. പറഞ്ഞത് അനുസരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾ ശാന്തമായിരുന്നു. ആജാനുബാഹുവായിരുന്നു അയാൾ. കറുത്ത വസ്ത്രങ്ങളും, മുഖത്തിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗത്തോളം മൂടുന്ന ഒരു കറുത്ത മാസ്കും ധരിച്ച്, ആ റോഡരികിൽ തികച്ചും അദൃശ്യനായിട്ട് നിന്നിരുന്ന ആ വ്യക്തി നിസ്സാരക്കാരനായിരിക്കില്ലെന്ന് തരുണിനുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ചോട്ടു പുറത്തിറങ്ങിയതും ആ മനുഷ്യൻ പാസഞ്ചർ സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. മാസ്ക് ഊരി പോക്കറ്റിലിട്ടതിനു ശേഷം അയാൾ, അതേ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു കാല്ക്കുലേറ്റർ എടുത്ത് എന്തൊക്കെയോ കൂട്ടി നോക്കിയതിനുശേഷം, ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അതീവ ഗൗരവം പൂണ്ട ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്നും ചോദിക്കാനും അവർക്കായില്ല. രണ്ട് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അയാൾ ആ കാൽകുലേറ്റർ തരുണിന് നേരെ ഉയർത്തിക്കാണിച്ചു. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് പോലും മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കാതെ അന്ധാളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്ന തരുണിനെ ചോട്ടു ഒന്ന് തോണ്ടി. "നാൽപ്പത് ലക്ഷം!" ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ തീ പാറി. വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് ചോട്ടുവിനെ നോക്കിയ അയാൾ കാല്ക്കുലേറ്റർ അവനു നേരേ തിരിച്ചു പിടിച്ചു. “ഒന്നുകൂടെ നോക്കടാ!” മലയാളത്തിലാണ്‌ അയാൾ അലറിയതെങ്കിലും ചോട്ടുവിന്‌ കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. “സോറി അണ്ണാ... ഒരു ബൂജ്യം മാറിപ്പോയി.” "എന്നാൽ പോകാം " അയാളുടെ പരുക്കൻ സ്വരം കേട്ടതും, തരുൺ താർ മുൻപോട്ടെടുത്തു. അല്പദൂരം മുൻപോട്ട് സഞ്ചരിച്ചതും വാഹനത്തിനുള്ളിലെ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്ന നിശബ്ദത ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ചോട്ടു ഒന്ന് തൊണ്ടയനക്കി. "ചേട്ടന്റെ പേരെന്താ " ചിരിയോടെ അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്നു. "എന്താ ചേട്ടാ പേരല്ലേ ചോദിച്ചൊള്ളൂ. " ചുണ്ട് മലർത്തിക്കൊണ്ട് ചോട്ടു പറഞ്ഞു. അയാൾ തല ചെരിച്ച് അവനെ ഒന്ന് കടുപ്പിച്ച് നോക്കി. അയാളുടെ ആ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ചോട്ടുവിന്റെ നല്ല ജീവൻ പറന്നു പോയത് മിച്ചം. “പേരറിഞ്ഞിട്ട് എന്തിനാടാ ?” “അതിപ്പൊ ഒന്നിനുമല്ലണ്ണാ... ഒരു പേരല്ലേ ?” ചോട്ടു വിക്കി. "അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല!" അയാൾ കനപ്പിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ ചോട്ടു വേഗം തല വെട്ടിച്ച് ഇരുന്നു. ഏകദേശം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റിന്റെ യാത്രക്ക് ശേഷം അവർ മെയിൻ റോഡിൽ നിന്നും ഉള്ളിലേക്ക് മാറി ഒരു ശാന്തമൂകമായ തെങ്ങിൻ തൊപ്പിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. ചുറ്റിലും തെങ്ങുകൾക്ക് ഇടയിൽ കരിങ്കൽ മതിൽകെട്ടിനുള്ളിൽ വിജനമായ ഒരു പഴയ വർക്ക്ഷോപ്പ്! വന്നെത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് നിസാര കാര്യത്തിനല്ലെന്നുള്ള ചിന്ത ഊട്ടിയുറപ്പിക്കും വിധത്തിലുള്ളതായിരുന്നു ആ ചുറ്റുപാട്‌. തരുൺ ആ മതിൽ കെട്ടിനകത്തേക്ക് വണ്ടി ഓടിച്ച് കയറ്റി. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവർക്കു പുറകിൽ ഭീമാകാരങ്ങളായ രണ്ട് തകര വാതിലുകൾ അടയുകയും ചെയ്തു. പെട്ടന്നാണ് ആ വർക്ക്‌ ഷോപ്പിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരേ വസ്ത്രമണിഞ്ഞ പത്തിരുപത് പേർ ഓടിയിറങ്ങി വന്നത്. അമ്പരപ്പോടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ചോട്ടുവിനെയും തരുണിനേയും വാഹനത്തിൽ നിന്നും പിടിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ട് അവർ ആ താർ മുൻപോട്ട് എടുത്തു . അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അതൊരു ലിഫ്റ്റിൽ മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്നതാണ് കാണുന്നത്. ഒട്ടും സമയം പാഴാക്കിയില്ല അവർ. താറിന്റെ അടിഭാഗത്തു പ്രത്യക്ഷമായ ഒരു കറുത്ത പെട്ടി പല വിധ ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് തുറക്കുന്ന തിരക്കിലാണ് ആ ജോലിക്കാർ. പെട്ടന്ന് അതിന്റെ ലോക്ക് പൊട്ടി പെട്ടി തുറന്ന് വന്നതും താഴേക്ക് ചിതറി വീഴുന്ന കടലാസ് കഷ്ണങ്ങൾ കണ്ട് ചോട്ടുവിന്റെയും തരുണിന്റെയും കണ്ണുകൾ ഒരുപോൽ മിഴിഞ്ഞു! ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഏകദേശം പത്തടി ഉയരത്തിൽ പൊക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ താറിനടിയിലെ രഹസ്യ അറയിൽ നിന്നും കറൻസി മഴ പെയ്യുന്നു! ചോട്ടുവിന്റെ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ചു പോയി! പെട്ടെന്ന്, തരുണിന്റെ തോളിലൊരു കൈത്തലം വന്നമർന്നു. ഞെട്ടലോടെ അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അവരെ അങ്ങോട്ടെത്തിച്ച ആ തടിച്ച മനുഷ്യനാണ്. അയാൾ ഒരു താക്കോൽ അവന് നേരെ നീട്ടി. "രണ്ട് പേരും നാടൊക്കെ ഒന്ന് ചുറ്റി കണ്ടിട്ട് വാ. ചുരം കേറി മുകളിലോട്ടു തന്നെ വിട്ടോ. നല്ല രസവാ... ഞങ്ങൾക്കൊരു നാലു മണിക്കൂർ വേണം.“ വർക്ക് ഷോപ്പിന്റെ കരിങ്കൽ ഭിത്തിയോട് ചേർത്ത് നിർത്തിയിട്ടിരുക്കുന്ന ഒരു ഇലക്ട്രിക് സ്കൂട്ടറിലേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ തരുൺ വേഗം ചാവി വാങ്ങിച്ച് കൊണ്ട് അതിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "ഹാവൂ " പിടിച്ചുവെച്ച ശ്വാസം പുറത്തേക്ക് വിട്ട് കൊണ്ട് ചോട്ടു തരുണിന് പിറകിലേക്ക് ചെന്ന് കയറി. ആ കോമ്പൗണ്ടിനു വെളിയിലേക്കിറങ്ങിയതും ചോട്ടു തരുണിന്റെ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു. “അണ്ണാ!!” “അനാവശ്യ ചോദ്യങ്ങൾ വേണ്ട!” തരുൺ അവനെ താക്കീതു ചെയ്തു. “അല്ലണ്ണാ... അതെന്ത് ഇടപാടാണ്‌ ?” “അതന്വേഷിക്കണ്ട കാര്യമുണ്ടോ നിനക്ക് ?” തരുൺ വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോൾ തന്നെ തല വെട്ടിച്ച് കൂട്ടുകാരനെ ഒരു ദഹിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം നോക്കി. “പറഞ്ഞ പണിയെടുക്കാം നമുക്ക്. വെറുതേ അനാവശ്യമായിട്ട് ഓരോ സംശയങ്ങൾ വേണ്ട. മനസ്സിലായോ ?” “അണ്ണാ... മൃദുലക്ക് കഞ്ചാവ് കൃഷിയാണ്‌. അതിൽ അണ്ണന്‌ സംശയം വല്ലതുമുണ്ടോ ? അങ്ങനെ നോക്കുവാണെങ്കിൽ, ഇതിപ്പോ, മാമന്‌-” “നിർത്തടാ മൈ&^%$!” തരുൺ വണ്ടി നിർത്തി അവനു നേരേ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. “കൊല്ലരുത്...” ചോട്ടു ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ കൈ കൂപ്പി. “ഒരൽപ്പം കൗതുകം കൂടുതലാണ്‌... അതോണ്ടാ.” തെങ്ങിൻ തൊപ്പിലൂടെ ചുറ്റിക്കറങ്ങി ഒരു ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ അവർ സ്കൂട്ടറുമായി സഞ്ചരിച്ചു. വെറും പതിനഞ്ചു മിനിട്ടുകൾ കൊണ്ട് ചുരം കയറി മുകളിലെത്തിയ അവർ വണ്ടി നിർത്തിയില്ല. അറ്റമില്ലാതെ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്ന മലയോര ഹൈവേയിലൂടെ, ആ ഇലക്ട്രിക്ക് വാഹനം മൂളിപ്പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ചുറ്റിലും തേയിലച്ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ കുത്തനെയുള്ള ഒരു ഇറക്കത്തിലൂടെയാണ് അവർ പോകുന്നത്. വയനാടിന്റെ ദൃശ്യമനോഹാരിതയിൽ കണ്ണുകളർപ്പിച്ച് തരുൺ വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോൾ ചോട്ടുവിന് പക്ഷേ ആ പച്ചപ്പും ഹരിതാപവും ഒന്നും കണ്ണിൽ പിടിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ 'BAR ' എന്നെഴുതിയ ഒരു ബോർഡ് കാണാനായി കൊതിച്ചു. ഒടുവിൽ... “അണ്ണാ, വണ്ടി നിർത്ത്. ഞാനൊരുത്തനെ ഒന്നു വിളിക്കട്ടെ.” ചോട്ടു വീണ്ടും തരുണിന്റെ തോളിൽ തട്ടി. ആ ഇറക്കം ചെന്നവസാനിച്ചത് ഒരു തടാകത്തിനരികിലേക്കാണ്. ടൂറിസ്റ്റ് സ്പോട്ടാണെന്ന് വ്യക്തം. പക്ഷേ അതിരാവിലേ ആയത് കൊണ്ടാവാം. ജനം വളരെ കുറവായിരുന്നു. സ്കൂട്ടർ ഒതുക്കി നിർത്തി തരുൺ ഒന്നു പുകയ്ക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോഴേക്കും, ചോട്ടു മൊബൈലിൽ ആരെയോ ഡയൽ ചെയ്തുകൊണ്ട് ദൂരേക്ക് നടന്നകലുന്നത് കണ്ടു. ഒരുപാടു ദൂരെ ഒരു തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിൽ ചെന്നു നിന്നു മൂത്രമൊഴിക്കുന്ന ചോട്ടുവിനെ നോക്കിയ തരുണിന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു. എന്തോ കള്ള ലക്ഷണം ഉള്ളതുപോലെ. അവന്‌ ഇവിടെ ആരാണ്‌ പരിചയക്കാർ ? ഒരുപാട് കള്ളത്തരങ്ങൾ ഉള്ള ഒരുത്തനാണ്‌ ചോട്ടു എന്ന് തരുണിനറിയാം. ഈ ലോകത്ത് അവനെ കണ്ണടച്ചു വിശ്വസിക്കാം എന്നു ചിന്തിക്കുന്ന ഏക വ്യക്തി ഒരുപക്ഷേ താനായിരിക്കാം എന്നവനോർത്തു. എന്തുകൊണ്ടോ, തരുണിനോട് ചോട്ടുവിന്‌ വല്ലാത്ത വിധേയത്ത്വമാണ്‌. പണ്ടൊരിക്കൽ ദിനകർ റെഡ്ഢിയുടെ തോക്കിൻ കുഴലിനു മുൻപിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തിയതിന്റെ നന്ദിയാകാം. അവന്റെ ജീവനു വേണ്ടി ഒരിക്കൽ താൻ സ്വന്തം അച്ഛന്റെ കാലിൽ വീണു കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അഞ്ചു മിനിട്ടു പോലും ആയിക്കാണില്ല. തടാകക്കരയിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരു മധ്യവയസ്കൻ അവരെ സമീപിച്ചു. "ഹായ്... " ചിരിയോടെയുള്ള അയാളുടെ ഇടപെടലിൽ തരുൺ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "ഹലോ.. ഞാൻ ചോട്ടു " അപ്പോഴേക്കും ഫോൺ കോൾ തീർത്ത് മടങ്ങിയെത്തിയ, ചോട്ടു ചാടിക്കേറി കൈ കൊടുത്തു. "എവിടെയാണ് സ്റ്റേ ചെയ്യുന്നത്? " അയാൾ ചോട്ടുവിനോടായി തിരക്കി. "എവിടെയും റെഡി ആയിട്ടില്ല ചേട്ടാ. ഞങ്ങൾ ഒരു രണ്ട് മണിക്കൂറേ ആയിക്കാണുള്ളൂ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ട്. " "എങ്കിൽ ഞാനൊരു ഉഗ്രൻ സ്ഥലം പറഞ്ഞു തരാം." അയാൾ ചോട്ടുവിന്റെ തോളിൽ കൈ ചേർത്തു. തരുൺ കണ്ണ് കൊണ്ട് ചോട്ടുവിനെ തടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഒരു അടിപൊളി റിസോർട്ട് ഉണ്ട്. ന്യായവിലക്ക് രണ്ട് ദിവസത്തേക്കുള്ള റൂം ഞാൻ സെറ്റ് ആക്കി തരാം." അയാൾ പോക്കറ്റിൽ എന്തോ പരതി. "അല്ല ചേട്ടാ റൂമല്ല വിഷയം. സാധനം കിട്ടുമോ.?" ചോട്ടു തള്ള വിരൽ വായിലേക്ക് ഉയർത്തി കുടിക്കുന്ന ആംഗ്യം കാണിച്ചു. "എത്തിക്കാം " അയാൾ അതിനും പരിഹാരം കണ്ടു. ചോട്ടു ആനന്തതന്തുലനായി. "എങ്കിൽ ചേട്ടാ ഡബിൾ ഫിക്സ്. പക്ഷേ രണ്ട് ദിവസത്തേക്ക് ഒന്നും വേണ്ട കേട്ടോ. ഇന്നൊരൊറ്റ ദിവസത്തേക്കുള്ള സ്റ്റേ മതി " "ഓക്കെ. എന്നാൽ ഇവിടുത്തെ പരിപാടി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞാൽ ഈ കാർഡിൽ വിളിച്ചാൽ മതി " അയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്നുമെടുത്ത വിസിറ്റിംഗ് കാർഡ് അവർക്കായി നീട്ടി. "എന്ത് പരിപാടി?" തരുൺ അയാളെ കണ്ണ് ചുരുക്കി നോക്കി. "ഇ.. ഇവിടുത്തെ കാഴ്ച്ച കാണല് " അയാൾ ഒന്ന് പതറിയ പോലെ. കാർഡ് ചോട്ടുവിനെ ഏല്പിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ വേഗം അവിടെ നിന്നും മടങ്ങി. അതിലേക്ക് നോക്കി നിർവൃതിയടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചോട്ടുവിന്റെ കോളറിന് തന്നെ തരുൺ പിടുത്തമിട്ടു. "പേര് മാത്രം ആക്കിയത് എന്തിനായിരുന്നെടാ? അഡ്രസും കൂടി പറഞ്ഞു കൊടുക്കായിരുന്നില്ലേ നിനക്ക്! " തരുൺ ചീറുകയായിരുന്നു. ചോട്ടു കാര്യം മനസ്സിലാകാതെ കണ്ണ് മിഴിച്ചു. "നീയെന്താ പൊട്ടനാണോ? ഇത്രയൊക്കെയായിട്ടും നിനക്കിതിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായിട്ടില്ലേ മൈ%$ ? ഒരു ചെറിയ മിസ്റ്റേക്ക് പറ്റിയാ മതി. നാളെ രാവിലെ എണീറ്റു നോക്കുമ്പൊ തലയൊണ്ടാവില്ല പട്ടീ! മാമനും മരുമോനുമൊന്നും കാണില്ല ആ സമയത്ത്. കോടികളുടെ കളിയാ.“ "അതിന് അയാൾ ഒരു ബ്രോക്കർ ആണെന്ന് കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയില്ലേ അണ്ണാ. നമ്മളെ അയാൾക്ക് അറിയാൻ കൂടി വഴിയില്ല. ദേ ഇപ്പൊ ഇവിടെ വെച്ച് കണ്ടത്. അത്രേ ഉള്ളു. അണ്ണൻ വെറുതേ ആലോചിച്ചു കാട് കയറാൻ നിക്കാതെ വന്നേ. നമുക്ക് ചെന്ന് വല്ലതും തിന്നാം. എന്നിട്ട് ആ റിസോർട്ടിൽ പോയി കെടക്കാന്നേ! രാത്രി മുഴുവൻ ഒറക്കെളച്ച് വണ്ടിയോടിക്കുവല്ലാർന്നോ ? അണ്ണന്‌ ക്ഷീണവൊന്നുമില്ലേ ?” തരുണിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ചാവി വാങ്ങിച്ച് ചോട്ടു ചെന്ന് സ്കൂട്ടർ ഓൺ ചെയ്തു. തരുൺ ചുറ്റിലുമൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവന്റെ പിറകേയായി കയറി. ഇറങ്ങിയ കയറ്റം തിരിച്ച് കയറി വലത്തോട്ടുള്ള വഴിയിലൂടെ വെട്ടിച്ചപ്പോൾ അവർ ഹൈവേയിലേക്കെത്തി. അവിടെ നിന്നും അഞ്ച് മിനിറ്റ് ദൂരം മുൻപോട്ട് പോയതും ഒരു ഹോട്ടൽ അവരുടെ കണ്മുന്നിൽ ദൃശ്യമായി. ചോട്ടു അതിന്റെ മുൻവശത്തു തന്നെ കൊണ്ട് പോയി സ്കൂട്ടർ നിർത്തി. ഹോട്ടലിനുള്ളിലേക്ക് കയറി ഭക്ഷണത്തിന് ഓർഡർ കൊടുക്കുമ്പോഴും തരുണിന്റെ മിഴികൾ ചുറ്റിലും ഓടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരൊക്കെയോ തങ്ങളെ മറഞ്ഞു നിന്ന് വീക്ഷിക്കുന്നത് പോലൊരു തോന്നൽ. അൽപ്പനേരം കഴിഞ്ഞ്, ഭക്ഷണമെത്തി കഴിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് തരുണിന്റെ ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്തത്. പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പർ കണ്ടതും അവന്റെ പുരികമൊന്ന് ചുളിഞ്ഞു. "താർ റെഡി! വന്നോളൂ " രണ്ടേ രണ്ട് വാചകത്തിൽ ഫോൺ കട്ടായി. "എടാ വണ്ടി റെഡി ആയെന്ന്." തരുൺ പറഞ്ഞപ്പോൾ ചോട്ടുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. "എന്നാൽ വേഗം ചെന്ന് വണ്ടിയുമെടുത്ത് നമുക്ക് റിസോർട്ടിലേക്ക് പോകാം അണ്ണാ." അവൻ ബാക്കിയുള്ള ഭക്ഷണം തിടുക്കത്തിൽ കഴിച്ചു തീർത്ത്ചായയും വലിച്ചിറക്കി ഓടി ചെന്ന് കൈ കഴുകി വന്നു. വീണ്ടും ചുരമിറങ്ങി വർക്ക്ഷോപ്പിലേക്ക്.. കരിങ്കൽ മതിൽകെട്ട് കടന്നതും അവർ കണ്ടു, ലിഫ്റ്റിൽ നിന്നുമൊക്കെ ഇറക്കി മുൻവശത്തായി നിർത്തിയിട്ടിട്ടുണ്ട് താർ. ചോട്ടു ചെന്ന് വണ്ടിക്ക് ചുറ്റുമൊന്ന് പ്രദക്ഷിണം നടത്തി. പക്ഷേ, കാണാൻ പറ്റുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു മാറ്റവും അതിനില്ലായിരുന്നു. "അണ്ണാ… അടിയിൽ തന്നെയായിരിക്കും സാധനം ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക " ചോട്ടു ചുണ്ടിനിടയിലിട്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞതും തരുൺ മൂളിക്കൊണ്ട് ശെരി വെച്ചു. ആദ്യം കണ്ട ആജാനുബാഹുവായ മനുഷ്യൻ താറിനുള്ളിൽ നിന്നും ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. “നിങ്ങളിതെന്തൊരു മനുഷ്യനാണ്‌!” തരുൺ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. “ഇതെങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു ഹേ!” “മിലിട്ടറിയിലാരുന്നു മാഷേ... നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷനാകാൻ സാധിക്കണം.” അയാൾ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് താക്കോൽ തരുണിനു കൈമാറി. “ഞങ്ങടെ പണി ഞങ്ങൾ നല്ല ഭംഗിയായി ചെയ്തു തീർത്തിട്ടുണ്ട്. ഇനിയെല്ലാം നിങ്ങടെ ഡ്രൈവിങ്ങിലാണ്‌. വളരെ സൂക്ഷിച്ച്, ഒരു ചെറിയ തട്ടോ മുട്ടോ പോലും ഇല്ലാതെ ഈ സാധനം ശേഖർജിയുടെ അടുത്തെത്തിക്കുക. അതാണ്‌ എല്ലാർക്കും നല്ലത്. അതുപോലെ ഇടയ്ക്ക് എവിടെയും നിർത്താതിരുന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് കൊള്ളാം. ഞാൻ പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞു.” “ഒരു ചെറിയ ബ്രേക്കെടുക്കണം. രാത്രി മുഴുവൻ ഡ്രൈവായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒരു റൂമെടുത്ത് ഒരിത്തിരി ഉറങ്ങിയിട്ടൊക്കെയേ പോകുന്നുള്ളൂ. കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ കൂടി വണ്ടി എന്നാൽ ഇവിടെത്തന്നെ കിടന്നോട്ടെ.” “അയ്യോ... അതൊന്നും നടക്കില്ല മോനേ. താൻ പുതിയ ആളായകൊണ്ടാണ്‌. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്ര പോലും സംസാരിക്കാൻ നിൽക്കില്ല ഞാൻ.രണ്ടുപേരും, ഒരു സെക്കൻഡ് കളയാതെ, ഇപ്പൊത്തന്നെ കേറിയിരിക്ക്. ആൻഡ് ഗെറ്റ് ദ ഫക്ക് ഔട്ട് ഓഫ് ഹിയർ!” അയാളുടെ മുഖത്ത് ഗൗരവത്തിൽ ചാലിച്ച ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. “അടുത്താഴ്ച്ച കാണാം.” അയാളുടെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് തിടുക്കത്തിൽ ഡ്രൈവിങ്ങ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയ തരുൺ, നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ വാഹനം സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് കോമ്പൗണ്ടിനു വെളിയിലേക്കിറക്കി. യാത്ര പറയാൻ പോലും ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല അവൻ. വെറുമൊരു വയനാട് യാത്രകൊണ്ടു മാത്രം വില, കോടികളായി മാറിയ ആ വാഹനം, അവരെയും കൊണ്ട് തിരിച്ച് ചുരം കയറാനാരംഭിച്ചു. സംഭവബഹുലമായ ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കം. തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ