ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6a4NABOx?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 35 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 മൃദുല വന്ന് രുഗ്മിണിയുടെ അടുത്ത്‌ നിന്നുകൊണ്ട് മുകൾ നിലയിലെ രതീഷിന്റെ റൂമിലേക്ക് നോക്കി. 'ആരോ വാതിൽ വലിച്ചടച്ച ഒച്ചയല്ലേ അമ്മേ രതീഷേട്ടന്റെ റൂമിൽ നിന്നും ആ കേട്ടത്.. അവര് തമ്മിൽ വീണ്ടും വഴക്കായോ അമ്മേ... " അവൾ രുഗ്മിണിയോട് ചോദിച്ചു. റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി ദേഷ്യത്തോടെ മകൻ പാസേജിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നത് അവർക്ക് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. "എനിയ്ക്കറിയില്ല കുഞ്ഞേ ഇവിടെ എന്തൊക്കെയാണ് നടക്കുന്നതെന്ന്. എന്റെ മോന്റെ ജീവിതത്തിലെ സമാധാനമെല്ലാം ഈ കല്യാണത്തോടെ നഷ്ടമായിപ്പോയെന്നാ തോന്നുന്നത്." രുഗ്മിണി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഇന്നിപ്പോൾ എന്തിന്റെ പേരിലാ അമ്മേ വഴക്ക് വീണത്.." "എനിയ്ക്കറിയില്ല." രുഗ്മിണി കൈകൾ മലർത്തിക്കാട്ടി. "അമ്മ ഒന്ന് അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്.. എന്താ കാര്യമെന്നെങ്കിലും ആരെങ്കിലും അന്വേഷിയ്ക്കണ്ടേ..." "ഞാൻ ചെന്ന്‌ ചോദ്യം ചെയ്യുവാണെന്നെങ്ങാനും അവൾക്ക് തോന്നിയാലോ മോളെ... അവനോടുള്ള ദേഷ്യം അവൾ ചിലപ്പോൾ തീർക്കുന്നത് എന്നോടാവും. അത് കൂടുതൽ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കില്ലേ." "അമ്മ അവരോടൊന്നും സംസാരിയ്ക്കാൻ നിൽക്കണ്ട. ഏട്ടനോട് ചോദിയ്ക്ക്... ഇതിങ്ങനെ തുടർന്ന് പോയാൽ എവിടെ ചെന്നു നിൽക്കും." മൃദുല പറയുന്നത് കേട്ട് എന്തോ ചിന്തിച്ചു നിന്ന ശേഷം രുഗ്മിണി മെല്ലെ പടികൾ കയറി രതീഷ് പോയ റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. അതിന്റെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഓടാമ്പൽ ഇട്ടിരുന്നില്ല. രുഗ്മിണി പുറത്ത് നിന്ന് മെല്ലെ വാതിൽ തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. തുറന്നിട്ട ജനാലയ്ക്ക് അഭിമുഖമായി രതീഷ് നിൽക്കുന്നത് അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കയായതിനാൽ അവന്റെ നോട്ടം ഇരുട്ടിലെ ഏതോ ശൂന്യബിന്ദുവിലേക്ക് ആയിരിയ്ക്കണം എന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. രുഗ്മിണി വാതിൽ തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. പിന്നിൽ കാലൊച്ച കേട്ടെങ്കിലും രതീഷ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. അത് ആശാലതയാകില്ലെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. പിന്നെയുള്ളത് അമ്മയാണ്. ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ തനിയ്ക്ക് നേരെ വരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.. അമ്മയുടെ ന്യായമായസംശയങ്ങൾ. അതിനൊക്കെയുള്ള കൃത്യമായ മറുപടികൾ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കുകയും വേണം. "മോനേ.." താൻ വന്ന് പിന്നിൽ നിൽക്കുന്നതറിഞ്ഞിട്ടും മകൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ രുഗ്മിണി വിളിച്ചു. "അമ്മ ഉറങ്ങിയില്ലായിരുന്നോ.." അവൻ അമ്മയ്ക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ തിരക്കി. "അമ്മയ്ക്ക് കിടന്നാൽ ഉറക്കം വരണ്ടേ.. നീ അവളോട് വഴക്കിട്ടോ മോനേ... വലിയ ഒച്ചയിൽ നീ വാതിൽ വലിച്ചടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം താഴെ കേട്ടല്ലോ." "വഴക്കിട്ടതൊന്നുമല്ല അമ്മേ. വാതിലടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അൽപ്പം ആയത്തിൽ വാതിലടഞ്ഞു പോയി. അതാ ഒച്ച കേട്ടത്.." അവൻ തന്ത്രപരമായി അത് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. "നീയെന്താ അമ്മയ്ക്ക് മുഖം തരാതെ തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്.. നേരെ നോക്കെടാ... നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിയ്ക്കുന്ന ഒച്ചയും ഞാൻ താഴെ കേട്ടല്ലോ.. അതും നീ അവളോട് എന്തോ പറഞ്ഞപ്പോൾ അറിയാതെ ഒച്ച ഉയർന്ന് പോയതായിരിയ്ക്കും.അല്ലേ." അമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് രതീഷ് തിരിഞ്ഞു അവർക്ക് അഭിമുഖമായി നിന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാൻ അവന് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളത് പോലെ അവർക്ക് തോന്നി. "എന്താ മോനേ പ്രശ്‌നം.. രാവിലെ നിങ്ങൾ പുറപ്പെടാനിരിയ്ക്കെ എന്തിനാ പെട്ടന്നൊരു വഴക്ക് രണ്ട് പേരും തമ്മിൽ... അവൾ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നിനക്കത് കണ്ടില്ലെന്നോ കേട്ടില്ലെന്നോ വച്ചാൽ പോരെ മോനേ... അത് അല്ലെങ്കിൽ അതങ്ങു സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തേക്കണം. അതോടെ തീരുമല്ലോ നിങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ. ഇത് അവൾ ഒന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ നീ ചിലപ്പോൾ രണ്ട് പറഞ്ഞു കാണും. അല്ലാതെന്താ." അങ്ങനൊന്നും ആയിരിയ്ക്കില്ല കാര്യങ്ങൾ എന്ന് നൂറ്‌ ശതമാനം ബോധ്യമുണ്ടായിട്ടും രുഗ്മിണി അപ്രകാരം ആണ് പറഞ്ഞത്. ആശാലതയെ താൻ കുറ്റപ്പെടുത്തി സംസാരിച്ചാൽ അത് ചിലപ്പോൾ മകന്റെ മനസ്സിൽ അവളോടുള്ള ദേഷ്യം കൂട്ടാൻ ഉപകരിച്ചാലോ എന്ന് സന്ദേഹിച്ചാണ് അവർ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. "അമ്മ എന്താ പറഞ്ഞത്... രാവിലെ നിങ്ങൾ പുറപ്പെടാനിരിയ്ക്കെ എന്നോ.. എങ്ങോട്ട് പുറപ്പെടുന്ന കാര്യമാ അമ്മ ഉദേശിച്ചത്‌.. ദുബൈക്കോ.. എന്നാലിനി അങ്ങോട്ടൊരു യാത്രയില്ല. അവൾക്കുള്ള വിസയും ടിക്കറ്റും എല്ലാം നുള്ളിക്കീറി ഞാനാ വേസ്റ്റ് ബക്കറ്റിൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്.. അവൾക്ക് എന്റെ കൂടെ അങ്ങോട്ട് വരാൻ തെല്ലും താൽപ്പര്യം പോരെന്ന്." "അങ്ങനെ പറഞ്ഞോ മോനേ അവൾ.. നീ വെറുതേ അമ്മയെ കളിപ്പിയ്ക്കാൻ വായിൽ വന്നത് പറയല്ലേ. അവൾ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞെങ്കിൽ നീയാ ടിക്കറ്റും വിസയുമൊക്കെ നശിപ്പിച്ചു കളയേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോടാ.. അവൾക്ക് ദുബൈലേക്ക് വരാൻ താൽപ്പര്യമില്ലെങ്കിൽ ഈ ഭൂമിയിൽ നിങ്ങൾക്ക് പോകാൻ വേറേ എത്രയോ ഇടങ്ങൾ വേറെയുണ്ട്. അവളുടെ കൂടി താൽപ്പര്യം അറിഞ്ഞ ശേഷം നിങ്ങൾക്ക് അവിടെ എവിടേയ്ക്കെങ്കിലും പോകാൻ മേലേ..." "അമ്മ ചോദിയ്ക്ക് അവളോട് അവൾക്ക് പോകാൻ താല്പര്യമുള്ള സ്ഥലം ഏതാണെന്ന്.. ഞാൻ അവളോട്‌ ചോദിച്ചു.. അതിനവൾ എനിയ്ക്ക് ഉത്തരവും തന്നു.. അവൾക്ക് പോകേണ്ടത് കൊല്ലത്തേക്ക് ആണെന്ന്. ഇവിടെ നിന്നും അടൂരേക്ക് പോകാനുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പ് എവിടെയാണെന്നും, അടൂർ ചെന്നാൽ കൊല്ലത്തേക്ക് പോകാൻ എപ്പോഴും ബസ് കിട്ടുമോ എന്നുമൊക്കെയാ അവൾക്ക് അറിയേണ്ടത്. അവൾക്ക് കൊല്ലത്തേക്ക് പോകേണ്ടത് ഭർത്താവിന്റെ കൂടെ മധുവിധു ആഘോഷിയ്ക്കാനല്ല, അവൾ എടുത്ത ലീവ് തീർന്നു പോയി. അതുകൊണ്ട് അവൾക്ക് ഉടനേ ജോലിയ്ക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യണമെന്ന്." മകൻ പറയുന്നത് തീർത്തും പിടികിട്ടാത്ത മട്ടിൽ രുഗ്മിണി മകന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് തുറിച്ചു നോക്കി. "ജോലിയ്ക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യാനോ.. കല്യാണത്തിന് മുൻപ് അവർ അങ്ങിനെയാണോ പറഞ്ഞിരുന്നത് മോനേ... ആശാലത ഒരു മാസം ലീവെടുത്തിട്ടുണ്ടെന്നും, അത് തീർന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടേ, നമ്മുടെ കൂടി സൗകര്യം നോക്കി ജോലിയിൽ തുടരണോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിയ്ക്കൂ എന്നുമല്ലേ അശോകൻ നമ്മളോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്.എന്നിട്ട് പെട്ടന്നിപ്പോൾ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പത്ത്‌ ദിവസം തികയും മുമ്പേ നമ്മുടെ ആരുടേയും അഭിപ്രായങ്ങൾ മാനിയ്ക്കാതെ ജോലിയ്ക്ക് പോകാൻ പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതെവിടുത്തെ ന്യായമാടാ.." "അതേ ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചുള്ളൂ അമ്മേ.. അവൾ ലീവെടുത്തത് കല്യാണത്തിന് മൂന്നാഴ്ച മുമ്പാണെന്ന്. അതുകൊണ്ട് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പത്ത്‌ ദിവസം കഴിയും മുമ്പേ ലീവ് തീർന്നു. ഇനി ജോലിയ്ക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യാതെ തരമില്ല പോലും.. എന്ന് വച്ചാൽ കൊല്ലം കോർപ്പറേഷനിൽ ജീവിയ്ക്കുന്ന സർവ്വ മനുഷ്യർക്കും, മുഴുവൻ വീട്ടുകാർക്കും വെള്ളം സപ്ലെ ചെയ്യുന്നത് അവളല്ലേ.അതിനൊരു മുടക്കം വരുന്നത് അവൾക്ക് സഹിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ല പോലും... അപ്പോൾ ലീവ് തീർന്നു പോകുമ്പോ നീട്ടിയെടുക്കാൻ നിന്നാൽ അവിടുള്ള മനുഷ്യരൊക്കെ വെള്ളം കിട്ടാതെ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞു ചത്തു പോയാലോ... ആ പാപമൊക്കെ എന്റെ ഭാര്യ ആശാലത എവിടെ കൊണ്ട് തീർക്കും. അമ്മ പറയ്‌." രുഗ്മിണിയ്ക്ക് അതിന് മകനോട് പറയാൻ മറുപടി ഏതും ഇല്ലായിരുന്നു. അമ്മ മൗനിയായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ തുടർന്നു. "അമ്മ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാവോ..." അവൻ തിരക്കി. "എന്താ മോനേ.." "അമ്മ അവളുടെ അമ്മയെയോ ആങ്ങളയെയോ വിളിച്ചു വരുത്തി കാര്യം ഒന്നറിയിയ്ക്ക്. എന്നിട്ട് അവൾക്ക് ജോലിയ്ക്ക് പോയി വരുന്നതിന് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകാതിരിയ്ക്കാനായി അവിടെ ആവണീശ്വരത്ത്‌ കൊണ്ട് പോയി നിർത്തിയ്ക്കോളാൻ പറയ്‌ പെങ്ങളെ കൂടി.. അല്ലാതെ ഞാനെന്ത് ചെയ്യാനാ.. അവളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടന്നും, കല്യാണം കഴിച്ചു പോയെന്നും ഒരു തെറ്റ് ഞാനവളോട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതിന് ഇത്രയും ശിക്ഷയൊന്നും വാങ്ങി കൂട്ടാൻ ഞാൻ അർഹനല്ല." മകന്റെ മനസിന്റെ നൊമ്പരം ആ സാധു സ്ത്രീയ്ക്ക് താങ്ങാൻപറ്റുന്നതിനും അപ്പുറമായിരുന്നു. "നമ്മളിപ്പോൾ എന്താ മോനേ ചെയ്യുക. അവൾ അങ്ങനൊരു പിടിവാശിയിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ നമ്മൾക്ക് അതിനേ എതിർക്കാൻ പറ്റുവോ.. നമ്മൾ എതിർത്താൽ തന്നെ അവൾ പിന്തിരിയുമോ.." "ആര് എതിർക്കാൻ പോകുന്നു അവളെ... ആര് പറയുന്നു അവളോട് പിന്തിരിയാൻ... അവൾ അവളുടെ വഴിയ്ക്ക് പൊക്കോട്ടെ അമ്മേ.. ഇരുഭാഗത്ത്‌ നിന്നും വഴക്കില്ലാതെ പോകാൻ അതാ നല്ലത്. അവൾക്ക് ജീവിതത്തേക്കാൾ വലുത് അവളുടെ ജോലിയാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിൽ നിന്നും അവൾ പിന്മാറിക്കളയും എന്ന് നമ്മളാരും കരുതുകയേ വേണ്ട." വല്ലാത്തൊരു പ്രതിസന്ധിയിലാണ് തന്റെ മകൻ വന്നു പെട്ടിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് രുഗ്മിണിയ്ക്ക് തോന്നി. "ഞാൻ.. ഞാൻ, ഭാനുമതി ചേച്ചിയേ വിളിച്ചൊന്ന് സംസാരിയ്ക്കട്ടെ മോനേ... അവളുടെ പെറ്റമ്മയല്ലേ. അവർ പറഞ്ഞാൽ അവൾക്കൊരു തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടായാലോ.." "തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാകാൻ ഇവൾ പത്തോ പതിനഞ്ചോ വയസുള്ള കൊച്ച് കുഞ്ഞൊന്നും അല്ലല്ലോ അമ്മേ.. അവൾ ഇപ്പോൾ ആരാണെന്നും എന്താണെന്നും ഏതാണെന്നും അവൾ തനിയേ മനസിലാക്കേണ്ടതല്ലേ. സ്വന്തം അമ്മയുടെ റോളൊക്കെ അവളുടെജീവിതത്തിൽ നിന്നും ഒരു പരിധി വരെ ഒഴിവായി കഴിഞ്ഞതാണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലെങ്കിലും നമ്മളത് മനസിലാക്കണ്ടേ.. അതുകൊണ്ട്അവളുടെ പെറ്റമ്മയെ വിളിയ്ക്കാൻ നിൽക്കാതെ അമ്മ അയാളെ വിളിയ്ക്ക്. ഇവളെ എന്റെ ശിരസ്സിലേക്ക് തളച്ചിടാൻ മുൻകൈയെടുത്ത, അവളുടെ പോലീസുകാരൻ ആങ്ങളയെ.. പെങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഈ വീട്ടിൽ കാണിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടുള്ള വങ്കത്തരങ്ങളെല്ലാംആങ്ങളയല്ലേ ആദ്യം അറിയേണ്ടത്. അയാളെ വിളിച്ചു സംസാരിയ്ക്ക് അമ്മ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോയെന്ന് കരുതി ജോലി ഉപേക്ഷിയ്ക്കാനൊന്നും പറ്റില്ലെന്നാ അയാൾ പറയാൻ പോകുന്നതെങ്കിൽ ഒരു മാസം പെങ്ങളെ അവിടെ കൊണ്ട് നിർത്തിയ്ക്കോളാൻ പറയ്‌ ആങ്ങളയോട്." രതീഷ് കൈകൾ കൂട്ടി ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അവൾ ഇങ്ങനെ ഓരോ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് കയറി വാതിലടച്ചിരിയ്ക്കാതെ പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ നമുക്കവളോട് നേരിട്ട് സംസാരിയ്ക്കാമായിരുന്നു.. ഇത് അതും പറ്റില്ലല്ലോ." "നമ്മൾ അവളോട് ഇനി എന്ത് സംസാരിയ്ക്കാനാ അമ്മേ. നമ്മളോട് പറയാനുള്ളത് അവൾ നേരിട്ട് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഇനി നമ്മളാരെങ്കിലും അവളോട് അതിനേ കുറിച്ച് സംസാരിയ്ക്കാൻ ചെല്ലുക എന്ന് വച്ചാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം അവളോട് കീഴടങ്ങി, നമ്മളവളുടെ കാൽക്കൽ വീണെന്നാ... അതെന്തായാലും വേണ്ട.. വേണമെങ്കിൽ ജീവിതം എന്ന് വച്ചാൽ എന്തെന്ന് അവളുടെ അമ്മയോ, ആങ്ങളയോവന്ന് അവളുടെ കാതിൽ ഓതി കൊടുക്കട്ടെ. എന്നിട്ടും മനസിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ പിടിച്ച കാട്ടിൽ തന്നെ കൊണ്ട് പോയി കളഞ്ഞേക്കണം..." "വേണ്ടാത്ത കാര്യമൊന്നും പറയല്ലേ മോനേ നീ.. അവരുമായിട്ട് നീ സംസാരിയ്ക്കണ്ട. ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം. എന്ത് കാര്യത്തിനും ഒരു പ്രശ്ന പരിഹാരം ഉണ്ട് മോനേ. അത് ഇതിനല്ല മറ്റെന്ത് കാര്യമായാലും... അല്ലാതെ എന്തെങ്കിലും ഒന്നുകാണുമ്പോഴേയ്ക്കും മതി, കഴിഞ്ഞു.. ഇനി എല്ലാം തീർത്തു കളഞ്ഞേക്കാം എന്ന് വയ്ക്കുകയല്ല വേണ്ടത്.. നീ കുറച്ച് നേരം ഇവിടെ തനിച്ചിരിയ്ക്ക്.. അല്ലെങ്കിൽ ഇറങ്ങി താഴേയ്ക്ക് വാ.. അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് വീണ്ടും ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞു നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇടയാൻ നിൽക്കല്ലേ..." രതീഷ് വന്ന് ബെഡിലേക്ക് ഇരിയ്ക്കുന്നതും കണ്ടശേഷമാണ് അവിടെ നിന്നും രുഗ്മിണി ഇറങ്ങി പോരുന്നത്. അശോകനെ വിളിച്ച് എങ്ങിനെ ഇക്കാര്യം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങും എന്നൊരു സന്ദേഹം അവരുടെ മനസിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽഇതങ്ങനെ വിട്ടു കളഞ്ഞേക്കാൻ പറ്റുന്ന കാര്യവും അല്ലെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. വെറുമൊരു സൗന്ദര്യപ്പിണക്കമല്ല ഇത്.അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ നേർക്ക് നേരെ നോക്കുമ്പോഴോ, ഒന്നോ രണ്ടോ മണിയ്ക്കൂർ കാണാതിരിയ്ക്കുമ്പോഴോ പരിഭവമെല്ലാം താനേ അലിഞ്ഞു പോയേനെ. അമ്മ തിരികെ വരുന്നതും കാത്തിരുന്ന മൃദുല രുഗ്മിണി പടവുകൾ ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എണീറ്റ് അമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "എന്റെ ഫോൺ ബെഡ് റൂമിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. നീ അതൊന്നെടുത്ത്‌ കൊണ്ട് വന്നേ മോളെ." രുഗ്മിണി പറഞ്ഞ ശേഷം അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കോർണർ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു മൃദുല ചെന്ന് ഫോൺ എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന് അമ്മയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ