ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6zvaEM9?d=n&ui=v64j8rk&e1=cCRIT MISSING PERSONS – PART 05 സുനിൽ പറഞ്ഞതിൽ നിന്നും, കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം മനസ്സിലായിരുന്നെങ്കിലും, പട്ടാപ്പകൽ, നടുറോഡിൽ വെച്ച് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരിയെ കടന്നു പിടിക്കുന്ന വിഷയത്തിൽ ആർക്കും വലിയ ധാരണയുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ്‌ സത്യം. നിയമം കൈയ്യിലെടുക്കുന്നതിനേക്കാളുപരി, ആ സ്ത്രീ എങ്ങാൻ ഉറക്കെ കരഞ്ഞ് ഒച്ച വെച്ചാലുണ്ടാകാനിടയുള്ള ഭവിഷ്യത്തിനെപ്പറ്റിയാണെല്ലാവരും ചിന്തിച്ചത്. “ആ സാരിക്കുത്തിൽ പിടിച്ചാൽ പിന്നെ അവൾ ഓടില്ലെന്നാണ്‌ എന്നോടാ എസ് ഐ പറഞ്ഞെ...” സുനിലിനോർമ്മ വന്നു. “അവടെയൊക്കെ എന്റെ മാൻ തന്നെ പിടിച്ചാ മതി കേട്ടാ.” ഗുപ്തേട്ടൻ അതേ ടോണിൽത്തന്നെ മറുപടി കൊടുത്തു. ഹോട്ടലിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്ന പത്തോളം വരുന്ന ആ ആൾക്കൂട്ടം തന്നെ തന്നെയാണ്‌ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതെന്ന് സ്ത്രീയ്ക്ക് മനസ്സിലായിക്കഴിഞ്ഞു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവളുടെ മുഖഭാവം മാറി. മുറുക്കാൻകറ പിടിച്ച പല്ലുകൾ വെളിയിൽ കാട്ടി അവൾ ഒന്ന് ചീറി. ഒരാക്രമണത്തിന്‌ തയ്യാറെടുക്കുന്ന വന്യമൃഗത്തെപ്പോലെ. യാതൊരു കൂസലുമില്ലായിരുന്നു അവൾക്ക്. സുനിലാണ്‌ ആദ്യത്തെ ചുവട് വെച്ചത്. അടുത്ത സെക്കൻഡിൽത്തന്നെ അവളുടെ കൈ ഭാണ്ഢക്കെട്ടിനുള്ളിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് കണ്ടു. പുറത്തെടുത്ത കൈയ്യിൽ ഒരു വെളുത്ത പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കുപ്പിയായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ മഞ്ഞ നിറമുള്ള എന്തോ ദ്രാവകം ഇളകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. “എട ചെറക്കാ... ആസിഡാ! പെലിയാടി മോള്‌ മൊഖത്തേക്കൊഴിക്കും. സൂക്ഷിക്ക്ട്ടാ!” പുറകിൽ നിന്നും ഗുപ്തന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് കേട്ടു. സുനിൽ മുൻപോട്ടു തന്നെ. “ഇപ്രാവശ്യം നീ പെട്ടു മോളേ! ഇനി നീ-” അവന്‌ പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല. അവൾ ആ കുപ്പിയുടെ അടപ്പൂരിക്കഴിഞ്ഞു. അതിനുള്ളിൽ മറ്റൊരടപ്പു കൂടിയുണ്ട്. അതിലെ ചെറിയ ദ്വാരത്തിലൂടെ ആ ദ്രാവകം തുള്ളിതുള്ളിയായി താഴെ റോഡിലേക്കിറ്റിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും പല്ലിളിച്ചൊരു ചിരി ചിരിച്ചു ആ സ്ത്രീ! നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, ടാറും മെറ്റലുമെല്ലാം, ഉരുകി പുക പൊങ്ങിത്തുടങ്ങി. പ്രദേശമാകെ അതിരൂക്ഷമായ ഒരു ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞു. “ബാ...” അവൾ ചിരി മായാതെ സുനിലിനെ കൈയ്യാട്ടി വിളിച്ചു. സുനിൽ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്കൊന്നു പാളി നോക്കി, എല്ലാം റെക്കോർഡാകുന്നുണ്ടെന്നുറപ്പായതും, അവനത് പോക്കറ്റിലേക്ക് താഴ്ത്തി മുൻപോട്ട് ഒരൊറ്റക്കുതിപ്പായിരുന്നു. ആ സ്ത്രീ അത് അശേഷം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല എന്നു തോന്നി. പിന്നാക്കം ഒരു ചുവടു വെച്ച അവൾ, അടുത്ത നിമിഷം ആ കുപ്പി അവനു നേരേ തിരിച്ചു പിടിച്ച് അമർത്തിയത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടായിരുന്നു. ചീറ്റിത്തെറിച്ച ആസിഡ് തന്റെ മുഖത്തിനു നേരേ വരുന്നത് കണ്ടിട്ടും സുനിൽ പിൻവാങ്ങിയില്ല. സൈഡിലേക്ക് വെട്ടിയൊഴിഞ്ഞ അവൻ, അടുത്ത നിമിഷം കുനിഞ്ഞ് മുൻപോട്ടാഞ്ഞു. അവൻ പിൻതിരിയില്ല എന്നു മനസ്സിലായതും, വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ യുവതി ഒരൊറ്റക്കുതിപ്പ് അപകടാവസ്ഥ ഒഴിഞ്ഞതും സുനിലിന്റെ കൂട്ടാളികളെല്ലാം ആക്രോശത്തോടെ അവൾക്കു പിന്നാലെ കുതിച്ചു. കഷ്ടി നൂറു മീറ്റർ ആയപ്പോഴേക്കും അത് സംഭവിച്ചു. എതിരേ പാഞ്ഞു വന്ന ഒരു പഴയ ടെമ്പോ ട്രാക്സ് ആ സ്ത്രീയെ ചെറുതായൊന്ന് ഉരഞ്ഞു കൊണ്ട് റോഡരികിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി. റോഡരികിലേക്ക് കമിഴ്ന്നടിച്ചു വീണ അവരിൽ നിന്നും ഉറക്കെയൊരു നിലവിളിയുയർന്നു. ഒപ്പം, അവരുടെ വയറിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും കറുത്ത പുകയുയരാനുമാരംഭിച്ചു. ആസിഡിന്റെ കുപ്പിക്കു മുകളിളേക്കാണവർ വീണതെന്നു മനസ്സിലായതും എല്ലാവരും ഓട്ടം നിർത്തി നിശ്ചലരായി. പെട്ടെന്നാണതുണ്ടായത്. ടെമ്പോ ട്രാക്സിന്റെ പുറകിലെ ഡോർ തുറക്കപ്പെട്ടതും, അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് 150 കിലോ ഭാരം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു തടിയൻ വെളിയിലേക്ക് വന്നതും, ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞിനെയെന്നോണം ആ സ്ത്രീയെ തൂക്കിയെടുത്ത് വാഹനത്തിനുള്ളിലേക്കിട്ട് ഡോർ വലിച്ചടച്ചതുമെല്ലാം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കഴിഞ്ഞു. ഡ്രൈവിങ്ങ് സീറ്റിലിരുന്നയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൻ തന്നെ നോക്കി, കൈ കൊണ്ട് കാണിച്ച ആംഗ്യം സുനിലിന്‌ വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി. കഴുത്ത് വെട്ടിക്കളയും എന്നാണ്‌! വന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ റിവേഴ്സ് പോയ ആ വാഹനം, ഒരു ചെറിയ ഗ്യാപ്പ് കിട്ടിയപ്പോഴേക്കും, വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് ഹൈവേയെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ച് പോകുന്നത് കണ്ടു. സുനിലുനും കൂട്ടർക്കും ആ കാഴ്ച്ച കണ്ട് സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. പെട്ടെന്നു തന്നെ സ്വബോധം തിരികെ കിട്ടിയ സുനിൽ ആദ്യം തന്നെ ഫോണെടുത്ത് ഇൻസ്പെക്ടർ സാബുവിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. “പറയടാ!” രണ്ടു ബെല്ലടിച്ചപ്പോഴേക്കും അപ്പുറത്ത് ഫോണെടുത്തുകഴിഞ്ഞു. “സർ ഞാൻ സുനി-” “മനസിലായി. നിന്റെ നമ്പർ ഞാൻ ചാനലി കണ്ട് സേവ് ചെയ്താർന്നു.” “സർ... ആ സ്ത്രീയെ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ടു സർ. ഇവിടെ വൈറ്റിലേല്‌ -” “എന്നട്ട് ?” തുടർന്ന് ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് സുനിൽ സംഭവിച്ചതെല്ലാം വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു. “നീയിപ്പൊ എവിടുണ്ട് ?” “ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെയൊണ്ട് സർ. സ്റ്റേഷനീട്ട് വരട്ടെ ?” “വേണ്ട. ഞാനിന്ന് ഓഫാ...” സാബു എന്തോ ആലോചിക്കുകയാണെന്നു തോന്നി. “ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്, ആ വീഡിയോ നീ എന്റെ ഫോണിലേക്കയക്ക്. അതിനാത്ത് അവന്മാരടെ വണ്ടീടെ നമ്പറില്ലേ ?” “ഒണ്ടാവും സർ. ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ.” “അതേ... ചാനലിലൊന്നും ഇട്ടേക്കല്ല്. ആദ്യം ഞങ്ങളൊന്നന്വേഷിക്കട്ടെ. മനസിലായോ ?” “അയ്യോ... അതെന്താ സർ ?” സുനിലിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. “അപകടമൊണ്ട്. നീ ഞാൻ പറയണ കേക്ക്. അല്ലെങ്കി പിന്നെ നിനക്കു തന്നെ പണിയാവും. ഞങ്ങക്കെപ്പഴും നിന്റെ കൂടെ നടക്കാൻ പറ്റൊലല്ലോ.” “അം... സർ...” സുനിൽ പരുങ്ങി. “എട ചെറക്കാ, അവരാരാന്നോ, എങ്ങനത്തവന്മാരാന്നോ മ്മക്കറിയില്ലല്ലോ. സോഷ്യൽ മീഡിയ ഒക്കെ നല്ലതാ, പക്ഷേ നിന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നവന്മാരാരും നിനക്കൊരു അപകടമൊണ്ടായാ കൂടെയൊണ്ടാവണമെന്നില്ല. മനസിലായോ ? അതൊരു വിർച്വൽ ലോകമാണ്‌ മാൻ. വെറും ഉഡായിപ്പ് മാത്രേ ഒള്ളൂ അവിടെ. എല്ലാരും നിന്റെ വീഡിയോ ഒക്കെ കണ്ട് വല്യ കമന്റൊക്കെ ഇടും. പക്ഷേ ഇടി മേടിക്കാൻ നീ മാത്രേ കാണുവൊള്ളൂ. മനസിലായോ ?“ ”ശരി സർ... പക്ഷേ...“ ”ഞാൻ പറയാനൊള്ളത് പറഞ്ഞു. നിനക്ക് തോന്നിയപോലെ ചെയ്യാനാണെങ്കി പിന്നെ നീ എന്നെ വിളിച്ചതെന്തിനാ ? കേസ് യൂറ്റ്യൂബിനെ ഏൽപ്പിക്കാൻ പാടില്ലാർന്നോ ?“ ഇൻസ്പെക്ടറുടെ സ്വരം കനത്തത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. “ശരി സർ...” താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സുനിൽ ഫോൺ കട്ടുചെയ്തു. അയാളെ വിളിക്കാൻ പോയത് മണ്ടത്തരമായിപ്പോയി എന്നവന്‌ മനസ്സിലായി. ഇനിയിപ്പോ സാബു പറഞ്ഞിട്ടും താൻ ഈ വീഡിയോ പബ്ലിഷ് ചെയ്താൽ അത് - “എന്തൊക്കെയാടാ ഈ നാട്ടി നടക്കണേ ?” ചിത്രഗുപ്തന്റെ സ്വരം അവനെ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തി. “എനിക്കറിയാൻ പാടില്ലെന്റെ ചേട്ടാ...” സുനിൽ ഫോണിൽ ക്യാമറയുടെ ആപ്പ് തുറന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “എന്നാലും നീയിത്ര ഒരുമ്പെട്ടവനാന്നെനിക്കറിയില്ലാർന്നൂട്ടോ. ആസിഡാർന്നു മൈരേ അത്. ഒരു തുള്ളിയെങ്ങാൻ കണ്ണീട്ടു വീണാർന്നെങ്കിലൊണ്ടല്ലോ.” പരിചയക്കാരിലൊരാൾ അവനെ ശാസിച്ചത് പക്ഷേ സുനിൽ ശ്രദ്ധിച്ചതുപോലുമില്ല. ആൾക്കൂട്ടം പതിയെ പതിയെ വലുതായി വരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. പലർക്കും സംഭവം വ്യക്തമായി മനസ്സിലായ മട്ടില്ല. എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ സുനിലിലായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്‌ ചുറ്റും നടക്കുന്നതിലൊന്നും യാതൊരു താൽപ്പര്യവുമില്ല എന്നു തോന്നിച്ചു. വീഡിയോയിൽ നിന്നും ആ വാഹനത്തിന്റെ നമ്പർ സ്ക്രീൻ ഷോട്ടെടുത്ത് അവൻ ഇൻസ്പെക്ടറുടെ നമ്പറിലേക്കയച്ചുകൊടുത്തു. തുടർന്ന് സാറയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്യാനായിട്ടൊരുങ്ങിയതും, ഫോൺ ബെല്ലടിക്കാനാരംഭിച്ചു. പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പറാണ്‌. ട്രൂകോളറിൽ അൺ നോൺ എന്നാണ്‌ കാണുന്നത്. അവൻ സംശയത്തോടെ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് ഫോൺ കാതോടു ചേർത്തു. “ആം... സുനിലാണോ ?” അപ്പുറത്തു നിന്നു കേട്ട സ്വരത്തിൽ ഒരു വാത്സല്യത്തിന്റെ ഛായയായിരുന്നു. “അതേ... പറയൂ. ആരാ ?” “മോനേ... ഞാനൊരു കാര്യം പറയാൻ പോവാണേ ... ഒന്നും വിചാരിക്കല്ല്.” നേർത്ത ഒരു ചിരിയോടെ ആ മനുഷ്യൻ തുടർന്നു. “ഇനിയങ്ങോട്ട് സുനിലിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ഒരിച്ചിരി റിസ്കിലാരിക്കും കേട്ടോ ?” “ആരാന്ന് പറ സുഹൃത്തേ!” സുനിലിന്റെ സ്വരം ഗൗരവമാർജ്ജിച്ചു. “ഞാനാരേലുമാകട്ടെ.ജസ്റ്റ് ഒരു ഫ്രണ്ട്‌ലി വാണിങ്ങ് തന്നെന്നേയുള്ളൂ. ഇതുവരെ ഒണ്ടായതൊക്കെ ഒരു കുസൃതിയായിട്ട് കണ്ട് നമുക്ക് ഒഴിവാക്കി വിടാം. പക്ഷേ ഇനീം ഇതിനാത്ത് കേറി ചൊറിയാൻ വരല്ലേ കുട്ടാ. കുഞ്ഞു ചെറുക്കനാ നീ... എന്റെ എളയ മോന്‌ നിന്നെക്കാൾ പ്രായമുണ്ട്. മനസിലായോ നിനക്ക് ?” സ്വരത്തിലെ ആ ശാന്തതയും, വാത്സല്യവും, സാധാരണക്കാരനായ ആ ട്രാവൽ ഏജന്റിനെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ധാരാളമായിരുന്നു. “നിങ്ങളാരാന്ന്... പറയൂ പ്ലീസ്...” സുനിലിന്റെ സ്വരം വിറച്ചു. “ഇപ്പൊത്തന്നെ വന്ന് നിന്നെ പൂശണോന്നും പറഞ്ഞ് ഇതിലേ കൊറേ അവന്മാര്‌ നടക്കണൊണ്ട്. ഞാൻ തടഞ്ഞു നിർത്തിയേക്കുവാ. ചുമ്മാ നീ കയ്യും കാലുമൊടിഞ്ഞ് കെടപ്പായാ, കഷ്ടപ്പെടണത് ആ പാവം തള്ളയല്ലേന്നോർത്ത്... തണ്ടെല്ല് ഇടിച്ച് ചതച്ചു കളയും ഇവന്മാര്‌. അരക്കു കീഴ്പ്പോട്ട് തളന്നു പോവും.” സുനിലിന്‌ തിരിച്ചൊന്നും പറയാനാകുന്നില്ലായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാകണം ഒരാൾ അവനോട് ഇത്ര രൂക്ഷമായി എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കുന്നത്. കൈകാലുകൾക്ക് വിറയൽ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “അപ്പൊ ഞാൻ പറഞ്ഞുവരുന്നത്... നിന്റെ ക്യാമറേല്‌ വല്ലോം പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കി അതങ്ങ് ഡിലീറ്റാക്കിയേരേ കുട്ടാ. വേറേ എന്തൊക്കെ നടക്കുന്നു കൊച്ചീല്‌. നീ അങ്ങെറങ്ങ്. ചാനലൊക്കെ അടിപൊളിയാക്ക്. പക്ഷേ നമ്മളെ വിട്ടേരേ. അത് നിനക്കു ദോഷം ചെയ്യും. പിന്നെ ആ പെങ്കൊച്ചൊണ്ടല്ലോ... അതിന്റെ പേരെന്നാർന്നു ?” സുനിലിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളിൽ ഒന്ന് താളം തെറ്റി. “എന്തെങ്കിലുമാട്ടെ... ഇതൊന്നുമങ്ങനെ നീയൊരു വീഡിയോ എടുക്കുമ്പഴത്തേനും ഒഴിഞ്ഞു പോണ പാർട്ടികളല്ല. മനസ്സിലായോ ?” ഒരു പതിഞ്ഞ ചിരിയോടെ അപ്പുറത്ത് ഫോൺ കട്ടായി. സ്തംഭിച്ചു പോയിരുന്നു ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ. പൊതുവേ യാതൊരു വിധ സംഘർഷങ്ങൾക്കും സ്ഥാനമില്ലാത്ത തികച്ചും ശാന്തമായ ജീവിതം നയിച്ചുപോന്ന സുനിലിന്‌ ആ ഒരു ഫോൺ കോൾ ഉണ്ടാക്കിയ മാനസിക്കാസ്വാസ്ഥ്യം പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകില്ലായിരുന്നു. തിരിച്ച് ഓഫീസിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ സുനിൽ ഈ ലോകത്തെങ്ങുമല്ല എന്നു തോന്നിച്ചു. എന്തോ വലിയൊരു അപകടം വരാനിരിക്കുന്നതുപോലൊരു തോന്നലായിരുന്നു അവന്‌. ഇൻസ്പെക്ടർ പറഞ്ഞത് വളരെ സത്യമായിരുന്നു എന്നവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മുൻപിൻ നോക്കാതെയാണ്‌ താൻ ഇതിലേക്കിറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടത്. മണ്ടത്തരമായിപ്പോയി. സാറയെ വിളിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ ഇന്നുണ്ടായതൊന്നും അവളെ അറിയിക്കണ്ട എന്ന് മനസിലിരുന്നാരോ മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ. പക്ഷേ അവളെ നേരിട്ടു കാണുമ്പോൾ, താൻ തന്നെ അറിയാതെ അവളോടത് തുറന്നു പറയാനും സാധ്യതയുണ്ടെന്നവനറിയാം. അങ്ങനൊരുത്തിയാണ്‌ സാറ. ഓഫീസിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞാണ്‌ താൻ ഒരു ജോലിക്കു പോയതാണെന്നും, അത് പൂർത്തിയാക്കാതെയാണ്‌ മടങ്ങിയതെന്നും അവനോർത്തത്. തന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കുന്ന മാനേജരെ കണ്ടപ്പോഴേ അവനു മനസ്സിലായി. ക്ലയന്റ് അയാളെ വിളിച്ച് പരാതി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവൻ നേരേ മാനേജരുടെ കാബിനിലേക്ക് നടന്നു. “എന്നതാടാ ? എപ്പ പോയതാ നീ ?” പൊതുവേ ഒരൽപ്പം ചൂടനാണ്‌ മാനേജർ സുധീഷ്. “സാറിതൊന്ന് കേക്കണം...” അയാൾക്കു മുൻപിലിരുന്ന് അന്നത്തെ സംഭവവികാസങ്ങൾ ഓരോന്നായി വിശദീകരിക്കാനായിരുന്നു സുനിലിന്റെ ഉദ്ദേശം. പക്ഷേ- “പൊന്നു മാനേ, ഒന്നുകിൽ ഈ പണി. അല്ലെങ്കി നിന്റെ ഈ കോപ്പ്. രണ്ടുങ്കടെ ഇവടെ നടക്കൂല്ലാട്ടോ. ഒള്ള കാര്യം ഞാൻ പറയാം.” അയാൾ അറുത്തുമുറിച്ച മട്ടിൽ അത് പറഞ്ഞ് അവന്റെ വായടപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു. “കാര്യം നീ മിടുക്കനാ. വിശ്വസിച്ച് ഒരു പണിയേല്പ്പിക്കാനൊക്കെ കൊള്ളാം. പക്ഷേ എന്നും പറഞ്ഞ് നീ എന്റെ ആ വിശ്വാസത്തെ മുതലെടുക്കരുത്. മനസ്സിലായോ ?” “സോറി സർ...” കുനിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവൻ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വിശപ്പു കെട്ടു പോയി. അവൻ ഉച്ച ഭക്ഷണം പോലും വേണ്ടെന്നു വെച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. വീണ്ടും സ്കൂട്ടറിൽ. വീണ്ടും വൈറ്റിലയിലെ ആ ഗതാഗതക്കുരുക്കിലേക്ക്... സംഭവബഹുലമായിരുന്ന ആ ദിവസം അവസാനിച്ചു. ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങി സ്കൂട്ടറിനരികിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു സുനിൽ. അപ്പോഴാണ്‌ വാട്ട്സാപ്പിൽ ആ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞത്. “സുനിമോനേ! അത്യാവശ്യായിട്ട് ഒന്നു കാണണോല്ലോ...” സാറയാണ്‌. സുനിലിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. അവൾ ഈ സമയത്തൊന്നും ഒരിക്കലും ബന്ധപ്പെടാറുള്ളതല്ല. രാവിലെയുണ്ടായ ഭയപ്പാട് വീണ്ടും തിരികെവന്നത് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ ആ മെസേജിൽ തൊട്ട് വാട്ട്സാപ്പ് തുറന്ന് കോൾ ബട്ടനമർത്തി. സാറയെ കിട്ടണമെങ്കിൽ വാട്ട്സാപ്പ് കോൾ മാത്രമേ രക്ഷയുള്ളൂ. അവൾ ഓഫീസിലാണെങ്കിൽ മിക്കപ്പോഴും ഔട്ട് ഓഫ് കവറേജ് ഏരിയ ആണ്‌. “ഹെലോ...” അവൻ ഫോൺ കാതോടു ചേർത്തു. “എന്നാടാ കിതയ്ക്കുന്നെ ?” സാറ അവന്റെ സ്വരവ്യത്യാസം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. “ചെറിയൊരു സംഭവൊണ്ട്... നേരിട്ട് കാണുമ്പൊ പറയാം. നീയെന്തിനാ മെസേജയച്ചെ ?” “ഓ അതോ...” അവൾ ഒന്നു കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു. “ഇച്ചിരി മുൻപ് എന്നെ ഒരുത്തൻ ചെറുതായിട്ടൊന്ന് കിഡ്നാപ്പ് ചെയ്യാൻ നോക്കിയാർന്നു.” “വാട്ട്!!” സുനിലിന്റെ ശബ്ദമുയർന്നു പോയി. “ഓ, അതൊന്നുമില്ല. ഞാൻ ഇതിലേ ഇങ്ങനെ വരുമ്പൊ... ഒരു ഇന്നോവ എന്നെ കവറു ചെയ്ത് പോയാർന്നു. അതിനകത്തുള്ളോരൊക്കെ എന്നെത്തന്നെ ഇങ്ങനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന പോലെ. എനിക്കപ്പഴേ ഡാർക്കടിച്ചു. അതു കഴിഞ്ഞ് നമ്മടെ ആ ഹോമിയോ ഡോക്ടറില്ലേ ? അങ്ങേരടെ വീടിന്റടുത്തെത്തീപ്പോ, ഒരുത്തൻ നിന്ന് സ്കൂട്ടറിന്‌ കൈ കാണിക്കുന്നു.” അവൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ തൊട്ടപ്രത്ത് ഇന്നോവ കെടക്കണുമൊണ്ടേ... ഞാൻ നിർത്തുവോ. വിട്ടു പോന്നു. അടുത്ത ജങ്ങ്ഷനിലെത്തീട്ടേ വണ്ടി നിർത്തിയൊള്ളൂ.” സുനിലിന്‌ തന്റെ ശരീരമാസകലം ഒരു കോരിത്തരിപ്പുണ്ടായി. “നീയെന്നാടാ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ ? കിളി പോയോ ?” “നിനക്കിതൊക്കെ എങ്ങനെ ഇത്ര നിസ്സാരമായിട്ട്-” സുനിലിന്‌ അവളുടെ കൂസലില്ലായ്മ ഉൾക്കൊള്ളാനാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. “പേടിക്കണ്ടഡാവേ... ആരാണ്ട് നമ്മളെ സ്കെച്ചിട്ടട്ടൊണ്ട്. അത്രേയുള്ളൂ.” “നീ എവിടെ ? എനിക്കിപ്പൊ കാണണം.” അവന്റെ സ്വരത്തിൽ വിഹ്വലത കലർന്നു. “നിനക്കെന്നാ പറ്റിയെ ? ഇതൊക്കെ ഈ ഫീൽഡിൽ-” “എവിടെയാഡീ നീ!!” ഒരൊറ്റ അലർച്ചയാരുന്നു സുനിൽ. സാറ ഞെട്ടിപ്പോയി. “നിനക്കെന്നാ പറ്റിയെ ??” “പ്രശ്നൊണ്ട്. എനിക്കിപ്പൊ നിന്നെ മീറ്റ് ചെയ്യണം.” “ഞാനിവിടെ ഹിൽ പാലസിന്റവിടെ. നീ എപ്പ എത്താനാ ?” “അവിടെ നില്ല്‌. ഞാൻ ദേ വരണു.” ഫോൺ കട്ടു ചെയ്ത സുനിൽ സ്കൂട്ടറിൽ കയറി ഇരുന്നതും സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തതുമെല്ലാം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കഴിഞ്ഞു. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ