അവളുടെ വീട്.. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടി ചവിട്ടുമ്പോൾ പാദസരത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിന് പോലും ഒരു അപരിചിതത്വം ഉള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. പണ്ട് താൻ ഓടിക്കളിച്ച മുറ്റമാണ്, തന്റെ ഓരോ കുസൃതിക്കും സാക്ഷിയായ ചുവരുകളാണ്. പക്ഷേ, ഇന്ന് ഓരോ ചുവടിലും അവൾക്ക് അനുവാദം ചോദിക്കേണ്ടി വരുന്നത് പോലെ. ​"അമ്മേ..." എന്ന അവളുടെ വിളി കേട്ടതും അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ ഓടിവന്നു. കെട്ടിപ്പിടിക്കുമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും അമ്മ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിലേക്ക് ഇരുത്തി. "നീ എന്തിനാ മോളെ വെയിലത്ത് വന്നത്? ദാ ഈ ഫാനൊന്ന് ഇട്. അമ്മ ഇപ്പോ നല്ല തണുത്ത നാരങ്ങാവെള്ളം എടുത്തു വരാം." ​അമ്മ അകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ അവൾ ഹാളിലെ ഫോട്ടോ ഫ്രെയിമുകളിലേക്ക് നോക്കി. അനിയന്റെ കല്യാണ ഫോട്ടോകൾക്കും പുതിയ ചിത്രങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ തന്റെ പഴയൊരു ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ചിത്രം ഓരത്തേക്ക് ഒതുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു..ഇന്ന് ആ ചുവരുകളിൽ പോലും അവൾ ഒരു പഴയ ഓർമ്മ മാത്രമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ​അമ്മ വലിയൊരു ഗ്ലാസിൽ ജൂസും പ്ലേറ്റിൽ നിറയെ പലഹാരങ്ങളുമായി വന്നു. "നീ വരുന്നത് കൊണ്ട് അച്ഛൻ വലിയ ചിക്കൻ വാങ്ങി വന്നിട്ടുണ്ട്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ഉണ്ടാക്കാൻ പറഞ്ഞു." ​അവൾ ആ ജൂസ് ഗ്ലാസ് കയ്യിലെടുത്തു. വിരുന്നുകാർ വരുമ്പോൾ മാത്രം പുറത്തെടുക്കുന്ന വിലകൂടിയ സെറ്റ്. സ്വന്തം വീട്ടിൽ വെച്ച് ഒരു അതിഥിയായി സൽക്കരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ നീറ്റൽ അവൾ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞു. പണ്ട് അടുക്കളയിൽ കയറി പാത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ബഹളം വെച്ചിരുന്ന ആ കുട്ടി ഇന്ന് വെറുമൊരു 'വിരുന്നുകാരി' മാത്രമാണ്. ​"മോള് അങ്ങോട്ട് പോയിരിക്കണ്ട, മുറിയിലൊക്കെ പൊടിയാണ്. അനിയന്റെ സാധനങ്ങളൊക്കെ അവിടെയാ ഇരിക്കുന്നത്." അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്കൊന്ന് ചിരിക്കാനാണ് തോന്നിയത്. തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും കളിപ്പാട്ടങ്ങളും ഇരുന്ന ആ മുറി ഇന്ന് മറ്റൊരു സാമ്രാജ്യമായിരിക്കുന്നു. അവിടെ തനിക്കിനി സ്ഥാനമില്ലേ അവൾ സ്വയം 9ഓർത്തു . ​"അല്ല കുഞ്ഞേ, നീയെന്താ പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങോട്ട് പോന്നത്? അവിടെ വല്ല വഴക്കും ഉണ്ടായോ? നോക്ക്, അവിടുത്തെ പോലെ അല്ല ഇവിടെ. നീ അവിടെ അടങ്ങി ഒതുങ്ങി കഴിയണം. ഇവിടെയിപ്പോൾ നിനക്ക് പഴയത് പോലെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ." ​അമ്മയുടെ ആ ഉപദേശം അവളുടെ നെഞ്ചിലൊരു കല്ല് കയറ്റി വെച്ചത് പോലെ തോന്നി. നീയിപ്പോൾ അവിടുത്തെ ആളാണ്." ​അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അവൾക്ക് തൊണ്ടയിടറി. ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ വെച്ച് "ഇത് നിന്റെ തറവാടാണോ ഇത്രക്ക് അധികാരം കാണിക്കാൻ?" എന്ന് കേട്ട് ആകെ ഒറ്റപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ഓടി ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.ഇവിടെ എത്തിയപ്പോൾ "ഇത് നിന്റെ വീടല്ല" എന്ന് അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു തരുന്നു. അവിടെ അവൾക്ക് പരിഗണനയില്ല, ഇവിടെ അവൾക്ക് അവകാശമില്ല. ​അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്ന് പച്ചക്കറി കുട്ട എടുക്കാൻ നോക്കിയതും അമ്മ അത് തടഞ്ഞു. "വേണ്ട മോളെ, നിന്റെ കൈ അഴുക്കാവും. നീ പോയി ടിവി കണ്ടിരിക്ക്." ​ഒരു നിമിഷം അവൾ ആലോചിച്ചു പോയി. അപ്പുറത്ത് പണിയെടുത്തു മടുക്കുമ്പോഴും ആരും സഹായിക്കാനില്ല. ഇവിടെ പണിയെടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ആരും അനുവദിക്കുന്നുമില്ല. രണ്ടിടത്തും താൻ പുറത്താണ്. രണ്ട് മേൽവിലാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും തനിക്ക് സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ഒരു തുണ്ട് മണ്ണില്ലാത്തത് എന്തേ എന്ന് അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. ജനലിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—പെൺകുട്ടികൾക്ക് വീട് എന്നത് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തിരയേണ്ടി വരുന്ന ഒന്നാണെന്ന്. #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ