ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6AQgyA9?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഋതുനന്ദനം... Part 146 "അച്ഛാ... എന്നാൽ അച്ഛനൊരു കാര്യമറിഞ്ഞോളൂ അയാൾ മരിച്ചത് അച്ഛനയാളുടെ ബൈക്കിന്റെ ബ്രേക്ക് അഴിച്ചു വച്ചത് കൊണ്ടല്ല"... അഭിരാമിയൊരു നിർവികാരതയോടെ മൊഴിഞ്ഞു.... അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകളിൽ ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയും മിത്രയും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി... അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകൾ പകർന്ന സ്തംഭനാവസ്ഥയിൽ നിന്നും മോചിതരാകുവാൻ ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയും മിത്രയും നിമിഷങ്ങളോളമെടുത്തു.... അച്ഛന്റെയാ പ്രവൃത്തി കാരണമല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അയാളെങ്ങനെയാവും മരിച്ചത്...? താൻ ചെയ്യാത്ത തെറ്റ് ചെയ്‌തെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുകയായിരുന്നോ അച്ഛനിത്രയും കാലം..? മിത്രയുടെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.... "മോളെന്താണീ പറയുന്നത്"...? "അന്നവന്റെ ബൈക്കിന്റെ ബ്രേക്ക് അഴിച്ചു എന്നുള്ളത് സത്യമാണ്"...ദേവദത്തനൊരു അന്താളിപ്പോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "അച്ഛാ... അച്ഛൻ ബ്രേക്ക് അഴിച്ചു എന്നുള്ളത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ അയാളുടെ ബൈക്ക് അപകടത്തിൽ പെട്ടത് അച്ഛൻ ബ്രേക്ക് അഴിച്ചു വച്ചത് കൊണ്ടല്ല"... അഭിരാമി ദേവദത്തന് മറുപടി നൽകി... "ചേച്ചി... പിന്നെങ്ങനെയാ ആ അപകടം നടന്നത്"...? മിത്രയ്ക്ക് അതറിയാൻ തിടുക്കമായി... ഇടി വെട്ടേറ്റത് പോലെയായിരുന്നു അപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഭാവം.... "പറയാം".... അഭിരാമി മിത്രയെ നോക്കി മറുപടി നൽകി. തുടർന്നവൾ ദേവദത്തന് നേരെ തന്റെ നോട്ടമയച്ചു.... "അച്ഛാ.... അച്ഛനാ പ്രവൃത്തി ചെയ്തതും അയാളുടെ അപകടവും ഒക്കെ ഓർത്ത് പശ്ചാത്തപ്പിച്ചപ്പോൾ ഇതിലെല്ലാമുള്ളൊരു പ്രധാന കണ്ണിയെ വിട്ടു പോയി.. അന്നവിടെ നിങ്ങളുടെ കൂടെയും പിന്നീട് അപകടത്തിൽ പെടുകയും ചെയ്ത ഷഹബാസ് ഷരീഫ് എന്ന അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെ പ്രതിശ്രുത വരന്റെയും സഹപാഠിയെ".... അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെയും തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു.... അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ദേവദത്തനൊന്ന് ഞെട്ടി. ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തും അതേ ഭാവമായിരുന്നു... ഷഹബാസ്... അന്ന് അവിടെ നടന്ന രവിയുടെ സംഭാഷണങ്ങൾക്കെല്ലാം സാക്ഷി ആയിരുന്നവൻ. അന്നാ അപകടത്തിൽ ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ അവൻ പിന്നീട് കോമയിൽ ഒക്കെ ആയെന്ന് കേട്ടിരുന്നു. താൻ കാരണമാണല്ലോ അവനീ ദുര്യോഗം വന്നതെന്ന ചിന്തകൾ മൂലമവനെ പിന്നീടൊരിക്കലും കാണുവാനോ എന്തിനധികം പറയുന്നു അവനെ പറ്റി ചിന്തിക്കുവാൻ പോലും താൻ തുനിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഷഹബാസിനെ തന്റെ മകളെങ്ങനെ കണ്ടു പിടിച്ചു...ദേവദത്തന്റെ മനസ്സ് ചിന്താക്കുഴപ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു.... "അച്ഛാ... ആ അപകടത്തിൽ അച്ഛന് പോലുമറിയാത്ത അച്ഛന്റെ നിരപരാധിത്വം ഈ ലോകത്ത് ഷഹബാസ് അങ്കിളിന് മാത്രമേ അറിയൂ... പഞ്ഞിക്കാരൻ സാറിന്റെയും മനു സാറിന്റെയുമൊക്കെ പിടിപാടിന്റെ ബലത്തിൽ ഞാനീ അപകടത്തെ കുറിച്ചും മറ്റുമുള്ള പോലീസ് റിപ്പോർട്ട്‌ അടക്കമുള്ള കാര്യങ്ങൾ തിരക്കിയിരുന്നു. അതിലൊന്നും ബൈക്കിന്റെ കേട് പാടിനെ കുറിച്ചു പ്രതിപാദിച്ചിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ സംശയം തോന്നിയ ഞാൻ ഷഹബാസിനെ നേരിൽ കാണുവാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഡ്രെസ്സും മറ്റുമൊക്കെ പലയിടത്തു നിന്നും ഒപ്പിച്ചതിന് ശേഷമിന്ന് ഞാനദ്ദേഹത്തെ കണ്ടിരുന്നു"....അഭിരാമി വിവരിച്ചു... മകൾ പറയുന്നത് അന്താളിപ്പോടെ അതിലേറെ ഞെട്ടലോടെ കേട്ടു നിൽക്കുവാനേ ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കും കഴിഞ്ഞുള്ളൂ... താനൊരിക്കലും ചിന്തിക്കാത്ത തലത്തിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു തന്റെ മകൾ... ഞെട്ടലിനിടയിലും ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ പ്രവൃത്തികളോർത്ത് അഭിമാനം കൊണ്ടു... എന്നാൽ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളിൽ തികഞ്ഞ കുറ്റബോധമായിരുന്നു.... തന്റെ അച്ഛന്റെ അദ്ദേഹം പോലുമറിയാത്ത നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കുവാൻ താനോ ദേവേട്ടനോ ചിന്തിക്കാത്ത തലങ്ങളിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു തന്റെ മകൾ. എന്നാലൊരിക്കൽ പോലും തനിയ്ക്കാ വഴിയ്ക്ക് ചിന്തിക്കുവാൻ അന്നോ അതിനു ശേഷമോ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ... നിറഞ്ഞ കുറ്റബോധത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോർത്തു... എന്നാൽ മിത്രയുടെ മുഖത്ത് ആനന്ദം അകൂപാരവീചികളായി നിറഞ്ഞൊഴുകി... "ചേച്ചി... എങ്ങനെയാണ് പിന്നെ അയാളുടെ ബൈക്ക് അപകടത്തിൽ പെട്ടത്"...? മിത്ര അതിയായ ഉത്സാഹത്തോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി. തന്റെ അച്ഛൻ നിരപരാധി ആണെന്ന അറിവ് പകർന്ന ആമോദം അവളുടെ മുഖത്തും വാക്കുകളിലും പ്രകടമായിരുന്നു... "രാവിലെ എന്തോ ആവശ്യത്തിനായി ബൈക്ക് എടുത്തപ്പോൾ ഷഹബാസിന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടിരുന്നു ബൈക്കിന്റെ പ്രശ്നം. അദ്ദേഹമത് അപ്പോൾ തന്നെ ആളെ വരുത്തി നന്നാക്കുകയും ചെയ്തു. രാവിലെയും രവീന്ദ്രനാഥ് മദ്യപിച്ചിരുന്നു അതും പതിവിൽ അധികം. ഷഹബാസ് തടയാൻ ശ്രമിടിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അച്ഛന്റെ തോൽവി പകർന്ന സന്തോഷത്താൽ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്രെ അയാൾ. പിന്നീട് ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ വണ്ടിയെടുക്കാൻ ഷഹബാസ് താല്പര്യം പ്രകടിച്ചപ്പോഴും രവീന്ദ്രനാഥ് ഷഹബാസിന്റെ വിലക്കുകളെയെല്ലാം മറി കടന്നു വണ്ടി ഓടിക്കുകയായിരുന്നു. അമിതമായ മദ്യലഹരിയിൽ നിയന്ത്രണം കിട്ടാതെ ട്രക്കിൽ ചെന്നിടിക്കുകയായിരുന്നു. ഇന്നുമാ രംഗത്തെ കുറിച്ചു വിവരിക്കുമ്പോൾ ഷഹബാസൊരു ഭീതിയോടെയാണ് വിവരിച്ചത്"... അഭിരാമി പറഞ്ഞു നിർത്തി... എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തനൊരു തളർച്ചയോടെ സെറ്റിയിലേക്ക് ഇരുന്നു. അയാളുടെ മനസ്സിലൂടെ പല ചിന്തകളും കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സ് കുറ്റബോധത്താൽ നീറിയാപ്പോൾ മിഴികളിലത് ഇടതടവില്ലാത്ത നീർ പ്രവാഹമായി നിറഞ്ഞു. ആരുടേയും മുഖത്ത് പോലും നോക്കുവാൻ കഴിയാത്ത സ്ഥിതിയിലകപ്പെട്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു തളർച്ചയോടെ യാന്ത്രികമായി സെറ്റിയിലേക്ക് ഇരുന്നു... മിത്രയുടെ മനസ്സ് ആഹ്ലാദത്താൽ മതി മറക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോൾ... "ദത്താ"... പൊടുന്നനെയൊരു ശബ്ദമുയർന്നപ്പോൾ ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയുമൊരു ഞെട്ടലോടെ തലകളുയർത്തി.... അഭിരാമി ആരെയോ ഫോൺ ചെയ്ത ശേഷം ലൗഡ് സ്പീക്കറിൽ ഇട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു... "ദത്താ... ഷഹബാസ് ആണെടോ"...ഷഹബാസിന്റെ ശബ്ദം ഫോണിൽ കൂടെ ഹാളിൽ മുഴങ്ങി... "ദത്താ... ഇന്ന് തന്റെ മകൾ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാൻ പല കാര്യങ്ങളും അറിഞ്ഞത്. അന്നത്തെ അപകടത്തിൽ ആറു മാസത്തോളം കോമയിലും മറ്റുമായി ഞാൻ കിടപ്പിലോക്കെയായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നെല്ലാം റിക്കവർ ചെയ്ത് വന്നപ്പോൾ ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞു നീയും അഞ്ജനയും തമ്മിൽ വിവാഹിതരായ വിവരമൊക്കെ ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു. എനിക്കൊരുപാട് സന്തോഷമാണ് തോന്നിയത് കാരണം അഞ്ജന രക്ഷപെട്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി. പിന്നീട് ഗൾഫിലൊക്കെയായിരുന്നു കുറേ കാലം. താൻ ചിത്ര രചന നിർത്തിയതും എഴുതാൻ തുടങ്ങിയതും നിങ്ങളുടെ വേർപാടുമൊക്കെ ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ നിങ്ങൾ പിരിയാൻ കാരണം മറ്റെന്തെങ്കിലും ആവുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി"...ഷഹബാസിന്റെ സംഭാഷണ ശകലങ്ങൾ ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയും ഉദ്വേഗത്തോടെ കേട്ടു നിന്നു... "ദത്താ.... അഞ്ജന പിരിഞ്ഞു പോയപ്പോൾ ഒരിക്കലെങ്കിലും തനിയ്ക്കെന്നെയൊന്ന് വന്നു കാണാമായിരുന്നു. താൻ വിശ്വസിച്ചത് തന്നെയാണോ യാഥാർഥ്യമെന്നൊന്ന് തിരക്കാനെങ്കിലും. ഇന്ന് മോള് പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്റേതല്ലാത്തൊരു കാര്യത്തിന് സ്വയം കുറ്റവാളി ആവുകയായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ തീർത്തും ഞെട്ടിപ്പോയെടോ"... ഷഹബാസ് പറഞ്ഞു നിർത്തി... "ഷാബു...എന്റെ പ്രവൃത്തി കാരണമാണത് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഞാനുറച്ചു വിശ്വസിച്ചു പോയെടോ. അത്യാസന്ന നിലയിൽ താൻ കിടക്കുമ്പോൾ പോലും തന്നെ കാണുവാൻ വരാഞ്ഞതും പിന്നീടതിനു ശേഷം കാണുവാൻ ശ്രമിക്കാഞ്ഞതും എന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ തനിയ്ക്കും കൂടി ദുരന്തം ഞാൻ കാരണം സംഭവിച്ചല്ലോ എന്ന കുറ്റബോധം കൊണ്ടായിരുന്നു. മറിച്ചു ചിന്തിക്കുവാൻ എനിയ്ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല".... ഒരു തളർന്ന സ്വരത്തോടെ ദേവദത്തൻ ഷഹബാസിനു മറുപടി നൽകി... "അഞ്ജന... ദത്തനെ അന്ന് രവി അപമാനിച്ചതിന് ഒരേയൊരു സാക്ഷി ഞാനാണ്. അന്നവൻ നിന്നെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞതൊന്നും പുറത്ത് പറയുവാൻ കൊള്ളാത്തതാണ്. ഇനിയഥവാ ദത്തൻ കാരണമാണ് രവി അപകടത്തിൽ മരിച്ചതെങ്കിൽ അവൻ നിന്നെ രവിയെപ്പോലെയൊരു കീടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. യാഥാർഥ്യമറിയാതെ കുറ്റസമ്മതം നടത്തിയ ദത്തനെ നീയിങ്ങനെ ശിക്ഷിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. നിജസ്ഥിതി അറിയാൻ നിനക്കുമൊന്ന് ശ്രമിയ്ക്കാമായിരുന്നു. നിങ്ങളായിട്ട് നിങ്ങളുടെ ജീവിതം ഇങ്ങനെയാക്കി. ഇനിയും സമയം വൈകിയിട്ടില്ല. രാവിയെന്നൊരദ്ധ്യായത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ വീണ്ടും നിങ്ങളൊരു ജീവിതം തുടങ്ങണം".... ഷഹബാസ് ശ്രീലക്ഷ്മിയോടായി പറഞ്ഞു... തുടർന്ന് ഷഹബാസ് മിത്രയോടും അഭിരാമിയോടും വാത്സല്യപൂർവ്വം പലതും ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... ഷഹബാസും മക്കളും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണമൊരു തളർച്ചയോടെ കേട്ടു നിൽക്കുവാനേ ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കും കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.... നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഷഹബാസ് തന്റെ ഫോൺ സംഭാഷണം നിർത്തിയപ്പോൾ അഭിരാമി കോൾ കട്ട്‌ ചെയ്തു... തുടർന്ന് അന്തരീക്ഷം നീണ്ട മൗനത്തിനു വേദിയായി മാറി... "അച്ഛാ... അമ്മാ"...നിമിഷങ്ങളോളം നീണ്ട മൗനത്തിന് ഇടവേള നൽകിക്കൊണ്ട് അഭിരാമി തന്റെ അച്ഛനമ്മമാരെ വിളിച്ചു... "അമ്മയോട് എല്ലാം പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അമ്മയോടൊത്തുള്ള ജീവിതകാലത്ത് ഒരിക്കലെങ്കിലും അച്ഛന് ഇതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ ഒന്ന് തിരക്കാമായിരുന്നു. എന്നും ആത്മാർത്ഥയോടെ അമ്മയെ ആത്മാവിൽ കൊണ്ട് നടന്ന അച്ഛനങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ മനഃപൂർവം അദ്ദേഹത്തിന് അങ്ങനെ ചെയ്യുവാൻ കഴിയില്ലെന്നും മറ്റും അമ്മയ്ക്കും ഒന്നോർക്കാമായിരുന്നു. അത് കാരണം ജീവിതത്തിൽ പലതും നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഞങ്ങൾക്കാണ്. എന്നാലും ഞങ്ങൾക്കതിൽ പരാതിയില്ല. ഇനിയെങ്കിലും നിങ്ങളൊരുമിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ മാത്രം മതി ഞങ്ങൾക്ക്".... ദേവദത്തനോടും ശ്രീലക്ഷ്മിയോടുമായി പറയുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്ത് സഹതാപം നിറഞ്ഞു നിന്നു... മകൾക്ക് മറുപടിയില്ലാതെ നിന്നു പോയി ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയും.... അമ്മാ.... അന്നയാൾ അമ്മയെ വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നരകതുല്യമാവുമായിരുന്നു അമ്മയുടെ ജീവിതം. അച്ഛന്റെ കൂടെ കഴിഞ്ഞ നാളുകളിൽ അച്ഛനമ്മയെ ഒരു നോട്ടം കൊണ്ടോ വാക്ക് കൊണ്ടോ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടില്ല എന്നെനിക്കറിയാം. അമ്മയത്രയും കാലം സന്തോഷത്തോടെയായിരുന്നു കഴിഞ്ഞതെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. അച്ഛനങ്ങനെ ചെയ്തത് കാരണമാണയാൾ മരണപ്പെട്ടിരുന്നതെങ്കിൽ പോലും നരകസമാനമാകേണ്ടിയിരുന്ന ജീവിതത്തിൽ നിന്നും അച്ഛൻ രക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മയ്ക്കിനിയും അച്ഛനെ ശിക്ഷിച്ചു മതിയായില്ലേ.... സഹതാപം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തോടെ അഭിരാമി ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് തിരക്കി.... ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടിയൊന്നും നൽകുവാൻ കഴിയാതെ മൗനം പൂണ്ട് ശിരസ്സ് കുനിച്ചു നിന്നു.... "അമ്മാ... അമ്മയ്ക്കിനിയും അച്ഛനെ ശിക്ഷിച്ചു മതിയായില്ലെങ്കിൽ അമ്മയീ മനുഷ്യന് ഇത്തിരി വിഷം കൊടുക്ക്. ഒളിച്ചു പോലും കൊടുക്കേണ്ടതില്ല അമ്മ നൽകുന്നത് വിഷമാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ അതും അമൃതാണെന്ന് പറഞ്ഞു ഭക്ഷിച്ചോളുമീ മനുഷ്യ"ൻ... അതു വരെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്ന മിത്ര ശ്രീലക്ഷ്മിയോടായി മൊഴിഞ്ഞു... മിത്ര പറഞ്ഞതിനോട് പ്രതികരിക്കുവാൻ കഴിയാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി വാ പൊത്തിക്കൊണ്ട് ഉള്ളിൽ നിന്നും തികട്ടി വന്ന കരച്ചിലിനെ അടക്കിപിടിച്ചു മക്കളെയൊന്ന് നോക്കി... അവളുടെ മിഴികൾ ദേവദത്തനിലേക്ക് നീണ്ടു... ഒരു തളർച്ചയോടെ അവിടെ നടക്കുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ താനറിയുന്നേയില്ല എന്ന രീതിയിൽ സെറ്റിയിലേക്ക് തലയും ചാരി ഇരിക്കുന്ന ദേവദത്തനെ കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് പിന്നെ പിടിച്ചു നിൽക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ അവൾ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.... ================================== മുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്‌മി ബെഡിലേക്ക് കൈയും കുത്തി നിന്നു. പിന്നെയൊരു തളർച്ചയോടെയവൾ നിലത്തേക്കിരുന്നു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് തന്റെ തല ചായ്ച്ചു കൊണ്ട് കണ്ണീർ വാർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു... തന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും തന്നോടൊരിക്കലും ക്ഷമിക്കില്ല. ഒരു മനുഷ്യനെ താനിത്രയും കാലം ശിക്ഷിച്ചത്.... "അമ്മയ്ക്കിനിയും അച്ഛനെ ശിക്ഷിച്ചു മതിയായില്ലെങ്കിൽ അമ്മയാ മനുഷ്യന് ഇത്തിരി വിഷം കൊടുക്ക്"... മിത്രയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അവളൊന്ന് ഞെട്ടി തലയുയർത്തി.... "എന്റെ വയറ്റിൽ തന്നെ നീ പിറന്നല്ലോ..ഞങ്ങളുടെ മകൾക്ക് ഇത്രയും ക്രൂരയാകുവാൻ കഴിയില്ല. ഒന്നുമറിയാതെ ഞങ്ങൾ നിനക്ക് വേണ്ടിയൊരാളെ കണ്ടെത്തില്ല എന്ന് നീ ചിന്തിക്കണമായിരുന്നു. നിന്നെ മനസറിഞ്ഞു ശപിയ്ക്കുവാൻ തോന്നുന്നുണ്ട് പക്ഷേ നിന്നെയെന്നും മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടന്നു സ്നേഹിക്കുന്ന എന്റെ മോനെയോർത്ത് അതിന് പോലും സാധിക്കുന്നില്ല. നീയെന്റെ മകളാണെന്ന് ചിന്തിക്കുവാൻ പോലും ലജ്ജ തോന്നുന്നു"...തന്റെ സമീപത്ത് നിന്നും അമ്മ സാവിത്രിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട പോലെ തോന്നിയ ശ്രീലക്ഷ്മി ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക്‌ ഞെട്ടലോടെ തല തിരിച്ചു നോക്കി.... എന്നാൽ അവിടെയാരെയും കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക്. അതെല്ലാം കുറ്റബോധത്താൽ തന്റെ മനസ്സിന് തോന്നിയൊരു വിഭ്രാന്തി ആയിരുന്നുവെന്നറിയുവാൻ ശ്രീലക്ഷ്മി ഒട്ടേറെ നിമിഷമെടുത്തു.... അമ്മാ.... ആർത്തു കരയുവാനൊരുങ്ങിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നും ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല... കുടു കുടെ മിഴിനീർ ഒഴുക്കിക്കൊണ്ട് കട്ടിലിൽ തല ചായ്ച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് അവളെത്ര നേരമങ്ങനെ ഇരുന്നെന്ന് പോലും അറിയാത്ത സ്ഥിതിയായിരുന്നു.... കുറ്റബോധം തീച്ചൂളയായി മനസ്സിൽ നിറയവേ തന്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടുന്ന പോലെ തോന്നിപ്പോയി അവൾക്ക്... സമയം പോകുന്നതറിയാതെ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും നടക്കുന്നതറിയാതെ കണ്ണീർ വാർത്തു കൊണ്ടിരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചുമലിലൊരു കൈ പതിഞ്ഞു... ദേവദത്തന്റെ കൈ സ്പർശം അറിഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു തളർച്ചയോടെ മിഴിനീരൊഴുകുന്ന തന്റെ ശിരസ്സുയർത്തി... "ലച്ചൂ"... തന്റെ നേർക്ക് നീരണിഞ്ഞ നീലാംബുജനയനങ്ങളുമായി നോട്ടമെറിഞ്ഞ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ വിളിച്ചു.. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ